• Το δίλημμα του πρωθυπουργού

    Το δίλημμα του πρωθυπουργού

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-22 08:36:37 | Πηγή: News247

    Ανεξάρτητα για το τι πιστεύει κανείς για τον Αλέξη Τσίπρα και ανεξάρτητα από την εμφανή ανεπάρκεια που επέδειξε η κυβέρνηση του στη διαχείριση κρίσιμων θεμάτων, ακόμη αφήνοντας για τους γελοιογράφους κάποιες περιπτώσεις γραφικών φιγούρων που αν δεν ήταν αυτός δεν θα περνούσαν ούτε από το απέναντι πεζοδρόμιο του υπουργείου τους, κάτι φαίνεται ότι αλλάζει στη δημόσια εικόνα του.

    Παρακολουθώντας κανείς τον πρωθυπουργό μετά το σοκ εκείνης της 17ωρης διαπραγμάτευσης βλέπει έναν άνθρωπο που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, ή αν θέλετε έναν νέο πολιτικό που είδε μέσα σε λίγα λεπτά να καταρρέουν μπροστά του όσα πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει με... ένα νόμο κι ένα άρθρο.

    Είναι αλήθεια ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχασε πολύτιμο χρόνο μέχρι να αποφασίσει ποια από τις δύο ιδιότητες θα επιλέξει. Εκείνη του πρωθυπουργού ή την άλλη του προέδρου ενός κόμματος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Φαίνεται ότι αμφιταλαντεύεται γιατί όπως και να χει είναι δύσκολο να αφήσεις πίσω σου παρέες και ιδέες που έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα σου. Ωστόσο αν και δεν έχει αποφασίσει, όλα δείχνουν ότι η ζωή στην Ηρώδου του Αττικού έχει περισσότερο ενδιαφέρον από την Κουμουνδούρου. Γι αυτό και βλέπουμε τον Αλέξη Τσίπρα να αναθεωρεί σιγά- σιγά πολλές από τις απόψεις και τις θέσεις που είχε ως επικεφαλής των "ατάκτων" του ΣΥΡΙΖΑ.

    Τον βλέπουμε πιο ώριμο και πιο κοντά σ' αυτό που θα επιθυμούσε ο μέσος πολίτης από τον πρωθυπουργό. Είναι όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι και όλες εκείνες οι παρέες απ' τα παλιά που φαίνεται ότι δυσκολεύεται να αποχωριστεί. Παρ' όλα αυτά πρέπει να του αναγνωρισθεί ότι έχει καταλάβει που τον οδηγεί ο σφικτός εναγκαλισμός με το παρελθόν του. Γιατί με τα καλά και τα κακά του ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι για "πέταμα". Απλώς ο ίδιος ή αυτοί που τον περιβάλλουν υποτιμούν τα καλά του στοιχεία. Τέλος πάντων είναι εμφανές ότι ως νέος άνθρωπος βλέπει ότι αν αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα, τα πράγματα που βλέπει θα αλλάξουν.

    Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα. Μπορώ όμως να πω ότι τα πράγματα αλλάζουν. Με την άδεια σας θα χρησιμοποιήσω τη φράση του Πορτογάλου συγγραφέα Κουεϊρόθ προκειμένου να φανεί πόσο αναγκαίο για τον ίδιο και τη χώρα είναι να αλλάξει, έστω κι αν είναι θέμα χρόνου να βρεθεί στην αντιπολίτευση. "Οι πολιτικοί και οι πάνες έχουν κάτι κοινό: Πρέπει να αλλάζονται και οι δύο συχνά, και για τον ίδιο λόγο". Φαντάζομαι ότι γι αυτόν το λόγο ο Αλέξης Τσίπρας θα αναζητήσει ένα νέο αφήγημα ώστε να σταθεί όρθιος σ' ένα υπό διαμόρφωση πολιτικοοικονομικό περιβάλλον, που δεν είχε ποτέ φαντασθεί ότι ο ίδιος θα μπορούσε να είναι ένας από τους πρωταγωνιστές του.

    Κι ενώ τα βλέπει όλα αυτά, όλοι οι άλλοι βλέπουν ένα σύνολο παλαιοκομμουνιστικών αντιλήψεων και λαϊκίστικων συμπεριφορών να μην τον αφήνουν να πάρει ανάσα. Και το χειρότερο βλέπουμε και τον ίδιο αρκετές φορές να προστρέχει σ' αυτές για να πάρει ανάσα. Είναι προφανές ότι μέχρι να πάρει την απόφαση, ποιον Τσίπρα θα αφήσει και ποιον Τσίπρα θα κρατήσει, η χώρα θα σέρνεται...

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Εκεί, εκεί στη Γ’ εθνική, να φάμε τα λεφτά που παίρνουν οι φτωχοί…

    Εκεί, εκεί στη Γ’ εθνική, να φάμε τα λεφτά που παίρνουν οι φτωχοί…

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-21 12:39:49 | Πηγή: News247

    Η ιδέα της συμμετοχής σε μια ή περισσότερες αναπτυξιακές τράπεζες είναι εξαιρετική. Αρκεί να είσαι στην κατηγορία αυτών των χωρών που ονομάζονται “αναπτυσσόμενες” κατά την politically correct έκφραση ή υπανάπτυκτες όπως τις λέγαμε παλιότερα. Είναι πρωτόγνωρο για μια αναπτυγμένη οικονομία -όπως η ελληνική- να γίνονται τέτοιες σκέψεις που ουσιαστικά μας μας “ρίχνουν κατηγορία”. Είτε στο ΚΥΣΟΙΠ απεργάζονται σχέδια φτωχοποίησης ή χωρίς να το πολυσκεφτούν, άκουσαν τη λέξη αναπτυξιακή και υπέθεσαν ότι θα είναι χρήσιμη η συμβολή μιας τράπεζας που μοιράζει λεφτά. Που είναι και το πιθανότερο.

    Πράγματι οι αναπτυξιακές τράπεζες μοιράζουν λεφτά. Λεφτά όμως που έχουν συγκεντρώσει από τους μετόχους. Πράγμα που σημαίνει ότι αν η Ελλάδα για κάποιους λόγους θέλει να συμμετέχει σε οποιονδήποτε τέτοιο οργανισμό θα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Και δεν μιλάμε για πενταροδεκάρες αλλά για αρκετά δις, ευρώ. Τα οποία μάλλον δεν έχει. Η Ελλάδα έχει βάλει λεφτά στο ΔΝΤ, στον ESM και σε διάφορους άλλους οργανισμούς που θέλει να συμμετέχει.

    Τα λεφτά αυτά τα μοιράζουν για πραγματικά αναπτυξιακούς σκοπούς. Φτιάχνουν υποδομές σε κράτη που δεν έχουν. Λιμάνια, υδραγωγεία, δρόμους και στηρίζουν προγράμματα καταπολέμησης της φτώχειας. Επισιτιστικά, εμβολιασμού  και άλλα τέτοια. Κάποιοι στην Κυβέρνηση θεωρούν ότι η χώρα έχει ανάγκη από τέτοιες δράσεις. Ωστόσο, η Ελλάδα ακόμη και μετά από 7 χρόνια μνημονίων κατατάσσεται στην 29η θέση παγκοσμίως σύμφωνα με τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, που για την περίπτωσή μας χαρακτηρίζεται πολύ υψηλός.

    Δεν είναι η πρώτη φορά που η Κυβέρνηση απεργάζεται ανάλογα σχέδια. Ήταν Μάρτιος του τρέχοντος έτους όταν ο Υπουργός Ανάπτυξης (ονομάζεται Δ. Παπαδημητρίου) έταζε 500.000 προσλήψεις στο δημόσιο με δάνειο 3 δις. που θα ελάμβανε από την Παγκόσμια Τράπεζα. Θα ζητούσε δηλαδή τα λεφτά που προορίζονται για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας φτώχειας, για να κάνει ρουσφέτια και να βάλει 500.000 νοματαίους στο δημόσιο, όπου βεβαίως υπάρχει έλλειψη προσωπικού. Αφού γελάσαν μέχρι και τα εμβόλια, το θέμα ξεχάστηκε. Όπως και ο Υπουργός.

    Τώρα το ΚΥΣΟΙΠ επανέρχεται εξουσιοδοτώντας τον Ευκλ. Τσακαλώτο να κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να ξεκινήσουν οι συζητήσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα (New Development Bank), στην οποία μέτοχοι είναι οι χώρες των BRICS. Ο Τσακαλώτος που έχει βαρεθεί τους βερμπαλισμούς και την ασχετοσύνη των συντρόφων, δεν αντέδρασε αλλά ούτε τους είπε ότι δεν έχει λεφτά για τη συμμετοχή. Τους άφησε να πιστεύουν ότι η ανάπτυξη θα έρθει μέσω της συμμετοχής στην Τράπεζα των BRICS.

    Δεν τους είπε ούτε ότι καμία χώρα που συμμετέχει στον ΟΟΣΑ δεν είναι μέλος τέτοιων αναπτυξιακών τραπεζών. Ο διαχωρισμός είναι πλήρης. Ακόμη και οι χώρες που ηγούνται του “αναπτυσσόμενου" πλανήτη, της οικονομίας που αφορά το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 27% της συνολικής έκτασης του πλανήτη, δεν θέλουν να συμμετέχουν στους Οργανισμούς του αναπτυγμένου κόσμου. Προτιμούν να βρίσκονται στην χαμηλή κατηγορία, διότι έτσι θεωρούν ότι επωφελούνται από τη σύνδεση με τις φτωχές χώρες. Οι τελευταίες με τη σειρά τους θεωρούν ότι οι “ισχυροί των φτωχών” εκφράζουν καλύτερα τα συμφέροντά τους.

    Ούτως ή άλλως, όσο η χώρα είναι μέρος της Ευρωζώνης, όσα γράμματα και αν στείλει ο Τσακαλώτος η συμμετοχή είναι αδύνατη. Κατ’ αρχήν διότι οι θεσμοί δεν θα επιτρέψουν να διατεθούν χρήματα για το σκοπό αυτό. Κατά δεύτερον διότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα επιτρέψει εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης σε μια χώρα που βρίσκεται υπό τον έλεγχό της.

    Άλλωστε το ρόλο της χρηματοδότησης της ανάπτυξης τον παίζουν οι υπόλοιπες τράπεζες. Γιατί θα ήταν χρήσιμη μια διαφορετική τράπεζα; Μήπως θα είχε πρόσβαση σε φθηνότερα κεφάλαια; Μήπως οι άλλες, οι συστημικές αποτελούν μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας που θέλει να εμποδίσει την ανάπτυξη στην Ελλάδα για να μας υποδουλώσουν οι κάτοικοι του Σείριου; Οι τράπεζες βγάζουν λεφτά χρηματοδοτώντας την ανάπτυξη, ούτως ή άλλως.

    Στο μυαλό μερικών συντρόφων, υπάρχει χαραγμένο το σχέδιο για τη δημιουργία παράλληλου τραπεζικού συστήματος. Ενός συστήματος που δεν θα ελέγχεται από τους χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και τον ενοχλητικό Στουρνάρα. Που θα μπορεί να δίνει χρήματα με “κοινωνικά” ή και “αγωνιστικά” κριτήρια και χωρίς περιττές διαδικασίες. Το παλεύουν χρόνια. Είτε με την Αττικής, είτε με την Παγκόσμια Τράπεζα είτε με όποιον τρόπο θεωρούν ότι θα ξεγελάσουν το σύστημα. Το αποτέλεσμα είναι κωμικό. Στην αρχή πανηγυρίζουν για τη φοβερή ιδέα τους. Μετά αντιλαμβάνονται ότι θα φάνε τα μούτρα τους και τέλος αφήνουν την ιδέα να ξεχαστεί. Σαν μια αναμενόμενη αποτυχία ή ένα σαμποτάζ τους συστήματος απέναντι στις αριστερές προθέσεις τους. Το παράδοξο είναι ότι δεν το βάζουν κάτω. Συνεχίζουν με ολοένα και πιο παράλογες ιδέες, όπως κάνει το κογιότ στο γνωστό καρτούν. Μόνο που ούτε το κογιότ καταφέρνει να πιάσει το roadrunner, ούτε οι σύντροφοι να φτιάξουν ανεξέλεγκτη τράπεζα…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο

    Μπλε βαθύ, σχεδόν μαύρο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-21 07:39:05 | Πηγή: News247

    Σε πρώτη ματιά η προσπάθεια των μηχανισμών προπαγάνδας της Νέας Δημοκρατίας να παρουσιάσουν την Ηριάννα σαν στενή συγγενή υπουργού της κυβέρνησης φαίνεται ότι εντασσόταν στην εκστρατεία φθοράς του κυβερνώντος κόμματος.

    Φάνηκε δηλαδή σαν οργανικό στοιχείο της αφήγησης που προσπαθεί -μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης- να δομήσει η αξιωματική αντιπολίτευση: Μην έχοντας δηλαδή τίποτε διαφορετικό να αντιπαραθέσουν στην κυβερνητική πολιτική και έχοντας ως δεδομένο ότι μόνο επί τα χείρρω μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, προσπαθούν να στρέψουν την συζήτηση στα Εξάρχεια, το Πανεπιστημιακό Άσυλο και τις υποτιθέμενες υπόγειες σχέσεις κυβέρνησης – αναρχικών, μπαχαλάκηδων, τρομοκρατών και δεν συμμαζεύεται.

    Σε μια δεύτερη όμως, προσεκτικότερη ανάγνωση, η προσπάθεια της ΝΔ αποκαλύπτεται πολύ πιο συντηρητική, πολύ πιο δεξιά δηλαδή: Ο στόχος είναι η αποδοχή τέτοιων -καταφανώς άδικων- δικαστικών αποφάσεων, η ανακοπή των κοινωνικών αντιδράσεων και η μετατόπιση της συζήτησης όλο και δεξιότερα, έτσι ώστε τασσόμενοι υπέρ των “νόμων” να αποδεχόμαστε την πολύ ελαστική ερμηνεία τους ή ακόμα και την καταπάτησή τους.

    Σε αυτό το πλαίσιο, οι πιο περιθωριοποιημένοι πολιτικά στοχοποιούνται ακόμα μια φορά, ώστε να χρησιμοποιηθούν από την δεξιά για την αυστηροποίηση του πλαισίου μέσα στο οποίο υπάρχουν και τα δικαστήρια και η πολιτική.

    Η ΝΔ δηλαδή, προσπαθεί να συκοφαντήσει, να μειώσει και (εάν μπορούσε) να εξαφανίσει τις κοινωνικές αντιδράσεις για προφανώς άδικες δικαστικές αποφάσεις, ώστε να εξοβελιστεί από την δικαιοσύνη κάθε σκέψη για συνυπολογισμό του κοινωνικού αισθήματος. Έτσι με αποφάσεις που δεν θα αφουγκράζονται την κοινωνία και δεν θα την λαμβάνουν από θέση... αρχής υπόψιν, στην επόμενη φάση θα επιχειρηθεί να τεθούν εκτός πλαισίου κάθε είδους κοινωνικές αντιδράσεις, με πρώτες πρώτες αυτές που αφορούν στους πλειστηριασμούς, στα εργασιακά δικαιώματα και στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι.

    Για αυτό άλλωστε το όλο σχέδιο της απαξίωσης της συμπαράστασης στην Ηριάννα και τον Περικλή, δια της ανύπαρκτης “συγγένειας” με κάποιο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, προωθήθηκε με ζέση -σε πείσμα της αλήθειας και των πραγματικών στοιχείων- από προσκείμενους στη ΝΔ προπαγανδιστές που παριστάνουν τους δημοσιογράφους και από πολιτικούς σαν τον Λ. Γρηγοράκο που κύριο μέλημά τους είναι λίγα ψίχουλα εύνοιας από την Πειραιώς.

    Και το κωμικοτραγικό είναι ότι εάν η προσπάθειά τους πετύχαινε, αν όλα αυτά τα ανεμομαζώματα επέβαλαν την ατζέντα τους και την αφήγησή τους, και εάν ολοκληρωνόταν η μετατόπιση στα (ακρο)δεξιότερα που σχεδιάζουν, τότε μπορεί και να ξαναθυμούνταν το κοινό αίσθημα και να ζητούσαν οι δικαστικές αποφάσεις να αφουγκράζονται την “κοινωνία”, εννοώντας τους ίδιους και τις στημένες τηλεοπτικές τους παρεμβάσεις.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Μαύρη προπαγάνδα

    Μαύρη προπαγάνδα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-07-20 11:00:14 | Πηγή: News247

    «Μην αφήνεις την αλήθεια να χαλάσει μία ωραία ιστορία».

    Η κλασική ρήση, φαίνεται πως αποτελεί και την βασική αρχή για πολλούς εδώ γύρω. Και όχι μόνον για μερίδα δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών.

    Τελευταίο παράδειγμα, η φαντασιακή συγγένεια της κρατούμενης Ηριάννας με τον υφυπουργό Αθλητισμού Γιώργο Βασιλειάδη. Και μάλιστα, η πιο στενή συγγένεια αφού σύμφωνα με πικραμένους bloggers, ιδρυματοποιημένους δημοσιολόγους, ακροδεξιούς ιμάντες, σανοφάγους του Ίντερνετ αλλά και ορισμένους πολιτικούς της αντιπολίτευσης που από χθες το πρωί υποννοούσαν με νόημα την συγγένεια (για να επιβεβαιώσουν τι ακρίβως;) η Ηριάννα είναι αδελφή του υπουργού.

    Τι κι αν ο δεύτερος δεν έχει αδελφή;

    Τι κι αν αναγκάστηκε να διαψεύσει με μια λιτή και ουσιαστική δήλωση;

    Το ψέμα έμεινε για πάντα στα χείλη, στις οθόνες, στην δεξαμενή της ψηφιακής μνήμης και προστέθηκε σε όλα αυτά που κατά καιρούς έχουν γραφτεί ή ακουστεί για την εν λόγω Κυβέρνηση. Η τελευταία δε, μπορεί να δίνει χρυσές ευκαιρίες για να την αντιπολιτευθείς (μνημόνιο εφαρμόζει ντε!), οι δημοσιολόγοι του Μετώπου της Λογικής που πλέον ταυτίζονται με τα ψέματα που διαρρέουν ακροδεξιοί κύκλοι, επιλέγουν πάντα fake news και τερατώδη ψέματα για να εξαπολύσουν τα πυρά τους.

    Το παράλογο είναι πως όλοι αυτοί, εγκαλούν από το πρωί ως το βράδυ τους αντιπάλους τους ως σανοφάγους και ψεκασμένους. Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να υπερασπιστείς πια τα αυτονόητα και βέβαια τον εαυτό σου από αυτό που θα γραφτεί και θα αναπαραχθεί.

    Ξέρω πως έχουμε μπει σε ένα μαύρο τούνελ όπου η προπαγάνδα αθροίζεται στις ακορδεξιές φαντασιώσεις και όλο μαζί το νέο μείγμα πια απειλεί τον καθέναν μας.

    Φωτογραφία: sooc.gr

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • 20 Ιουλίου 1974 - 2017: Η ντροπή της προδοσίας, η ελπίδα της Ανάστασης

    20 Ιουλίου 1974 - 2017: Η ντροπή της προδοσίας, η ελπίδα της Ανάστασης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Αντώνης Αργυρός | Ημερομηνία: 2017-07-20 08:50:28 | Πηγή: News247

    «Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»

    Αυτά ήταν τα λόγια του Μπένζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης.

    Μετράμε με πόνο την ανεπούλωτη πληγή, την απογοήτευση και  τα χρόνια της συμφοράς, από στην εφιαλτική ημέρα  της εισβολής τότε που με τις αφροσύνες και τις προδοσίες, ο «Αττίλας» πάτησε και αιματοκύλησε το νησί της ΑΦΡΟΔΊΤΗΣ. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα, όπως η Καταστροφή του 1922 και η 29η Μαΐου 1453. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της προδοσίας έμειναν δυστυχώς ατιμώρητοι και η «ύβρις» της μη Νέμεσης θα κατατρέχει  για πάντα το εθνικό μας υποσυνείδητο. Ελπίζω και εύχομαι να μάθουμε τελικά(;) τι περιέχει αυτός ο «φάκελος της Κύπρου» που τώρα ευτυχώς ξανάρχισε να κινείται. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για την Ιστορία, είναι όμως πάρα πολύ αργά για την Δικαιοσύνη. Κάτι παιδόπουλα της ΕΛΔΥΚ και καταδρομείς μαζί με  τους Κύπριους αγωνιστές, τόλμησαν να σταθούν απέναντι στα Τούρκικα άρματα και υπερασπισθούν την σημαία  και έπεσαν  «…τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». («Ω ξειν', αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» Επίγραμμα πάνω στον τάφο των Τριακοσίων που έπεσαν στις Θερμοπύλες)

    (Κωστής Παλαμάς)

    Οι ήρωες έμειναν αδικαίωτοι, η πατρίδα θυσιάστηκε και η ντροπή της προδοσίας που έμεινε ατιμώρητη.

    Η τραγωδία δεν έχει τέλος και ο «κακός μας γείτονας» δεν σταματά να απειλεί να επιβουλεύεται το Αιγαίο και την ελεύθερη Κύπρο, να ονειρεύεται την νέο Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ το νησί της Αφροδίτης να στενάζει κάτω από την μπότα του Αττίλα. Ο «Δαίμονας του Κακού» στην Ανατολική Μεσόγειο περιφρονεί το διεθνές Δίκαιο ,τους κανόνες και την διεθνή ειρήνη και απειλεί συνεχώς με την χρήση όπλων  και  “ Casus belli” (8/6/1995). Η απαράδεκτη ρητορική της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Συνθήκης της Λωζάννης, η επιβουλή στα νησιά του Αιγαίου, οι καθημερινές απειλές δημιουργούν εκρηκτικό κλίμα έντασης. Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί απαγόρευσης χρήσης ή απειλής χρήσης βίας (άρθρο 2, παρ. 4), περί ειρηνικής επίλυσης (άρθρο 2, παρ. 3) και περί καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης (Προοίμιο). Όμως ο νέος «διεθνής τρομοκράτης» έχει αποσταθεροποιήσει την ανατολική Μεσόγειο απειλεί και τους μεγάλους και τους ισχυρούς και επιδιώκει τελικά το γνωστό ανατολίτικο παζάρι. Οι Τούρκοι ξέρουν...πιστεύουν απόλυτα ότι θα συνεχίσουν στην ίδια γραμμή και  όπως μέχρι τώρα με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας κρατούν υπόδουλη την μισή Κύπρο ,ζητούν την διαιώνιση και επέκταση  του Αττίλα. Επιδιώκουν ότι θα τα καταφέρουν τελικά και με τους ισχυρούς του Κόσμου ενώ κάθε φορά εναγκαλίζονται αυτόν που τους προσφέρει περισσότερα.  Η Τουρκία με  τους  μεγάλους εξοπλισμούς, τον ισλαμικό προσανατολισμό  και τις πυραυλικές δοκιμές είναι  αναμενόμενο να δημιουργηθούν αντιδράσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες. Η Τουρκία, προχώρησε σε επισημοποίηση του άτυπου «casus belli» εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και των ξένων πετρελαϊκών εταιριών που έχουν αποκτήσει τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης του Οικοπέδου 6 της Κυπριακής ΑΟΖ. Η Τουρκία είναι πλέον ένας  παγκόσμιος κίνδυνος ασφαλείας.

    Δεν έχω την ικανότητα να προβλέψω το μέλλον αλλά στην διεθνή πολιτική υπάρχουν οι άγραφοι κανόνες  Πάντοτε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Το μικρό ψάρι φοβάται, τρέμει το μεγάλο. Κάπως έτσι, με αυτό το μόνιμο και αδιαμφισβήτητο σενάριο εξελίσσεται η Ιστορία. Όμως και το σενάριο αυτό ανατρέπεται, όταν ο λαός που δέχεται την επίθεση είναι αποφασισμένος να πει ΟΧΙ.- . Οι ξυπόλητοι το 1940 ανέβηκαν στην Πίνδο και έσπασαν τα μούτρα στο φασισμό του Μουσολίνι, ανέβηκαν στα κακοτράχαλα βουνά  για κτυπήσουν τον ναζισμό  και με το αγώνα τους έχυσαν πολύ αίμα και έδωσαν ένα ακόμα μήνυμα ,ένα ακόμα τραγούδι στην ελευθερία.

     Υγ .«Να πεθάνω χωρίς να γονατίσω» του Β. Λυσσαρίδη.

    «Όχι! Δεν δέχομαι να γονατίσω.

    Όχι! Με καρτερούν οι σύντροφοι στο συρματόπλεγμα

    κι οι νεκροί στον Πενταδάκτυλο. Όχι!

    Να πεθάνω ναι! Να γονατίσω όχι!»

    *Ο Αντώνης Αργυρός είναι δικηγόρος και νομικός Σύμβουλος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • 20 Ιουλίου 1977 - 2017: Η ντροπή της προδοσίας, η ελπίδα της Ανάστασης

    20 Ιουλίου 1977 - 2017: Η ντροπή της προδοσίας, η ελπίδα της Ανάστασης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Αντώνης Αργυρός | Ημερομηνία: 2017-07-20 07:52:07 | Πηγή: News247

    «Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»

    Αυτά ήταν τα λόγια του Μπένζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης.

    Μετράμε με πόνο την ανεπούλωτη πληγή, την απογοήτευση και  τα χρόνια της συμφοράς, από στην εφιαλτική ημέρα  της εισβολής τότε που με τις αφροσύνες και τις προδοσίες, ο «Αττίλας» πάτησε και αιματοκύλησε το νησί της ΑΦΡΟΔΊΤΗΣ. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα, όπως η Καταστροφή του 1922 και η 29η Μαΐου 1453. Οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της προδοσίας έμειναν δυστυχώς ατιμώρητοι και η «ύβρις» της μη Νέμεσης θα κατατρέχει  για πάντα το εθνικό μας υποσυνείδητο. Ελπίζω και εύχομαι να μάθουμε τελικά(;) τι περιέχει αυτός ο «φάκελος της Κύπρου» που τώρα ευτυχώς ξανάρχισε να κινείται. Ποτέ όμως δεν είναι αργά για την Ιστορία, είναι όμως πάρα πολύ αργά για την Δικαιοσύνη. Κάτι παιδόπουλα της ΕΛΔΥΚ και καταδρομείς μαζί με  τους Κύπριους αγωνιστές, τόλμησαν να σταθούν απέναντι στα Τούρκικα άρματα και υπερασπισθούν την σημαία  και έπεσαν  «…τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». («Ω ξειν', αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» Επίγραμμα πάνω στον τάφο των Τριακοσίων που έπεσαν στις Θερμοπύλες)

    (Κωστής Παλαμάς)

    Οι ήρωες έμειναν αδικαίωτοι, η πατρίδα θυσιάστηκε και η ντροπή της προδοσίας που έμεινε ατιμώρητη.

    Η τραγωδία δεν έχει τέλος και ο «κακός μας γείτονας» δεν σταματά να απειλεί να επιβουλεύεται το Αιγαίο και την ελεύθερη Κύπρο, να ονειρεύεται την νέο Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ το νησί της Αφροδίτης να στενάζει κάτω από την μπότα του Αττίλα. Ο «Δαίμονας του Κακού» στην Ανατολική Μεσόγειο περιφρονεί το διεθνές Δίκαιο ,τους κανόνες και την διεθνή ειρήνη και απειλεί συνεχώς με την χρήση όπλων  και  “ Casus belli” (8/6/1995). Η απαράδεκτη ρητορική της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Συνθήκης της Λωζάννης, η επιβουλή στα νησιά του Αιγαίου, οι καθημερινές απειλές δημιουργούν εκρηκτικό κλίμα έντασης. Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί απαγόρευσης χρήσης ή απειλής χρήσης βίας (άρθρο 2, παρ. 4), περί ειρηνικής επίλυσης (άρθρο 2, παρ. 3) και περί καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης (Προοίμιο). Όμως ο νέος «διεθνής τρομοκράτης» έχει αποσταθεροποιήσει την ανατολική Μεσόγειο απειλεί και τους μεγάλους και τους ισχυρούς και επιδιώκει τελικά το γνωστό ανατολίτικο παζάρι. Οι Τούρκοι ξέρουν...πιστεύουν απόλυτα ότι θα συνεχίσουν στην ίδια γραμμή και  όπως μέχρι τώρα με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας κρατούν υπόδουλη την μισή Κύπρο ,ζητούν την διαιώνιση και επέκταση  του Αττίλα. Επιδιώκουν ότι θα τα καταφέρουν τελικά και με τους ισχυρούς του Κόσμου ενώ κάθε φορά εναγκαλίζονται αυτόν που τους προσφέρει περισσότερα.  Η Τουρκία με  τους  μεγάλους εξοπλισμούς, τον ισλαμικό προσανατολισμό  και τις πυραυλικές δοκιμές είναι  αναμενόμενο να δημιουργηθούν αντιδράσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες. Η Τουρκία, προχώρησε σε επισημοποίηση του άτυπου «casus belli» εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και των ξένων πετρελαϊκών εταιριών που έχουν αποκτήσει τα δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης του Οικοπέδου 6 της Κυπριακής ΑΟΖ. Η Τουρκία είναι πλέον ένας  παγκόσμιος κίνδυνος ασφαλείας.

    Δεν έχω την ικανότητα να προβλέψω το μέλλον αλλά στην διεθνή πολιτική υπάρχουν οι άγραφοι κανόνες  Πάντοτε το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Το μικρό ψάρι φοβάται, τρέμει το μεγάλο. Κάπως έτσι, με αυτό το μόνιμο και αδιαμφισβήτητο σενάριο εξελίσσεται η Ιστορία. Όμως και το σενάριο αυτό ανατρέπεται, όταν ο λαός που δέχεται την επίθεση είναι αποφασισμένος να πει ΟΧΙ.- . Οι ξυπόλητοι το 1940 ανέβηκαν στην Πίνδο και έσπασαν τα μούτρα στο φασισμό του Μουσολίνι, ανέβηκαν στα κακοτράχαλα βουνά  για κτυπήσουν τον ναζισμό  και με το αγώνα τους έχυσαν πολύ αίμα και έδωσαν ένα ακόμα μήνυμα ,ένα ακόμα τραγούδι στην ελευθερία.

     Υγ .«Να πεθάνω χωρίς να γονατίσω» του Β. Λυσσαρίδη.

    «Όχι! Δεν δέχομαι να γονατίσω.

    Όχι! Με καρτερούν οι σύντροφοι στο συρματόπλεγμα

    κι οι νεκροί στον Πενταδάκτυλο. Όχι!

    Να πεθάνω ναι! Να γονατίσω όχι!»

    *Ο Αντώνης Αργυρός είναι δικηγόρος και νομικός Σύμβουλος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • Avanti

    Avanti

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-19 08:48:55 | Πηγή: News247

    Μ' ένα βιβλίο 240 σελίδων με τίτλο AVANTI- PERCHE L' ITALIA NON SI FERMA, ο πρώην ιταλός πρωθυπουργός και νυν επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος, Ματέο Ρέντσι, επιχειρεί κατ' αρχήν να αποκαταστήσει τη τρωθείσα σχέση του με τους ψηφοφόρους του. Συγχρόνως επιχειρεί να χτίσει το άλλοθι που θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία. Κι αυτό περικλείεται  στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην πρόθεσή του να αλλάξει τα πράγματα στη χώρα του και μέχρι στο βαθμό που μπορούσε στην Ευρώπη. Το βιβλίο που πήρα στα χέρια μου(κυκλοφόρησε στις αρχές του μήνα από τις εκδόσεις Feltrinelli), δεν είναι απλά ένα προσωπικό ημερολόγιο. Στις σελίδες του ο πρώην πρωθυπουργός περιγράφει πρόσωπα και καταστάσεις, ενώ ξετυλίγει τις σκέψεις του για την κεντροαριστερά και την Ευρώπη. Πέραν όμως όλων αυτών το βιβλίο έχει και ελληνικό ενδιαφέρον αφού σε κάμποσες από τις σελίδες του πρωταγωνιστεί ο Αλέξης Τσίπρας.

    Ο Ματέο Ρέντσι αναφέρεται στην περίφημη 17ωρη συνεδρίαση της Συνόδου Κορυφής του 2015, τότε που η χώρα βρέθηκε μια ανάσα πριν από την έξοδο από του ευρώ και την χρεοκοπία. Σύμφωνα με την περιγραφή του σ' εκείνη τη δραματική συνεδρίαση, ο Έλληνας πρωθυπουργός στα όρια της κατάρρευσης έσκυψε και του είπε "μέχρι εδώ" αποφασισμένος να έρθει σε ρήξη με τους εταίρους. Τότε ο ίδιος και ο τότε Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ ανέλαβαν να δώσουν τη μάχη για λογαριασμό της Ελλάδας. "Σε τι σας χρησιμεύει", είπε, "να ταπεινώνετε έναν λαό;".  Οι δείκτες των ρολογιών έδειχναν τρείς το πρωί και ακολούθησαν πέντε δραματικές ώρες συγκρούσεων μέχρι τις οκτώ το πρωί οπότε και επήλθε ο συμβιβασμός και η σωτηρία της Ελλάδας.

    Προφανώς ο Ματέο Ρέντσι δεν είχε διαβάσει το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, πολλώ δε μάλλον τις εξαγγελίες και τη στάση κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και τότε υπουργών της κυβέρνησης που οδήγησαν σ' εκείνη τη δραματική συνεδρίαση. Σε κάθε περίπτωση όμως η περιγραφή του αποτελεί την απόδειξη για το που μπορούν να οδηγηθούν τα πράγματα όταν οι διαπραγματεύσεις καθοδηγούνται από τις εμμονές και τις φαντασιώσεις των διαπραγματευτών. Και στην προκειμένη περίπτωση προφανώς οι δανειστές της χώρας τέντωσαν το σχοινί, αλλά και από την άλλη πλευρά κυριάρχησε η αμετροέπεια και η επιπολαιότητα.  Ασφαλώς δεν αναφέρομαι στον πρωθυπουργό, που έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης σ' αυτή την ιστορία, αλλά στον τότε υπουργό Γιάνη Βαρουφάκη και στην διαπραγματευτική ομάδα που τον πλαισίωνε. Κάτω από αυτές τι συνθήκες πράγματι θα πρέπει να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι για το υψηλό πνεύμα αλληλεγγύης που επέδειξαν ο Ρέντσι και ο Ολάντ. Ωστόσο η κατάληξη δείχνει ότι ο συμβιβασμός απέβη ζημιογόνος για τη χώρα και καταστροφικός για τον λαό όσον αφορά τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή του.

    Ο Ματέο Ρέντσι, ευτυχώς για τον ίδιο, δεν ζει στην Ελλάδα ώστε στο επόμενο βιβλίο που θα γράψει να συμπεριλάβει και τις αποκαλύψεις του Γιάνη Βαρουφάκη. Όσο για τον Ολάντ (Ολαντρέου για να μη ξεχνιόμαστε) θα έχει να πει ότι κάτι έκανε κι αυτός όταν έρθει η στιγμή να γράψει τα απομνημονεύματα του.

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

    πηγή φωτογραφίας: AP/ Petros Giannakouris            

     

     

  • Δικαιοσύνη, ώρα μηδέν

    Δικαιοσύνη, ώρα μηδέν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-07-18 19:03:38 | Πηγή: News247

    Το σκεπτικό της απόφασης για την πρωτόδικη καταδίκη της Ηριάννας σε 13 χρόνια φυλάκισης – το οποίο αποκαλύπτει το News 24/7 – είναι θολό ως προς τα στοιχεία, ενώ περιλαμβάνει και εικασίες αστήρικτες, όπως για παράδειγμα ότι ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη είναι ενοχοποιητικό, επειδή εκεί δρουν τρομοκρατικές οργανώσεις.

    Είναι απορίας άξιο το πως μία τέτοια απόφαση δεν συνάντησε την άμεση αντίδραση των εσωτερικών μηχανισμών ελέγχου της Δικαιοσύνης. Και βεβαίως, είναι απολύτως εξηγήσιμο το γιατί η περίπτωση της Ηριάννας ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και δημιούργησε ένα κύμα συμπαράστασης.

    Και φυσικά, οι αποφάσεις των λειτουργών της Δικαιοσύνης δεν είναι – και δεν θα μπορούσαν να είναι – υπεράνω κριτικής. Η διάκριση των εξουσιών δεν μπορεί να οδηγεί σε ασυδοσία των εξουσιών . Και οι κρίνοντες , κρίνονται.

    Ωστόσο, η κριτική σε μία δικαστική απόφαση δεν μπορεί παρά να έχει να κάνει αποκλειστικά με το νομικό μέρος της υπόθεσης . Δεν μπορεί να γίνεται με πολιτικά κριτήρια ή ως μέρος ενός πολιτικού παιχνιδιού, όπως δεν μπορεί να ασκείται με κριτήρια κοινωνικής συμπάθειας ή αντιπάθειας για έναν κατηγορούμενο.

    Ο κίνδυνος είναι εμφανής: Η κριτική στις δικαστικές αποφάσεις μπορεί μόνον να βοηθήσει στην απονομή της δικαιοσύνης. Όμως, η στοχοποίηση και η απαξίωση των λειτουργών της , μόνον μεγαλύτερες αδικίες προμηνύει.

  • Ο εφιάλτης ενός γιατρού στο Βερολίνο του 1934

    Ο εφιάλτης ενός γιατρού στο Βερολίνο του 1934

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-07-18 11:53:21 | Πηγή: News247

    “Ήταν περίπου εννέα το βράδυ. Δεν είχα άλλους πελάτες και μόλις είχα ξαπλώσει στον καναπέ να χαλαρώσω με ένα βιβλίο για τον Ματτίας Γκρύνεβαλντ, όταν ξαφνικά οι τοίχοι του δωματίου μου και ύστερα το διαμέρισμά μου εξαφανίστηκαν. Κοίταξα γύρω μου και ανακάλυψα με τρόμο ότι, όσο έφτανε το μάτι μου, κανένα διαμέρισμα δεν είχε τοίχους. Τότε άκουσα ένα μεγάφωνο να ηχεί: “Σύμφωνα με το διάταγμα της 17ης τρέχοντος μηνός για την Κατάργηση των Τοίχων...”

    Πρόκειται για το όνειρο ενός 45χρονου Γερμανού γιατρού το 1934. Ο γιατρός κατέγραψε το όνειρό του και στη συνέχεια ονειρεύτηκε, πως είχε κατηγορηθεί από το καθεστώς ότι καταγράφει όνειρα.

    Το συγκεκριμένο όνειρο περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Charlotte Beradt “Τα όνειρα στο Γ' Ράιχ: Οι εφιάλτες ενός έθνους”,  που βασίστηκε σεε μαρτυρίες Γερμανών, Εβραίων και μη από το 1933 έως το 1939.

    Η κατάργηση της διάκρισης ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, είναι ένα βασικό εργαλείο επιβολής για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Συνήθως ξοδεύουν πόρους και ώρες για την παρακολούθηση “υπόπτων” και μη, για καλύτερο έλεγχο, “συμμόρφωση προς τας υποδείξεις” και τιμωρία για τους απείθαρχους.

    Το τι σκέφτεται κάθε στιγμή ο μη φανατικός ενός, για παράδειγμα ολοκληρωτικού καθεστώτος, πού του αρέσει να πηγαίνει, τι του αρέσει, τι μουσική ακούει, με ποιον τα έχει, με ποιον τα χάλασε, πού βρίσκεται κάθε στιγμή, θα ήταν χρήσιμες πληροφορίες για οποιονδήποτε ονειρεύεται έναν κόσμο όπου η ιδιωτική σφαίρα, μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε δημόσια.

    Ευτυχώς που στις μέρες μας, τίποτα δεν θυμίζει εκείνες τις εποχές, ούτε ως προς την οικονομία, ούτε ως προς την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, ούτε ως προς την απάθεια των μαζών, ούτε ως προς την ενίσχυση κομμάτων και αρχηγών, που ονειρεύονται δικτατορίες, κυνήγι μειονοτήτων και επιβολή δια της βίας.

    Και κυρίως, ευτυχώς που το όνειρο του γιατρού, δεν έγινε πραγματικότητα και η πληροφόρηση, που οι ίδιοι δίνουμε για την ιδιωτική μας ζωή κάθε στιγμή της ημέρας, είναι λελογισμένη. Κρατάμε ακόμα όρθιους τους τοίχους, έστω και αν είναι τοίχοι του Facebook.

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλους, είναι Διευθυντής Σύνταξης του News 24/7

  • 'Παιδιά ενός κατώτερου Θεού' όσοι πληρώνουν τις δόσεις τους;

    'Παιδιά ενός κατώτερου Θεού' όσοι πληρώνουν τις δόσεις τους;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λίλυ Σπυροπούλου | Ημερομηνία: 2017-07-18 09:46:19 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Με έκπληξη και απογοήτευση, μικρομεσαίοι Ελληνες επιχειρηματίες , διαπιστώνουν μέρα με τη μέρα, μία «σκληρή» πραγματικότητα: Ο συνεπής, κινδυνεύει να γίνει ο... «χαζός» της υπόθεσης.

    Σε καμία περίπτωση το άρθρο αυτό δεν επιχειρεί να υποδείξει, ούτε καν να υπονοήσει μια διαφορετική συμπεριφορά- το αντίθετο μάλιστα.  Εχουμε πολύ συχνά ταχθεί κατά των στρατηγικών κακοπληρωτών , αυτών που εξαιτίας τους, έχει σήμερα προβλήματα ολόκληρο το πιστωτικό σύστημα, με την υπερχείλιση των κόκκινων δανείων.

    Θέλουμε μόνο να φωτίσουμε μια άλλη πλευρά, που αποτελεί συχνό «παράπονο» των συνεπών δανειοληπτών: αυτών που πληρώνουν συστηματικά, εγκαίρως και ολοκλήρως τις δόσεις τους και δεν έχουν καμία επιβράβευση, πλην της «κοσμιοτάτης διαγωγής» που προφανώς έγραφε κάποτε ο έλεγχός τους (με τις αλλαγές που ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας, θα εκλείψει και η αξιολόγηση της διαγωγής οσονούπω).

    Μετά κόπων και βασάνων, γνωστή Ελληνίδα που διατηρεί το εμπορικό της κατάστημα σε περίοπτο σημείο του κέντρου των Αθηνών, έχοντας προσαρμοσθεί στα δεδομένα της κρίσης και ότι αυτό έχει επιφέρει στην από δεκαετιών πελατεία της, τυγχάνει να είναι από τους πιο παραδοσιακούς, πιστούς και γνώριμους πελάτες, μεγάλης συστημικής τράπεζας -  οικογενειακώς.

    Μέλημά της, η έγκαιρη πληρωμή των υποχρεώσεών της και των όποιων δανειακών της ανοιγμάτων προς την Τράπεζα, ανελλιπώς, παρά τις δυσκολίες. Εύλογη η απορία της προς τη διεύθυνση της Τράπεζας: «Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε μια ρύθμιση, να γίνουν πιο ευέλικτοι οι όροι του δανείου και λίγο πιο άνετη η αποπληρωμή;»

    Για να εισπράξει, μία απόλυτα αληθινή απάντηση από το τραπεζικό στέλεχος , που με κατανόηση και συγκατάβαση, κουνούσε αργά το κεφάλι του αμήχανα, κοιτώντας την με ειλικρίνεια στα μάτια: « Για να πετύχουμε μια κάποια ρύθμιση, κυρία, θα πρέπει να σταματήσετε να πληρώνετε κάποιες δόσεις ώστε να χαρακτηρησθεί το δάνειο τουλάχιστον ως καθυστερούμενο, αν όχι κόκκινο.....».

    Απάντηση που έχει τύχει «αποσβολωμένοι» να ακούσουν, εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, επαγγελματίες συνάδελφοί της, συνεπείς δανειολήπτες που παλεύουν καθημερινά στηρίζοντας ως χιλιοειπωμένη «ραχοκοκαλιά» την ελληνική οικονομία.

    Παιδιά ενός κατώτερου Θεού, στην Αθήνα του 2017, με τις τράπεζες να εστιάζουν στη διαχείριση των κόκκινων δανείων.

    *Η Λίλυ Σπυροπούλου, είναι δημοσιογράφος του News 24/7

  • Μέσα η Ηριάννα και ο Περικλής, έξω ο Ρουπακιάς και η Σκορδέλη;

    Μέσα η Ηριάννα και ο Περικλής, έξω ο Ρουπακιάς και η Σκορδέλη;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-17 21:01:52 | Πηγή: News247

    Η Σκορδέλη είναι μια χρυσαυγίτισα που υποδυόταν την αγανακτισμένη κάτοικο του Άγιου Παντελεήμονα γυρνώντας από κανάλι σε κανάλι τότε που ένα ολόκληρο σύστημα πάλευε να στρώσει το έδαφος για την Χρυσή Αυγή. Μετά βρέθηκε στο σκαμνί για σειρά αδικημάτων μεταξύ των οποίων και η ηθική αυτουργία στο παρολίγον φονικό μαχαίρωμα ενός Αφγανού.

    Χρόνια ολόκληρα πότε για τον έναν και πότε για τον άλλον λόγο η δίκη αναβαλλόταν μέχρι που, φέτος, εδέησε να φτάσει στο ακροατήριο και οι δικαστές τη καταδίκασαν. Μόνο που η τυφλή δικαιοσύνη τα έφερε από εδώ τα έφερε από εκεί και παρά την καταδίκη η χρυσαυγίτισσα που κατ' εξακολούθηση ανακατευόταν σε ρατσιστικές επιθέσεις έμεινε ελεύθερη, καθώς καταδικάστηκε μεν αλλά με αναστολή δε.

    Η Ηριάννα όμως, άπαξ και καταδικάστηκε πρέπει να μείνει μέσα.

    Γιατί δεν είναι χρυσαυγίτισσα, δεν συμμετέχει σε ρατσιστικές επιθέσεις και προπάντων δεν κάνει παρέα με σωστά άτομα, καθώς στον κύκλο της δεν υπάρχουν μέλη, υποστηρικτές ή χορηγοί της εγκληματικής συμμορίας. Άρα αρκούν μια δυο έωλες αναφορές, λχ γιατί δεν χώρισε τον σύντροφό της όταν βρέθηκε κατηγορούμενος πριν... αθωωθεί και ένα μερικό αποτύπωμα που δεν μπορούν να το υπερασπιστούν ούτε αυτοί που το χειρίστηκαν, για να βρεθεί πίσω από τα σίδερα και οι δικαστές του “Αναστολών” να πετάξουν το κλειδί.

    Για τον Περικλή τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Γιατί δεν πιάστηκε επ' αυτοφώρω να δολοφονεί κάποιον επειδή απλά δεν του άρεσαν οι απόψεις και η στάση του. Γιατί επίσης δεν είναι χρυσαυγίτης και δεν βγάζει μεροκάματο “πηγαίνοντας στα γραφεία” και βγαίνοντας από εκεί για να τσακίσει μετανάστες, να σπάσει τα μαγαζιά τους, να σκοτώσει ακόμα “προς παραδειγματισμόν”, για να εγκατασταθεί ο φόβος στις εργατογειτονιές του Πειραιά.

    Ο Περικλής δεν γινόταν να βγει από το κελί, γιατί απλά δεν είναι ο Ρουπακιάς.

    Ο Ρουπακιάς λοιπόν μπορεί να είναι δολοφόνος, ακόμα και σύμφωνα με τα λεγόμενα της νεοναζιστικής συμμορίας που παίρνει αποστάσεις από αυτόν για να μείνει στο απυρόβλητο, μπορεί να είναι αμετανόητος, μπορεί να είναι ένα τυπικό “επαγγελματικό στέλεχος” της εγκληματικής οργάνωσης, μπορεί όλες οι παρέες του να είναι οι άλλοι... υπόδικοι χρυσαυγίτες, αλλά είναι ακόμα ελεύθερος.

    Αν όλα αυτά τα δούμε μαζί, το ένα πλάι στο άλλο, το συμπέρασμα δεν είναι διόλου τιμητικό για τον εισαγγελέα που ζήτησε να απορριφθούν τα αιτήματα της Ηριάννας και του Περικλή, για τους τρεις δικαστές που ψήφισαν την πρότασή του αλλά και γενικότερα για τη Δικαιοσύνη.

    Και για να δέσει καλύτερα αυτή η υπόθεση και να φανούν καλύτερα όλες οι διαδρομές της σκέψης των δικαστικών λειτουργών αυτής της κατηγορίας, αρκεί να προσθέσουμε ότι αυτός ο ίδιος Προβατάρης πριν από μερικά χρόνια είχε παραπέμψει στο Πειθαρχικό του Αρείου Πάγου συνάδελφό του κατηγορώντας τον για “ανάρμοστη σε δικαστικό λειτουργό συμπεριφορά” επειδή είχε διατυπώσει... αντιμνημονιακές απόψεις.

    Άντε μετά, με αυτά και με εκείνα, να βρούμε το δίκιο μας.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Το άβατο της οδού Έρμου και η απίθανη απάντηση της ΕΛΑΣ

    Το άβατο της οδού Έρμου και η απίθανη απάντηση της ΕΛΑΣ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-17 12:51:36 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Ήταν απλώς θέμα χρόνου να γρονθοκοπήσουν κάποιον οι δημοκράτες λαϊκοί αγωνιστές που δεν γουστάρουν να ψωνίζουν οι άνθρωποι ρούχα στην Έρμου τις Κυριακές. Όπως και να πετάξουν καφέδες και νερά σε Βουλευτές που τόλμησαν να πάνε σε συγκέντρωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Την άδεια τους την έδωσε η ίδια η Αστυνομία με τον ανήκουστο τρόπο που αντιμετωπίζει τη βία όταν απλώς οι τραμπούκοι την ντύνουν με ιδεολογικό μανδύα.

    Δεν έχουν περάσει ούτε 15 ημέρες από την καταγγελία του Προέδρου του Συνδέσμου Επιχειρήσεων & Λιανικών Πωλήσεων Ελλάδας κου Α. Μακρή, ότι η Αστυνομία δεν ανταποκρίνεται στα αιτήματα των καταστηματαρχών για παρέμβαση όταν ανώνυμες ομάδες βιαιοπραγούν κατά πελατών και καταστηματαρχών (Αθήνα 984/4 Ιουλίου). Πρόκειται για μια σοβαρή καταγγελία την οποία η αστυνομία αντιμετώπισε με την δέουσα γελοιότητα.

    Αρχικά η αστυνομία δήλωσε άγνοια για τα περιστατικά. Εν συνεχεία και υπό το βάρος της δημόσιας τοποθέτησης του προέδρου του ΣΕΛΠΕ αναγκάστηκε να πει (προφορικά πάντα) ότι θα ερευνήσει τις καταγγελίες. Μετά το πέρας μίας εβδομάδος, δεν είχε προλάβει να ερευνήσει σε βάθος και αφού συμπληρώθηκαν 15 ημέρες χωρίς αποτέλεσμα και χωρίς απάντηση, τα έφερε έτσι η κακιά η ώρα και κουκουλοφόροι έδειραν τον ελληνοαυστραλό πελάτη.

    Το περιστατικό το έδειξαν όλα τα κανάλια και το “ανέβασαν” σχεδόν όλες οι ενημερωτικές ιστοσελίδες. Στην Ελληνική αστυνομία όμως δεν βλέπουν τηλεόραση και δεν μπαίνουν στο internet. Η (πάντα) προφορική απάντηση στην ερώτηση γιατί δεν παρενέβησαν οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν αφοπλιστική. Δεν γνωρίζουμε το γεγονός. Η επωδός γνωστή. Θα ερευνήσουμε το γεγονός και θα απαντήσουμε.

    Είναι προφανές ότι ο νόμος δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Η αστυνομία -σύμφωνα πάντα με τις καταγγελίες του Α. Μακρή- ακόμη και όταν είναι παρούσα δεν παρεμβαίνει “για να μην θρηνήσουμε θύματα” όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά (και πάντα προφορικά) οι επικεφαλής των μονάδων που βρίσκονται επί τοπου. Μια αστυνομία που αποφασίζει να μην εφαρμόσει το νόμο γιατί φοβάται να συγκρουστεί με μειοψηφίες ή απλά έχει εντολή να μην το κάνει.

    Οι ίδιοι οι αστυνομικοί άλλωστε αφήνουν διαρκώς να εννοηθεί ότι στην περίπτωση του διασημότερου άβατου, αυτού των Εξαρχείων, δεν έχουν την άδεια να παρέμβουν από την πολιτική ηγεσία του Υπ. Προστασίας του Πολίτη. Είναι προφανές ότι και στο άβατο της οδού Έρμου, χρειάζεται ανάλογη πολιτική παραίνεση. Στη χώρα που έχουμε γελοιοποιήσει τα πάντα, έχουμε καταντήσει να απαιτείται πολιτική άδεια για να κάνει η αστυνομία το αυτονόητο.

    Η Αστυνομία όπως φαίνεται στο βίντεο με τον ξυλοδαρμό του ελληνοαυστραλού ήταν παρούσα στο συμβάν. Το θύμα που εδάρη μπροστά στα μάτια των έντρομων παιδιών του, ζητά τη βοήθεια της αστυνομίας. Οι αστυνομικοί σύμφωνα με όσα αναφέρει ό τηλεοπτικός σταθμός Alpha, φέρονται να δήλωσαν ότι το περιστατικό πιθανώς να είναι άσχετο με την καταγγελία. Η δουλειά τους βέβαια δεν είναι να κάνουν τους Κλουζώ. Είναι να ενεργήσουν άμεσα, να συλλάβουν τους τραμπούκους και να αφήσουν τη δικαιοσύνη να βγάλει άκρη. Οι κουκουλοφόροι όμως είναι πάντα μια δύσκολη περίπτωση. Αυτοί οι κουκουλοφόροι μάλιστα, οι οποίοι ενδεχομένως να μιλούν για δικαιώματα των εργαζομένων και για δημοκρατία.

    Άλλωστε πρόκειται για μια αντίδραση μεμονωμένων ατόμων που βρίσκει αντίθετο το κοινωνικό σύνολο. Οι ίδιοι οι λιανέμποροι, αναφέρουν ότι χθες παρατηρήθηκε εντυπωσιακά μεγάλη επισκεψιμότητα στα ανοιχτά καταστήματα. Θέλουν οι επιχειρηματίες, θέλουν και οι πελάτες. Τελικά όμως κουμάντο κάνουν λίγοι συνδικαλιστές και κανείς δεν ξέρει ποιοι άλλοι που φορώντας κουκούλες επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Η ανοχή της αστυνομίας αποτελεί προφανώς συνενοχή.

    Συνενοχή σε ένα παλαβό αίτημα. Καταστήματα κάθε είδους είναι ανοιχτά τις Κυριακές σε όλη την Ελλάδα. Πουθενά αλλού δεν παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα. Ακόμη και μερικές δεκάδες μέτρα πιο κάτω, τα καταστήματα στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι είναι ανοιχτά. Οι μπαχαλάκηδες της οδού Έρμου, αντιτίθενται μόνο στη λειτουργία όσων έχουν καταστήματα στο διασημότερο πεζόδρομο της Αθήνας. Είναι προφανώς συμβολική η επιλογή τους. Θέλουν να αποδείξουν ότι η οπισθοδρόμηση και η αντίδραση είναι τρόπος ζωής και ότι οι ίδιοι γνωρίζουν πώς να επιβάλλουν την άποψή τους. Γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να τους πειράξει κανείς.

    Όπως δεν πείραξε κανείς και τους τραμπούκους που προπηλάκισαν τους βουλευτές Φίλη και Ξυδακη που τόλμησαν να παραβρεθούν στην εκδήλωση συμπαράστασης για την καταδικασθείσα Ηριάννα, το Σάββατο. Στην αρχή της Οδού Ερμού, στο κεντρικότερο σημείο της Πρωτεύουσας, η αστυνομία κοιτούσε τους τραμπούκους να προπηλακίζουν Βουλευτές.

    Στη χώρα που με μεγάλη ευκολία γελοιοποιούμε τα πάντα, άνθρωποι που κατά δήλωση τους συγκεντρώνονται για να προστατέψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, δέρνουν άλλους που πάνε να συμπαρασταθούν υπό το άγρυπνο βλέμμα της αστυνομίας που κοιτάζει τρώγοντας πασατέμπο. Ό κατά τα άλλα λαλίστατος κος Τόσκας, δεν λέει κουβέντα για τα περιστατικά και ο Πρωθυπουργός τον αφήνει στη θέση του. Το χειρότερο, οι ίδιοι οι Βουλευτές που προπηλακίστηκαν, δηλώνουν σεβασμό στον όχλο και δεν διαμαρτύρονται καν για την αδυναμία των δυνάμεων ασφαλείας να διαφυλάξουν την τάξη ακόμη και μπροστά από το κοινοβούλιο…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Μια 'σκούπα' 140 άρθρων για την Αυτοδιοίκηση

    Μια 'σκούπα' 140 άρθρων για την Αυτοδιοίκηση

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-07-17 10:26:09 | Πηγή: News247

    Πέρασαν 25 μήνες και τρεις υπουργοί Εσωτερικών από τις 16 Ιουνίου του 2015 που ο Νίκος Βούτσης είχε καταθέσει το λεγόμενο πολυνομοσχέδιο «σκούπα» για τους ΟΤΑ σε δημόσια διαβούλευση και σχεδόν δύο χρόνια από την πρώτη του κατάθεση στη Βουλή στις 27 Ιουλίου 2015.

    Ήταν η πρώτη βερσιόν ενός πολυνομοσχεδίου που στην προηγούμενη διετία πέρασε από σαράντα κύματα, άλλαξε πολλά ονόματα και από τα 52 αρχικά άρθρα του έφτασε αισίως στα 140.  Στο μεσοδιάστημα το πολυνομοσχέδιο δημοσιοποιήθηκε σε μία νέα εκδοχή του πέρυσι τον Ιούνιο (28/6) από τον Παναγιώτη Κουρουμπλή και μία ακόμη στο opengov στις 26 Αυγούστου 2016, ενώ η τελευταία του ήταν αυτή της 3 Απριλίου 2017 του σημερινού υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη.

    Σε αυτή που, τελικώς, κατατέθηκε στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη το βράδυ προκαλώντας ανακούφιση σε κάποιους και έκπληξη σε κάποιους άλλους που, η αλήθεια είναι, ότι μετά την σχεδόν τετράμηνη παραμονή του στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, περίμεναν ακόμη και να μην κατατεθεί ποτέ, προστέθηκαν 21 άρθρα (από τα 119 του Απριλίου στα 140 του Ιουλίου), χωρίς ωστόσο να αλλάξει η βασική του διάρθρωση πλην, ίσως, των άρθρων 125 έως 134 που προβλέπουν την ίδρυση και λειτουργία Μητρώου Πολιτών, με την κατάργηση των χειρόγραφων Δημοτολογίων αλλά και επιμέρους ρυθμίσεις, όπως τα οδοιπορικά αντιπεριφερειαρχών και περιφερειακών συμβούλων (άρθρο 34), η επανασύσταση δύο θέσεων δημοσιογράφων στις περιφέρειες (άρθρο 38), η δυνατότητα προσλήψεων σε δίκτυα δήμων και περιφερειών (άρθρο 79) αλλά και η ίδρυση ειδικής γραμματείας ιθαγένειας (άρθρο 125).

    Ήταν αυτές οι επιμέρους ρυθμίσεις που δεν περιέχονταν στο αρχικό πολυνομοσχέδιο Σκουρλέτη μαζί μ’ εκείνες για τις αντιμισθίες των αντιδημάρχων και τις αποζημιώσεις των δημοτικών συμβούλων, την επέκταση των βαρέων και ανθυγιεινών και σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων στους δήμους αλλά και την παροχή σε χρήματα των Μέσων Ατομικής Προστασίας, που οδήγησαν κόμματα της αντιπολίτευσης και ΜΜΕ να μιλήσουν για «μαυρογιαλούρο» και «ρουσφετολογικό» νομοσχέδιο , προκαλώντας την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εσωτερικών.

    Όμως το πολυνομοσχέδιο για τους ΟΤΑ δεν περιέχει μόνο ευνοϊκές για τους εργαζόμενους και τους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης, ρυθμίσεις. Πλην του Μητρώου Πολιτών το οποίο, εφόσον λειτουργήσει και δεν μείνει στα χαρτιά, θα μειώσει μεγάλο μέρος της γραφειοκρατίας που αντιμετωπίζουν οι πολίτες με τα Δημοτολόγια, περιλαμβάνει μια σειρά τέτοιων διευκολυντικών για τους πολίτες ρυθμίσεις, με βασικές την δυνατότητα εξόφλησης σε 100 δόσεις των οφειλών προς τους δήμους και τα νομικά τους πρόσωπα   αλλά και την επέκταση της χρήσης POS και e-banking σε φορείς του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα και τους ΟΤΑ.

    Παράλληλα, το πολυνομοσχέδιο περιέχει και μια σειρά ακόμη σημαντικών διατάξεων με τις οποίες εκσυγχρονίζεται το από 37 ετών νομικό πλαίσιο των , σημαντικών για τους πολίτες της περιφέρειας Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), ενώ δίνεται η δυνατότητα ίδρυσης αποτεφρωτηρίων νεκρών σε ιδιώτες αλλά και συνδέσμους ΟΤΑ.

    Όπως αντιλαμβάνεται κανείς από την αναφορά στα σημαντικότερα από τα 140 άρθρα του πολυνομοσχεδίου, πρόκειται για ένα κείμενο που ρυθμίζει πολλά και διαφορετικά θέματα, χωρίς στην ουσία μία ενιαία αρχή. Είναι αλήθεια ότι, όπως είχε γράψει από παλαιότερα η aftodioikisi.gr, η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών είχε στόχο να καταθέσει ένα πολύ διαφορετικό νομοσχέδιο από εκείνο της προηγούμενης, που ήταν περισσότερο μια συρραφή διατάξεων, επιχειρώντας να ενοποιήσει διατάξεις του. Όπως και έγινε. Ωστόσο, ακόμη κι έτσι στην βελτιωμένη εκδοχή του, παραμένει ένα νομοσχέδιο που δεν έχει ενιαία αρχή.

    Μάλιστα, μετά τις δηλώσεις της εκπροσώπου της Κομισιόν ότι εξετάζεται αν είναι συμβατό με τις διατάξεις του μνημονίου, πολλοί φοβούνται ότι ίσως την τελευταία στιγμή κάποια ή κάποιες από τις διατάξεις του (ΒΑΕ, ΜΑΠ, αντιμισθία αντιδημάρχων) που έχουν δημοσιονομικό κόστος και ήταν αυτές που το «κόλλησαν» στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους είτε θα τροποποιηθούν είτε ακόμη και θα αποσυρθούν.

    Καθώς η συζήτηση του νομοσχεδίου ξεκινάει σήμερα το απόγευμα στη Βουλή, σύντομα θα δούμε αν θα επιβεβαιωθούν.

    Όμως για να αποδειχθεί στην πράξη πόσο μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργία της Αυτοδιοίκησης προς όφελος των πολιτών, ένα νομοσχέδιο «σκούπα», που σε μεγάλο βαθμό φτιάχτηκε με την συμβολή της, θα περιμένουμε αρκετό καιρό.

    Όλοι ευελπιστούμε, πάντως, λιγότερο από τους 25 μήνες που αναμέναμε να κατατεθεί στη Βουλή.  

    *O Χρίστος Βούζας είναι δημοσιογράφος και διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Ο Καμμένος βράζει... κάστανα

    Ο Καμμένος βράζει... κάστανα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-17 09:04:04 | Πηγή: News247

    Κανονικά, τα ζητήματα άμυνας μιας χώρας είναι υπόθεση των ειδικών στους οποίους έχει ανατεθεί αυτό το δύσκολο καθήκον: των στρατιωτικών, των επιστημονικών συμβούλων, των κοινοβουλευτικών επιτροπών και της ηγεσίας του αρμόδιου υπουργείου, δηλαδή τελικά και του υπουργού Εθνικής Άμυνας.

    Η Ελλάδα όμως δεν είναι μια κανονική χώρα. Έτσι η υπόθεση της Άμυνας, όπως προκύπτει και από τις δηλώσεις του αρμόδιου υπουργού, είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της... Παναγίας η οποία παίρνει και όλες τις σχετικές αποφάσεις, καθώς, σύμφωνα με όσα είπε ο Π. Καμμένος “Πόντος, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρος είναι ένας και ενιαίος χώρος που τον προστατεύει η Παναγία”.

    Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι βέβαια, σε κάτι τέτοια είχαν πιο ξεκάθαρη άποψη, για αυτό έλεγαν “συν Αθηνά και χείρα κίνει”, αλλά αυτό παραείναι ριζοσπαστικό για να αφορά τον υπουργό Άμυνας που μόνη του έγνοια είναι η εκλογική επιβίωση. Με αυτό δεδομένο υπερβαίνει τον Καμμένο και η νεότερη ρήση “Άγιε μου Γιώργη βοήθα με, κούνα κι εσύ τα χέρια σου” και έτσι όλα αφήνονται στις διαθέσεις της Παναγίας, μεγάλη η χάρη της.

    Όταν λοιπόν τα πάντα θεωρούνται υπόθεση της θρησκείας, των Αγίων και της εκκλησίας, οι οποίοι εάν θέλουν θα βάλουν το χέρι τους κι αν δεν θέλουν θα πάμε καλλιά μας, ο υπουργός Άμυνας δεν έχει ούτε πολλή δουλειά, ούτε πολλές υποχρεώσεις. Αρκεί να περιφέρεται από το κέντρο στην περιφέρεια και τανάπαλιν ώστε να μην τον ξεχνούν οι ψηφοφόροι.

    Επειδή όμως αυτοί οι ρημαδοψηφοφόροι που τα ψηφαλάκια τους ορέγεται ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, δεν είναι μόνο ταλαιπωρημένοι και ανήμποροι άνθρωποι που μην βρίσκοντας στήριγμα κι απαντοχή στον πραγματικό κόσμο αναζητούν μεταφυσικές διεξόδους, αλλά και κάτι δεξιοί, και μάλιστα όχι... λίγο αλλά πολύ δεξιοί, ο Καμμένος φροντίζει -αφήνοντας όλον τον αμυντικό σχεδιασμό στην... Παναγία- να βάζει αυτός το χεράκι του, ή μάλλον την χερούκλα του, στην αφήγηση που “σπρώχνει” στο θρησκευάμενο βαθιά συντηρητικό κοινό, ναρκοθετώντας την κυβερνητική πολιτική που υποτίθεται πως ενστερνίζεται.

    Γιατί είναι σαφές ότι η κυβερνητική πολιτική δεν “βλέπει” και δεν προωθεί καμιά αμυντική... “ενιαιοποίηση” του Πόντου με το Αιγαίο και την Κύπρο και δεν εισάγει, δια της πλαγίας, “αλύτρωτες πατρίδες” στη ρητορική της. Αυτά τα βλέπει μόνο το “δόγμα Καμμένου” που δολίως πλασάρεται ως “εναλλακτικό σχέδιο”, αδιαφορώντας για την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής.

    Γιατί δεν είναι δυνατόν η ελληνική κυβέρνηση να εξανίσταται όταν υπουργοί του Ερντογάν “καταργούν” την Συνθήκη της Λωζάνης και να μένει στο απυρόβλητο ο αναθεωρητισμός του Καμένου. Ειδικά όταν ο αναθεωρητισμός των γειτόνων μας είναι επίσημη πολιτική ενώ εδώ αφορά μόνο ορισμένους ακροδεξιούς και τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

    πηγή φωτογραφίας: agrinioreport

  • Κάρες, κάστανα και παντόφλες

    Κάρες, κάστανα και παντόφλες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-07-16 14:36:05 | Πηγή: News247

    «Μιαν άλλη μέρα, σ' ένα άλλο Μοναστήρι, του είχαν δείξει, μέσα σε χρυσό κουτί, ένα παιδιάτικο κρανίο: “Είναι του Άγιου Κηρύκου” του 'πε ο βηματάρης, ο καλόγερος που κρατούσε τα κλειδιά του σκευοφυλακίου. Ύστερα από λίγες μέρες, σ' ένα άλλο Μοναστήρι, (του έδειξαν) μιαν άλλη, πολύ μεγαλύτερη κάρα: “Του Άγιου Κηρύκου” του 'πε ο βηματάρης. Ο παπα-Γιάνναρος δε βάσταξε: «Μα προχτές μου 'δειξαν μιαν παιδιάτικη κάρα του ίδιου αγίου!

    - Ε! έκαμε ο βηματάρης “θα 'ταν όταν ο Άγιος ήταν μικρός!»

    Αυτά γράφει ο  Νίκος Καζαντζάκης, στους «Αδερφοφάδες». Στον Μεσαίωνα, η εμπορία και διακίνηση ιερών αντικειμένων ανθούσε, ήταν μια επικερδέστατη επιχείρηση, καθώς πάντα υπήρχαν άνθρωποι θεοφοβούμενοι, που ήταν πρόθυμοι να δώσουν από το υστέρημά τους για να προκυνήσουν όχι ένα κομμάτι Τίμιου Ξύλου, όχι ένα σκήνωμα Αγίου, αλλά ένα φτερό από τη φτερούγα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ένα ράκος από το τραπεζομάντηλο του Μυστικού Δείπνου, ή ένα άχυρο από τη Φάτνη της Γέννησης. Χωρίς κανείς να μπει στον κόπο να σκεφτεί πως σε οποιοδήποτε κοτέτσι μπορείς να βρεις, όποτε θέλεις, ένα άχυρο, ένα φτερό κι ένα κουρέλι – και να τα χρησιμοποιήσεις κατά το δοκούν.

    Και επειδή ακριβώς είχε πολύ χρήμα αυτό το εμπόριο, τα αυθεντικά ιερά κειμήλια ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό των ψευδών και κατασκευασμένων. Κανείς δεν ήξερε εάν όντως αυτό το κοκκαλάκι μέσα στην χρυσή λειψανοθήκη ανήκε σε κάποιον Άγιο (η καν σε άνθρωπο) - η μόνη διαβεβαίωση αυθεντικότητας ερχόταν από τον καλόγερο, ή τον ιερέα που έφερνε το σεπτό κειμήλιο μπροστά στους πιστούς, περιμένοντας, ασφαλώς, τον οβολό τους. Η μόνη πιστοποίηση απέρρεε από ένα θεσμό, όπως η Καθολική Εκκλησία, που είχε αρκετό κύρος για να πουλάει συγχωροχάρτια με παπική βούλα, ώστε οι στυγνοί εγκληματίες να κρατήσουν, με μπόλικο χρυσάφι, μια θέση στον Παράδεισο...

    Σήμερα όλα αυτά τελείωσαν, θα μου πείτε - ε, δεν τελείωσαν. Σήμερα, υπάρχει μια κανονικότατη διεθνής αγορά ιερών κειμηλίων, κυρίως από εκκλησίες στην Ευρώπη που έκλεισαν, λόγω μη προσέλευησης πιστών. Και ως κανονικές επιχειρήσεις που έπεσαν έξω, εκποιούν την περιουσία τους – τα πάντα, από τους πολυελαίους μέχρι τα ιερά τους λείψανα, που  συνοδεύονται, βεβαίως και από ένα πολύ επίσημο πιστοποιητικό, γεμάτο εντυπωσιακές λατινικούρες και σφραγίδες. Αυτό το έγγραφο πιστοποιεί, με το κύρος της Καθολικής Εκκλησίας, πως το συγκεκριμένο κομμάτι οστού ανήκε στον Ιγνάτιο Λογιόλα, για παράδειγμα, τον Άγιο ιδρυτή του Τάγματος των Ιησουιτών (όπως φαίνεται στη φωτογραφία, από το https://leipsanothiki.blogspot.gr/2013/04/76.html). Σημειωτέον πως υπάρχουν και γνωστοί εξειδικευμένοι Αντικέρ που διακινούν ιερά λείψανα, όπως ο Ολλανδικός Οίκος Fluminalis…

    Και πάλι θα μου πείτε, πως όλα αυτά συμβαίνουν στον διεφθαρμένο καθολικισμό, και όχι στην τιμημένη μας Ορθοδοξία.  Ναι; Ε, στην καθ’ημάς Ανατολή λοιπόν, εκτίθενται σε λαϊκό προσκύνημα, με το αζημίωτο ασφαλώς, πλαστικές παντόφλες και κάστανα! Πρόσφατα, ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου, στο Αγρίνιο, εξέθεσε ένα κάστανο (!) που είχε βράσει με τα χεράκια του πριν από 27 χρόνια ο Γέροντας Παΐσιος, ενώ πριν από δυο χρόνια, είχαν εκτεθεί σε Ναό της Λεμεσσού στην Κύπρο, οι πλαστικές παντόφλες του Αγιορείτη Μοναχού...

    Και για να τελειώνουμε: οι Χριστιανοί, που δεν έχουν ανάγκη από κάστανα και παντόφλες για να ευχαριστήσουν και να δοξολογήσουν τον Θεό, που δεν χρειάζονται άχυρα και φτερά για να ζητήσουν τη Θεία Χάρη, θα έπρεπε να αντιδράσουν ειρηνικά μεν, έντονα δε . Θα έπρεπε να κινήσουν γη και ουρανό, να διαμαρτυρηθούν, να φτάσουν ακόμα και μέχρι τα δικαστήρια, διότι με κάτι τέτοιες ειδωλολατρικές γελοιότητες λοιδορείται όχι μόνο η πίστη τους, αλλά και η μνήμη του Παΐσιου, εν προκειμένω. Διασύρεται η Ορθοδοξία...

    Σαν να μην έφταναν οι Γραφές, οι ιερές εικόνες, αλλά πάνω από όλα η ανθρώπινη καρδιά για να βιώσει κάποιος την παρουσία του Θεού, και χρειάζεται κάστανα βρασμένα εδώ και τριάντα χρόνια! Το μόνο που αποδεικνύουν όλες αυτές οι σιμωνίες είναι ένα: πως το χρυσοφόρο εμπόριο ιερών κειμηλίων ανθεί ακόμα και στις μέρες μας, δεν τελείωσε τον Μεσαίωνα, ούτε εξαντλείται στη Δυτική Εκκλησία. Και θα συνεχίσει να ανθεί όσο υπάρχουν επιτήδειοι έτοιμοι να εξαπατήσουν, και εύπιστοι πρόθυμοι να εξαπατηθούν, προσκυνώντας στο πρώτο Μοναστήρι την παιδική κάρα του Αγίου Κηρύκου, και στο δεύτερο το κρανίο του, ως ενηλίκου.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7.

  • Το πολιτικό ντέρμπι των 'αιωνίων'

    Το πολιτικό ντέρμπι των 'αιωνίων'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-15 08:33:37 | Πηγή: News247

    Έχω την εντύπωση ότι εάν οι πολιτικοί μας είχαν γνώσει των ποδοσφαιρικών συστημάτων, έστω εάν οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν ακουμπήσει το τόπι, ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα για τον κόσμος και για τους ίδιους. Δυστυχώς οι πλειονότητα είναι "άμπαλοι", ή στην καλύτερη των περιπτώσεων οπαδοί που βλέπουν ποδόσφαιρο χωρίς όμως να γνωρίζουν τι βλέπουν. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που στην Ελλάδα όλοι είναι "προπονητές" και φυσικά όλοι βάζουν γκολ από τους καναπέδες τους. Αυτό έμαθαν από τους πολιτικούς και έτσι θα συνεχίσουν εφόσον οι πολιτικοί δεν διδαχθούν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά ένα παιχνίδι όπου 22 ποδοσφαιριστές κυνηγάνε μια μπάλα για να τη βάλουν στα δίχτυα. Εν ολίγοις και επειδή το ποδόσφαιρο συνδέεται διαχρονικά με την πολιτική, όχι μόνο σε επίπεδο προσώπων και ομάδων αλλά και ως θεωρία, θα όφειλαν οι πολιτικοί να μάθουν από αυτό.

    Αν υποθέσουμε ότι αυτή τη στιγμή στη χώρα διεξάγεται ένα ντέρμπι ανάμεσα στην κυβερνητική ομάδα των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και τη Νέα Δημοκρατία, θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να γνωρίζαμε πόσοι παρακολουθούν το παιχνίδι. Εικάζω ότι είναι περισσότεροι αυτοί που το παρακολουθούν από τις τηλεοράσεις από όσους αγόρασαν εισιτήριο για να πάνε στο γήπεδο. Είναι βέβαιο ότι ο κόσμος δεν συγκινείται τα τελευταία χρόνια από... τη μπάλα που παίζουν τα πολιτικά κόμματα. Όπως είναι βέβαιο επίσης ότι τα κόμματα δεν έχουν "παίκτες" επιπέδου Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και "παικτών" που δεν διεκδικούσαν πρωτάθλημα όπως ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Λεωνίδας Κύρκος. Ακόμα και οι πάγκοι των κομμάτων διέθεταν "παίκτες" που στα κόμματα σήμερα θα έπαιζαν βασικοί.

    Συνεπώς όταν δεν υπάρχει το πάθος της εξέδρας για να σπρώξει τις ομάδες, δεν υπάρχουν οι "παίκτες" που θα ξεσηκώσουν τον κόσμο, αλλά και τα κόμματα δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για το θέαμα παρά μόνο για το αποτέλεσμα, είναι εξηγήσιμο γιατί ο κόσμος αδιαφορεί για όσα συμβαίνουν στα γήπεδα της πολιτικής. Αυτό που συμβαίνει πρέπει να το κατανοήσει το πολιτικό σύστημα και πρωτίστως να το αντιληφθούν τα κόμματα που διεκδικούν το πρωτάθλημα. Στην κυβέρνηση θα έλεγα ότι ο τρόπος που αμύνεται, συχνά με αντιαθλητικά φάουλ υπουργών, ούτε έξυπνος ούτε και αποτελεσματικός. Οι ομάδες που κλείνονται είναι βέβαιο ότι θα δεχθούν το γκολ και θα χάσουν. Στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση παίζει καθυστερήσεις, δίνει χώρο στη Νέα Δημοκρατία και περιμένει την ευκαιρία να κάνει μια οργανωμένη αντεπίθεση. Από την πλευρά της η Νέα Δημοκρατία παίζει τη κυβέρνηση στο μισό γήπεδο αλλά πρέπει το κέντρο της να βάλει κάτω τη μπάλα αντί να παίζει με σέντρες.

    Θα κλείσω το... σχολιασμό του ντέρμπι που παρακολουθούμε με την άποψη ενός κορυφαίου της μπάλας- άγνωστου στους περισσότερους ποδοσφαιρόφιλους- του Κάρλος Φαμπιάν Μαλντονάδο, που είχε πει πως οι νεαροί παίκτες τρέχουν, όμως οι "γέροι" ξέρουν να τρέχουν. Θα προσέθετα και για ποιο λόγο τρέχουν. Πολύ απλά για να ανέβει το επίπεδο και επιτέλους να δούμε τα κόμματα να παίζουν μπάλα χρειάζεται κάτι περισσότερο από ταχύτητα. Χρειάζεται τεχνική και εμπειρία.

    (Φωτό: Sooc)

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Πολιτική δια του facebook δεν γίνεται

    Πολιτική δια του facebook δεν γίνεται

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-13 12:09:16 | Πηγή: News247

    Και οι κρίνοντες κρίνονται, αυτό είναι δεδομένο και επ' αυτού δεν χωρά συζήτηση. Οι δικαστές λοιπόν του Αρείου Πάγου που, σε πλήρη διάσταση με την κοινή λογική και το δημόσιο αίσθημα, αποφάσισαν ότι η επί μήνες μη καταβολή των δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας προφανώς δεν έκριναν σωστά.

    Γιατί ακόμα κι αν δεχτούμε ότι επιχειρηματίες και εργαζόμενοι είναι δυο... ισότιμοι “κοινωνικοί εταίροι” όπως προσπάθησε κάποτε να μας πείσει η αλήστου μνήμης σοσιαλδημοκρατία, δεν είναι δίκαιο να υπερπροστατεύεις τον έναν, δικαιολογώντας του τα πάντα, ακόμα και την μη πληρωμή μισθών όταν και χρήμα έχει και το διαθέτει με ταρατατζούμ και φαμφάρες σε άλλες “επενδύσεις” και να αφήνεις παντελώς απροστάτευτο τον άλλον, εμποδίζοντάς τον να διεκδικήσει την απόλυσή του, την νόμιμη αποζημίωσή του και την πρόσβαση στο επίδομα ανεργίας.

    Αλλά ενώ είναι από κάθε πλευρά σωστό να κρίνονται και να επικρίνονται τέτοιου είδους δικαστικές αποφάσεις, δεν είναι λογικό τα αρμόδια για την επίλυση τέτοιων προβλημάτων πολιτικά στελέχη, υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς, να λειτουργούν ως... Φαρισαίοι, μένοντας απλώς στον σχολιασμό, όσο καυστικός και αν είναι.

    Όποιο δίκιο δηλαδή και αν έχει ο Γ.Γ. του Υπουργείου Εργασίας Ανδρέας Νεφελούδης, που με αφορμή την αυτοκτονία της επί 15 μήνες απλήρωτης εργαζόμενης στου Καρυπίδη στα Γιαννιτσά επέκρινε τους δικαστές που δεν “είδαν” βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας, το χάνει επειδή ακριβώς αρκείται να σχολιάζει περιμένοντας από κάποιους άλλους (ποιους άραγε;) να λύσουν το πρόβλημα.

    Να το θέσουμε απλά: Η κυβέρνηση νομοθετεί και οι δικαστές εφαρμόζουν τους νόμους. Αφού λοιπόν -με το σημερινό νομικό πλαίσιο- κάποιοι δικαστές μπορούν να είναι αρκετά (κοινωνικά) μύωπες και αδυνατούν να διακρίνουν την βλαπτική μεταβολή, η πολιτεία οφείλει να επέμβει, ορίζοντας, για παράδειγμα, με νόμο ότι βλαπτική μεταβολή υπάρχει όταν τα δεδουλευμένα δεν έχουν καταβληθεί για πέντε ή έξι μήνες.

    Όταν επίσης, αρμόδια πολιτικά στελέχη, όπως ο κ. Νεφελούδης, διαπιστώνουν ότι οι μηνύσεις των Επιθεωρητών Εργασίας δεν πιάνουν τόπο, αντί να κλαυθμηρίζουν στα social media, για να μετατοπίσουν την συζήτηση από την ουσία στην “επικοινωνία”, θα ήταν κοινωνικά πιο χρήσιμο και πολιτικά πιο αποτελεσματικό να κάνουν απλά την... δουλειά τους!

    Να τροποποιήσουν δηλαδή τους όρους κάτω από τους οποίους γίνονται οι έλεγχοι, να αυστηροποιήσουν τις ποινές που προβλέπονται για τις διάφορες παραβάσεις και να εξασφαλίσουν ότι οι ένοχοι δεν θα διαφεύγουν από “παράθυρα” που επίτηδες αφέθηκαν ανοιχτά ή από τροπολογίες που επίτηδες ψηφίστηκαν νύχτα

    Για να γίνουν όμως όλα αυτά -και για να αναγκαστούν οι δικαστές που δεν βλέπουν να δουν- πρέπει και οι πολιτικοί να... πολιτεύονται κατά πώς δηλώνουν κι όχι να τραμπαλίζονται από το facebook στο twitter και τανάπαλιν. Γιατί όταν τραμπαλίζονται πέφτουν και ζαλίζονται!

     

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Η πιο τιμητική στιγμή για τον Έλληνα Πρωθυπουργό

    Η πιο τιμητική στιγμή για τον Έλληνα Πρωθυπουργό

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-13 11:22:40 | Πηγή: News247

    Όπως αναμένετο, οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ έστησαν χθες show  έξω από το Εκθεσιακό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας. Μέσα μιλούσε ο Πρωθυπουργός για άσχετα θέματα αλλά οι συνδικαλιστές τηρώντας τις παραδόσεις, διαμαρτύρονταν για όσα τους αφορούν. Το γεγονός βέβαια ότι “όσα τους αφορούν” κρατούν εδώ και δεκαετίες σε ομηρία το σύνολο του ελληνικού λαού, είναι αυτό που καθιστά την στιγμή εξαιρετικά τιμητική για τον Αλέξη Τσίπρα. Προφανώς πράττει το σωστό και συναντά τη λυσσαλέα αντίδραση μιας χούφτας αντιδραστικών.

    Πολλοί βέβαια θα σπεύσουν να αντικρούσουν τον χαρακτηρισμό τιμητική, λέγοντας ότι ήταν ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός που έταξε στους επαγγελματίες συνδικαλιστές τη διατήρηση της εξαιρετικά στρεβλής κατάστασης που επικρατεί στη χώρα. Όντως. Μόνο που η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και προτεραιότητα είναι να απαλλαγεί από τις στρεβλώσεις και τις ιδεοληψίες. Μήπως άλλωστε και όλες οι προηγούμενες Κυβερνήσεις δεν χάιδευαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τους -διακομματικά- αγαπημένους συνδικαλιστές.

    Ο Αλέξης Τσίπρας, έστω με την ασφυκτική πίεση των δανειστών φαίνεται ότι προχωρά σε δύο εξαιρετικά σημαντικές μεταρρυθμίσεις που θα μείνουν ως κληρονομιά για τις μελλοντικές γενεές. Πρώτον προχωρά στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου και δεύτερον προχωρά με παρεμβατικές κινήσεις στο άνοιγμα της αγοράς ενέργειας. Αμφότερες οι κινήσεις υπήρξαν “κόκκινες γραμμές” για την κυβέρνηση της αριστεράς. Τώρα όμως αποτελούν κόκκινο πανί για τους βαρόνους του -μέχρι πρότινος πανίσχυρου- ενεργειακού συνδικαλισμού.

    Σε ότι αφορά στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, η ρύθμιση προβλέπει την ύπαρξη απόλυτης πλειοψηφίας των εργαζομένων για την προκήρυξη απεργιών. Το αυτονόητο δηλαδή. Να αποφασίζει η πλειοψηφία των εργαζομένων και όχι μια χούφτα συνδικαλιστές που ντηλάρουν ανεξαρτήτως κυβέρνησης και οι οποίοι κατά περίπτωση θα μπορούσαν να πουλήσουν ακόμη και τους γονείς τους. “Φιμώνουν το συνδικαλισμό” είναι το vintage σύνθημα που μοιάζει να βγήκε από το μπαούλο με τα ξεχασμένα αντικείμενα των 80’s.

    Το αντεπιχείρημα των συνδικαλιστών είναι αστείο και αφορά στη δυσκολία του εγχειρήματος. Το πώς θα συγκεντρώσουν δηλαδή τουλάχιστον τους μισούς εργαζόμενους της τεράστιας ΔΕΗ σε μια Γενική Συνέλευση. “Πώς θα έρθει ο εργάτης απ’ την Πτολεμαΐδα για Γενική Συνέλευση στην Αθήνα” είναι επιχείρημα που συνοδεύεται από το κλασικό μειδίαμα που υποδηλώνει αυτό-θαυμασμό για τον αφοπλιστικό συλλογισμό.

    Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο το ημερολόγιο δείχνει 2017 και οι σχετικές αποφάσεις λαμβάνονται είτε με κατά τόπους κάλπες είτε -άκουσον, άκουσον- με ηλεκτρονική ψηφοφορία. Εδώ εκτός από το γεγονός ότι οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες είναι του διαβόλου πράματα, οι συνάδελφοι προτιμούν να συναγελάζονται σε μεγάλες αίθουσες, κάτι που τους δίνει την ευκαιρία να κανονίσουν και κανένα ουζάκι μετά. Ειδικά αν βρίσκονται εκτός έδρας.

    Το θέμα της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας είναι πιο σύνθετο και πιο σοβαρό. Η χώρα σπατάλησε το χρόνο που είχε για να προχωρήσει με σωστά και σχεδιασμένα βήματα και πλέον αναγκάζεται να κάνει ότι μπορεί. Η πίεση δεν έρχεται μόνον από τους δανειστές αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Η ΔΕΗ καταρρέει και δεν έχει τους απαραίτητους πόρους για να ακολουθήσει τις εξελίξεις και να εγγυηθεί την ενεργειακή επάρκεια της χώρας. Ιδίως αν ποτέ η οικονομία αρχίσει να αναπτύσσεται και οι ενεργειακές ανάγκες αυξηθούν κατακόρυφα.

    Οι συνδικαλιστές τα παραβλέπουν εύκολα όλ’ αυτά, μιλούν για το θαύμα του φτηνού λιγνίτη και περνούν αμέσως στο επιχείρημα που μιλά στις καρδιές όλων. “Με την απελευθέρωση της αγοράς, το ρεύμα θα γίνει είδος πολυτελείας”, υποστηρίζοντας ότι θα αυξηθεί ραγδαία το τιμολόγιο. Προσωπικά σπάω το κεφάλι μου για να σκεφτώ οποιαδήποτε αγορά όπου ο ανταγωνισμός αύξησε τις τιμές. Ο πραγματικός ανταγωνισμός, όχι παραδείγματα στρεβλού καπιταλιστικού μονοπωλίου με τις πλάτες του κράτους. Δεν βρίσκω. Επιπλέον, το ίδιο επιχείρημα ακούσαμε από όλους τους προηγούμενους συνδικαλιστές που αντιτίθεντο στην αποκρατικοποίηση της εταιρείας τους. Τα ίδια έλεγαν για τον ΟΤΕ, για την Ολυμπιακή, για το λιμάνι για όλα. Οι τιμές και οι υπηρεσίες που απολαμβάνει σήμερα ο καταναλωτής είναι τρανή απόδειξη ότι το κράτος δεν είναι καλός επιχειρηματίας.

    Το να σε βρίζουν αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν κατάχρηση της έννοιας του συνδικαλισμού για να αποκομίσουν προσωπικά και συντεχνιακά οφέλη είναι μια ένδειξη ότι κάτι γίνεται προς όφελος της κοινωνίας. Για τον Πρωθυπουργό δεν είναι μια εύκολη στιγμή. Ο ίδιος πρέσβευε μέχρι πρότινος παρόμοιες αντιλήψεις και πολλά στελέχη του δεν ξέρουν πώς να δικαιολογήσουν την αλλαγή πλεύσης. Όπως ο Γ. Βαρεμένος, ο οποίος ερωτηθείς χθες για το κατά πόσον το  θέμα ήταν κόκκινη γραμμή (ΣΚΑΙ TV), έβγαλε κάτι άναρθρες κραυγές που θύμισαν την επιγραφή στο μνημείο της ΕΡΤ. Το αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που μετράει και αν εν’ τέλει απαλλαγούμε από τις αγκυλώσεις που συνεχίζουν να μας κοστίζουν ακριβά, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι έγινε ένα μεγάλο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Ο Μητσοτάκης ανοίγει τις πόρτες…

    Ο Μητσοτάκης ανοίγει τις πόρτες…

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-13 07:39:50 | Πηγή: News247

    Όταν ανοίγουν οι πόρτες του κόμματος κανείς δεν μπορεί να τις κλείσει ακούσαμε να λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και δε μπορεί παρά να συμφωνήσουμε. Άλλωστε αυτό αποτελεί κανόνα για όλα τα κόμματα της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς. Πέραν όμως του κανόνα τα σύγχρονα κόμματα στην εποχή του διαδικτύου και να ήθελαν να έχουν πόρτες και «πορτιέρηδες» δεν θα μπορούσαν. Όπως δεν μπορούν να έχουν και «ιδιοκτήτες» αφού πλέον για να λειτουργήσουν οφείλουν να δείξουν πως θα κυβερνήσουν.

    Τα λόγια του ποιητή Πωλ Βαλερύ πως αρχηγός είναι εκείνος που χρειάζεται άλλους ανθρώπους, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία υπό την έννοια της πολυσυλλεκτικότητας. Δεν νοείται σε μια ανοιχτή κοινωνία ένα κόμμα εξουσίας να μην έχει παραταξιακό χαρακτήρα. Ως εκ τούτου είναι αδιανόητο για οποιοδήποτε κόμμα, πόσο μάλλον  ένα φιλελεύθερο κόμμα, να κλείνει τα μάτια και να μην παρακολουθεί τις εξελίξεις και τις αλλαγές που συντελούνται στη κοινωνία. Ως εκ τούτου ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να πει κάτι διαφορετικό από αυτό που είπε.

    Ωστόσο για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα το αυτονόητο ενίοτε αποτελεί επαναστατική πράξη. Εν προκειμένω ο Κυριάκος Μητσοτάκης με αυτό που είπε επανέφερε στο προσκήνιο τις ιδεολογικές αρχές και τις πολιτικές αξίες της Νέας Δημοκρατίας, αλλά δεν τρέφει αυταπάτες ότι απευθύνεται σ’ ένα κομματικό μηχανισμό που σε μεγάλο βαθμό είναι εθισμένο να χρησιμοποιεί το face control. Γι αυτό και με εμφαντικό τρόπο επέλεξε την αντωνυμία «κανείς» προκειμένου να στείλει το μήνυμα ότι αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη για την διεύρυνση του κόμματος.

    Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας έχει επίγνωση του ρόλου που έχει τόσο έναντι της ιστορίας της χώρας όσο και της ιστορίας του κόμματος. Και επί των δύο ρόλων επιχειρεί να βρει τη συνισταμένη της εθνικής συνεννόησης. Γνωρίζει ότι για να πάει η Ελλάδα μπροστά χρειάζεται η παράταξη να βγει μπροστά από το παρελθόν της για να συναντήσει τους πολίτες που ανεξάρτητα από πολιτική προέλευση θέλουν την Ελλάδα μπροστά. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κοινότυπα. Και είναι για έναν ευρωπαίο πολίτη συνηθισμένο να ψηφίζει και όχι να καταψηφίζει. Όταν όμως μιλάμε για ένα κόμμα που φιλοδοξεί να μετεξελιχθεί σε παράταξη στην Ελλάδα, σε μια χώρα που δεν είχε ποτέ αστική τάξη και συνεχίζει να πορεύεται με στερεότυπα και ιδεοληψίες, η επανάσταση του αυτονόητου που ουσιαστικά ξεκίνησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη. Και έχει ενδιαφέρον γιατί επιτέλους τώρα θα μάθουμε ότι δεν είναι ποτέ αργά να γίνει η Νέα Δημοκρατία αυτό που θα μπορούσε να είχε γίνει. Μια μεγάλη προοδευτική παράταξη της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Όταν δεν μπορείς να ακούσεις την φωνή των φτωχών, δεν θα καταλάβεις ποτέ τι σημαίνει δικαιοσύνη

    Όταν δεν μπορείς να ακούσεις την φωνή των φτωχών, δεν θα καταλάβεις ποτέ τι σημαίνει δικαιοσύνη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Στέλιος Παπαπέτρου | Ημερομηνία: 2017-07-13 07:31:03 | Πηγή: News247

    Η είδηση: «Μία γυναίκα 42 ετών από τα Γιαννιτσά, εργαζόμενη στις επιχειρήσεις Καρυπίδη - πρώην Αρβανιτίδη - και απλήρωτη επί 15 μήνες, έδωσε τέλος στη ζωή της. Στις 12/7/2017». Δίπλα της άλλοι 1.400 συνάδελφοι της, εργαζόμενοι στην ίδια εταιρεία, απλήρωτοι και αυτοί επί 15 μήνες.

    Η υπενθύμιση: Σε πρόσφατη απόφασή του ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η μη καταβολή δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας. Στο σκεπτικό της απόφασης του το Ανώτατο Δικαστήριο καταλήγει πως: «Μόνη όμως η καθυστέρηση καταβολής του μισθού δεν συνιστά βλαπτική, υπό την εκτεθείσα έννοια, μεταβολή των όρων της σύμβασης εργασίας, εκτός αν γίνεται δολίως και δη για να εξαναγκασθεί ο μισθωτός σε αποχώρηση από την εργασία του (ΑΠ 381/2012, ΑΠ 795/2007)».

    Διαβάζω στον τύπο ότι «Οι εγκλωβισμένοι εργαζόμενοι, όπως αυτοί του Καρυπίδη, οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι εδώ και 15 μήνες αποτελούν θύματα ενός «ακραίου φαινομένου».  Διαφωνώ κατηγορηματικά, επειδή η πραγματικότητα τους διαψεύδει. Δεν αποτελεί -δυστυχώς- ακραίο φαινόμενο η απληρωσιά των εργαζομένων για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τα οποία σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν και του 15 μήνες!

    Αποτελεί εδώ και τουλάχιστον τέσσερα χρόνια μια συνηθισμένη πρακτική αρκετών επιχειρηματιών απλά να εγκαταλείπουν τους εργαζόμενους στην τύχη τους. 

    Μήπως συνηθίσαμε πλέον αυτήν την πρακτική των απλήρωτων εργαζομένων, η οποία έχει αρχίσει και αποκτά σε ορισμένες περιπτώσεις «τερατώδεις διαστάσεις»; Χρησιμοποιώ τον χαρακτηρισμό «τερατώδεις διαστάσεις» με πλήρη επίγνωση. Αυτή η κατάσταση «τρώει» τους ανθρώπους ζωντανούς. Έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Αλλιώς για ποιο λόγο το υπουργείο Εργασίας ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει πρόγραμμα για να καλύψει έως και 46.000 «εγκλωβισμένους εργαζόμενους» σε επιχειρήσεις;  Σύμφωνα με όσα είπε σε συνέντευξη της στο ραδιόφωνο 247 η κ. Αχτσιόγλου, «το πρόγραμμα θα προβλέπει οικονομική ενίσχυση αυτών των ανθρώπων, αλλά και βοήθεια για μετάβαση σε άλλη εργασία. Η υπουργός είπε ότι πρόκειται για περίπου 46.000 εγκλωβισμένους εργαζόμενους και ότι θα αξιοποιηθούν 100 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ».

    Λοιπόν; Είναι ακραίο φαινόμενο η απλήρωτη εργασία ή είναι συνήθης πρακτική στην οποία πρέπει να μπει ένα τέλος;

    «O θάνατος της συναδέλφισσας, εργαζόμενης σε κατάστημα της ‘’Καρυπίδης’’ στα Γιαννιτσά, είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος», αναφέρει η ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων.

    Λοιπόν; Ποιος θα αφηγηθεί και θα κρατήσει ζωντανή την μνήμη αυτής της γυναίκας; Πως θα σταματήσει αυτή την βαρβαρότητα; Θα αποδοθεί δικαιοσύνη ή ο τραγικός θάνατος της θα χαθεί μέσα στον «αφρό της επικαιρότητας»;

    *Ο Στέλιος Παπαπέτρου, είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7

  • Σφαλιάρες και τσάμπα μάγκες

    Σφαλιάρες και τσάμπα μάγκες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-07-12 12:38:34 | Πηγή: News247

    "Σκεφτόμουν ότι οι λαθρομετανάστες είναι πιο τυχεροί σε σχέση μ' εμάς κι αυτό που ζούσαμε. Ήμασταν χωρίς στέγη, κάποια στιγμή ήμουν για τρεις μέρες συνέχεια βρεγμένος, ένιωθα ότι ανεβάζω πυρετό και δεν είχαμε να φάμε τίποτα εκτός από μια καρύδα. Ήταν μια κατάσταση σοκαριστική, ένα χάος". Αυτά δήλωσε πρόσφατα στην εκπομπή της Ελεωνόρας Μελέτη ο Γιάννης Σπαλιάρας, ο παίκτης του Survivor.

    ...Που δεν μ’ αφήνει ν’αγιάσω, που λένε. Πάνω που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως όχι, δεν θα ασχοληθώ άλλο με το τηλεπαιχνίδι και τους συμμετέχοντές του, να, τώρα, ο ευειδής και αρρενωπός Σπαλιάρας με ανάγκασε να τον περιλάβω, όταν αμόλησε αυτή την πελώρια κοτσάνα – το λεκτικό ισοδύναμο ενός δυσώδους αερισμού μέσα σε γεμάτο ασανσέρ.

    Το Σαρβάιβορ ήταν μια τσάμπα μαγκιά – το λέω σε κάθε περίπτωση, με κάθε ευκαιρία, σε όλους τους τόνους. Μια τσάμπα μαγκιά που αποδείχθηκε χρυσοφόρα για τους παραγωγούς του και το κανάλι που την πρόβαλλε, κάνοντας επιπλέον τους διαγωνιζομένους πρώτες μούρες, με μια απίθανη αναγνωρισιμότητα.

    Η οποία βέβαια, για τους περισσότερους, θα εξανεμιστεί σε μερικούς μήνες, όπως συνέβη και με τους άλλους, πρώην διάσημους και νυν λησμονημένους παίκτες των τηλεπαιχνιδιών, που διέγραψαν τη φωτεινή τους τροχιά σάν κομήτες, για να σβήσουν μετά, φυσιολογικά, και να χαθούν. Το ίδιο κοινό που τους έκανε νάμπερ ουάν, το ίδιο τους μάσησε, τους χώνεψε και τους απέβαλλε διά της φυσικής οδού.

    Αλλά ο λεβεντονιός Σπαλιάρας το τερμάτισε. Δεν του έφτασε η δόξα, άρχισε και τις κοινωνικές συγκρίσεις, οι οποίες βέβαια δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες. Λοιπόν, για να τελειώνουμε: οι «λαθρομετανάστες» και οι πρόσφυγες και όλοι της γης οι κολασμένοι, δεν θέλησαν να πεινάσουν, δεν επέλεξαν ούτε να παρατήσουν το σπίτι τους, ούτε να βομβαρδιστούν, ούτε να θαλασσοπνιγούν. Τους συνέβησαν αυτά τα γεγονότα παρά τη θέλησή τους.

    Ο Σπαλιάρας και οι υπόλοιποι τσάμπα μάγκες ηθελημένα και προθύμως ταλαιπωρήθηκαν. Όχι για να εξασφαλισουν ένα καλύτερο ή απλώς ένα ανθρώπινο μέλλον γι’ αυτούς και τα παιδιά τους, αλλά για να γίνουν περιβόητοι, για να τους μάθει ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, όσους δεν ξέρει ήδη δηλαδή, για να έχουν κάτι να λένε μέχρι τα βαθιά γεράματά τους, σπάζονας τα νεύρα σε όσους έχουν την ιώβειο υπομονή να τους ακούν.

    Ξενηστικώθηκαν γιατί όλοι είχαν κατά νου τα λεφτά, γιατί όλοι ήλπιζαν πως η δίαιτα με καρύδες μπορεί και τους αποφέρει εκατό χιλιάρικα. Κι επιπλέον, ό,τι έκαναν, το έκαναν μπροστά στις κάμερες, που σημαίνει πως τίποτα από όλα αυτά τα θεαματικά δεν έγιναν φυσικά, ανθρώπινα και αβίαστα – όλοι οι παίκτες δεν ήταν τίποτα άλλο από Καραγκιοζάκια των Μίντια.

    Τώρα, να συμφωνήσω σε κάτι με τον παίκτη του Survivor: ναι, ίσως οι «λαθρομετανάστες» να είναι πιο τυχεροί από αυτόν. Γιατί η δυστυχία ίσως να τους έχει χαρίσει ανθρωπιά και κάποια σοφία, αρετές που δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ ο κύριος Σπαλιάρας, όσα κιλά κι αν χάσει, όσες μέρες κι να μείνει βρεγμένος, όσες «σφαλιάρες» κι αν του δώσει η εικονική του πραγματικότητα.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7.

  • Επιτέλους έχουμε δικό μας μνημόνιο και είναι αριστερό!

    Επιτέλους έχουμε δικό μας μνημόνιο και είναι αριστερό!

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-12 11:34:15 | Πηγή: News247

    Θα θυμόσαστε βέβαια τον Άδωνι Γεωργιάδη να υποστηρίζει ότι “αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε”. Αυτό ακριβώς έπραξε η Κυβέρνηση στέλνοντας επιστολή (letter of intent) προς το ΔΝΤ(τα μέτρα που περιλαμβάνει δεν διαφοροποιούνται ουσιαστικά και σε ανάλογη επιστολή προς τον ESM).

    Κατασκεύασε μετά από δυόμισι χρόνια παλινωδιών, ένα δικό της μνημόνιο στο οποίο δεσμεύεται ότι θα πειθαρχήσει. Αυτό είναι το καλύτερο νέο που θα μπορούσαν να ακούσουν οι αγορές και σίγουρα οι πολίτες αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας.

    Πρόκειται ουσιαστικά για αυτό που παλαιότερα μας ταλαιπώρησε ως “η ιδιοκτησία του προγράμματος”. Ο ΣΥΡΙΖΑ και προφανώς και οι ΑΝΕΛ αρνήθηκαν τη σχέση με το πρόγραμμα που εκτελούσαν. Δήλωναν με κάθε δυνατό τρόπο ότι δεν συμφωνούν, ότι υποχρεώθηκαν ακόμη και ότι εκβιάστηκαν. Το μόνο που δεν είπαν είναι ότι τους έριξαν κάτι στο ποτό τους. Τουλάχιστον στο εσωτερικό ακροατήριο. Πέρα από το επικοινωνιακό πεδίο, στελέχη και πολιτευτές της συγκυβέρνησης, πολέμησαν με κάθε δυνατό τρόπο όσα ψήφιζαν στη βουλή. Αυτή η διπολική συμπεριφορά κόστισε δισεκατομμύρια σε χαμένο χρόνο αλλά και χρήμα.

    Με την επιστολή προς το ΔΝΤ, τα ψέματα τελειώσαν. Η Κυβέρνηση δηλώνει πλέον απερίφραστα την εμπιστοσύνη της στο πρόγραμμα. Εδώ και καιρό άλλωστε το αφήγημά της περιλαμβάνει τους στόχους του προγράμματος. Η επιτυχής έκβαση του αποτελεί τον φάρο για την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο ο επικεφαλής της ΤτΕ -εχθρός άλλοτε για τα αριστερά πρωτοπαλίκαρα- συνυπογράφει την επιστολή (όπως επίσης και ο Ε. Τσακαλώτος). Ο ίδιος ο τραπεζίτης δεν μετακινήθηκε από τα λεγόμενά του. Είναι εμφανές ότι η Κυβέρνηση άλλαξε τις παλαβές απόψεις που εξέφραζε παλαιότερα. Ήρθε ευτυχώς κοντά σε όλους όσους οι υποστηρικτές της χαρακτήριζαν γερμανοτσολιάδες.

    Η “δήλωση μετανοίας”, όπως προκλητικά έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν αρκετοί, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σύνοψη όσων ψήφισαν μεν οι ελληνικές κυβερνήσεις από καταβολής μνημονίων αλλά με κουτοπόνηρο βαλκανικό τρόπο, αρνήθηκαν να υλοποιήσουν στη συνέχεια. Έλεγαν ότι δεν τα κάνουν διότι δεν τους τα επιτρέπει η ιδεολογία τους. Στην πραγματικότητα ήταν αλλαγές που ενοχλούσαν την κομματική τους πελατεία. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι το τεράστιο φορολογικό κόστος που κλήθηκαν να πληρώσουν οι Έλληνες οφείλεται κυρίως σε αυτή την άρνηση των κυβερνήσεων να πράξουν το αυτονόητο.

    Η επιστολή που απευθύνεται στην κυρία Christine Lagarde εμπεριέχει και κάτι ακόμη. Την δέσμευση ότι αν υπάρξουν οποιεσδήποτε αποκλίσεις από τους δημοσιονομικούς στόχους, θα ληφθούν άμεσα νέα μέτρα. Πρόκειται για ένα ισχυρό κίνητρο προκειμένου η κυβέρνηση να πασχίσει για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Αν αποφασίσει ξανά να κωλυσιεργήσει, θα αναγκαστεί άμεσα (και όχι το 18 ή το 19) να λάβει επώδυνα μέτρα, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι σύντομα θα ξεκινήσει ούτως ή άλλως η προεκλογική περίοδος.

    Είναι προφανές ότι ο κομματικός στρατός και η εκλογική πελατεία θα αντιδράσουν. Θα δώσουν τον “υπέρ πάντων αγώνα” για να σαμποτάρουν τις προθέσεις της Κυβέρνησης. Θα υπερασπιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός τους το δικαίωμα στη λούφα και τα περιβόητα κεκτημένα προνόμια.

    Η αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου για παράδειγμα μπορεί να απαλλάξει τη χώρα από την ομηρία των συνεχών απεργιών. Μέχρι σήμερα, οι συνδικαλιστές αποφάσιζαν μόνοι τους απεργίες και στάσεις εργασίας κυριολεκτικά για ψύλλου πήδημα. Με την αλλαγή που προωθείται, θα απαιτείται απαρτία για να ληφθούν ανάλογες αποφάσεις. Οι εργαζόμενοι δηλαδή και όχι οι εργατοπατέρες θα αποφασίζουν για το είδος και την ποσότητα των κινητοποιήσεών τους. Είναι λογικό οι επαγγελματίες συνδικαλιστές να αντιδράσουν λυσσαλέα. Απειλείται η ίδια η ύπαρξή τους.

    Το ίδιο θα γίνει και με όλες τις συντεχνίες. Η πλήρης εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ θα δημιουργήσει εντάσεις με ομάδες στις οποίες οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ “έκλεισαν το μάτι” και υποσχέθηκαν να προστατέψουν τα αδιανόητα συμφέροντά τους. Κάτι που έκαναν βεβαίως και οι προηγούμενες Κυβερνήσεις.

    Η αποκατάσταση της επαφής της Κυβέρνησης με την πραγματικότητα, θα μας απαλλάξει επιπλέον και από διάφορους αριστερίστικους μύθους. Μύθοι που ουσιαστικά επέβαλλαν πρακτικές που στρέφονταν κατά του κοινωνικού συνόλου αλλά ακούγονταν ευχάριστα αριστεροί στα αυτιά των πωρωμένων ημιμαθών. Είναι χαρακτηριστική η δέσμευση για “να θέσει σε πλήρη εφαρμογή το σύστημα ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για δανειολήπτες που δεν εξυπηρετούν τα δάνειά τους”. Το αυτονόητο δηλαδή που με φερετζέ την ιδεολογία και δόλωμα ορισμένους πραγματικά αναξιοπαθούντες, επέτρεψε σε αυτοαποκαλούμενες συλλογικότητες να προστατεύουν από επαύλεις μέχρι θαλαμηγούς.

    Η Κυβέρνηση δεσμεύεται να πράξει το σωστό. Είναι μια δύσκολη απόφαση δεδομένου ότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις παλαβομάρες που ακόμη και σήμερα περιφέρουν στον δημόσιο διάλογο διάφορα στελέχη της. Από μικρομεσαία μέχρι μεγάλα. Πρόκειται όμως για έναν μονόδρομο στον οποίο κατέληξαν έχοντας προηγουμένως “ψαχτεί” με διάφορες απίθανες εναλλακτικές. Από λεφτά των συντρόφων Μαδούρο και Πούτιν μέχρι παράλληλα νομίσματα ενός ανίδεου νάρκισσου. Όλοι όσοι πρέσβευαν εξαρχής ότι πρέπει να εφαρμόσουμε μια μεταρρυθμιστική ατζέντα, σίγουρα αισθάνονται σήμερα δικαιωμένοι. Του Αδώνιδος συμπεριλαμβανομένου. Στην άποψη του οποίου είχε άλλωστε προσχωρήσει και ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστος Σιμορέλης, μιλώντας στα τέλη του 2015 στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ και προϊδεάζοντας μας για το τι θα ακολουθήσει. Το μόνο ερώτημα που θα παραμείνει αναπάντητο είναι αφού γνώριζαν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, γιατί δεν τα έκαναν νωρίτερα για να γλιτώσουμε τη “μαυρίλα” και το κόστος ενός αντάρτικου που εξ’ αρχής δεν είχαν ελπίδες να κερδίσουν;

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Το ρακούν, η Μανωλάδα και ο Κοντονής

    Το ρακούν, η Μανωλάδα και ο Κοντονής

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-07-12 07:33:54 | Πηγή: News247

    Ευλόγως η είδηση ότι στην εκπνοή της τρίμηνης προθεσμίας που είχε στη διάθεσή του, το ελληνικό κράτος είχε ζητήσει στις 30 Ιουνίου την επανεξέταση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δικαίωνε την προσφυγή 42 μεταναστών εργατών γης στη Μανωλάδα και επιδίκαζε αποζημίωση άνω των 500.000 ευρώ από το ελληνικό Δημόσιο, προκάλεσε χθες κύμα αντιδράσεων.

    Μπροστά στο θόρυβο, η γενική γραμματέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Μαρία Γιαννακάκη, είχε δηλώσει ότι η ίδια δεν έφερε ευθύνη, παρά το γεγονός ότι μία τέτοια απόφαση απαιτεί την υπογραφή της. Μάλιστα, υποστήριξε ότι θα αποδοθούν ευθύνες όπου αναλογούν. Που όμως;

    Εν τέλει και προφανώς αφού το ζήτημα πια είχε πάρει διαστάσεις και είχε τεθεί πια σε ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο, το υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι ανακαλείται το αίτημα επανεξέτασης. Δηλαδή ο Σταύρος Κοντονής που ήταν αναρμόδιος να θέσει το αίτημα, ήταν αρμόδιος να το αναιρέσει.

    Κατά τη γενική γραμματέα και την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης δηλαδή το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους αποφάσισε μόνο του να υποβάλλει το αίτημα επανεξέτασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

    Με άλλα λόγια εκεί που καθόταν ο Σταύρος Κοντονής αμέριμνος στο υπουργείο του πέρασε ένα ρακούν και πήγε και έκανε αίτηση επανεξέτασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τη Μανωλάδα.

    Αν δεχθούμε ότι δεν είναι αστεία η δικαιολογία περί άγνοιας, τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Μπορεί ένα όργανο όπως το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να χαράσσει πολιτική εν αγνοία της κυβέρνησης;

    Ή μήπως θέλει ο Σταύρος Κοντονής να καρφώσει τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, με τη διαρροή πως το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους ανήκει στο υπουργείο Οικονομικών; Γιατι όμως τότε την αναίρεση του αιτήματος την κάνει ο Κοντονής και όχι ο Τσακαλώτος;

    Μπερδευτήκαμε λίγο, αλλά εν τέλει τα πράγματα μάλλον είναι απλά: Ή κάποιος ήξερε και δεν μας κάνει ως άνθρωπος ή δεν ήξερε τι γίνεται κάτω από τη μύτη του, οπότε δεν μας κάνει ως στέλεχος διοίκησης.

    Και στο κάτω κάτω, ίσως κάποιος πρέπει να μάθει να διαβάζει λίγο πιο προσεκτικά τα έγγραφα που που υπογράφει σωρηδόν, διότι την υπογραφή μας προσέχουμε πάντα που τη βάζουμε. Για να μην ψάχνουμε το ρακούν που υπογράφει έγγραφα και κάνει αιτήματα επανεξέτασης.

    Ή εν τέλει ας μας ξεκαθαρίσουν ποιος είναι ο αρμόδιος.

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια του πολιτικού του News 24/7

  • Τουλάχιστον αυτός έλυνε σταυρόλεξο, υπάρχουν άλλοι που αρνούνται να δουλέψουν

    Τουλάχιστον αυτός έλυνε σταυρόλεξο, υπάρχουν άλλοι που αρνούνται να δουλέψουν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-11 11:31:39 | Πηγή: News247

    Η εικόνα του εφοριακού που λύνει σταυρόλεξο αδιαφορώντας για την ουρά των πολιτών, είναι ίσως ότι πιο ενδεικτικό για τον τρόπο που λειτουργεί το δημόσιο στη χώρα. Όχι μόνο για το θράσος του υπαλλήλου. Αλλά και για το γεγονός ότι οι εφορίες συνεχίζουν να είναι ασφυκτικά γεμάτες από πολίτες. Κυρίως όμως διότι ο δημόσιος τομέας έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο σήψης που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε εξόφθαλμα φαινόμενα κακής διαχείρισης και λειτουργίας.

    Διότι ακόμη και η “επ’ αυτοφόρω” σύλληψη ενός αργόμισθου υπαλλήλου δεν έχει ως αποτέλεσμα την αποπομπή του από την υπηρεσία. “Πρέπει να περάσει από πειθαρχικό συμβούλιο” ήταν η απάντηση που έλαβα στο ερώτημα αν θα φύγει με συνοπτικές διαδικασίες από τη θέση του. Εδώ θα μου πείτε δεν έφυγαν οι άλλοι που έκλεβαν το δημόσιο και το ομολόγησαν, θα διώξουν έναν άνθρωπο που τον ταλαιπωρούσε το 3 καθέτως;

    Ίσως αυτός να υποστεί την χλεύη και λίγο μεγαλύτερες συνέπειες, επειδή κάποιος πολίτης τον “τσάκωσε” και τον φωτογράφισε. Αν δεν κάνεις κάτι εξόφθαλμα θρασύ, κανείς δεν θέλει μπελάδες και μπλεξίματα και σε αφήνουν στην ησυχία σου. Όπως έγινε με τους δεκάδες εφοριακούς που αρνήθηκαν να πραγματοποιήσουν ελέγχους εκτός ωραρίου. Όπως αναφέρουν τα ρεπορτάζ των εξειδικευμένων συντακτών που παρακολουθούν φορολογικά θέματα, οι υπάλληλοι “δεν δέχονται να εργαστούν πέραν του ωραρίου τους, δηλαδή απογευματινές ή νυχτερινές ώρες, άρα δεν είναι δυνατόν να συγκροτηθούν συνεργεία προληπτικών ελέγχων”. Για να είμαστε τίμιοι, “κάποιοι υπάλληλοι” αφού το φαινόμενο δεν είναι κοινό για όλες τις εφορίες. Σε πολλές, οι υπάλληλοι πραγματοποίησαν έλεγχους όλες τις ώρες. Μοιάζει σαν να είναι στη διακριτική ευχέρεια του υπαλλήλου το αν θα εργασθεί και πότε.

    Προκαλεί απορία πώς ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας τους δίνει ένα τέτοιο δικαίωμα. Η απορία όμως γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν μαθαίνεις ότι δεν τους το δίνει! Όπως ενημερώθηκα αρμοδίως, ο προϊστάμενος δικαιούται να ζητήσει εγγράφως από τους υπαλλήλους να πραγματοποιήσουν ελέγχους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας και είναι υποχρεωμένοι να υπακούσουν. Αν ο υπάλληλος έχει ενστάσεις οφείλει επίσης να τις υποβάλλει γραπτώς και να ξεκινήσει μια διαδικασία διερεύνησης. Πιθανόν για να αποφευχθούν φαινόμενα εκδικητικών αιτημάτων από τα υψηλότερα επίπεδα της ιεραρχίας.

    Αν έχει γίνει η συγκεκριμένη διαδικασία, αν οι προϊστάμενοι ζητήσαν εγγράφως τη διενέργεια ελέγχων ή οι υπάλληλοι έχουν βρει άλλο παράθυρο για την άρνησή τους, είναι άγνωστο. Όμως Χαλάνδρι, Μαρούσι, Νίκαια, Κηφισιά, οι περισσότερες ΔΟΥ της Θεσσαλονίκης αλλά και του Ναυπλίου βρίσκονται πρακτικά σε μόνιμες διακοπές, τουλάχιστον σε ότι αφορά στους ελέγχους. Γιατί όχι μόνο δεν πραγματοποιούν ελέγχους εκτός ωραρίου αλλά δεν πραγματοποιούν ελέγχους ούτε εντός. Τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι την πρώτη εβδομάδα εξορμήσεων δεν πραγματοποίησαν κανέναν έλεγχο. Αντίθετα, στις υπόλοιπες εφορίες από τις 26 Ιουνίου ως τις 3 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκαν συνολικά 2.016 έλεγχοι και κινητοποιήθηκαν 723 ελεγκτές.

    Η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων όμως, έχει θέσει συγκεκριμένο στόχο ελέγχων που καταμερίζεται ανάλογα με το μέγεθος και την περιοχή. Έλεγχοι αντιστοιχούν σε όλες τις εφορίες. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί σε όσους δεν πιάσουν τον στόχο τους. Η επί της ουσίας απάντηση είναι τίποτα. Η ευθύνη χάνεται μεταξύ του εκάστοτε προϊσταμένου που έχει φυσικά την εποπτεία και όσων εργαζομένων αρνούνται να εργασθούν γνωρίζοντας ότι δεν θα τους κουνήσει κανείς. Βάλτε κάπου ανάμεσα και την πιθανή πολιτική και συνδικαλιστική κάλυψη και θα κατανοήσετε γιατί δεν γίνεται σωστά η δουλειά.

    Η υπέρτατη δικαιολογία είναι ότι δεν υπάρχει προσωπικό και ο φόρτος εργασίας είναι μεγάλος. Εδώ και χρόνια ακούμε κυβερνητικές εξαγγελίες για αποσυμφόρηση των εφοριών και απομακρυσμένη εξυπηρέτηση των πολιτών. Κάτι πήγε να γίνει στην αρχή, όμως η σχέση με την εφορία είναι μια σχέση πάθους και δεν κόβεται. Οι εφορίες σε όλη τη χώρα ασφυκτιούν με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι όντως να μην προλαβαίνουν να φέρουν σε πέρας το έργο τους, πολύ περισσότερο να κάνουν ελέγχους εκτός ωραρίου.

    Η υπόθεση με το σταυρόλεξο, λόγω της δημοσιότητας προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις της φορολογικής διοίκησης. Αντίθετα οι τίμιοι “αρνητές των ελέγχων” παραμένουν στις θέσεις τους οχυρωμένοι πίσω από ένα πλέγμα δικαιολογιών και ασάφειας. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις δύσκολα θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα. Στο διηνεκές θα υπάρχουν εφοριακοί που θα λύνουν σταυρόλεξα και άλλοι που θα αρνούνται να εργασθούν. Η φορολογική διοίκηση καλείται να φέρει αποτελέσματα χωρίς εργαλεία. Χωρίς αξιολόγηση, χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό, χωρίς λογισμικά συστήματα, πολλές φορές χωρίς καν ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το όποιο αποτέλεσμα παράγεται μόνο χάρη στο φιλότιμο υπαλλήλων που γνωρίζοντας ότι θα μπορούσαν να λουφάρουν, δεν το κάνουν. Γι’ αυτούς και για όλους τους πολίτες που σηκώνουν το βάρος μιας παλαβής φορολογίας η διοίκηση έχει χρέος να σφίξει πολύ τα λουριά. Όχι μόνο υπό το βάρος των αποκαλύψεων στον Τύπο και σίγουρα όχι περιστασιακά.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Οι τρεις πρώτες λέξεις και η ελπίδα των Ελλήνων

    Οι τρεις πρώτες λέξεις και η ελπίδα των Ελλήνων

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-07-11 09:30:06 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Στην έρευνα της MRB, που παρουσίασε το News 24/7 την περασμένη Πέμπτη, καταγραφόταν η δυναμική των συναισθημάτων των Ελλήνων για την κατάσταση της οικονομίας.

    Οργή, ντροπή, φόβος ήταν σταθερά μπροστά, με την οργή να αυξάνεται ελαφρώς, την ντροπή να αυξάνεται αισθητά και τον φόβο να μειώνεται σε σχέση με την προηγούμενη έρευνα της ίδιας εταιρείας.

    Η ελπίδα, αυξήθηκε ελαφρώς και δεν είναι στοιχείο που μπροούμε να αμελήσουμε, αν σκεφτούμε τι έχουμε περάσει και τι περνάμε από το 2010 μέχρι και σήμερα.

    Η εικόνα της έρευνας ήταν κάπως έτσι:

    ΟΡΓΗ -> 62,3% (από 61,9%)

    ΝΤΡΟΠΗ -> 56% (από 48,4%)

    ΦΟΒΟΣ -> 38% (από 48,9%)

    ΕΛΠΙΔΑ -> 16,2% (από 11,7%)

    ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ -> 7,7% (από 3%)

    ΣΙΓΟΥΡΙΑ -> 2,1% (από 1,4%)

    Οι πολίτες περνούν σταδιακά από την άρνηση της κατάστασης, στη μερική συνειδητοποίηση. Τα σταθερά ποσοστά της οργής είναι φυσιολογικά, εφόσον η απελπισία ψάχνει να βρει έναν απτό στόχο, χωρίς να τα καταφέρνει.

    Η αλήθεια είναι ότι η ωριμότητα και η υπομονή, που έχουν δείξει οι Έλληνες την εποχή των μνημονίων, είναι αντιστρόφως ανάλογη με τη συμπεριφορά και των ίδιων τα προηγούμενα χρόνια, αλλά κυρίως του πολιτικού συστήματος.

    Η αδυναμία απάντησης στα προβλήματα, που οι πολίτες θεωρούν ως βασικά, σύμφωνα με την ίδια έρευνα (Ανεργία, υπερφορολόγηση, Συστημα Υγείας, έλλειψη ανάπτυξης, ακρίβεια) και η απουσία ενός εθνικού σχεδίου και ενός οράματος, είναι εμφανής.

    Ο εφησυχασμός του πολιτικού συστήματος, που εκπορεύεται από την αδράνεια και την απογοήτευση των πολιτών, είναι στην πραγματικότητα ένας παραλογισμός, που θυμίζει τους μήνες λίγο πριν τη χρεοκοπία της χώρας.

    Όταν η συνειδητοποίηση των πολιτών γίνει πλήρης, καλό θα είναι αφενός να έχει ενισχυθεί η ελπίδα, αφετέρου να έχουν δοθεί λύσεις ή να έχει δημιουργηθεί η προσδοκία λύσεων σε κάποια από τα παραπάνω βασικά ερωτήματα.

    Αν οι μάζες βγουν από την αδράνεια, με την οργή, τη ντροπή και τον φόβο να κυριαρχούν, θα είναι πολύ αργά για εθνικά σχέδια και οράματα.

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλος, είναι Διευθυντής Σύνταξης του News 24/7

  • Οι χρυσαυγίτες και μια καταδίκη που άργησε πολύ

    Οι χρυσαυγίτες και μια καταδίκη που άργησε πολύ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-11 07:53:57 | Πηγή: News247

    Πριν από σχεδόν έξι χρόνια, στις 16 Σεπτεμβρίου 2011, τρεις Αφγανοί κάθονταν στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας στον Άγιο Παντελεήμονα περιμένοντας ένα συμπατριώτη τους. Αντί για τον φίλο τους όμως εμφανίστηκε “μια ομάδα 15 ατόμων που οι περισσότεροι φορούσαν μαύρες μπλούζες, κουβαλούσαν κράνη μοτοσικλέτας και κρατούσαν ξύλα”.

    Ρώτησαν “από πού είστε” και μόλις άκουσαν την απάντηση επιτέθηκαν. Όπως έχει περιγράψει ο Αλί σε συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών “η πρώτη επίθεση έγινε με ένα μπουκάλι μπίρας, με το οποίο με χτύπησαν στο κεφάλι. Ενστικτωδώς έπιασα το κεφάλι μου και δεν αντιλήφθηκα το μαχαίρι με το οποίο με κάρφωσαν”. Κάπως έτσι ο Αλί βρέθηκε μαχαιρωμένος σε δύο σημεία, το ένα κοντά στην καρδιά.

    Παρ' ό,τι έμεινε περισσότερο από δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο και παρά τα βαριά τραύματα, η κατηγορία για τους τρεις που παραπέμφτηκαν σε δίκη, τη Θέμιδα Σκορδέλη τον Ιωάννη Λουκιανό και τον Γεώργιο Μαρκουλάκη ήταν απλώς “επικίνδυνη σωματική βλάβη” που είναι... πλημμέλημα. Οι συνέπειες όμως για τον Αλί και τους συμπατριώτες του ήταν πολλές και δεν τελείωσαν με τον ξυλοδαρμό και τα μαχαιρώματα.

    Όπως πολύ γλαφυρά τα έχει περιγράψει ο Αλί “δεν μπορώ να βγω βόλτα, να περπατήσω. Είμαι συνέχεια κλεισμένος στο σπίτι. Φοβάμαι πάρα πολύ ότι μπορεί να με βρουν και να με ξαναχτυπήσουν. Κάθε φορά που πρέπει να πάω στο δικαστήριο με πιάνει άγχος και μεγάλος φόβος”.

    Και προφανώς αυτό το κλίμα επιτεινόταν από το γεγονός ότι ενώ απαγγέλθηκαν έστω και αυτές οι “ελαφρές” κατηγορίες στους τρεις “κατοίκους”, που τότε παρίσταναν τους “αγανακτισμένους” για να πετάξουν λίγο αργότερα τις μάσκες και να αποκαλυφθούν νέτα σκέτα χρυσαυγίτες, η δίκη δεν προχωρούσε, η ιστορία πήγαινε από αναβολή σε αναβολή, και η ατιμωρησία στήριζε την διαπλοκή όλων αυτών των διαπλεκόμενων με την εγκληματική συμμορία και τις σκοτεινές μπίζνες της που τρέφονταν από τον φόβο.

    Μόλις χτες λοιπόν, έξι χρόνια μετά, αφού όλον αυτόν καιρό οι υπόδικοι αντιμετώπιζαν τον Άγιο Παντελεήμονα σαν τσιφλίκι τους και ξέφραγο αμπέλι στο οποίο δεν ίσχυαν οι νόμοι του ελληνικού κράτους, διευκολυνόμενοι βέβαια από την περίεργη... απάθεια των στελεχών του τοπικού αστυνομικού τμήματος, ήρθε η ώρα να δικαιωθεί ο Αλί και να καταδικαστούν οι τρεις, σε φυλάκιση τριών ετών με τριετή... αναστολή! Δηλαδή κάτι σαν... “μην το ξανακάνετε” γιατί τότε ίσως τιμωρηθείτε κανονικά.

    Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: κάποια στιγμή η Σκορδέλη βρέθηκε κατηγορούμενη (και) για πλαστογραφία και παράβαση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας καθώς στο σπίτι της είχαν βρεθεί τσάντες “με προϊόντα μαϊμού και πλαστούς δίσκους μουσικής και ταινιών”. Και επειδή όλοι γνωρίζουμε ποιοι διακινούν τέτοια προϊόντα εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι ακόμα και οι βέροι ρατσιστές μπορούν να “συγκρατούνται” όταν η υπόθεση έχει χρήμα.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Μελαγχολία

    Μελαγχολία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-11 07:53:57 | Πηγή: News247

    Δεν είναι στις προθέσεις μου να κομίσω γλαύκα στην Αθήνα, αλλά πως να το κάνουμε όταν επιστρέφεις από ευρωπαϊκή χώρα που θεωρητικά (και μόνο) είναι συγκρίσιμη με τη δική σου, νιώθεις μια μελαγχολία.

    Όταν στην Ισπανία είναι πρωτοσέλιδο η συνεύρεση τριών πρώην πρωθυπουργών( Γκονζάλεθ- Αθνάρ- Θαπατέρο) και ο βασιλιάς Φίλιππος κατακεραυνώνει τη δικτατορία και κάθε είδους ολοκληρωτισμό, τότε αισθάνεσαι ότι η χώρα σου αρχίζει να ξεμακραίνει από αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν διασφαλισμένο: Η Δημοκρατία. Θα πείτε η Ελλάδα είναι Δημοκρατία, έχει κοινοβούλιο, έχει πρόεδρο, έχει ελευθεροτυπία. Καμία αντίρρηση τα έχει όλα αυτά, αλλά σημασία έχει η λειτουργία τους.

     

    Έχει σημασία ο σεβασμός και η διάκριση των εξουσιών, έχει σημασία το ήθος και το ύφος των πολιτικών, τέλος έχει σημασία η στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας έναντι όλων αυτών που συμβαίνουν στη χώρα.

    Κάποιοι θα πουν ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε ξεπεράσει το σύνδρομο του εμφυλίου με υπαιτιότητα της δεξιάς παράταξης. Αν και σηκώνει πολύ κουβέντα σε ποια σφαίρα επιρροής θα ήταν η χώρα στην περίπτωση που οι πολιτικές δυνάμεις του κέντρου και της δεξιάς δεν αντιστέκονταν, εν τούτοις και παρά το γεγονός ότι έγιναν ακρότητες(δεν βάζουμε ζύγι) η κακή φήμη που ακολουθεί τη δεξιά είναι υπερβολική. Αρκεί να αναλογισθεί κανείς την ένταση του εμφυλίου στην Ισπανία με τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και να βγάλει συμπεράσματα. Μόνο που εκεί όλα αυτά τα έχουν αφήσει στην ιστορία. Και το κυριότερο όλα αυτά έχουν περάσει στη συλλογική μνήμη αλλά δεν καθορίζουν τις σχέσεις των πολιτικών δυνάμεων.

    Δυστυχώς στην Ελλάδα, με ευθύνη των ακραίων που εκ των πραγμάτων καθορίζουν τις σχέσεις μεταξύ των κομμάτων, παραμένει ζητούμενο ο πολιτικός πολιτισμός. Αυτοί είναι που θέτουν τους όρους και τους κανόνες και οι ηγεσίες ακολουθούν προκειμένου να μη διαταραχθεί η συνοχή των κομμάτων. Αυτό όμως ενώ εξασφαλίζει μια επίπλαστη συνοχή, επί της ουσίας όμως λειτουργεί σε βάρος του κοινοβουλευτισμού και υπέρ όλων όσοι επιχειρούν να τον βλάψουν. Αυτή η "αλληλεγγύη" που επιδεικνύουν τα στελέχη της κυβέρνησης προκειμένου να υπερασπιστούν κραυγαλέες περιπτώσεις υπουργών, που είτε παρεκτρέπονται είτε πάλι με τις πράξεις τους παραβιάζουν το Σύνταγμα και τους νόμους, συνιστά μείζον ζήτημα για την πολιτική ομαλότητα.

    Και επί αυτού αναμέναμε ότι κάτι θα έλεγε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που αν μη τι άλλο ως καθηγητής του Αστικού Δικαίου όφειλε να συστήσει προς όλες τις κατευθύνσεις σύνεση και σοβαρότητα. Κυρίως όταν διαπιστώνει αυτό που βλέπουμε όλοι, ότι γίνεται μια προσπάθεια απαξίωσης της Δικαιοσύνης σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο. Ο Προκόπης Παυλόπουλος οφείλει να σταθεί όρθιος και να δώσει το παράδειγμα. Να παρέμβει και να σταματήσει τη χυδαιότητα που πλέον έχει αρχίσει να γίνεται "αποδεκτή" από ένα μέρος των πολιτών. Μακάρι αυτό να μπορούσε να γίνει και από τον πρωθυπουργό, αλλά φαίνεται ότι σε μεγάλο βαθμό τον εκφράζει η συμπεριφορά των υπουργών του. 

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

    (Φωτό: Sooc)

  • Να γιατί δεν έχει καμία σημασία να βγούμε τώρα στις αγορές

    Να γιατί δεν έχει καμία σημασία να βγούμε τώρα στις αγορές

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-10 11:00:28 | Πηγή: News247

    Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον το δόγμα που επικρατεί είναι ότι “πρέπει ν’ αφήνουμε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν”. Έτσι μόλις κλείσαμε μετά βίας και με καμία 20αριά μήνες καθυστέρηση την έρμη αξιολόγηση, επανέκαμψαν οι εμπειρικοί οικονομολόγοι που επιμένουν για άμεση έξοδο στις αγορές. Οι άλλοι, οι κανονικοί οικονομολόγοι (ακόμη και του ΣΥΡΙΖΑ) καταθέτουν διάφορα επιχειρήματα κατά του συγκεκριμένου timing για έξοδο στις αγορές. Οι εμπειρικοί όμως επιμένουν ότι “χρειάζεται η για επικοινωνιακούς λόγους”. Πρόκειται για ένα επιχειρημα-δόλωμα που μοιάζει ιδιαίτερα δελεαστικό. Ιδίως αν είσαι πολιτικός και όχι τεχνοκράτης.

    Κυρίως διότι η ανάγκη επικοινωνιακής τόνωσης του καταρρακωμένου ηθικού των πολιτευτών της πρώτης φοράς αριστερά, είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Μόλις ψήφισαν τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας που εφαρμόστηκαν ποτέ στη ζώνη του ευρώ και μάλιστα χωρίς εγγυημένα αποτελέσματα. Μια κίνηση που θα πωληθεί ως “βήμα προς την έξοδο από τα μνημόνια”, όπως η έκδοση ομολόγου, θα επιτρέψει στους συντρόφους να πάνε για τα μπάνια του λαού, χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν περίγελος επειδή κατά την προηγούμενη έξοδο (αυτή του Πάσχα) είχαν υποσχεθεί ποσοτική χαλάρωση, λύση για το χρέος και κυρίως αντίμετρα.

    Το νέο αφήγημα ωστόσο πατά επίσης σε σαθρές βάσεις. Οι αγορές δεν είναι σαν το Μεσολόγγι. Μια απονενοημένη έξοδος δεν αποτελεί ηρωική πράξη αλλά ανοησία. Ουσιαστικά θα διαταράξει εκ’ νέου την πορεία προς την κανονικότητα και θα σπαταλήσει πολύτιμο χρόνο.

    Κατ’ αρχήν διότι η χώρα δεν χρειάζεται τα χρήματα. Το φημολογούμενο σχέδιο (που ευτυχώς διαψεύδουν κυβερνητικά στελέχη με γνώση του αντικειμένου) αφορά στην αναχρηματοδότηση του τριετούς ομολόγου του 2014. Πρόκειται για ένα ποσό της τάξης των 2,2 δις. ευρώ, που όμως συμπεριλαμβάνεται στα 7,7 δισ. ευρώ που έρχονται σήμερα ως συνέπεια του κλεισίματος της αξιολόγησης.

    Θα μπορούσε βέβαια η χώρα να μαζεύει χρήματα, όπως μαζεύει ξύλα το συνετό μυρμήγκι στο μύθο του Αισώπου. Άλλωστε στελέχη που γνωρίζουν τη λειτουργία των αγορών καλύτερα από τους όψιμους καπιταλιστές της επικοινωνιακής ομάδας του Μαξίμου, αναφέρουν ότι οι πρώτες “τροχιοδεικτικές” απόπειρες έκδοσης νέων ομολόγων μικρής διάρκειας, θα είναι στην πραγματικότητα “καλυμμένες” από τους συμβούλους της ελληνικής Κυβέρνησης.

    Η ελληνική οικονομία όμως δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο. Λίγο μετά τις 20 Ιουλίου, το ταμείο θα έχει εκ’ νέου στερέψει (αφού θα αποπληρωθούν τα ομόλογα και ίσως κάποια ληξιπρόθεσμα) και θα περιμένουμε το κλείσιμο της επόμενης αξιολόγησης τον Οκτώβριο για να ανεφοδιαστεί με επιπλέον 5 δις. ευρώ. Ιδίως αν η Κυβέρνηση έχει στόχο να αρχίσει ξανά τις αέναες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, ακόμη και αν είναι επιτυχημένη η δοκιμαστική έκδοση ομολόγου, οι επενδυτές θα αποτυπώσουν ξανά τη δυσαρέσκειά τους στα επίπεδα των spreads. Το όποιο θετικό momentum από τις δοκιμαστικές εξόδους,  θα πάει κυριολεκτικά χαμένο.

    Ουσιαστικά η χώρα θα πρέπει να “μαζέψει χρήματα” πριν βγει στις αγορές, όπως άλλωστε έκαναν και όλες οι άλλες σοβαρές χώρες που κατόρθωσαν να βγουν από τα μνημόνια, ενώ στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν. Το πώς θα το κάνει αυτό περιγράφεται εν ολίγοις στα μνημόνια. Αν η Κυβέρνηση συνεχίσει με αποφασιστικές κινήσεις να κλείνει τις αξιολογήσεις στην ώρα τους (5 σε 12 μήνες), θα περισσέψουν περίπου 10 δισ. ευρώ στο τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018. Αν σ’ αυτά προσθέσει κανείς τα επιπλέον χρήματα που προκύπτουν απ’ την υπεραπόδοση του πλεονάσματος, το πόσο μπορεί να προσεγγίσει το αντίστοιχο “μαξιλάρι” που διασφάλισε η Πορτογαλία πριν βγει στις αγοράς. Ήτοι περί τα 15 δισ. ευρώ. Ακόμη και για τις όποιες πιθανές αποκλείσεις, υπάρχει η πρόβλεψη για εφεδρικές πιστοληπτικές γραμμές από τους …τοκογλύφους.

    Επιπλέον σ’ αυτούς τους 12 μήνες η Κυβέρνηση θα μπορεί να επιταχύνει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και να μεταρρυθμίσει το κράτος. Τα δύο αυτά γεγονότα θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα από τους επενδυτές που θα τιμολογήσουν καλύτερα τα ομόλογα. Τότε και με τη συμβολή των συμβούλων της η Ελληνική Κυβέρνηση θα μπορεί πράγματι να βγει “με το σπαθί της στις αγορές”, όπως έχει υποσχεθεί ο Πρωθυπουργός. Αυτή είναι μια κανονική πορεία. Την ακολούθησαν επιτυχώς όλες οι χώρες που βγήκαν από τα μνημόνια. Ας την ακολουθήσουμε και μεις και ανακαλύπτουμε τον τροχό μιαν άλλη φορά.

    Το επικοινωνιακό γιουρούσι που προτείνουν διάφορα λουλούδια, ελάχιστα έχει να κάνει με μια ορθολογική προσέγγιση. Μ’ ένα σχέδιο. Πρόκειται δυστυχώς για μια απόπειρα εκ’ νέου πανηγυρισμών χωρίς καμία ουσιαστική επίπτωση στην οικονομική δραστηριότητα της χώρας. Όσοι το υπερασπίζονται βασίζουν την άποψη τους στη βαθιά γνώση που απέκτησαν εσχάτως. Οι ίδιοι που παλαιότερα δήλωναν πολέμιοι του καπιταλισμού διατυμπανίζουν πλέον με περισπούδαστο ύφος ότι “οι αγορές είναι ψυχολογία”. Πράγματι η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις των επενδυτών, δεν υποκαθιστά όμως τους κανονικούς τρόπους αξιολόγησης.

    Είναι μια ακόμη μπαρούφα. Όπως συνέβη και με όλες τις προηγούμενες η Κυβέρνηση κινδυνεύει να διαψευσθεί και να αναγκαστεί στη συνέχεια να αποδείξει ότι αυτό που έλεγε προηγουμένως “δεν είναι ακριβώς έτσι”. Το έπαθε με για παράδειγμα με την ποσοτική χαλάρωση και το χρέος. Μήπως άλλωστε αυτές τις δύο προϋποθέσεις δεν είχε θέσει για την επάνοδο στις αγορές. Κανένα από τα δύο θέματα δεν διευθετήθηκε αλλά τώρα οι ίδιοι άνθρωποι προτείνουν “δοκιμαστική έξοδο”.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Το i-phone του Αμβούργου

    Το i-phone του Αμβούργου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-07-10 08:39:55 | Πηγή: News247

    Ο διαδηλωτής που αυτοφωτογραφίζεται εν μέσω των συγκρούσεων στο Αμβούργο, με αφορμή των Σύνοδο των G20 αναβίωσε ένα παλιό και κλασικό έθιμο: το Μέτωπο της Λογικής, που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα εξεγέρθηκε από την εικόνα.

    Δεν έχει δικαίωμα ο εξεγερμένος να φωτογραφίζεται και δη από ένα τόσο καπιταλιστικό προϊόν. Οι πιο αναλυτικοί είδαν απλώς τα πλουσιόπαιδα της Εσπερίας να κρύβονται πίσω από τα οδοφράγματα. Οι πιο καχύποπτοι είδαν άρωμα Εξαρχείων στις συγκρούσεις. Όλοι πάντως κατέληξαν: Πώς γίνεται να απολαμβάνεις τα καπιταλιστικά αγαθά και ταυτόχρονα να οργίζεσαι με το σύστημα που τα παράγει και αναπαράγει;

    Προφανώς, οι σύντροφοι του Μετώπου της Λογικής, φαντασιώνονται πως για να εξεγερθείς κατά του Νεοφιλελευθερισμού ή του Καπιταλισμού, πρέπει να φοράς αρκουδοτόμαρο, να επικοινωνείς με σήματα καπνού και να μιλάς το πολύ εκατό λέξεις. Μόνο τότε νομιμοποιείσαι να τα βάζεις με την λιτότητα ή την αδικία και μόνον τότε είσαι ένα συνεπής αβράκωτος. Θα μπορούσε να έχει πλάκα όλο αυτό. Κρύβει όμως κάτι βαθύτερο: πως για παράδειγμα η Τεχνολογία δεν μπορεί παρά να είναι κτήμα και στην υπηρεσία μόνον των πλουσίων.

    Αγνοώντας προφανώς πως τα μεγαλύτερα βήματα της τα κατάφερε μετά από δημόσια πριμοδότηση. Κρύβει και κάτι ακόμη: το Μέτωπο της Λογικής δεν μπορεί να συγχωρήσει πως τα πιο μορφωμένα ή μεσαία στρώματα, συχνά δεν καταγράφονται στις ορδές των απολογητών του Καπιταλισμού αλλά τροφοδοτούν και έναν νέο ριζοσπαστισμό. Όταν οι φτωχοί εξεγείρονται, οι ίδιοι οι Λογικάριοι τους εγκαλούν πως κάνουν λάθος.

    Όταν το πράττουν και οι μεσαίοι, τους σηκώνουν το δάχτυλο ως υπονομευτές μιας βολής που τους παραχωρήθηκε. Σε λίγο θα κάνουν και face control στις διαδηλώσεις, αν και το τελευταίο είναι κομμάτι δύσκολο.  

    Πηγή φωτογραφίας: Heiko Schomberg‏/Twitter

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Το Δεσποτάτο του Λυκείου

    Το Δεσποτάτο του Λυκείου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-10 07:38:14 | Πηγή: News247

    Ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) Γεράσιμος  Κουζέλης είναι αξιόλογος επιστήμονας και μια χαρά άνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι όταν, μόλις  πριν από πέντε μήνες, τον ακούμε να λέει ότι «η πρόταση του ΙΕΠ για την Γ΄Λυκείου είναι να υπάρχει ένα υποχρεωτικό μάθημα, η Γλώσσα», είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε ότι ξέρει τι λέει.

    Όπως φαίνεται όμως , αυτός δεν μιλούσε μετά λόγου γνώσεως και τα πράγματα στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και κατά συνέπεια στην εκπαίδευση δεν είναι ορθολογικά. Διότι, ως γνωστόν, η Εκκλησία, δια της Ιεραρχίας της, είναι μεγαλοκτηματίας, μεγαλοεπενδυτής, πιθανόν μεγαλοεφοπλιστής αλλά οπωσδήποτε… μεγαλοξενοδόχος.

    Ο κ. Κουζέλης λοιπόν, και όποιοι άλλοι στο υπουργείο Παιδείας νόμιζαν ότι μπορούν απλώς να κάνουν την δουλειά τους,  μελετώντας τι πρέπει να αλλάξει ώστε να έχουμε μια σύγχρονη και ουσιαστική εκπαίδευση, λογάριαζαν κυριολεκτικά χωρίς τον ξενοδόχο.

    Γιατί ο «ξενοδόχος», και εν προκειμένω η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδας, είχε άποψη. Και η άποψή της ήταν απλή: Η γνώμη του οποιουδήποτε δεσπότη μετρά περισσότερο από αυτήν του κάθε ειδικού επιστήμονα. Και όταν οι δεσποτάδες διαφωνούν με τους ειδικούς, τόσο το χειρότερο και για τους ειδικούς και για την Παιδαγωγική και για την επιστήμη γενικότερα.

    Κάπως έτσι λοιπόν οι απόψεις του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, αλλά και της κυβέρνησης που ουσιαστικά τις είχε ενστερνιστεί, μπήκαν στο συρτάρι (αν δεν πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων) και τα Θρησκευτικά ξαναβρέθηκαν και με το παραπάνω στο βάθρο που τα θέλουν οι δεσποτάδες: Υποχρεωτικό μάθημα, ακόμα και στην Γ’ Λυκείου, μαζί με τη Γλώσσα, την Φυσική Αγωγή και τις Δημιουργικές Δραστηριότητες.

    Και μπορεί να μην εξετάζονται, αλλά όντας εκεί, υποχρεωτικά, διότι έτσι θέλησε η Ιερά Σύνοδος, ενώ δεν είναι υποχρεωτική η Φιλοσοφία ή η Ιστορία, «εξετάζουν» συνολικά το «νέο πρόγραμμα» της Γ’ Λυκείου και την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης και –αναπόφευκτα- τις βρίσκουν μετεξεταστέες.

    Γιατί ακόμα κι αν η διδασκαλία των Θρησκευτικών στους τελειόφοιτους του Λυκείου μετατραπεί σε «παιδική χαρά» και έρθει να κουμπώσει ως… μη δημιουργική πλευρά στις «δημιουργικές δραστηριότητες», ο συμβολισμός θα παραμείνει, πανταχού παρών, δηλώνοντας ταυτοχρόνως  την δύναμη της δεσποτικής ιεραρχίας και τα πολύ περιορισμένα όρια της διακυβέρνησης.

    Γιατί είναι ομολογημένη αποτυχία της διακυβέρνησης και νίκη της συντηρητικής ιεραρχίας να μπορούν οι μαθητές να επιλέγουν μαθήματα «ώστε να μην είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν ένα μπετόν πρόγραμμα» και να στερούνται αυτό το δικαίωμα όσον αφορά τα θρησκευτικά, επειδή κάποιοι, σαν τον Σεραφείμ  του Πειραιά ή τους Αμβρόσιους Θεσσαλονίκης και Καλαβρύτων, πάτησαν πόδι και κάποιοι άλλοι, μικροπολιτικά κινούμενοι, το αποδέχτηκαν.

    Και αυτά τα μικροπολιτικά όρια καταδεικνύονται όταν «κύκλοι της Ιεράς Συνόδου» δηλώνουν περιχαρείς στην φιλοκυβερνητική «Αυγή» ότι «τα Νέα Προγράμματα Θρησκευτικών περιλαμβάνουν κατά μέσο όρο 65-70% ομολογιακό περιεχόμενο, 10-15% αναφορές σε άλλα χριστιανικά δόγματα και 15-20% αναφορές σε άλλες θρησκείες, ανάλογα με την σχολική τάξη και την ηλικία των μαθητών».

    Δηλαδή, οι μαθητές θα ολοκληρώνουν την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή τους διδασκόμενοι υποχρεωτικά ένα μάθημα που  θα έχει τουλάχιστον κατά 65%... ομολογιακό χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, το Λύκειο θα «ολοκληρώνεται» με υποχρεωτικό… κατηχητικό!

    Ε, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα (τρομάρα μας!) αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

     

  • Τα βοσκοτόπια, οι τσελιγκάδες και οι νέοι δημογέροντες

    Τα βοσκοτόπια, οι τσελιγκάδες και οι νέοι δημογέροντες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-07-08 15:22:24 | Πηγή: News247

    Φανταστείτε πως ζείτε σ’ ένα χωριό.  Όπου κάνουν κουμάντο οι Δημογέροντες. Αυτοί λοιπόν, διαχειρίζονται τα εδάφη που ανήκουν στην Κοινότητα, τα βοσκοτόπια, ας πούμε. Σ’ αυτά ο κάθε χωρικός μπορεί να βοσκήσει το κοπάδι του, εάν βέβαια καταβάλλει στο Ταμείο του χωριού ένα λογικό νοίκι, το οποίο οι Προεστοί του χωριού, οι Δημογέροντες που λέγαμε, θα διαθέσουν επ’ωφελεία όλων: θα ντύσουν και θα ταΐσουν τα ορφανά, ας πούμε, θα φροντίσουν για τον φωτισμό, την ύδρευση και τους δρόμους του χωριού,  θα πληρώσουν τον παπά και τον δάσκαλο, κλπ.

    Ωραία; Εντάξει. Πάνε λοιπόν μια μέρα οι τρεις-τέσσερις πλουσιότεροι νοικοκύρηδες του τόπου, και λένε στους Δημογέροντες, με τους οποίους, σημειωτέον, πίνουν κάθε μέρα καφέ και τσίπουρο στον καφενέ, φουμέρνοντας το ναργιλέ τους: «δώστε στον καθένα μας από ένα βοσκοτόπι, να βοσκήσουμε τα ζωντανά μας!... Θα κάνετε καλό στον τόπο: θα μπει περισσότερο χρήμα στο χωριό, από το γάλα, το τυρί, το μαλλί και το κρέας, πολύς κόσμος θα βρει δουλειά,  όλοι θα είναι ευχαριστημένοι. Κι εμείς δεν θα ξεχάσουμε το καλό που μας κάνατε – τί λέτε;»

    Δεν το σκέφτονται και πολύ οι Προεστοί. Έτσι, δίνουν στους χοντρονοικοκύρηδες, χωρίς να ζητήσουν κανένα νοίκι, τα καλύτερα βοσκοτόπια, με το πιο παχύ χορτάρι, ένα στον καθένα, για να βοσκήσουν τα κοπάδια τους.  Κι έτσι, σχεδόν όλοι είναι ευχαριστημένοι. Οι Δημογέροντες λαβαίνουν τακτικά τα πεσκέσια που τους στέλνουν οι μεγαλοτσελιγκάδες, που έχουν θησαυρίσει. Κάμποσος κόσμος έχει βρει δουλειά, και ο παράς κινείται γενικώς – εκτός από αυτόν που θα έπρεπε να μπαίνει στα Ταμείο της Κοινότητας ως νοίκι. Και να ξοδεύεται για τα ορφανά, τους ανήμπορους, το σχολειό, κλπ.

     

    Σε καμιά τριανταριά χρόνια, αλλάζει η σύνθεση της Δημογεροντίας. Οι νέοι Προεστοί λοιπόν, επανεξετάζουν τις αποφάσεις των προηγουμένων, ξανακοιτάνε την υπόθεση με τα βοσκοτόπια, και λένε στους πρώτους νοικοκύρηδες του τόπου: «α, για να συνεχίσετε να βοσκάτε τα ζώα σας στα βοσκοτόπια της κοινότητας, πρέπει να πληρώνετε νοίκι από δω κι εμπρός, όπως όλος ο κόσμος.»  Αυτό δεν αρέσει καθόλου στους  μεγαλοτσελιγκάδες, που βγαίνουν στο κλαρί, που σηκώνουν μπαϊράκι. Οι Προεστοί, απ’ την άλλη, τα στυλώνουν κι αυτοί: «Πληρώστε ο καθένας για το βοσκοτόπι του, κι ευχαριστημένοι να’ στε που δεν σας ζητάμε τα νοίκια των 30 χρόνων αναδρομικά!»

    Όμως, οι μεγάλες φαμίλιες των τσελιγκάτων, οι πραγματικοί Άρχοντες του χωριού, είναι ισχυροί, είναι πλούσιοι, έχουν στρατιές δικών τους ανθρώπων, και πολεμούν με κάθε μέσο που έχουν στη διάθεσή τους τους νέους δημογέροντες. Βάζουν, ας πούμε, τους παλιούς Δημογέροντες να χτυπήσουν τους νέους – η αλήθεια είναι πως οι παλιοί δεν θέλουν και πολύ για να επιτεθούν, καθώς έχασαν τα πεσκέσια των τσελιγκάδων...

    ...Που είναι έξαλλοι, έχει γυαλίσει το μάτι τους, όχι μόνο για τα λεφτά, αλλά για την τιμή τους! Είναι δυνατόν οι νέοι Προεστοί να τους υποχρεώνουν να συμπεριφερθούν όπως η πλέμπα, όπως ο κάθε κοινός θνητός, όπως ο κάθε παρακεντές, που τους προσκυνά, καθώς αυτοί διαβαίνουν κορδωμένοι στην πλατεία του χωριού; « Ίσα κι όμοια γίναμε;», αναρωτιούνται. «Τα ύστερα του κόσμου!», αναφωνούν.

    Ναι, οι Τσελιγκάδες είναι πυρ και μανία εναντίον της νέας Δημογεροντίας, γιατί τους αναγκάζει  να πληρώσουν νοίκι για το δημόσιο αγαθό που χρησιμοποιούν, όπως είναι τα δημοτικά βοσκοτόπια. Σε μια άλλη, φανταστική κοινωνία, αυτά τα βοσκοτόπια θα ήταν οι τηλεοπτικές συχνότητες.   

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7.

  • Τάσος Θεοφίλου. Το καπέλο μιας σκευωρίας

    Τάσος Θεοφίλου. Το καπέλο μιας σκευωρίας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρήστος Δεμέτης | Ημερομηνία: 2017-07-07 12:38:45 | Πηγή: News247

    Πέντε χρόνια φυλάκισης και διαπόμπευσης άνευ τιμωρίας. Όχι για τον Τάσο Θεοφίλου. Για τους διώκτες του.

    Το να πούμε πως κάποιος είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, είναι αυτονόητο. Ωστόσο στην εποχή που ζούμε, δυστυχώς ή ευτυχώς πρέπει κάθε τόσο να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα. Και να αναδεικνύουμε τη λογική πίσω από την κάθε παράνοια, πίσω από την κάθε εκούσια ή ακούσια καταδίκη.

    Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε μετά από μια ακραία εισαγγελική πρόταση για μια υποτιθέμενη εμπλοκή του στη ληστεία της Πάρου που είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ο οδηγός ταξί, Δημήτρης Μίχας. Ο Τάσος Θεοφίλου καταδικάστηκε πάνω σε ένα σαθρό κατηγορητήριο και περίμενε από το 2012 να δικαιωθεί. Πέντε χρόνια.

    Και κάπου εδώ θυμίζουμε όσα δεν πρέπει να ξεχαστούν:

    -Κανένας αυτόπτης μάρτυρας δεν αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως έναν από τους δράστες της ληστείας στην Πάρο. Ακόμα και ο αξιωματικός της Αντιτρομοκρατικής κατέθεσε ότι μπορεί να μην ήταν συμμέτοχος στη ληστεία.

    -Η εισαγγελέας Έδρας εξέφραζε την απόλυτη πεποίθησή της πως ο Θεοφίλου "υπήρξε μέλος της οργάνωσης "Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς" και προχώρησε με άγνωστους -για τη Δικαιοσύνη- συνεργούς στη ληστεία της τράπεζας, με απολογισμό έναν νεκρό". Ο ίδιος ποτέ δεν παραδέχθηκε σχέση του με την οργάνωση. Ίσα ίσα που τους θεωρούσε "μηδενιστές" ενώ ο ίδιος δήλωνε και δηλώνει αναρχοκομμουνιστής.

    Για το τυπικό, απολογούμενος στο πρώτο δικαστήριο, ο Θεοφίλου ερωτηθείς από τον πρόεδρο, είχε υποστηρίξει ότι η "ΣΠτΦ" είναι "αναρχομηδενιστική οργάνωση" η οποία δεν πιστεύει "στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης" κάτι στο οποίο ο ίδιος πιστεύει "ως αναρχοκομμουνιστής".

    Απολογούμενος είπε ότι "η μόνη φορά που βρέθηκα κοντά σε όπλο, ήταν όταν μου το έβαλαν στον κρόταφο κατά την σύλληψή μου" και επανέλαβε ότι διώκεται γιατί είναι αναρχικός. "Δεν διέπραξα κανένα από τα αδικήματα που με κατηγορούν. Διέπραξα ένα αδίκημα το οποίο περικλείει όλα τα αδικήματα. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αδικημένους. Είμαι αναρχικός".

    Ψιλά γράμματα για κάποιους αυτά, μιας και ο αναρχικός είναι από τη φύση του και εγκληματίας.

    Ο Θεοφίλου είχε συλληφθεί στην Αθήνα, λίγες ημέρες μετά την ληστεία της Πάρου, καθώς, σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική υπηρεσία, είχε "υποδειχθεί" από "τηλεφώνημα αγνώστου" ως δράστης της ληστείας. Από τηλεφώνημα αγνώστου. Έχει σημασία.

    Η Αντιτρομοκρατική ανέφερε επίσης, ότι "είχε ταυτοποιηθεί DNA του" σε ένα καπέλο το οποίο ωστόσο, σύμφωνα με την υπεράσπιση, δεν εντάχθηκε ποτέ στον κατάλογο των αντικειμένων που συλλέχθηκαν και φωτογραφήθηκαν στον τόπο του συμβάντος.

    Σας λέει κάτι αυτή η υπόθεση με το DNA; Μήπως σας θυμίζει την ιστορία της Ηριάννας; Γιατί κι εκείνη κρατείται και περιμένει τη δικαίωση της, για ένα "ελλιπές" δείγμα DNA που βρέθηκε σε όπλο που συνδέεται με τους Πυρήνες.

    Τελευταία τείνει να γίνει λίγο μόδα η a priori συσχέτιση ενός δηλωμένου αναρχικού με τη Συνωμοσία των Πυρήνων, πριν ή χωρίς να αποδειχθεί η οποιαδήποτε ενοχή του. Όχι μόνο σε επίπεδο δημόσιας σφαίρας, αλλά και σε επίπεδο απόδοσης δικαιοσύνης, κάτι που είναι και το πιο ανησυχητικό.

    Ο Τάσος Θεοφίλου δήλωνε και δηλώνει αναρχοκομμουνιστής και ποτέ δεν απαρνήθηκε την ιδεολογία του. Η αρχική ενοχοποίηση του βασίζεται σε αυτή, και όχι στις καθεαυτές πράξεις του, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει.

    Θα έμενε 25 χρόνια στη φυλακή, αλλά ο αγώνας των συνηγόρων του μέχρι την απελευθέρωση του, οδήγησαν στην τελική αθώωση του.

    Εν κατακλείδι και για να μη μακρηγορούμε, ο Τ. Θεοφίλου προφυλακίστηκε και η δίκη του ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2013. Πέντε χρόνια μετά, αφήνεται ελεύθερος. Τα ερωτήματα όμως εν προκειμένω, είναι δύο.

    Επιστρέφονται αυτά τα πέντε χρόνια; Ρητορικό ερώτημα, μιας και η απάντηση είναι όχι. Αποζημιώνονται αυτά τα χρόνια; Επίσης όχι. Μπορεί ωστόσο αυτή η υπόθεση να ανοίξει δρόμους για ορθότερη απόδοση δικαιοσύνης και σε άλλες περιπτώσεις, όπως εκείνη της Ηριάννας που προαναφέραμε. Και σίγουρα δείχνει πως η αλληλεγγύη τα καταφέρνει, όταν έχει διάρκεια και επιμονή.

    Και τέλος, για όσους "δικάζουν" μέσα από τα social media, έχω να τους προτείνω κάτι. Αν ξέρετε πράγματα που ενοχοποιούν κάποιον, να προχωρήσετε στην επώνυμη κατάθεση τους και να μην κατηγορείτε άτομα που όπως αποδεικνύεται από την ανατροπή του σεναρίου, ήταν στο τέλος της ημέρας, αθώα.

    *Ο Χρήστος Δεμέτης είναι δημοσιογράφος του News 24/7 και του Ραδιοφώνου 24/7

  • Ο πόλεμος στο κέντρο, το αντάρτικο δεξιά και αριστερά

    Ο πόλεμος στο κέντρο, το αντάρτικο δεξιά και αριστερά

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-07-07 12:12:49 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Οι τάσεις της MRB προσφέρουν πλήθος στοιχείων, τα οποία αξίζει να εξετάσει όποιος -πολιτικός ή δημοσιογράφος- κάνει πολιτική ανάλυση, πάντα με τις επιφυλάξεις που έχουμε όλοι πλέον απέναντι στις δημοσκοπήσεις, λόγω των δυσκολιών πρόβλεψης που αποδείχθηκαν στην πράξη από το 2012 και μετά, όταν το πολιτικό σκηνικό άρχισε να αλλάζει άρδην ελέω μνημονίου.

    Η πρόβλεψη ψήφου όμως είναι όχι μόνο το πιο “επίφοβο” αλλά και το λιγότερο ενδιαφέρον ουσιαστικά από τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Πιο ουσιαστικά για την πολιτική ανάλυση και τη χάραξη στρατηγικών είναι τα ποιοτικά στοιχεία για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος.

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η συσπείρωση και οι μετακινήσεις των ψηφοφόρων, η αδιευκρίνιστη ψήφος και το που τοποθετούνται στην κλίμακα αριστερά- δεξιά οι ψηφοφόροι των κομμάτων. Τα στοιχεία αυτά απαντούν στα ερωτήματα των κομμάτων προς τα που πρέπει να κατευθυνθούν ή ενίοτε δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα...

    Διαχρονικά, η μάχη των εκλογών δίνεται στο κέντρο. Πως ορίζεται το κέντρο βέβαια είναι ένα καθοριστικό ζήτημα ως προς τον τρόπο και τα μέσα με τα οποία θα απευθυνθεί κανείς σε αυτό. Σε καθε περίπτωση αξίζει να μελετήσει κανείς το γεγονός ότι στις Τάσεις της MRB οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ αυτοτοποθετούνται σε ποσοστό 42,1% στην αριστερά, αλλά και στο κέντρο ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό 32%. Μάλιστα υπάρχει και ένα 7% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που αυτοτοποθετούνται στη δεξιά και προφανώς ψήφισαν το σημερινό κυβερνών κόμμα ως “νέο” απέναντι στο “παλιό”.

    Από τους ψηφοφόρους της ΝΔ το 11,7% αυτοτοποθετείται στο κέντρο και η συντριπτική πλειοψηφία, το 80,5% στη δεξιά. Στο κέντρο αυτοτοποθετείται η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (70,9%), ενώ ένα ποσοστό 10,2% αυτοτοποθετείται στην αριστερά. Στο κέντρο όμως τοποθετείται και το 61% των ψηφοφόρων της Ένωσης Κεντρώων, το 57,2% των ψηφοφόρων του Ποταμιού και (ενδιαφέρον) το 64,9% των ψηφοφόρων των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, παρόλο που η ηγεσία του κόμματος στρέφει σταθερά το βλέμμα στην “πατριωτική δεξιά”.

    Το κυριότερο όμως είναι πως στο κέντρο τοποθετείται το 33,8% της αδιευκρίνιστης ψήφου. Σημειωτέον ότι το 18,6% της αδιευκρίνιστης ψήφου αυτοτοποθετείται στην αριστερά, ενώ μόνο ένα 5,9% αυτοτοποθετείται στη δεξιά.

    Τα στοιχεία αυτά σε συνδυασμό με την υψηλή συσπείρωση της ΝΔ και τη χαμηλή συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο προέρχεται κυρίως η αδιευκρίνιστη ψήφος, μπορούν να αναγνωσθούν με διττό τρόπο:

    ‘Εμπειρος πολιτικός σχολίαζε ότι παρόλο που παραδοσιακά η μάχη δίνεται στο κέντρο, αυτή τη φορά σε σημαντικό βαθμό το αποτέλεσμα των εκλογών θα κρίνει κατά πόσον θα έχουν απώλειες ο ΣΥΡΙΖΑ εξ αριστερών και η ΝΔ εκ δεξιών.

    Για το ΣΥΡΙΖΑ το στοίχημα είναι να πείσει όχι τους κεντρώους (σε σημαντικό βαθμό, παλιά βάση του ΠΑΣΟΚ) που θεωρούν ούτως ή άλλως ότι η επιλογή της U turn του 2015 ήταν επιβεβλημένη. Αλλά τους ψηφοφόρους που τοποθετούνται πιο αριστερά ή πιο ριζοσπαστικά αν θέλετε και που θεωρούν ότι προδόθηκαν. Σε αυτούς όμως συμπεριλαμβάνονται και ψηφοφόροι της κεντροαριστεράς μάλλον, εάν θεωρήσουμε την κεντροαριστερά ως ένα χώρο με ισχυρά αντιδεξιά αντανακλαστικά. Οι όροι αυτοί και οι αυτοτοποθετήσεις άλλωστε έιναι ανοιχτές σε ερμηνείες.

    Πάντως από τη φθορά του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει επωφεληθεί ακόμη η Δημοκρατική Συμπαράταξη όσο θα μπορούσε- αν και πρέπει να σημειωθεί ότι η νεκρανάσταση του κόμματος μετά την αλλαγή ηγεσίας ήταν ούτως ή άλλως και παραμένει ένα θαύμα και μία μεγάλη επιτυχία: Για τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ακόμη και η διατήρηση των ποσοστών της στις συνθήκες υψηλής πόλωσης μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στις επόμενες εκλογές, θα είναι αδιαμφισβήτητη επιτυχία.

    Για τη ΝΔ αντίστοιχα με το ΣΥΡΙΖΑ, το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον θα διαφυλάξει τη δεξιά της πτέρυγα.

    Η συσπείρωση της ΝΔ έχει πιάσει “ταβάνι” καθώς κυμαίνεται στο 89,7%. Αυτό το ποσοστό σταθμίζεται με βάση τους ψηφοφόρους του Σεπτεμβρίου του 2015. Το στοίχημα επομένως για τη ΝΔ είναι να πάρει ψηφοφόρους πέραν της δικής της βάσης, για να σιγουρέψει την πρωτιά και να διευρύνει τη διαφορά, καθώς ο ανομολόγητος στοχος είναι η αυτοδυναμία. Και αυτό μπορεί να το κάνει κυρίως από το κέντρο και συγκεκριμένα από τους ψηφοφόρους του κέντρου, που θέλουν να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας.

    Εκεί, στο κέντρο δηλαδή, η ΝΔ έρχεται αντιμέτωπη όχι μόνο με το Ποτάμι που μοιάζει να το “καταπίνει” αλλά και με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και όποια άλλα σχήματα διεκδικούν μερίδιο από την πίτα της κεντροαριστεράς ή του φιλελεύθερου κέντρου ή του εκσυχρονισμού για να λέμε τα πράγματα με το (παλιό) όνομα τους.

    Υπό αυτή την έννοια ένα κομμάτι του κέντρου είναι πιο πρόσφορο ακροατήριο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρά ένα κομμάτι της παραδοσιακής δεξιάς που μοιάζει να μη νιώθει και τόσο άνετα σήμερα στη ΝΔ. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο κομματικός πατριωτισμός ή η αντιπαλότητα με το ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει τους δεξιούς ψηφοφόρους, που εποφθαλμιούν οι ΑΝΕΛ και διάφορα άλλα σχηματίδια εκ δεξιών της ΝΔ. Παρεπιπτόντως, οι ΑΝΕΛ κινούνται για άλλη μία φορά στο δημοσκοπικό όριο, άρα έχουν κάθε δικαίωμα να ελπίζουν ότι για μία ακόμη φορά οι δημοσκοπήσεις σε ό,τι τους αφορούν θα διαψευσθούν. Εξάλλου το κοινό των ΑΝΕΛ μάλλον σκόπιμα δεν απαντά σε έρευνες κοινής γνώμης.

    Η συσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μόλις στο 49,3%. Οι διαρροές προς τη ΝΔ φτάνουν το 11% και προς άλλα κόμματα φτάνουν το 20,6% και οι διαρροές προς την αδιευκρίνιστη ψήφο το 19,1%. Αυτό δίνει ελπίδες στην Κουμουνδούρου ότι μπορεί να γυρίσει το παιχνίδι, καθώς όταν θα έρθει η ώρα της κάλπης θα ερθει και η ώρα των διλημμάτων και αυτά χτίζει ήδη με τις καταγγελίες περι νεοφιλελευθερισμού.

    Είναι χαρακτηριστική όμως η φράση δημοσκόπου σε κατ ιδίαν συζητήσεις, ότι ένα κοινό της κεντροαριστεράς ψάχνει το νέο “νέο ΠΑΣΟΚ” και αυτή τη στιγμή δε φαίνεται να έχει καταλήξει πως το βρήκε είτε στο μετά το 2015 ΣΥΡΙΖΑ είτε στη Δημοκρατική Συμπαράταξη των ίσων αποστάσεων.

    Άρα αυτή τη φορά, η μάχη θα δοθεί πάλι -όπως πάντα- στο κέντρο, αλλά ίσως την έκβαση της επηρεάσει ο “ανταρτοπόλεμος” στα δεξια και αριστερά.

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια του πολιτικού του News 24/7

  • Έχεις πτυχίο; Την πάτησες, η χώρα θέλει συμβασιούχους χειρώνακτες

    Έχεις πτυχίο; Την πάτησες, η χώρα θέλει συμβασιούχους χειρώνακτες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-07 11:27:45 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: AP)

    Η Κυβέρνηση δίνει την εντύπωση ότι ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου ο ήλιος ξημερώνει, τα πουλάκια τραγουδούν, οι τράπεζες ανοίγουν και η ανεργία μειώνεται. Κανείς δεν είναι τόσο αφελής φυσικά ώστε να πιστεύει ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν έχουν παραισθήσεις. Γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει αλλά θα ήταν ανόητο εκ’ μέρους μας να περιμέναμε την ρεαλιστική αποτύπωση από την Κυβέρνηση. Ειδικά όμως όταν μιλάμε για την ανεργία, η αποσπασματική χρήση βολικών στοιχείων δεν βοηθά, καθώς το αποτέλεσμα της αποτυπώνεται σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής και οι οικονομικής ζωής.

    Έτσι, μπορεί η Κυβέρνηση να κομπάζει ότι η ανεργία μειώθηκε σχεδόν κατά δύο μονάδες στο 21,7% τον Απρίλιο (από 23,6% τον Απρίλιο του 2016), όμως έχει σημασία ποιόν μετράς ως άνεργο. Ο διαχρονικά δραστήριος ευρωβουλευτής της ΛΑ.Ε.  Ν. Χουντής ρώτησε για το θέμα τον Μάριο Ντράγκι που έχει διαφορετική άποψη από την ΕΛΣΤΑΤ. Διότι μετρά ως άνεργους και ανθρώπους που:

    Α. απασχολούνται μερικώς, όχι από επιλογή,

    Β. Όσους θέλουν να εργαστούν αλλά απογοητεύτηκαν και δεν αναζητούν εργασία 

    Γ. Όσους αναζητούν μεν εργασία αλλά δεν καταγράφονται. Το αποτέλεσμα με αυτές τις παραδοχές αλλάζει δραματικά.

    Στο τέλος του περασμένου έτους, η υπο-αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού ανέρχονταν σύμφωνα με στοιχεία της ΕΚΤ σε 31,3%, οκτώ μονάδες χειρότερα από την επίσημη μέτρηση της ανεργίας που ήταν 23,4%.

    Μπορεί βεβαίως η μέθοδος να επηρεάζει το αποτέλεσμα, όμως ακόμη και με την “καλη” μέθοδο δεν έχει λόγο να κομπάζει η Κυβέρνηση. Κατ’ αρχάς το ποσοστό υποαπασχόλησης είναι απογοητευτικό. Σχεδόν ένας στους τρεις υποαπασχολείται. Ακόμη και με την επίσημη μέτρηση της ανεργίας, 1 στους 5 δεν μπορεί να βρει δουλειά. Η Κυβέρνηση βεβαίως έχει ως υπερασπιστική γραμμή το γεγονός ότι δεν μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση “εν μια νυκτί”. Έχοντας συμπληρώσει σχεδόν δυόμισι χρόνια στο τιμόνι της χώρας, το επιχείρημα αυτό αρχίζει να ξεθωριάζει. Επιπρόσθετα, με το φορολογικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει στον ιδιωτικό τομέα και την γραφειοκρατία να καλύπτει ιδεολογικά κίνητρα πολέμου με την επιχειρηματικότητα, δεν δίνεται η αίσθηση ότι βοηθάει στη δημιουργία θέσεων εργασίας.

    Ακόμη και τα ίδια στοιχεία της ΕΡΓΑΝΗ που επικαλείται καταδεικνύουν ότι οι νέες θέσεις που προστίθενται είναι σχεδόν κατά το ήμισυ μερικής απασχόλησης και εκ’ περιτροπής εργασίας. Όπως προκύπτει από την ανάλυση των στοιχείων που έκανε η αξιωματική αντιπολίτευση, 6 στους 10 Έλληνες απασχολούνται με ευέλικτες μορφές εργασίας. Αυτό βέβαια δεν απαγορεύει στην Κυβέρνηση να εκμεταλλεύεται το συνολικό νούμερο για να πανηγυρίζει. Στην εποχή των σλόγκαν δημιουργεί εντυπώσεις, Τουλάχιστον σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο.

    Το ερώτημα είναι αν αυτή η τάση που μοιάζει να παγιώνεται αποτελεί στόχευση και μέρος ενός στρατηγικού σχεδίου. Η απάντηση είναι εύκολη. Μάλλον όχι. Απλώς έτσι ήρθαν τα πράγματα και η Κυβέρνηση που εξαντλεί την προσπάθειά της στην επικοινωνιακή διαχείριση, έκανε την ανάγκη της φιλοτιμία και παρουσιάζει αυτό το απογοητευτικό αποτέλεσμα σαν επιτυχία. Διότι ήταν κεντρική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να διαμαρτύρεται για την ευελιξία στην αγορά εργασίας. Όπως ήταν και διαρκής η αντίθεσή του στη δημιουργία της γενιάς των 700 ευρώ. Σήμερα τα 700 ευρώ αποτελούν μια μάλλον καλή αμοιβή, δεδομένων των συνθηκών.

    Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο εφιαλτική αν συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι το 356% των πτυχιούχων ΑΕΙ που αποφοίτησαν μετά το 2011 είναι άνεργοι. Από τους υπόλοιπους που βρήκαν δουλειά,  6 στους 10 λαμβάνουν μισθό μεταξύ 400 και 800 ευρώ ενώ ένα 16% εργάζεται για λιγότερα από 400. Είναι φυσικό. Δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος των νέων θέσεων εργασίας αφορά χειρωνακτικές δουλειές χαμηλής παραγωγικότητας και ένα άλλο μέρος από κρατικές θέσεις εργασίας, οι πτυχιούχοι δεν έχουν μέλλον.

    Είναι προφανές ότι η παραγωγικότητα της εργασίας συναρτάται από το είδος της. Οι υψηλής ειδίκευσης και κατάρτισης νέοι δεν βρίσκουν εργασία ανάλογη με τις σπουδές τους. Όπως έχει ανακοινώσει ο Αναπληρωτής Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας κ. Κ. φωτάκης την τελευταία πενταετία, 20.000 νέοι αναζήτησαν εργασία σε άλλες χώρες. Αν είναι ή όχι προδότες, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

    Η Κυβέρνηση λοιπόν πανηγυρίζει για μια εξέλιξη που δεν επιθυμούσε, όπως κάνει με οτιδήποτε της φαίνεται βολικό. Επενδύει στο σλόγκαν “μειώνουμε την ανεργία” και χωρίς κανένα πρόβλημα ξεχνά τις προηγούμενες απόψεις της περί ανεργίας και αγοράς εργασίας. Δεδομένου του δημογραφικού και του αδιεξόδου στο ασφαλιστικό, η επί τα χείρω  μετεξέλιξη των διαθέσιμων θέσεων εργασίας, θα επιδεινώσει την κατάσταση στο προσεχές μέλλον. Τα πουλάκια θα συνεχίσουν να κελαηδούν, ο ήλιος θα ανατέλλει και οι τράπεζες κουτσά στραβά θα ανοίγουν. Οι Έλληνες όμως γινόμαστε φτωχότεροι, εργαζόμαστε λιγότεροι σε χειρότερες δουλειές και συνταξιοδοτούνται ολοένα και περισσότεροι. Παράλληλα το χρέος παραμένει ίδιο και θα αυξάνει ως ποσοστό του ΑΕΠ. Δυστυχώς θα στεναχωρήσω τους φίλους που ασκούν πολιτική με ατάκες του Πιραντέλο. Δεν είναι έτσι ακόμη και αν έτσι νομίζετε.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Ένας ομοφοβικός ρατσιστής εξευτέλισε τη Βουλή

    Ένας ομοφοβικός ρατσιστής εξευτέλισε τη Βουλή

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-06 13:51:40 | Πηγή: News247

    Το γεγονός ότι το κοινοβούλιο εξέλεξε τον άνθρωπο που έγραφε “γ#$ώ το Ταλμούδ σας”, παρομοίαζε την Ε.Ε. με το Άουσβιτς και εγκαλούσε τη Χρυσή Αυγή γιατί “δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στη Βουλή”, δεν είναι πρόβλημα του Τσίπρα, του Μητσοτάκη και του Στ. Θεοδωράκη που διοικούν κόμματα ρατσιστών και ημίτρελων. Είναι πρόβλημα της κοινωνίας ολόκληρης.

    Διότι ναι μεν οι αρχηγοί δεν μπορούν για διάφορούς λόγους να ελέγξουν τους βουλευτές τους και να ασκήσουν σοβαρή πολιτική, όμως το πιο ενδιαφέρον είναι το τι βρίσκουν οι υπόλοιποι βουλευτές στον ρατσιστικό και γελοίο λόγο του Δ. Καμμένου, ώστε να συναινούν στην ανάδειξή του ως αντιπρόεδρο του κοινοβουλίου. Ακόμη και αν ορισμένοι εξ’ αυτών ψήφισαν χωρίς να κατανοούν τι έκαναν, το πρόβλημα είναι τεράστιο και καταδεικνύει την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού.

    Κατανοώ ενδεχομένως, χωρίς να νομιμοποιώ τη μηχανική πίσω από τη στάση των Κυβερνητικών Βουλευτών που τον τον ψήφισαν. Η “γραμμή” είναι βασικό συστατικό της Κυβερνητικής συνοχής. Εδώ ψήφισαν τα μνημόνια που ο καθένας είχε προσωπικά τάξει στους γνωστούς και φίλους του ότι θα σκίσει, σε έναν Καμμένο θα κολλούσαν. Είναι βεβαίως οξύμωρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι πρότινος είχε σαν βασικό πυλώνα της πολιτικής του ύπαρξης την προστασία της διαφορετικότητας (τουλάχιστον στα λόγια) να ψηφίζει τον ρατσιστή Καμμένο. Έχουν όμως επιλέξει ότι είναι προτιμότερο (και εύκολο) να καταπατούν τις αξίες που έλεγαν ότι υποστηρίζουν, παρά να θέσουν σε δοκιμασία την Κυβερνητική συνοχή. Ο πρόεδρος Πάνος τον θέλει, και ο Πρωθυπουργός είναι αναγκασμένος να του κάνει και κανένα χατίρι.

    Υπάρχουν άλλωστε και αυτοί οι Συριζαίοι που δεν τον ψήφισαν ή για να είμαστε ακριβείς ψήφισαν “παρών” που είναι η άλλη επιλογή. Όχι δεν έχει. Αυτοί που ψήφισαν παρών ήταν 5 (Ν. Φίλης, Μ. Μπαλαούρας, Μ. Κάτσης, Γ. Ψυχογιός και Ευαγγελία Καρακώστα) ενώ και άλλοι 24 απουσίαζαν. Αν οι 24 το έκαναν συνειδητά ή όχι δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς. Οι 5 πάντως που  διαφοροποιήθηκαν διακριτά, διεσώθησαν απ’ τον διασυρμό. Ακόμη και αν το έκαναν για να αποτελέσουν άλλοθι στην ακραία ενέργεια των υπολοίπων που προτίμησαν να εξευτελιστούν. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και δη των 53) είχαν αντιδράσει άλλωστε σφόδρα στην υπουργοποίηση του ανθρώπου που έμεινε στην ιστορία ως “ο υπουργός της μισής ώρας”. Από την άλλη πλευρά, δεν τους πείραζε στη συνέχεια να εξαρτούν τις Κυβερνητικές επιλογές τους από μια χούφτα ρατσιστές και τις μερακλίδικες επιλογές τους.

    Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας που έχει αποδείξει ότι δεν τον νοιάζει το χρώμα της γάτας “αρκεί να πιάνει ποντίκια”, θεωρεί τον Καμένο απλώς ως έναν από τους 153. Ακόμη και αν στο παρελθόν ο συνεπώνυμος του συνεταίρου του, έχει αποκαλέσει τον Πρωθυπουργό “εγκληματία”, “τραβεστί αριστερό” και άλλα χειρότερα που ντρέπονται να πουν ακόμη και στο λιμάνι. Δεν τον ψήφισε αλλά υποθέτω ότι δεν θα έδωσε και γραμμή “μαύρο στον Καμμένο”, στους Βουλευτές του.

    Για τους Νεοδημοκράτες από την άλλη πλευρά, δεν κατανοώ ποιό ήταν το όφελος για να υποστούν τέτοια ταπείνωση. Αν αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν την “φιλελεύθερη πρόταση”, δαγκώστε τις ταυτότητες και ετοιμαστείτε για τα χειρότερα. Κανονικά θα έπρεπε να κάνουν αγώνα εναντίον όσων εκφράζουν παρόμοιες απόψεις. Εδώ, δεν χωράνε φιλοσοφίες περί “ανοχής στη διαφορετική άποψη”. Πρόκειται για ρατσιστικό μίσος, όχι για άποψη. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι έκαναν αρκεί να σκεφτούμε ότι το Ταλμούδ, αποτελεί μέρος των ιερών κειμένων για τους Εβραίους. Σκεφθείτε τι χαμό θα είχαν ξεσηκώσει αν κάποιος βουλευτής άλλου κοινοβουλίου, έβριζε χυδαία τα ιερά κείμενα της ορθοδοξίας.

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επίσης δεν ψήφισε αλλά είναι φανερό ότι ο ξεκάθαρος λόγος του για τέτοια ζητήματα, δεν εκφράζει το σύνολο του κόμματός του. Πολύ φοβούμαι ότι στις ιδιωτικές συζητήσεις τους, πολλά στελέχη της ΝΔ θα υποστηρίζουν απόψεις παρόμοιες με αυτές του Καμμένου. Αξίζει ιδιαίτερη μνεία στον Βουλευτή Λακωνίας κο. Θανάση Δαβάκη που ψήφισε παρών.

    Ακόμη πιο ακατανόητη είναι και η στάση των δύο βουλευτών του Ποταμιού. Ενός κόμματος που -όπως κάθε κεντρώο κόμμα που σέβεται τον εαυτό του- έχει βασικό πυλώνα της ιδεολογικής του ταυτότητας τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Ο Σπ. Λυκούδης μόλις προχθές έκανε κριτική λέγοντας ότι “Το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δεν σηματοδοτεί το καινούργιο”. Ο ίδιος προφανώς θεωρεί ότι εκφράζει το καινούριο κέντρο ψηφίζοντας έναν ρατσιστή για Αντιπρόεδρο της Βουλής. Ο Σπ. Δανέλης με σοσιαλιστικό παρελθόν ήταν ο έτερος που νομιμοποίησε με την ψήφο του τον εξευτελισμό της Βουλής. Ο Στ. Θεοδωράκης που δεν ψήφισε, θα τραβάει τα μαλλιά του με αυτούς που του απέμειναν για να διαφυλάξουν τις κεντρώες και κοινωνικά φιλελεύθερες απόψεις που ο ίδιος εμφύσησε στο Ποτάμι. Επίσης άξιος αναφοράς ο Γ. Αμυράς που διαχώρισε τη θέση του ψηφίζοντας επίσης παρών (είπαμε, ΟΧΙ δεν έχει).

    Διεσώθη επίσης και σύσσωμη η Δημοκρατική Συμπαράταξη καθώς διαφώνησε για διαδικαστικό θέμα και ψήφισε παρών και στις δύο ψηφοφορίες για την ανάδειξη του 7ου και του 8ου αντιπροέδρου.

    Η ανανέωση της Βουλής, που ήταν το ζητούμενο τόσο των “αγανακτισμένων” όσο και μεγάλου μέρους της κοινωνίας, δεν μοιάζει να είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το επίπεδο των βουλευτών που δεν σέβονται τον κορυφαίο δημοκρατικό θεσμό, πυροδοτεί μια ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση του. Δεν τον σέβονται ούτε με τη στάση τους, ούτε με όσα λένε, ούτε καν με τις ενδυματολογικές επιλογές τους. Εδώ υπερψήφισαν πανηγυρικά το πολιτικό ανάλογο της Λουκά για πρόεδρο της Βουλής. Με την παρουσία των φασιστών στη Βουλή, πολλοί θεώρησαν ότι πιάσαμε πάτο. Η διακομματική νομιμοποίηση ενός ανθρώπου που εκφράζεται με ρατσιστικό και ομοφοβικό μίσος αλλά και γλώσσα καφενέ, δείχνει ότι ο πάτος μπορεί να μετακινείται πολύ χαμηλότερα. Όσο δεν αντιδρούμε, τα χειρότερα έρχονται.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

    πηγή φωτογραφίας: sooc

  • Ένας ομοφοβικός ρατσιστής εξευτέλισε τη Βουλή των Ελλήνων

    Ένας ομοφοβικός ρατσιστής εξευτέλισε τη Βουλή των Ελλήνων

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-06 13:25:47 | Πηγή: News247

    Το γεγονός ότι το κοινοβούλιο εξέλεξε τον άνθρωπο που έγραφε “γ#$ώ το Ταλμούδ σας”, παρομοίαζε την Ε.Ε. με το Άουσβιτς και εγκαλούσε τη Χρυσή Αυγή γιατί “δεν παρενέβη δυναμικά στα ξεφτιλισμένα γκέι παρέιντ μπροστά στη Βουλή”, δεν είναι πρόβλημα του Τσίπρα, του Μητσοτάκη και του Στ. Θεοδωράκη που διοικούν κόμματα ρατσιστών και ημίτρελων. Είναι πρόβλημα της κοινωνίας ολόκληρης.

    Διότι ναι μεν οι αρχηγοί δεν μπορούν για διάφορούς λόγους να ελέγξουν τους βουλευτές τους και να ασκήσουν σοβαρή πολιτική, όμως το πιο ενδιαφέρον είναι το τι βρίσκουν οι υπόλοιποι βουλευτές στον ρατσιστικό και γελοίο λόγο του Δ. Καμμένου, ώστε να συναινούν στην ανάδειξή του ως αντιπρόεδρο του κοινοβουλίου. Ακόμη και αν ορισμένοι εξ’ αυτών ψήφισαν χωρίς να κατανοούν τι έκαναν, το πρόβλημα είναι τεράστιο και καταδεικνύει την ποιότητα του πολιτικού προσωπικού.

    Κατανοώ ενδεχομένως, χωρίς να νομιμοποιώ τη μηχανική πίσω από τη στάση των Κυβερνητικών Βουλευτών που τον τον ψήφισαν. Η “γραμμή” είναι βασικό συστατικό της Κυβερνητικής συνοχής. Εδώ ψήφισαν τα μνημόνια που ο καθένας είχε προσωπικά τάξει στους γνωστούς και φίλους του ότι θα σκίσει, σε έναν Καμμένο θα κολλούσαν. Είναι βεβαίως οξύμωρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι πρότινος είχε σαν βασικό πυλώνα της πολιτικής του ύπαρξης την προστασία της διαφορετικότητας (τουλάχιστον στα λόγια) να ψηφίζει τον ρατσιστή Καμμένο. Έχουν όμως επιλέξει ότι είναι προτιμότερο (και εύκολο) να καταπατούν τις αξίες που έλεγαν ότι υποστηρίζουν, παρά να θέσουν σε δοκιμασία την Κυβερνητική συνοχή. Ο πρόεδρος Πάνος τον θέλει, και ο Πρωθυπουργός είναι αναγκασμένος να του κάνει και κανένα χατίρι.

    Υπάρχουν άλλωστε και αυτοί οι Συριζαίοι που δεν τον ψήφισαν ή για να είμαστε ακριβείς ψήφισαν “παρών” που είναι η άλλη επιλογή. Όχι δεν έχει. Αυτοί που ψήφισαν παρών ήταν 5 (Ν. Φίλης, Μ. Μπαλαούρας, Μ. Κάτσης, Γ. Ψυχογιός και Ευαγγελία Καρακώστα) ενώ και άλλοι 24 απουσίαζαν. Αν οι 24 το έκαναν συνειδητά ή όχι δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς. Οι 5 πάντως που  διαφοροποιήθηκαν διακριτά, διεσώθησαν απ’ τον διασυρμό. Ακόμη και αν το έκαναν για να αποτελέσουν άλλοθι στην ακραία ενέργεια των υπολοίπων που προτίμησαν να εξευτελιστούν. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και δη των 53) είχαν αντιδράσει άλλωστε σφόδρα στην υπουργοποίηση του ανθρώπου που έμεινε στην ιστορία ως “ο υπουργός της μισής ώρας”. Από την άλλη πλευρά, δεν τους πείραζε στη συνέχεια να εξαρτούν τις Κυβερνητικές επιλογές τους από μια χούφτα ρατσιστές και τις μερακλίδικες επιλογές τους.

    Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας που έχει αποδείξει ότι δεν τον νοιάζει το χρώμα της γάτας “αρκεί να πιάνει ποντίκια”, θεωρεί τον Καμένο απλώς ως έναν από τους 153. Ακόμη και αν στο παρελθόν ο συνεπώνυμος του συνεταίρου του, έχει αποκαλέσει τον Πρωθυπουργό “εγκληματία”, “τραβεστί αριστερό” και άλλα χειρότερα που ντρέπονται να πουν ακόμη και στο λιμάνι. Δεν τον ψήφισε αλλά υποθέτω ότι δεν θα έδωσε και γραμμή “μαύρο στον Καμμένο”, στους Βουλευτές του.

    Για τους Νεοδημοκράτες από την άλλη πλευρά, δεν κατανοώ ποιό ήταν το όφελος για να υποστούν τέτοια ταπείνωση. Αν αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν την “φιλελεύθερη πρόταση”, δαγκώστε τις ταυτότητες και ετοιμαστείτε για τα χειρότερα. Κανονικά θα έπρεπε να κάνουν αγώνα εναντίον όσων εκφράζουν παρόμοιες απόψεις. Εδώ, δεν χωράνε φιλοσοφίες περί “ανοχής στη διαφορετική άποψη”. Πρόκειται για ρατσιστικό μίσος, όχι για άποψη. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι έκαναν αρκεί να σκεφτούμε ότι το Ταλμούδ, αποτελεί μέρος των ιερών κειμένων για τους Εβραίους. Σκεφθείτε τι χαμό θα είχαν ξεσηκώσει αν κάποιος βουλευτής άλλου κοινοβουλίου, έβριζε χυδαία τα ιερά κείμενα της ορθοδοξίας.

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επίσης δεν ψήφισε αλλά είναι φανερό ότι ο ξεκάθαρος λόγος του για τέτοια ζητήματα, δεν εκφράζει το σύνολο του κόμματός του. Πολύ φοβούμαι ότι στις ιδιωτικές συζητήσεις τους, πολλά στελέχη της ΝΔ θα υποστηρίζουν απόψεις παρόμοιες με αυτές του Καμμένου. Αξίζει ιδιαίτερη μνεία στον Βουλευτή Λακωνίας κο. Θανάση Δαβάκη που ψήφισε παρών.

    Ακόμη πιο ακατανόητη είναι και η στάση των δύο βουλευτών του Ποταμιού. Ενός κόμματος που -όπως κάθε κεντρώο κόμμα που σέβεται τον εαυτό του- έχει βασικό πυλώνα της ιδεολογικής του ταυτότητας τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Ο Σπ. Λυκούδης μόλις προχθές έκανε κριτική λέγοντας ότι “Το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δεν σηματοδοτεί το καινούργιο”. Ο ίδιος προφανώς θεωρεί ότι εκφράζει το καινούριο κέντρο ψηφίζοντας έναν ρατσιστή για Αντιπρόεδρο της Βουλής. Ο Σπ. Δανέλης με σοσιαλιστικό παρελθόν ήταν ο έτερος που νομιμοποίησε με την ψήφο του τον εξευτελισμό της Βουλής. Ο Στ. Θεοδωράκης που δεν ψήφισε, θα τραβάει τα μαλλιά του με αυτούς που του απέμειναν για να διαφυλάξουν τις κεντρώες και κοινωνικά φιλελεύθερες απόψεις που ο ίδιος εμφύσησε στο Ποτάμι. Επίσης άξιος αναφοράς ο Γ. Αμυράς που διαχώρισε τη θέση του ψηφίζοντας επίσης παρών (είπαμε, ΟΧΙ δεν έχει).

    Διεσώθη επίσης και σύσσωμη η Δημοκρατική Συμπαράταξη καθώς διαφώνησε για διαδικαστικό θέμα και ψήφισε παρών και στις δύο ψηφοφορίες για την ανάδειξη του 7ου και του 8ου αντιπροέδρου.

    Η ανανέωση της Βουλής, που ήταν το ζητούμενο τόσο των “αγανακτισμένων” όσο και μεγάλου μέρους της κοινωνίας, δεν μοιάζει να είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το επίπεδο των βουλευτών που δεν σέβονται τον κορυφαίο δημοκρατικό θεσμό, πυροδοτεί μια ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση του. Δεν τον σέβονται ούτε με τη στάση τους, ούτε με όσα λένε, ούτε καν με τις ενδυματολογικές επιλογές τους. Εδώ υπερψήφισαν πανηγυρικά το πολιτικό ανάλογο της Λουκά για πρόεδρο της Βουλής. Με την παρουσία των φασιστών στη Βουλή, πολλοί θεώρησαν ότι πιάσαμε πάτο. Η διακομματική νομιμοποίηση ενός ανθρώπου που εκφράζεται με ρατσιστικό και ομοφοβικό μίσος αλλά και γλώσσα καφενέ, δείχνει ότι ο πάτος μπορεί να μετακινείται πολύ χαμηλότερα. Όσο δεν αντιδρούμε, τα χειρότερα έρχονται.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

    πηγή φωτογραφίας: sooc

  • Γιατί όχι προκηρύξεις κυρία Κονιόρδου;

    Γιατί όχι προκηρύξεις κυρία Κονιόρδου;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Φωτεινή Λαμπρίδη | Ημερομηνία: 2017-07-05 11:41:47 | Πηγή: News247

    Έπεσαν να φάνε την υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδία Κονιόρδου, γιατί αλλάζει τα κριτήρια επιλογής των καλλιτεχνικών διευθυντών των ΔΗΠΕΘΕ , δίνοντας τη δυνατότητα σε καλλιτέχνες που δεν έχουν πτυχίο να αναλάβουν καθήκοντα. Με λίγα λόγια τα δημοσιεύματα υποστηρίζουν, πως η υπουργός φρόντισε να ανταποκριθεί με υπερβάλλοντα ζήλο στις υποδείξεις του κ. Σκουρολιάκου να καταργηθούν τα κριτήρια τυπικών προσόντων υπονοώντας ή δηλώνοντας ευθέως  ότι κάπως έτσι της δόθηκε η ιδανική ευκαιρία να βολέψει «ημετέρους» .

    Χύθηκαν δάκρυα για την τιμή της χαμένης αριστείας από ΜΜΕ και την αντιπολίτευση με την Ολ. Κεφαλογιάννη να δηλώνει μεταξύ άλλων ότι «Τα κομματικά μπαλώματα για το βόλεμα των ημετέρων εξυπηρετούν μόνο το πελατειακό σύστημα που προσπαθεί να εγκαθιδρύσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Άλλη μια ευκαιρία χαμένη για τον πολιτισμό». Υπήρξαν δημοσιεύματα μάλιστα που φωτογράφισαν και συγκεκριμένα κομματικά  μέλη που υποτίθεται ότι διεκδικούν τις θέσεις αυτές.

    Προσωπική μας γνώμη είναι ότι σε θέσεις που αφορούν την τέχνη (όχι την διαχείριση οικονομική κλπ) κρίνεται ο καθείς από το έργο του  κι όχι από τα πτυχία του όπως συμβαίνει και στις σχολές καλών τεχνών.  Φανταστείτε να ζητούσαμε από τον Μίμη Φωτόπουλο πτυχίο για να διδάξει νέους ηθοποιούς. Αντιστοίχως, υποψήφιοι χωρίς απολυτήριο λυκείου μπορούν να γίνουν δεκτοί ως εξαιρετικά ταλέντα, κατόπιν εξετάσεων, σε δραματικές σχολές και σχολές καλών τεχνών ως φοιτητές.

    Κι ενώ χύθηκε λοιπόν αρκετό μελάνι για τις προφητείες περί των κομματικών μνηστήρων, που περιμένουν χωρίς προσόντα να λάβουν αξιώματα (πράγμα που καλό είναι να το καταγγείλει κανείς αφού το διαπιστώσει και κοντός ψαλμός αλληλούια), δεν έθεσε κανείς από την αντιπολίτευση τα ουσιαστικά ερωτήματα.  Γιατί άραγε; Αν προσπεράσουμε το πρώτο ερώτημα που είναι το ποια ΔΗΠΕΘΕ θα αναλάβουν αυτοί οι διευθυντές, αφού τα περισσότερα είναι παρατημένα και χρειάζονται νέο πλαίσιο και οργάνωση, πάμε στο βασικό.

    Πίσω από τα τυπικά προσόντα για τον διορισμό τι κρύβεται για το οποίο δεν μιλάμε;  Ο ίδιος ο διορισμός τον οποίο αποδέχονται όλοι , την ώρα  μάλιστα που στον πολιτισμένο κόσμο, γίνονται προκηρύξεις προκειμένου να καλυφθούν οι θέσεις.

    Δηλαδή δεν ενοχλεί κανέναν  η αυθαιρεσία της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας που επιλέγει χωρίς αξιοκρατική διαδικασία χρόνια τώρα; Και καλά, εκεί που δεν το προβλέπει ο νόμος , αλλά σε αυτή τη χώρα εθελοτυφλούμε κι εκεί που προβλέπεται. Για παράδειγμα το μουσείο της Ακρόπολης, παραμένει δέκα χρόνια χωρίς διευθυντή, γιατί κανένας υπουργός δεν έκανε την προκήρυξη όπως ορίζει ο νόμος. Δηλαδή εκεί που δεν μπορούμε να διορίσουμε, απλά αγνοούμε τη θέση!

    Θα έπρεπε λοιπόν οι θέσεις τόσο των διευθυντών όσο και των καλλιτεχνικών διευθυντών,  να καταλαμβάνονται με προκήρυξη  διαγωνισμού και οι υποψήφιοι να κρίνονται από ειδικές επιτροπές  (μέλη των ΔΣ των φορέων) βάσει διαφανών και εύλογων κριτηρίων, για τα ουσιαστικά προσόντά τους και για την ειδική θέση που προορίζονται.  Έτσι στον απολογισμό του έργου του κάθε διευθυντή θα μπορούμε να κρίνουμε τον ίδιο, το ΔΣ που τον πρότεινε και τον - την υπουργό που επέλεξε μετά από μια αξιοκρατική διαδικασία. Αυτό συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.  Στην Ιταλία, π.χ. γίνεται πια διεθνής διαγωνισμός για τους διευθυντές ακόμη και για τα μεγάλα εθνικά μουσεία της χώρας.

    Γι΄ αυτό απαιτείται αλλαγή των σχετικών νόμων που διέπουν τους ανάλογους φορείς (θέατρα, μουσεία, ορχήστρες , φεστιβάλ κ.α.) . Δεν είναι δα και δύσκολο τη στιγμή που νομοθετούν καθημερινά για άλλα κι άλλα.

    Κάποτε είχαμε ακούσει από κυβερνητικά χείλη και συγκεκριμένα του τέως αναπληρωτή υπουργού Νίκου Ξυδάκη, την πρόθεση να προχωρήσει στην προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την πλήρωση της θέσης της διεύθυνσης  στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης «Εμείς θα το προικίσουμε με σύγχρονο διοικητικό πλαίσιο και, όπως αρμόζει στην εξωστρέφεια ενός σύγχρονου μουσείου σε διεθνοποιημένο περιβάλλον, θα προκηρύξουμε διεθνή διαγωνισμό για την ανάδειξη του διευθυντή που αξίζει του μουσείου» είχε πει χαρακτηριστικά. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας πει τι μεσολάβησε και δεν έγινε. Αν δεν απατώμαι, τη θέση κατέχει ακόμα η “προσωρινή” κα Κοσκινά. Το “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού” και το “διορίζουμε μέχρι να μπορούμε” το συναντάμε σε όλους τους εποπτευόμενους φορείς και οργανισμούς διαχρονικά και αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο το Υπουργείο Πολιτισμού, είναι μια κουλτούρα που έως τώρα δεν έχει αλλάξει και θα περίμενε κανείς από τη συγκεκριμένη κυβέρνηση να το τολμήσει. Αλλά δεν....

  • Δυο χρόνια αξιοπρέπεια χωρίς αριστεροσύνη

    Δυο χρόνια αξιοπρέπεια χωρίς αριστεροσύνη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-05 11:41:47 | Πηγή: News247

    Μετά το πρωτοφανές “κάζο Βαρουφάκη", ο Πρωθυπουργός έπραξε αυτό που επέβαλλε το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης. Ευτυχώς το πολιτικό του συμφέρον συνέπιπτε και με την σωτηρία της χώρας, οπότε παραμείναμε μέρος της Ευρωζώνης. Όσα ακολούθησαν και κυρίως όσα μάθαμε εκ’ των υστέρων για εκείνη την περίοδο μάλλον μας δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούσε ένα άλλοθι για να πράξει τελικά το σωστό, χωρίς να αναγκαστεί να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος. Δυστυχώς δεν του βγήκε.

    Παρ’ όλ’ αυτά, ακόμη και χωρίς άλλοθι ο Πρωθυπουργός πήρε πάνω του το βάρος της απόφασης να αλλάξει γραμμή πλεύσης. Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Πρωτίστως γιατί έπρεπε να διαχειριστεί την πολιτική απαξίωση των προηγούμενων επιλογών του. “Ζύγισε και αποφάσισε ότι μειώνεται η αριστεροσύνη και μπαίνουμε στην πραγματικότητα” είπε σήμερα με γλαφυρό τρόπο ο Βουλευτής του κόμματος Δ. Σεβαστάκης. Όπως αντιλαμβάνεστε δεν ήταν εύκολη απόφαση. Κανείς δεν μπορούσε τότε να είναι βέβαιος ότι οι ψηφοφόροι, πωρωμένοι από τα αριστερίστικα συνθήματα και τις υποσχέσεις για σεισάχθειες και λεφτόδεντρα, θα ακολουθούσαν μια απροσδόκητη στροφή, λίγες μέρες μετά την “αξιοπρέπεια’ ενός καταστροφικού δημοψηφίσματος.

    Εν συνεχεία διότι έπρεπε να “πετάξει στη θάλασσα” τους σκληροπυρηνικούς πρώην συντρόφους του. Πέρα από τις ιδιάζουσες περιπτώσεις όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Αλ. Τσίπρας έπρεπε να βάλει απέναντί του σκληρά καρύδια όπως ο Λαφαζάνης και ο Στρατούλης. Αυτοί είχαν δημιουργήσει ένα σημαντικό μέρος της εκλογικής επιρροής βασιζόμενοι σε παραδοσιακές δομές του πελατειακού κράτους, όπως ο συνδικαλισμός. Γνώριζαν επίσης καλά τις κνίτικες μεθόδους για να τον πλαγιοκοπήσουν εξ’ αριστερών. Το γεγονός ότι “τους έφαγε για πρωινό”, ήταν εντυπωσιακό.

     

    Κυρίως όμως διότι έπρεπε να πείσει τον κυβερνητικό του εταίρο. Κάτι που ευτυχώς αποδείχθηκε εύκολο. Ο Π. Καμένος είχε χτίσει προφίλ σκληρού αντιμνημονιακού. Έμοιαζε με ιεροκήρυκα του μίσους κατά των Γερμανών και όσων άλλων επιβουλεύονται το μεγάλο μας Έθνος. Θα φανταζόταν εύκολα κανείς τον Καμένο να ταμπουρώνει τους Ανεξάρτητους Έλληνες σε κάποια βίλα του και να απειλεί ότι θα αυτοπυρποληθούν μαζικά, σαν τις αιρέσεις στις ΗΠΑ. Όμως η προοπτική της ισχύος ήταν εμφανές ότι τον συναρπάζει. Ο Πρωθυπουργός “διάβασε” σωστά ότι ο Καμένος γνώριζε πως μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τον διασώσει πολιτικά. Ένα νεύμα του ΑΛ. Τσίπρα, ήταν αρκετό για να αλλάξει πλεύση, συνεχίζοντας ωστόσο τις αντιμνημονιακές κορώνες.

    Ο Τσίπρας όμως είχε και ισχυρούς συμμάχους. Φαντάζεται κανείς κυρίως τους δανειστές. Εκ’ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι τον στήριξαν σ’ αυτή του την απόφαση. Όχι άνευ όρων, αλλά μοιάζει να τον διευκολύνουν κάθε φορά που τα βρίσκει σκούρα. Τον αφήνουν να σέρνει τις διαπραγματεύσεις. Τον αφήνουν να μην αποπληρώνει τις υποχρεώσεις του δημοσίου με λεφτά που του δίνουν ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό. Γενικώς μοιάζουν ικανοποιημένοι από την ικανότητα Τσίπρα να “περνάει” σκληρές φιλελεύθερες πολιτικές σε συνδυασμό με εξωφρενική φορολόγηση.

    Υπήρχαν βεβαίως και τα στηρίγματα, στο ίδιο του το κόμμα. Μιλάμε για μια κρίσιμη μάζα πολιτικών με δυτικές-καπιταλιστικές αναφορές. Μπορεί να δηλώνουν από μαρξιστές μέχρι σταλινικοί, όμως το αποτέλεσμα καταδεικνύει ότι παρά τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς, μια χαρά “αποκρατικοποιούν” όλα όσα προηγουμένως ονόμαζαν ξεπούλημα και περνούν μεταρρυθμίσεις που οι ίδιοι συνεχίζουν να τις χαρακτηρίζουν απαράδεκτες. Δεν διστάζουν να συναγελάζονται ακόμη και με όσους δημόσια βρίζουν. Δεν έκαναν ποτέ την προαναγγελθείσα ρήξη ούτε με τη Μέρκελ, ούτε με τους Αμερικάνους φυσικά. Ακόμη και το θέμα-ταμπού της εκκλησίας, πέρασε στα ψιλά με την εκκλησία νικήτρια. Ούτε καν ο ίδιος ο Φίλης που ουσιαστικά εξευτελίστηκε από τους Κυβερνητικούς χειρισμούς, δεν αντέδρασε.

    Οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν αποφασισμένοι. Όχι πλέον να το κάνουν “Κούγκι" αλλά να πείσουν ότι αυτοί είναι η μόνη σταθερή φιλοευρωπαϊκή δύναμη στη χώρα. Οι μηχανισμοί προπαγάνδας που χρησιμοποιούν, μοιάζουν απλοικοί αλλά είναι πολύ ισχυροί. Αν χρειαστεί είναι ικανοί να παρουσιάσουν τον Μητσοτάκη ως επικίνδυνο αντιμνημονιακό. Κάποιοι θα τους πιστέψουν και κυρίως θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα θεωρούν ότι όλα όσα συνέβησαν αποτελούν την επιτομή της αξιοπρέπειας.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Θα έχουμε πάντα το Βουκουρέστι

    Θα έχουμε πάντα το Βουκουρέστι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-07-05 08:35:24 | Πηγή: News247

    Στη Γενεύη οι συνομιλίες για το Κυπριακό συνεχίζονται, αλλά στην πραγματικότητα διεξάγονται για να διεξαχθούν, με χαμηλές προσδοκίες και με τους συμμετέχοντες να συμμετέχουν για να μην κατηγορηθούν ότι δεν επιθυμούν λύση στο πιο δύσκολο διπλωματικό πρόβλημα του πλανήτη.

    Οι Αμερικανοί θα ήθελαν βεβαίως μία “λύση” ακόμη και εντός εισαγωγικών στο Κυπριακό, που θα επέτρεπε να μπει και η Τουρκία στο παιχνίδι των αγωγών και του φυσικού αερίου στην περιοχή, μαζί με την Κύπρο, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ελλάδα.

    Όμως στην πραγματικότητα το αμερικανικό ενδιαφέρον αυτή την περίοδο στην περιοχή στρέφεται στα Σκόπια, όπου υπάρχει και μία τεράστια αμερικανική βάση. Το News24/7 έχει γράψει εδώ και καιρό για τις πιέσεις που ασκούν ΗΠΑ, αλλά και Γερμανία, προκειμένου να υπάρξει “εδώ και τώρα” συμφωνία για ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.

    Αυτή είναι η ουσιαστική προτεραιότητα για Αμερικάνους και Γερμανούς, που επικαλούνται την ανησυχία για νέες εστίες αναταραχών στα Βαλκάνια την ώρα που η Τουρκία του Ερντογάν επιθυμεί μετά το δημοψήφισμα ιδίως να εμφανίζεται ως ηγέτης των μουσουλμάνων της περιοχής.

    Ο πραγματικός λόγος της ανησυχίας τους όμως έγκειται στη σχέση Σερβίας- Ρωσίας. Η ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια είναι που προβληματίζει Ουάσινγκτον και Βερολίνο, για αυτό και στρέφουν ξανά με επιμονή το βλέμμα στα Σκόπια.

    Η ΠΓΔΜ διαθέτει πλέον νέα κυβέρνηση που σε αντίθεση με την κυβέρνηση Γκρουέφσκι είναι τουλάχιστον στα λόγια πιο διαλλακτική και δεν αναλώνεται μόνο σε προκλήσεις με αγάλματα του Μεγαλέξανδρου και οικειοποίηση των μακεδονικών συμβόλων. Παρόλα αυτά όμως (ή ίσως ακριβώς για αυτό) είναι απόλυτα σαφής ως προς τον πραγματικό στόχο της: Να εκμεταλλευθεί την αμερικανική διάθεση για να πιέσει για ένταξη στο ΝΑΤΟ ως ΠΓΔΜ και “ύστερα συζητάμε και βλέπουμε”.

    Κάτι τέτοιο βεβαίως θα συνιστούσε απόλυτη παράβαση της απόφασης της Συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, όταν παρόλο που ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος έσπευδε προκαταβολικά να καλωσορίσει τη “Μακεδονία” στη συμμαχία, το ελληνικό βέτο (με τη στήριξη κυρίως της Γαλλίας και μίας σειράς άλλων χωρών) είχε ως αποτέλεσμα στο κοινό ανακοινωθέν της Συνόδου να αναφέρεται ότι η ένταξη της ΠΓΔΜ θα επέλθει όταν υπάρξει αμοιβαία αποδεκτή ονομασία.

    Το “erga omnes” είναι το κυριότερο στοιχείο της απόφασης και αυτό προσπαθεί να αποφύγει η σκοπιανή ηγεσία, με αμερικανικές πάντα πλάτες, ζητώντας να προχωρήσει η πρόσκληση της χώρας στο ΝΑΤΟ ως ΠΓΔΜ και αφήνοντας την εκκρεμότητα της ονομασίας για αργότερα. Αυτό φυσικά θα είχε ως αποτέλεσμα, όσες χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως “Μακεδονία” να συνεχίσουν να τα αποκαλούν έτσι, αφού δε θα υπήρχε συμφωνία για ονομασία “έναντι όλων”. Και προφανώς από την ώρα που τα Σκόπια θα είχαν πάρει αυτό που ήθελαν, δε θα είχαν κανένα λόγο πια να συζητήσουν ξανά με την Ελλάδα, πλην μόνο της ομαλοποίησης των διμερών σχέσεων.

    Αυτό προφανώς και εκ των πραγμάτων δε μπορεί να γίνει αποδεκτό από καμία ελληνική κυβέρνηση και κανένα ελληνικό κόμμα- τουλάχιστον όχι χωρίς τεράστιες αντιδράσεις από την κοινή γνώμη.

    Ίσως για αυτό ο Κοτζιάς έχει... ξεμείνει εδώ και επτά μέρες στη Γενεύη, βρίσκοντας στην αγκομαχούσα διαπραγμάτευση για το Κυπριακό μία θαυμάσια διπλωματική πρόφαση για να αποφύγει τον ειδικό απεσταλμένο του γγ του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς που επρόκειτο να έρθει χθες στην Αθήνα μετά τα Σκόπια. Αν αληθεύουν δε οι πληροφορίες εκ Θεσσαλονίκης ότι ο Νίμιτς παραθερίζει στη Χαλκιδική αναμένοντας τον Κοτζιά να επιστρέψει, το πράγμα καταντά σχεδόν κωμικό. Και είναι σαφές ότι ο αμερικανικός παράγοντας θα πιέσει όσο μπορεί.

    Βέβαια και οι Αμερικάνοι προφανώς γνωρίζουν ότι:

    Αφενός καμία ελληνική κυβέρνηση δε μπορεί έτσι ξαφνικά να υποχωρήσει από τα συμφωνηθέντα στο Βουκουρέστι. Ο Τσίπρας δεν έχει περιθώριο να ανοίξει κι άλλα μέτωπα, όσο για τη ΝΔ, υπάρχει μεταξύ άλλων και ο Αντώνης Σαμαράς που έχτισε πολιτική καριέρα πάνω στο Σκοπιανό και δε θα άφηνε μία υποχώρηση να περάσει έτσι.

    Το θέμα βέβαια δεν είναι να ικανοποιηθουν ελληνικοι εθνικισμοί και ψευτοπερηφάνειες, αλλά να μη δοθεί έδαφος σε εθνικισμό μίας άλλης χώρας και να λυθεί το ζήτημα προς όφελος όλων με μία συμφωνία σε μία ονομασία που δε θα βάζει υποθήκες αλυτρωτισμού για το μέλλον, προδιαγράφοντας νέα προβλήματα στα Βαλκάνια.

    Διότι όπως δεν είναι αποδεκτός ο εθνικισμός των "δικών μας" δεν είναι αποδεκτός και ο εθνικισμός "των άλλων", αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, πέρα από ταμπέλες "ψευτοπατριωτισμού" και “ψευτοπροοδευτισμού”.

    Αφετέρου εξάλλου είναι δύσκολο για μία σκοπιανή κυβέρνηση να πουλήσει στο εσωτερικό της χώρας της μία νέα συμφωνία, η οποία θα έβαζε μια για πάντα ταφόπλακα στη “μακεδονική” φενάκη. Φενάκη που φόρεσε αρχικά στο κρατίδιο αυτό ο Τίτο στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας και η οποία κατέληξε μία συλλογική αυταπάτη όταν μετά τη διάλυση του μορφώματος αυτού οι σκοπιανοί αναζητούσαν μία εθνική ταυτότητα ως συνεκτικό ιστό μίας ανεξάρτητης ύπαρξης. Και πιάστηκαν από οράματα “μακεδονικού” αλυτρωτισμού για να βρουν ενα κοινό στοιχείο οι βουλγάρικης και αλβανικής καταγωγής κάτοικοι της. Ποιος σκοπιανός πρόεδρος θα μπορούσε σε αυτό το καζάνι που βράζει να βγάλει το καπάκι του ονόματος και να παραδεχθεί ότι μία βασική πολιτική γραμμή τόσων ετών ήταν λάθος;

    Συνεπώς μία λύση δεν είναι εύκολο να βρεθεί, όσο και να το θέλουν Αμερικάνοι ή Γερμανοί. Εκτός εάν πεισθούν τα Σκόπια να αποδεχθούν επιτέλους το Βουκουρέστι, από το οποίο η Ελλάδα δε μπορεί να κάνει πίσω.

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια πολιτικού του News247.gr

  • Γιατί άραγε ανέγραψαν την λάθος εθνικιστική επιγραφή στο μνημείο της ΕΡΤ;

    Γιατί άραγε ανέγραψαν την λάθος εθνικιστική επιγραφή στο μνημείο της ΕΡΤ;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-04 11:20:29 | Πηγή: News247

    Η σεμνή τελετή για τα αποκαλυπτήρια του μνημείου “Μνήμες και χρέος” στον προαύλιο χώρο της ΕΡΤ αμαυρώθηκε από διάφορα γεγονότα. Πρωτίστως από την εμφάνιση της πρώην αλληλέγγυας Ραχήλ Μακρή που φωνασκούσε και την απαράδεκτη αντίδραση του Προέδρου της ΕΡΤ. Δευτερευόντως από την υπερ-κιτς αισθητική συνδικαλισμού περασμένων δεκαετιών. Το κερασάκι στην τούρτα όμως ήταν μια φράση που αποτελεί το λίκνο εθνικιστικών κύκλων και η οποία ανεγράφη στη βάση του μμνημείου. Και μάλιστα λάθος, όπως επιβάλλεται στους κύκλους αυτούς άλλωστε.

    Η Ραχήλ Μακρή ήταν ανέκαθεν η ιέρεια του πολιτικού guerilla marketing (μάρκετινγκ του κλεφτοπόλεμου). Οι πρακτικές της ήταν ίδιες την εποχή που ανέβαινε με την κατόπιν φιλενάδα της στα κάγκελα της ΕΡΤ, είναι ίδιες και τώρα. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αμφότερες  καταδικαστέες. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι “τότε” οι φωνασκίες της βόλευαν τόσο τους συνδικαλιστές όσο και την αντιπολίτευση που στήριζε τις κινητοποιήσεις για το “μαύρο” στην ΕΡΤ.

    Ο Δ. Τσακνής (πρόεδρος και εσχάτως και Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ), εραστής της πολυφωνίας, δεν άντεξε την επιθετική παρέμβαση της πρώην βουλεύτριας. Εδώ που τα λέμε, κανείς άνθρωπος δεν αντέχει να ακούει διαρκώς κάποιον να τον διακόπτει και μάλιστα με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Η επαναλαμβανόμενη φράση “σκάσε” ωστόσο δεν είναι πρέπουσα για έναν άνθρωπο του πολιτισμού και της αριστεράς. Κυρίως όμως είναι απρεπής για έναν επικεφαλής δημόσιου οργανισμού που οφείλει για λόγους ευπρέπειας να διατηρεί την ψυχραιμία του. Η κα Μακρή θεωρεί προφανώς ότι ο κος. Τσακνής της χρωστά την ύπαρξή του, όπως και όλη η ΕΡΤ. Απαίτησε λοιπόν -με τον τρόπο της- να δικαιωθεί ο αγώνας της και να της δοθεί το δικαίωμα να ακούγεται η -τσιριχτή- φωνή της στην ΕΡΤ.

    Το συνδικαλιστικό κιτς της δεκαετίας του ’80 είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στο δημόσιο που -με τη βοήθεια των πολιτικών “πατερούληδων”- παραμένει αναλλοίωτο σχεδόν 40 χρόνια μετά. Γιατί μπορεί η αισθητική του “μνημείου” να είναι πολύ προσωπική υπόθεση, ο πύρινος λόγος των συνδικαλιστών όμως αποτελεί σίγουρα μνημείο αναχρονισμού. “Αυτός ο συνδικαλιστικός αγώνας που είχε καθαρό ιδεολογικό - πολιτικό πλαίσιο και εργατική - ταξική αναφορά και συνείδηση, ξαναεπιβεβαίωσε τη ρήση και τη μόνη σίγουρη λύση: Όλα με αγώνες κατακτιούνται, τίποτα δεν μας χαρίζεται” αναφέρει η ΠΟΣΠΕΡΤ σε σχετική ανακοίνωση. Αν τον συνδυάσει κανείς και με την εικόνα των -ταλαιπωρημένων από τους αγώνες- συνδικαλιστών με τα ιδρωμένα κοντομάνικα πουκάμισα και τις χρυσές καδένες, νομίζει ότι μπήκε στη χρονομηχανή.

    Όσον αφορά το ίδιο το μνημείο, θα σταθώ στη φράση που αναγράφεται στη βάση του: “οία ηώ ω υιέ αεί ει”. Πρόκειται για μια φράση που αποτελείται μόνον από φωνήεντα και η οποία χρησιμοποιήθηκε εκτενώς τα τελευταία χρόνια στα social media και σε διάφορα εθνικιστικά blogs και φόρα (μπορείτε να δείτε μερικά παραδείγματα εδώ και εδώ αλλά το διαδίκτυο βρίθει από αναφορές). Υποτίθεται ότι καταδεικνύει την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας, διότι είναι η μόνη στην οποία μπορεί κανείς να συντάξει μια πρόταση αποτελούμενη από λέξεις μόνο με φωνήεντα. Οι οπαδοί της θεωρίας των βελανιδιών (που έτρωγαν οι άλλοι όταν εμείς χτίζαμε ακροπόλεις) το “έχουν τερματίσει” κατά το κοινώς λεγόμενο, καθώς υποστηρίζουν ότι με τη χρήση πόλων φωνηέντων, αναγκαζόμαστε να ανοίγουμε περισσότερο το στόμα για να τις εκφέρουμε και έτσι συν τω χρονώ οξυγονώνεται καλύτερα ο εγκέφαλος κι οι Έλληνες γίνονται εξυπνότεροι. Τέλειο!

    Αυτή ήταν η φράση που ενέπνευσε τον “αληλλέγυο” και πράγματι διεθνώς αναγνωρισμένο γλύπτη Κυριάκο Ρόκο ο οποίος φιλοτέχνησε το μνημείο και το δώρισε στην ΕΡΤ και σε όλο τον πλανήτη. Εκτός και αν κάποιος από τους συνδικαλιστικούς ινστρούκτορες της βαθιάς ΕΡΤ του το ζήτησε για να αποτίσει φόρο τιμής στις ψεκασμένες θεωρίες που επέτρεψαν στο συνδικαλισταριό να συνεχίσει να αλωνίζει. Πέρα από το γεγονός ότι όλες οι προαναφερθείσες θεωρίες είναι ψέματα (όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ), το βασικό είναι ότι η ίδια η φράση είναι γραμμένη λάθος. Υποτίθεται ότι σημαίνει “Όπως η αυγή, γιε μου να είσαι πάντα” αλλά μία φιλόλογος συνέδραμε την αναζήτησή μου και μου είπε ότι η σωστή γραφή θα ήταν “οία ηώς ω υιέ αεί ίσθι”. Μια φράση που έχει τρία σύμφωνα και εμφανώς κατεβάζει το IQ κάθε σοβαρού εθνικόφρονα.

    Οι άνθρωποι έχουν ανέκαθεν την τάση να φτιάχνουν μνημεία. Η ιστορική μνήμη βεβαίως δεν εξαντλείται σε ένα γλυπτό. Τα γεγονότα είναι αυτά που μένουν χαραγμένα στη μνήμη. Αυτό που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη των περισσότερων είναι η εικόνα της Ραχήλ και της Ζωής πάνω στα κάγκελα με τους συνδικαλιστές (οι οποίοι χθες την γιουχάριζαν) να την αποθεώνουν.

    Η ΕΡΤ μετά το “μαύρο” παραμένει κλειστή. Τουλάχιστον στην κοινωνία που δεν χαραμίζει ούτε λεπτό για να δει τα προγράμματά της. Προγράμματα που δεν διαφοροποιούνται από τα ιδιωτικά κανάλια. Τουναντίον επιχειρούν να τα ανταγωνιστούν και μάλιστα με μεγαλύτερο budget. Εντούτοις σε κάθε κατηγορία βρίσκεται στην τελευταία θέση ενώ σε ότι ονομάζουμε prime time, πολλές ημέρες είναι εξαφανισμένη. Απευθύνεται στην διαφημιστική αγορά αλλά σύμφωνα με τον προϋπολογισμό το σύνολο σχεδόν των εσόδων της προέρχεται από το λεγόμενο ανταποδοτικό τέλος και ανέρχεται σε 177 εκατ. ευρώ.

    Όλα όσα γίνονται στην ΕΡΤ εδώ και δεκαετίες είναι λάθος Από τις αθρόες προσλήψεις συνδικαλιστών της δεκαετίας του ’80. μέχρι τον τρόπο που έπεσε “μαύρο” από την Κυβέρνηση Σαμαρά. Από τις φωνασκίες της Ραχήλ μέχρι την απρέπεια του Τσακνή. Το λάθος μιας επιγραφής ενός υπερβολικού μνημείου απλώς ήρθε να καταδείξει ποιοι κάνουν ιδεολογικό κουμάντο σ’ αυτόν τον τόπο…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Το τελευταίο δρομολόγιο της Ντάνι

    Το τελευταίο δρομολόγιο της Ντάνι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-07-04 10:31:15 | Πηγή: News247

    Πληροφορήθηκα την τραγική είδηση νωρίς το πρωί του Σαββάτου από συνάδελφό της στο δήμο Ζωγράφου: «Μια κοπέλα (σ.σ. γιατί σαν ένα μικρό, πάντα χαμογελαστό, κορίτσι την αντιμετώπιζαν όλοι παρά τα 62της χρόνια), εργάτρια στην καθαριότητα έπαθε έμφραγμα και πέθανε», μου είπε.

    Μπροστά μου ήρθε η εικόνα των βουνών σκουπιδιών που, μετά από 11 ημέρες απεργίας, είχαν κατακλύσει τους στενούς δρόμους της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Της αραιοκατοικημένης γειτονιάς που τη δεκαετία του 1970 ο Δημήτρης Μπέης μοίραζε τις, πρωτοπόρες τότε, πλαστικές σακούλες, αλλά τώρα που έχει κατοικηθεί κάθε τετραγωνικό της μέτρο, δεν έχει χώρο όχι για τις γεμάτες με σκουπίδια σακούλες και τα δεκάδες χιλιάδες παρκαρισμένα αυτοκίνητα αλλά ούτε για τους ίδιους τους κατοίκους της.

    Μου ήρθε η εικόνα της μικρόσωμης, εύθραυστης αλλά πάντα πρόθυμης Ντανιέλας Πρελορέντζου να μαζεύει την Πέμπτη το μεσημέρι, κάθιδρη κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο των 45 και βάλε βαθμών Κελσίου, τα σκουπίδια της λαϊκής στην Γαλήνης και τα ξημερώματα της Παρασκευής να αδειάζει, μέσα σε μια πνιγηρή, σχεδόν άρρωστη ατμόσφαιρα, τα εκατοντάδες, ασφυκτικά γεμάτα, καλαθάκια από τους δρόμους της πόλης.

    Και μετά το τέλος της βάρδιας να κάνει χαμογελώντας το σύνηθες τσιγάρο με τους συναδέλφους της και να παίρνει το μηχανάκι της για να επιστρέψει σπίτι, όπου βρίσκονταν τα τρία από τα τέσσερα αγαπημένα παιδιά της. Τα παιδιά της, που ήταν όλη της η ζωή: Η 16χρονη κόρη της, ο γιος της που την περίμενε για να πάνε μαζί το μοιραίο πρωί του Σαββάτου στο αεροδρόμιο για να ταξιδεύσει στη Ζάκυνθο, όπου θα συναντούσε τον πατέρα του και ο άλλος της ο γιος, ο μεγάλος της καημός, που ήταν Άτομο με Αναπηρία (ΑμεΑ).  

    Είναι σαν την βλέπω τώρα μπροστά μου να ακούει να χτυπάει το τηλέφωνό της λίγες ώρες αργότερα και να την καλούν από την υπηρεσία της. Για να της ζητήσουν, αν και, όπως λέει ο ίδιος ο γιος της, είχε συνεννοηθεί να μην εργαστεί το πρωί του Σαββάτου για να τον πάει στο αεροδρόμιο, να βοηθήσει στη βραδινή βάρδια «για λίγες ώρες». Είναι σαν να ακούω το γιο της να της λέει: «Μάνα, μην πας, μου φαίνεσαι εξαντλημένη».

    Αλλά κάτι η ευσυνειδησία της που δεν της επέτρεπε να λέει «όχι» στην υπηρεσία που της έδινε το πενιχρό αλλά μοναδικό εισόδημα που είχε για να ζήσει εκείνη και τα παιδιά της, κάτι η πίεση των όγκων των απορριμμάτων στη Δημοτική Αρχή-εργοδότη της και, άρα, και στην ίδια, την έκανε να πει αμέσως το (λάθος) «ναι».

    Δεν ήξερε, δεν ήξερε κανείς ότι αυτό θα είναι το τελευταίο δρομολόγιό της με το μηχανάκι από το σπίτι της έως εκεί στο χώρο του δήμου, κάτω από το νεκροταφείο Ζωγράφου, απ’ όπου ξεκινούν τα απορριμματοφόρα τις διαδρομές τους στους δρόμους της πόλης. Έφτασε στην ώρα της, στις 12 τα μεσάνυχτα της Παρασκευής προς Σάββατο, κουρασμένη αλλά χαμογελαστή, όπως πάντα.

    Είναι σαν την βλέπω να αστειεύεται με τους συναδέλφους της, να προλαβαίνει να πιει λίγο καφέ και να κάνει μισό τσιγάρο πριν ξεκινήσει η νυχτερινή βάρδια της, αυτή τη φορά ακόλουθος απορριμματοφόρου, αλλά να μην προλαβαίνει να προσφέρει και πάλι μ’ όλη την καρδιά, τις υπηρεσίες στον εργοδότη της και στους συμπολίτες της στου Ζωγράφου.

    Και φαίνεται πως αυτή η (μεγάλη) καρδιά, που είχε αντέξει πολλά για 62 χρόνια μιας δύσκολης ζωής, αυτή τη φορά δεν άντεξε. Δεν άντεξε την πίεση της δουλειάς, δεν άντεξε τις δύσκολες συνθήκες της ανάμεσα στους όγκους των απορριμμάτων και τις ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες.

    Ένας οξύς πόνος στο στήθος, σαν κραυγή για τα όσα δεν μπορούσε πια ν’ αντέξει. Και η πτώση. Η πτώση της 62χρονης Ντανιέλας Πρελορέντζου, μητέρας τεσσάρων παιδιών, μαχήτριας της ζωής. Η πτώση της αγαπημένης Ντάνι των συναδέλφων της, που, δυστυχώς, έμελε να είναι οριστική.

    Καλό ταξίδι Ντάνι!

    Όλοι εμείς, είτε σε γνωρίσαμε νωρίς είτε τώρα που είναι πια αργά, σου υποσχόμαστε ότι θα κάνουμε ότι χρειαστεί για όσα εσύ θα ήθελες: Για να αποδώσουμε ευθύνες εκεί που υπάρχουν, για να τιμήσουμε τη μνήμη μιας δύσκολης αλλά απολύτως αξιοπρεπούς ζωής και, κυρίως, για ότι άφησες πίσω σου. Για εκείνη την σπαρακτική κραυγή στους δρόμους της πόλης που πέθανες για να μείνει καθαρή. Εκείνη την σπαρακτική κραυγή του μεγάλου σου καημού, όταν έμαθε ότι δεν θα καταφέρεις πότε να τον ξαναγκαλιάσεις τρυφερά: «Μαμάααα»…..

    *O Χρίστος Βούζας είναι δημοσιογράφος και διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • ΕΡΤ: Η υπερβολή ενός μνημείου

    ΕΡΤ: Η υπερβολή ενός μνημείου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-07-04 07:27:24 | Πηγή: News247

    Ας ξεκινήσουμε από το βασικό. Το μνημείο περικλείει και μεταφέρει μια μνήμη. Συγκινεί. Κινητοποιεί. Υπενθυμίζει πως η αυτονόητη πραγματικότητα συχνά αποτελεί την αποκρυστάλλωση θυσιών. Ειδικά όταν αφορά ιστορικές τομές.

    Το βίαιο μαύρο της ΕΡΤ το 2013 υπήρξε ένα σοκ για εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που δεν είχε συμβιβαστεί με την ιδέα μιας μονότροπης και μονοφωνικής ζωής. Πολλά τα στραβά της ΕΡΤ αλλά και μεγάλη η μορφωτική και ενημερωτική της συμβολή. Για αυτό αλλά και για το γεγονός πως διαπαιδαγώγησε γενιές και γενιές το σοκ ήταν τότε ακόμη μεγαλύτερο.

    Και πέραν του πολιτικού, ο μεγαλειώδης αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ αλλά και όλου του κόσμου εξηγείται και από αυτό το τραύμα που προκλήθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά. Το πρώτο βράδυ στο Ραδιομέγαρο, όχι λίγοι, ανέφεραν με συγκίνηση όλα τα προγράμματα με τα οποία είχαν μεγαλώσει. Κάτι καθόλου αμελητέο, πλάι βέβαια με το πλήγμα στην ενημέρωση και την Δημοκρατία.

    Τέσσερα χρόνια μετά, πολλά μπορείς να πεις για την ΕΡΤ όμως αποτελεί και σήμερα μια στέγη για τα καλύτερα προγράμματα. Μαζί με όλες τις κακοδαιμονίες που βρίσκεις μετά την επανεκκίνηση της από την κυβέρνηση Τσίπρα. Το μνημείο όμως της ΕΡΤ που αποκαλύφθηκε χθες, τι ακριβώς εξυπηρετεί; Ποιος είναι αυτός δε, που παρομοιάζει το μνημείο και το μαύρο της ΕΡΤ με την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και την γκρεμισμένη από το τανκ πύλη; Θα τρελαθούμε εντελώς; Έχει αλήθεια η νεότερη γενιά ανάγκη για ιεροποίηση και νέα σύμβολα και μάλιστα επινοημένα με τέτοιο τρόπο; Έχει ανάγκη ο δημοκρατικός κόσμος που κινητοποιήθηκε – και πολύ καλά έκανε – όλες εκείνες τις ημέρες του μαύρου, από επένδυση στο θυμικό του και από κεφαλαιοποίηση των αντανακλαστικών του; Μήπως έχουμε αρχίσει να χάνουμε την μπάλα;

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Ένα σκιάχτρο για τους επενδυτές και τη δημοκρατία

    Ένα σκιάχτρο για τους επενδυτές και τη δημοκρατία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-03 10:51:15 | Πηγή: News247

    Από όλες τις χυδαίες δημόσιες τοποθετήσεις του αναπληρωτή Υπουργού Υγείας, η επίθεση στο ΣΤΕ είναι πιο χυδαία, επικίνδυνη αλλά και κατά βάση πολεμική κατά της ίδιας της κυβέρνησης. Ο -κατά δήλωση- αστοιχείωτος Πολάκης εγκαλεί το ΣΤΕ για την απόφαση του να βάλει φρένο στις παράνομες παρατάσεις που αφορούν στο δικαίωμα των αρχών να διενεργούν ελέγχους για φορολογικές παραβάσεις. Σε μια και μόνη “επίθεση”, ο άνθρωπος που επιχειρεί να κάνει το bullying επάγγελμα, κατορθώνει να συμπυκνώσει σωρεία ανακριβειών, ημιμάθεια και μίσος.

    Η απάντηση των δικαστών απαντά επί της ουσίας αλλά -όπως επιβάλλεται- σε πιο ευπρεπείς τόνους από τον γηπεδικό λόγο του στελέχους της Κυβέρνησης. “Οι αρχές αυτές αποτελούν δικαιοκρατικές εγγυήσεις, που ισχύουν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο, και αφορούν όλους, ανεξαιρέτως, τους πολίτες”. Είναι προφανές για οποιονδήποτε εγγράμματο άνθρωπο ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμά του, να γνωρίζει εκ’ των προτέρων μέχρι που φθάνει το όριο του νόμου. Δεν είναι δυνατόν να ζει εσαεί με τον φόβο ενός κράτους-μπαμπούλα, το οποίο ακόμη και για εκδικητικούς λόγους θα μπορούσε να ανατρέξει σε παραπτώματα (ή υποτιθέμενα παραπτώματα) που τελέσθηκαν προ δεκαετιών.  Ένα τέτοιο κράτος, δεν είναι κράτος δικαίου αλλά δικτατορία.

    Το ΣΤΕ απεφάνθη ότι δεν μπορούν να δίνονται παρατάσεις επί παρατάσεων. Δεν προσπάθησε να προστατέψει κανέναν. Απλά ερμήνευσε τον νόμο που έχει ψηφίσει η βουλή των Ελλήνων. Παρεμπιπτόντως με τα σύγχρονα μέσα και την ηλεκτρονική καταγραφή συναλλαγών και δηλώσεων, το κράτος έχει άπλετο χρόνο για να ελέγξει φορολογικές ή άλλες παραβάσεις. Αν σώνει και καλά πρέπει να εγκαλέσουμε κάποιον, αυτές είναι οι φορολογικές αρχές που δεν κάνουν ότι πρέπει σε εύλογο χρόνο. Πέντε χρόνια είναι σαφώς υπέρ αρκετά για να ελέγξει κανείς το σύνολο των κατοίκων της χώρας, όχι μερικές εκατοντάδες ονόματα που βρίσκονται σε λίστες.

    Βεβαίως ο Πολάκης δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια ούτε για την δίκαιη αντιμετώπιση των φοροφυγάδων. Ο ίδιος άλλωστε -επίσης κατά δήλωσή του- φοροδιέφευγε συστηματικά την περίοδο που είχε εκλεγεί δήμαρχος (σχετική δήλωση μπορείτε να δείτε εδώ). Ενδιαφέρεται να παραστήσει τον προστάτη των δικαιωμάτων του λαού. Αυτού του λαού που κατάκλεβε ( μη πληρώνοντας φόρους, όπως αποδεικνύει η παραπάνω δήλωση) όταν ήταν δήμαρχος Σφακίων.

    Οι λίστες άλλωστε δεν περιλαμβάνουν φοροφυγάδες αλλά καταθέτες. Η κατάθεση δεν αποτελεί αδίκημα. Ενδέχεται κάποιοι εξ’ αυτών να διαθέτουν χρήματα που είναι αποτέλεσμα φοροδιαφυγής αλλά στα δυόμισι χρόνια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν έχουν εντοπιστεί τα μεγάλα ψάρια που υπόσχονταν η Κυβέρνηση. Χρόνος υπήρχε και έλεγχοι έγιναν, όπως γίνονταν και προ του 2015. Ο θησαυρός όμως που υποσχέθηκε ο λαϊκισμός αποδείχθηκε άνθρακας. 

    Όσο για το δικαίωμα κριτικής στις αποφάσεις του ΣΤΕ, είναι αναφαίρετο αλλά ο σεβασμός της διάκρισης των εξουσιών, αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση και στη χώρα μας. Ο Πολάκης όμως και όσοι συντάσσονται δίπλα στις τραμπούκικες απόψεις του, αδιαφορεί για τις υπόλοιπες εξουσίες. Θεωρεί ότι η Κυβέρνηση αποτελεί τη μόνη αρχή και όποιος δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη είναι εχθρός της και του αξίζουν “τρία μέτρα κάτω από τη γη”.

    Ο ίδιος πιστεύει ότι προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ίσως να το πιστεύουν και οι επικοινωνιολόγοι της Κυβέρνησης, θεωρώντας ότι “μιλάει στον απλό λαό και εκφράζει την αγανάκτηση του”. Ο “απλός λαός” θα έπρεπε λογικά να αγανακτεί για το γεγονός ότι η ίδια η Κυβέρνηση υποσχέθηκε πάταξη της φοροδιαφυγής και δεν κατάφερε τίποτε. Θα έπρεπε επίσης να αγανακτεί για τη σπουδή του Πολάκη να διατηρήσει το καθεστώς ομηρίας.

    Στην ίδια την Κυβέρνηση θα έπρεπε να αντιλαμβάνονται ότι ο Πολάκης και οι τοποθετήσεις του αποτελούν ένα είδος σκιάχτρου για τους επενδυτές. Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα έρθει να επενδύσει σε μια χώρα όπου η Κυβέρνηση ασπάζεται την άποψη ότι τα αδικήματα και κυρίως η δυνατότητα ελέγχου επ’ αυτών θα διαρκούν επ’ άπειρο; Ακόμη και αν δεν υπάρχει αδίκημα, το κράτος με εκδικητικούς εξαντλητικούς ελέγχους μπορεί να εξοντώσει όποιον δεν του είναι αρεστός.

    Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης είναι βασικό συστατικό του κράτους δικαίου. Ο Πολάκης δεν μπορεί να μην το έχει ακούσει αυτό. Δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται. Όπως δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται και όσοι έσπευσαν να τον συνδράμουν, παρέχοντας του προστασία. Χρήση αυτού του δίκαιου κανόνα θα κάνει και ο ίδιος ο Πολάκης καθώς η υπόθεσή της φοροδιαφυγής που ομολόγησε και τον αφορά, θα τύχει της ίδιας μεταχείρισης, λόγω της αδράνειας των μηχανισμών. Το κράτος δικαίου, ευτυχώς δεν κάνει διακρίσεις…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Ο ήσυχος θάνατος της Ντανιέλας

    Ο ήσυχος θάνατος της Ντανιέλας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-07-03 07:48:33 | Πηγή: News247

    Η Ντανιέλα έφυγε ήσυχα- σχεδόν αθόρυβα. Ήταν μία – πώς το διατυπώνουν οι επώνυμοι;- μία «απλή πολίτις», μία συνηθισμένη, καθημερινή γυναίκα, μια εργαζόμενη μητέρα. Δεν είχε κερδίσει κάποια φήμη, κάποια διάκριση στη ζωή της – δεν ήταν αναγνωρίσιμη, ή δημοφιλής, δεν ήταν δημόσιο πρόσωπο.

    Εάν ήταν, ο θάνατός της θα έκανε πάταγο. Εάν ήταν μια πολιτικός και πέθαινε από καρδιακή ανακοπή κατά τη διάρκεια της εργασίας της, στο πολιτικό της γραφείο της, ας πούμε, ή στη Βουλή, θα είχε γυρίσει ο κόσμος ανάποδα.

    «Μεγάλη απώλεια» και «δυσαναπλήρωτο κενό» θα έλεγαν οι άλλοι πολιτικοί, φορώντας το καταλλήλως συντετριμμένο ύφος για την περίσταση. Εάν ήταν δημοσιογράφος, ω, εδώ να δείτε τί θα γινόταν. Εξηντάρα, με τέσσερα παιδιά, το ένα ανήλικο και το άλλο με ειδικές ανάγκες; Να ξεψυχήσει δουλεύοντας, επί των επάλξεων;

    Αμέσως θα βλέπαμε ρεπορτάζ αφιερωμένα σ’ αυτήν, θα μαθαίναμε το πλήρες βιογραφικό της από τις εφημεριδες, στα κοινωνικά δίκτυα θα μνημονευόταν από διαφόρους που είχαν συνεργααστεί μαζί της – «RIP» θα ήταν η κατακλείδα των αναρτήσεων με τα πολλά τα λάικς: «Rest in Peace», (αναπαύσου εν ειρήνη), Ντανιέλα», θα έγραφαν, αποκομίζοντας την ανάλογη επικοινωνιακή υπεραξία από το θάνατό της.

    Ή, εάν η Ντανιέλα ήταν καμιά τηλεοπτική περσόνα, επιτυχημένη επιχειρηματίας, συγγραφέας, καλλιτέχνις, ή απλώς πλούσια, αρχόντισσα του τόπου, φανταστείτε τι  κουρνιαχτός θα είχε σηκωθεί με την αποδημία της – ξαφνικά όλοι μας, όλος ο ελληνικός λαός θα ένιωθε φτωχότερος που πέθανε η Ντανιέλα.

    Όμως, τώρα, ούτε συλληπτήρια τηλεγραφήματα απο πολιτικούς και πολιτειακούς παράγοντες, ούτε ειδικές συνεδριάσεις στη Βουλή, ούτε αυθόρμητες αντιδράσεις του κοινού, ούτε κηδεία δημοσία δαπάνη. Η Ντανιέλα δεν άφησε κανένα ίχνος στην επιφάνεια των ελληνικών δημοσίων πραγμάτων, δεν τάραξε τα νερά.

    Η Ντανιέλα έφυγε αθόρυβα, όπως έζησε. Γιατί ανήκε στο πρώτο πάτωμα, στο ισόγειο της τροφικής πυραμίδας. Γιατί ήταν απλώς μια συνηθισμένη γυναίκα, από αυτές που βλέπεις στη ουρά του πιο φτηνού σούπερ μάρκετ, ένα ακόμα κατηφές πρόσωπο που σε κοιτάζει στιγμιαία από το παράθυρο του πρωινού λεωφορείου.

    Η Ντανιέλα έφυγε σιωπηλά, γιατί ήταν απλώς μία ακόμα εργάτρια, ένα κύτταρο από την πρώτη ύλη της Ιστορίας, που δούλεψε, κυριολεκτικά, μέχρι θανάτου.  Ήταν ένα από αυτά τα πειραματόζωα που πάνω τους δοκιμάζονται επώδυνες αλλά ρηξικέλευθες πολιτικές, μια πέτρα από το έρμα στις κομματικές γαλέρες, ένα ακόμα χέρι που κρατούσε κερί σε λειτουργίες,  ένα ακόμα ψηφίο από αυτά που συνθέτουν τους πολύ μεγάλους αριθμούς, μια ακόμα υποδιαίρεση του πλήθους, που ένας υποψήφιος βουλευτής της έσφιξε κάποτε το χέρι, ξεχνώντας την το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο.

    Τί ήταν η Ντανιέλα; Υπάλληλος καθαριότητας, δηλαδή οδοκαθαρίστρια, σκουπιδιάρισσα, αν δεν καταλάβατε, στο Δήμο Ζωγράφου. Το πρωί της περασμένης Παρασκευής είχε κάνει την βάρδια της κανονικά, αλλά επειδή οι ανάγκες της αποκομιδής ήταν -όπως και παραμένουν- ακόμα αυξημένες, η Ντανιέλα ξανάπιασε δουλειά το ίδιο βράδυ, αν και δεν είχαν περάσει 24 ώρες από την τελευταία βάρδια της, όπως προβλέπουν οι κανονισμοί. Έτσι, η Ντανιέλα, τη νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο, πάνω που ετοιμαζόταν να ανέβει στο απορριμματοφόρο, έχασε τις αισθήσεις της. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατός της από ανακοπή καρδιάς, ο ήσυχος, αθόρυβος θάνατος της Ντανιέλας Πρελορέντζου.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7.

    Φωτογραφία: sooc.gr

  • Για μια Ελλάδα νέα

    Για μια Ελλάδα νέα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-01 16:06:30 | Πηγή: News247

    Επιστρέφοντας ο Ανδρέας Παπανδρέου στην Ελλάδα, αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας, οι κεντρώοι της εποχής έσπευσαν να του παραδώσουν τα κλειδιά της Ένωσης Κέντρου. Εκείνος αρνήθηκε και όλοι τότε είχαμε απορήσει για ποιο λόγο. Η εξήγηση των ανθρώπων που συγκρότησαν το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, πως ο Ανδρέας ήθελε να αποφύγει την ταύτιση με το παρελθόν και συγχρόνως να εκφράσει το ρεύμα της ριζοσπαστικοποίησης όπως αυτό διαμορφώθηκε στα χρόνια της δικτατορίας, ήταν πειστική. Άλλωστε στην Ευρώπη του 1974 ο σοσιαλισμός παρείχε τις εγγυήσεις σε χαρισματικές προσωπικότητες να κάνουν «καριέρα». Ο Γκονζάλες στην Ισπανία, ο Κράξι στην Ιταλία, ο Μπράντ στη Γερμανία, ο Κράισκι στην Αυστρία, ο Λυσσαρίδης στην Κύπρο και λίγο μετά ο Μιτεράν στη Γαλλία.

    Ο Ανδρέας έπιασε το σφυγμό της κοινωνίας και επένδυσε στο συναίσθημα μ’ ένα σύνθημα που δεν άφηνε κανέναν αδιάφορο. Η «Αλλαγή» βοήθησε και τον ίδιο να απαλλαγεί από το παρελθόν του και να προσεγγίσει έναν κόσμο που ζητούσε νέα πρότυπα συμπεριφοράς. Ο κεντρώος με αριστερές απόψεις καθηγητής, που επέστρεψε το 1961 έπειτα από πρόταση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή για να αναλάβει πρόεδρος και επιστημονικός διευθυντής του νεοσύστατου Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) και σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος, αξιοποίησε την γοητεία του προκειμένου να πετύχει το στόχο του. Και τα κατάφερε σχετικά σύντομα.

    Έβαλε απέναντι του τη Δεξιά, διέλυσε το Κέντρο και κράτησε την Αριστερά στη γωνία. Κατέβηκε από το μπαλκόνι και πλησίασε τον κόσμο απλώνοντας του το χέρι, έτσι όπως ποτέ δεν είχαν κάνει οι πολιτικοί του αντίπαλοι αλλά και οι ομοϊδεάτες του της λεγόμενης προοδευτικής- με τα κριτήρια της εποχής- παράταξης. Μιλάει όπως θα μιλούσε ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, χρησιμοποιεί έννοιες που απελευθερώνουν απωθημένα μιας καταπιεσμένης γενιάς, δίνει στους «μη προνομιούχους» την αίσθηση ότι κυβερνούν μαζί του και το δικαίωμα να θεωρούν ότι το κράτος αποτελεί ιδιοκτησία τους. Επιπλέον αναμορφώνει το ελληνικό λεξιλόγιο με λέξεις και φράσεις που σηματοδοτούν έναν νέο κώδικα επικοινωνίας.

    Ο Ανδρέας είχε τον τρόπο να μιλάει και ο καθένας να ακούει αυτό που θέλει. Ο αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο φοιτητής, ο επιστήμονας, ο επιχειρηματίας κλπ. Επί της ουσίας ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ γίνεται γητευτής όλων των μύχιων πόθων του καθενός ξεχωριστά και καταφέρνει να αναδείξει τα πλέον ταπεινά ένστικτα που ο καθένας φρόντιζε επιμελώς να κρύβει. Κάπως έτσι βρέθηκε… «Ο λαός στην εξουσία» και η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» βρέθηκε τελικά μετά από χρόνια να ανήκει στο ΔΝΤ και στους δανειστές της. Γιατί κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει τις κρατικοποιήσεις εκείνης της περιόδου, τα Μεσογειακά Προγράμματα που έγιναν πολυτελή οχήματα εκτός δρόμου, τις επιδοτήσεις που έγιναν ακίνητα κα. Άλλωστε τότε εκτοξεύθηκε ο δανεισμός της χώρας και αντί να εκσυγχρονισθεί η δημόσια διοίκηση και να μειωθούν οι υπέρογκες δαπάνες του δημοσίου άνοιξαν τα ταμεία και άρχισαν να μοιράζονται τα δανεικά. Ήταν η περίοδος του δημιουργικού λαϊκισμού και της «διεκδικητικής επαιτείας», όπως εύστοχα έχει χαρακτηρίσει ο Θάνος Βερέμης τα οικονομικά «επιτεύγματα» των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.  Συνοψίζοντας, η διακυβέρνηση του Ανδρέα την δεκαετία 1981-1990 κληρονόμησε στην Ελληνική οικονομία ένα υψηλό δημόσιο χρέος. Ο δανεισμός θα μπορούσε να ήταν επωφελής αν τα χρήματα κατευθύνονταν σε δημόσιες επενδύσεις και υποδομές (δρόμοι, σχολεία, νοσοκομεία). Αντιθέτως κατευθύνθηκαν στην κατανάλωση μέσα από διαδοχικές αυξήσεις μισθών στο δημόσιο και στις  συντάξεις, ενώ οι δημόσιες επενδύσεις παρέμειναν στα επίπεδα της δεκαετίας του 1970.

    Η εποχή του Ανδρέα ανήκει στην ιστορία και το αποτύπωμα του θα μείνει ανεξίτηλο. Υπήρξε αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, με τα καλά και τα κακά που συνήθως συνοδεύουν τους μεγάλους ηγέτες, αλλά ουδείς αμφισβητεί πλέον τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε ώστε η Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα στη θέση που βρίσκεται. Κι αυτό οφείλουν να το θυμούνται όσοι σήμερα επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το ψηφιδωτό των διάσπαρτων κομματιών της κεντροαριστεράς, αλλά και όσοι πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν «προϊόν» εκείνης της νοοτροπίας και αντίληψης που έφερε ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Το μόνο που ενδεχομένως συνδέει την εποχή του Ανδρέα μα την εποχή του Αλέξη είναι ο δημιουργικός λαϊκισμός και ο εκπεσμός των θεσμών. Κατά τα άλλα ο Αλέξης δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει Ανδρέας όσες πρόβες κι αν κάνει στον καθρέπτη. Ο μόνος Ανδρέας Τσίπρας είναι ο ποδοσφαιριστής της Καλλιθέας. 

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Τα "3Α" της (εκάστοτε) κυβέρνησης

    Τα "3Α" της (εκάστοτε) κυβέρνησης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-07-01 00:40:35 | Πηγή: News247

    Όταν ένας υπουργός αναφέρεται στο "παλιό" πολιτικό σύστημα προκειμένου να δικαιολογήσει τις αδυναμίες του "νέου" πολιτικού συστήματος(ο πλέον επιφανής εξ αυτών ο κ. Κατρούγκαλος), το μόνο που επιτυγχάνει είναι να επιβεβαιώνει το μοιραίο. Και το μοιραίο για μια κυβέρνηση είναι ο κατήφορος μιας αυτοκαταστροφικής πορείας που στο διάβα της ευτελίζει τα πάντα. Κυρίως όμως διασύρει τα στελέχη της μέχρι σημείου να λυπάται κανείς για την εικόνα που παρουσιάζουν.

    Ποια είναι όμως τα "3Α" που δημιουργούν το εκρηκτικό αμάλγαμα της αυτοκαταστροφής; Είναι η ΑΝΟΗΣΙΑ (πλεονάζει σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς για το διανοητικό επίπεδο εκείνων που την καλλιεργούν), είναι η ΑΛΛΑΖΟΝΕΙΑ(δείτε το ύφος και τη συμπεριφορά των μέχρι πρότινος "ταπεινών" εκπροσώπων του λαού), είναι όμως και η ΑΓΝΟΙΑ(προς μεγάλη έκπληξη όλων όσοι θεωρούσαν ότι οι "διανοούμενοι" της αριστεράς ήταν παντογνώστες). Αυτά τα τρία μαζί εμφανώς πλέον συνοδεύουν τα έργα και τις ημέρες μιας κυβέρνησης που φαίνεται ότι έχει απολέσει κάθε επαφή με τη κοινωνία.

    Είναι προφανές ότι το θέαμα των υπουργών αδικεί κατάφωρα τον μύθο της προοδευτικότητας που επί δεκαετίες φρόντιζαν να κρατούν ζωντανό οι προσωπικότητες του πολιτικού χώρου που σήμερα εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και από μια άποψη η απομυθοποίηση του πλέον επιτυχημένου  storytelling από τους επιγόνους εκείνων που το δημιούργησαν είναι μια απρόσμενη εξέλιξη, αφού αποκαθιστά πλέον οριστικά το ισοζύγιο μεταξύ των πολιτικών εννοιών, αλλά οφείλουμε όλοι να προετοιμασθούμε για όσα αναπόφευκτα θα επέλθουν από την αυτοκαταστροφική πορεία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.

    Διότι ο κατήφορος μπορεί να επιβεβαιώνει εκείνους που θεωρούσαν σχεδόν νομοτελειακή την φθοροποιό πορεία που άρχισε μετά το δημοψήφισμα, αλλά οι ευθύνες δεν βαρύνουν μόνο τους "ανόητους", τους "αλαζόνες" και τους έχοντες πλήρη ή μερική "άγνοια". Αντιθέτως πρωτίστως εκείνοι οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη γιατί η χώρα πέρασε στα χέρια όλων αυτών που αντί να απαντούν στα σημερινά προβλήματα απαντούν με αναφορές στον Κοσκωτά, στον Σημίτη, στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό. Είναι υποχρέωση τους αντί να παρακολουθούν με αυταρέσκεια την αυτοκαταστροφική πορεία του "νέου" πολιτικού συστήματος, να ετοιμάσουν αμέσως το έδαφος για ευρύτερες συναινέσεις ώστε μαζί με την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ να μην καταρρεύσει η χώρα.

    Όταν η Ελλάδα τελεί υπό την ομηρία του παρελθόντος,  που εν πολλοίς ευθύνεται για την συνεχιζόμενη ομηρία και στο μέλλον, ουδείς δικαιούται να δείχνει με το δάκτυλο τους άλλους. Η εποχή όπου οι "γητευτές" καβαλούσαν το αφηνιασμένο καθαρόαιμο της οργής που τους οδηγούσε στην εξουσία, τελειώνει με τον τελευταίο "αναβάτη" Αλέξη Τσίπρα, που εμφανώς δεν μπορεί να το σταματήσει στην κατηφόρα. Προσοχή όμως: Ο κίνδυνος δεν σταματάει εδώ. Θα συνεχισθεί εφόσον ο επόμενος "αναβάτης" επιλέξει τον γητευτή να αντιμετωπίσει το "άλογο της οργής" αντί του ηγέτη.

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Οι μνηστήρες του προοδευτικού Κέντρου

    Οι μνηστήρες του προοδευτικού Κέντρου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-07-01 00:40:35 | Πηγή: News247

    Υπάρχει ένας χώρος που ενώ κοινωνικά εξατμίζεται, πολιτικά παραμένει το λάφυρο όλων. Μιλώ για το λεγόμενο Κέντρο. Το παρόν σημείωμα, θεωρεί δεδομένη την πολιτική του ύπαρξη αφού προηγουμένως θεωρεί δεδομένη την διαιρετική τομή Αριστεράς- Δεξιάς. Και εδώ, πέραν των δεδομένων ταξικών αντιθέσεων που προφανώς συνεχίζουν να δεσπόζουν στην κίνηση της Ιστορίας και άρα να την καθορίζουν, δεχόμαστε την διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς και στο κομμάτι του ποιος έχει και ποιος όχι κοινωνιοκεντρική προτεραιότητα.

    Το Κέντρο όμως; Όχι το λεγόμενο Ακραίο Κέντρο, αυτό που όλο και περισσότερο γειτνιάζει με την νέα εθνικοφροσύνη και τον νέο υστερικό αντικομμουνισμό. Μιλώ για το ριζοσπαστικό Κέντρο, την ευρεία επικράτεια της κάποτε ηγεμονικής Δημοκρατικής Παράταξης. Τον χώρο που εξέφρασε και το ΠΑΣΟΚ ή κυρίως αυτό για τέσσερις δεκαετίες.

    Η μηχανική των μνημονίων, ρευστοποίησε το πολιτικό τοπίο. Ανασχημάτισε τις πολιτικές (όχι τις ταξικές) διαιρέσεις. Εξάτμισε το ΠΑΣΟΚ αφού ο λαός ταύτισε το κόμμα της 3ης Σεπτεμβρίου με την πικρή εικόνα της υπαγωγής της χώρας στην μηχανική υποστήριξη με φόντο τις βάρκες στο Καστελόριζο.

    Σήμερα, παρότι το ΠΑΣΟΚ ή το σχήμα που συμμετέχει ηγεμονικά- δηλαδή η Δημοκρατική Συμπαράταξη- δεν αποτελεί πολιτική δύναμη ισχύος, οι νέοι μνηστήρες φαίνεται πως συνεχίζουν την πολιορκία του.

    Από την μία ο Τσίπρας που σαφώς ξέρει πως η συνύπαρξη με Καμμένο δεν πάει μακριά. Όχι τυχαία, ο Πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνέντευξη του στην Νέα Σελίδα, προσδιόρισε τις διεργασίες για τον νέο ιδεατό πόλο της Κεντροαριστεράς μετά την λήξη του προγράμματος (Καλοκαίρι του 2018). Και όχι για τις εκλογές που όπως το κυβερνητικό αφήγημα θέλει, πάνε για Καλοκαίρι του 2019.

    Αυτό έχει μια σημασία, αφού είναι διαφορετικό να έχει συγκροτηθεί πόλος πολύ πριν τις εκλογές από το να διαμορφωθεί μια τεχνητή και στο πόδι συνύπαρξη αμέσως μετά τις εκλογές. Το πρώτο βέβαια προϋποθέτει ένα νέο πλαίσιο διαλόγου, μια νέα πλατφόρμα. Σαφώς θα υπάρξουν τριγμοί στον ΣΥΡΙΖΑ που διατηρεί δυναμικό που δεν θέλει να ακούει για Κεντροαριστερά.

    Από την άλλη και το ΠΑΣΟΚ ή ο ευρύς χώρος του οφείλει να απαντήσει. Η μοιραία συνύπαρξη με τον Σαμαρά και ο διμέτωπος του κινήματος- που πάντως γέρνει κατά του ΣΥΡΙΖΑ- δεν είναι και οι πιο εύκολες μεταβλητές για μια νέα καταστατική χάρτα. Το φλερτ με την Ώρα Αποφάσεων και το Ποτάμι, απομακρύνουν το ενδεχόμενο ενός όντως νέου πόλου. Ας μην γελιόμαστε: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η ηγεμονική δύναμη σε αυτό το τερέν. Ο ίδιος έκανε την στροφή του- σοκαριστική για ένα κομμάτι της Αριστεράς. Και συνυπάρχει με δεξιό εταίρο, στον βαθμό που η χώρα παραμένει στην καραντίνα της επιτροπείας, όπως συνυπήρχε το ΠΑΣΟΚ με τον Βορίδη και τον Άδωνη.

    Το δεδομένο είναι πως μια έστω και τεχνητή έξοδο στις αγορές και το κλείσιμο των αξιολογήσεων μέχρι τον Αύγουστο του 2018 θα φτιάξει ένα νέο τοπίο. Το ερώτημα είναι πώς θα βρει τους εκατέρωθεν παίχτες και πόσο ετοιμοπόλεμοι θα είναι αυτοί. Αν η επιτροπεία συνεχιστεί όπως την τελευταία επταετία το πιθανότερο είναι, η συνέχεια να ανήκει στα τέρατα και στην νέα Ακροδεξιά.

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Η μαύρη επέτειος των capital controls: 6 μύθοι που λάτρεψε η ελληνική κοινωνία

    Η μαύρη επέτειος των capital controls: 6 μύθοι που λάτρεψε η ελληνική κοινωνία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-07-01 00:40:35 | Πηγή: News247

    Για το οικονομικά αναλφάβητο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ίσχυσε ο ίδιος κανόνας που ισχύει στην πόκα: “Πρέπει να πληρώσεις για να μάθεις”. Η κοινωνία έμαθε πολλά πράγματα στην διετία των κεφαλαιακών περιορισμών. Το πλήρωσε όμως και συνεχίζει να το πληρώνει πολύ ακριβά καθώς η άγνοιά την οδήγησε σε καταστροφικές επιλογές. Η παροιμιώδης άγνοια ή και οι αυταπάτες του πολιτικού προσωπικού που κλήθηκε να διαχειριστεί την κατάσταση, δημιούργησαν την τέλεια καταιγίδα καθώς δεν επέτρεψαν την αλλαγή πλεύσης, ούτε κατόπιν εορτής. Σε όλ’ αυτά θα πρέπει να συνυπολογίσει κανείς ότι όπως και σε ένα τραπέζι πόκας, δεν είναι όλοι οι παίκτες τίμιοι και τα κίνητρα τους δεν είναι πάντοτε ηθικά.

    Ακούστηκαν πολλές ανακρίβειες σχετικά με τα capital controls. Όποιος τολμούσε να εκφράσει διαφορετικές απόψεις, χαρακτηρίζονταν με συνοπτικές διαδικασίες γερμανοτσολιάς. Σήμερα στην επέτειο των δύο χρόνων και με τη χρονική απόσταση που επιτρέπει πιο ψύχραιμη θεώρηση των πραγμάτων αξίζει να δει κανείς τους βασικούς μύθους που έπεισαν την ελληνική κοινωνία. Ορισμένοι συνεχίζουν να τους πιστεύουν.

    Ασχέτως με το τι ήθελαν οι δανειστές και προς ποια κατεύθυνση πίεζε η τρόικα, η απόφαση για επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων ήταν μια ορθή απόφαση της ελληνικής πλευράς.

    Αν δεν την είχε λάβει, δεν θα είχε μείνει ούτε σεντ στις τράπεζες. Την εποχή εκείνη η αβεβαιότητα σχετικά με την αξιοπιστία του τραπεζικού συστήματος και τις προθέσεις της κυβέρνησης που είχε στείλει τον άνθρωπο με τα λαχούρια για να τρελάνει τους ευρωπαίους ήταν οι βασικοί παράγοντες που ωθούσαν τους καταθέτες να αποσύρουν πανικόβλητοι τα χρήματά τους από τις ελληνικές τράπεζες.

    Η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα έστελνε κεφάλαια μέσω του μηχανισμού έκτακτης ρευστότητας προσπαθώντας να εξισορροπήσει τις κινήσεις πανικού αλλά η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος επιδείνωσε την κατάσταση σε τέτοιο βαθμό που δεν ήταν διαχειρίσιμη. Η Κυβέρνηση θεώρησε πολιτική κίνηση την απόφαση της ΕΚΤ να σταματήσει την παροχή ρευστότητας μέσω του έκτακτου μηχανισμού. Παρέβλεπε όμως ότι το ύψος της έκτακτης ρευστότητας είχε φθάσει τα 100 δισ. ευρώ ενώ επιπλέον είχε ο μηχανισμός πάψει από καιρό να είναι “έκτακτος” καθώς η χώρα κάθε εβδομάδα είχε και μεγαλύτερες ανάγκες.

    Σχεδόν όλα τα στελέχη της Κυβέρνησης είχαν άποψη για το θέμα. Ο Ν. Παππάς είχε μιλήσει για μερικές ημέρες. Η Λ. Κατσέλη για μερικές εβδομάδες. Ο πρωθυπουργός για το τέλος του έτους. Η πραγματικότητα είναι ότι άρση των περιορισμών συνδέεται μόνο με την επιστροφή της εμπιστοσύνης. Οι ίδιοι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τις τράπεζες και η Κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε για να διορθώσει το κλίμα. Τα κόκκινα δάνεια, βασικός πυλώνας του τραπεζικού προβλήματος δεν έχουν ακόμη και τώρα διευθετηθεί ενώ η αγορά ακινήτων κρατιέται τεχνητά στη ζωή καθώς δεν γίνονται πλειστηριασμοί. Ακόμη όμως και όταν η εμπιστοσύνη επιστρέψει θα χρειαστεί ένα εύλογο διάστημα για να επανέλθει το τραπεζικό σύστημα σε “κανονική” λειτουργία.

    Πρόκειται ίσως για τον μύθο που δημιούργησε το μεγαλύτερο πρόβλημα στα χρόνια των κεφαλαιακών περιορισμών. Με ιδεολογική αφετηρία την “κατσίκα του γείτονα” αρκετοί συμπολίτες μας ίσως και να χάρηκαν ενδόμυχα που όλοι θα αναγκάζονταν να προσαρμόσουν προς τα κάτω το επίπεδο ζωής τους. Δεν σκέφθηκαν όμως ότι η μείωση της κυκλοφορίας χρήματος σε μια οικονομία που εμπεριέχει ένα μεγάλο ποσοστό παραοικονομίας, θα μειώσει την κατανάλωση και συνολικά την οικονομική δραστηριότητα.

    Αυτό είχε σαν συνέπεια ένα ντόμινο αλλαγών που τελικά γύρισε μπούμερανγκ στα φτωχότερα στρώματα, τα οποία ήταν λογικό να υποστούν πρώτα και με σφοδρότητα τις συνέπειες της εσωτερικής υποτίμησης.

    Βασικότερη ίσως συνέπεια ήταν η διακοπή των επενδύσεων. Κανείς επενδυτής δεν θέλει να στείλει τα χρήματά του σε μια χώρα όπου η κίνηση των κεφάλαιων δεν είναι ελεύθερη. Επιπρόσθετα, οι τράπεζες υπό καθεστώς περιορισμών δεν μπορούσαν να δανειοδοτήσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα για μεγάλο διάστημα παρέμειναν ουσιαστικ΄(αν όχι και τυπικά) κλειστές. Χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια για να επανέλθουν οι άμεσες ξένες επενδύσεις στα επίπεδα του 2014 και παρά το γεγονός ότι οι αποτιμήσεις των επιχειρήσεων και το κόστος εργασίας μειώθηκαν δραματικά ενώ εντωμεταξύ η ευελιξία στην αγορά εργασίας έκανε τη χώρα πιο δελεαστικό προορισμό. Οι λιγότερες άμεσες ξένες επενδύσεις είναι προφανές ότι αύξησαν την ανεργία, η οποία παρουσιάζεται από την κυβέρνηση μειωμένη λόγω της ημιαπασχόλησης και της εποχικής απασχόλησης.

    Υπήρχαν φυσικά και άλλες συνέπειες. Οι ελληνικές εξαγωγικές επιχειρήσεις δεν μπορούσαν να βρουν πιστώσεις, οι εισαγωγές πάγωσαν και συρρίκνωσαν την παραγωγή ενώ πολλές επιχειρήσεις δεν άντεξαν και έβαλαν λουκέτο. Όχι οι μεγάλες, αυτές είχαν προβλέψει τις εξελίξεις και είχαν ήδη βρει διέξοδο στο εξωτερικό. Την πλήρωσαν οι μικρομεσαίοι. Παράλληλα το τραπεζικό σύστημα απαξιώθηκε με αποτέλεσμα το κράτος να χάσει δισεκατομμύρια που είχε εισφέρει στις προηγούμενες ανακεφαλαιοποιήσεις αλλά τελικά και τον έλεγχο της μετοχικής σύνθεσης των τραπεζών.

    Οι άμεσες ξένες επενδύσεις 2006-2016   

       

    Η επαναστατική διάθεση των ημερών (και η άγνοια για τις συνέπειες) αντιμετώπιζε σαν μια αξιοπρεπή κίνηση την ρήξη με όλους και με όλα. Αμέσως μετά όμως ήταν Η ΕΚΤ που βοήθησε στην διατήρηση της κανονικότητας στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα και οι δανειστές αυτοί που εισέφεραν τα απαιτητά κεφάλαια-εγγυήσεις μέχρι την νέα ανακεφαλαιοποίηση.

    Ίσως το πλέον τερατώδες ψέμα που ακούστηκε και αγαπήθηκε από μερίδα της κοινωνίας. Δεν ήταν ουτοπία ήταν άγνοια και αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσο αυτάρκης είναι η χώρα σε πρώτες ύλες, αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι και ουδείς θα δεχόταν τα ελληνικά IOU καθώς η χώρα όδευε προς τη ρήξη με την Ε.Ε., με τον πλανήτη ολόκληρο και ίσως με τον γαλαξία.

    Τα σχόλια περιττεύουν. η ιστορία απέδειξε περίτρανα ότι δεν υπάρχουν “δωρεάν γεύματα” για κανέναν και η συντροφική αλληλεγγύη σταματά όταν μπαίνει στη μέση το χρήμα…

    Σήμερα είναι η μαύρη επέτειος των κεφαλαιακών περιορισμών. Η βλάβη που προκλήθηκε στην οικονομία δεν είναι ακόμη εύκολο να υπολογιστεί. Ενδεχομένως δεν είναι και η πρωταρχική ανάγκη να καταλογιστούν ευθύνες. Αυτό που προέχει είναι η αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας την ελληνικής οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος. Όσο όμως συνεχίζουμε να πιστεύουμε σε αυταπάτες, ψευδοπροφήτες και εύκολες λύσεις, το πρόβλημα θα παραμένει.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

    Φωτογραφία: Sooc.gr

  • Τα τέσσερα λεπτά του Παύλου Φύσσα

    Τα τέσσερα λεπτά του Παύλου Φύσσα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-07-01 00:40:35 | Πηγή: News247

    Μόνο αν δεν έχει κανείς καρδιά, θα μπορούσε να μη συγκλονιστεί ακούγοντας τη μητέρα του Παύλου Φύσσα, τη μάνα όλων μας, τη Μάγδα Φύσσα να μιλά στο Ραδιόφωνο 24/7.

    Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, δύο χρόνια και δύο μήνες από τότε που ξεκίνησε η δίκη της Χρυσής Αυγής, η Μάγδα Φύσσα είναι εκεί, στη δικαστική αίθουσα, δίνοντας τον αγώνα για το γιο της, για όλους μας.

    Όπως και ο δολοφονηθείς μέχρι την τελευταία στιγμή αγωνίστηκε. Όπως επισήμανε η Μάγδα Φύσσα, φρόντισε να μείνει σε κεντρικό και φωτισμένο δρόμο, έδιωξε τους υπόλοιπους της παρέας για να γλυτώσουν και τα τέσσερα λεπτά που άντεξε πριν αφήσει την τελευταία του πνοή έδωσε στοιχεία, πολύτιμα στοιχεία για το δολοφόνο του. Που δεν τον σκότωσε "για το ποδόσφαιρο".

    Αυτή καθεαυτή η δολοφονία του, στοχευμένη όπως τόνισε η Μάγδα Φύσσα, ήταν το γεγονός που έριξε και τις τελευταίες μάσκες- για όσους τουλάχιστον ήθελαν να δουν. Πλέον δεν υπήρχε καμία δικαιολογία για όσους ξέπλεναν ή προμόταραν “σοβαρές Χρυσές Αυγές”. Ακόμη και εάν ήταν πρόθυμοι να κλείσουν τα μάτια στη βία κατά μεταναστών, όχι μόνο είχε χυθεί ελληνικό αίμα, αλλά στα τέσσερα αυτά λεπτά ο Παύλος Φύσσας έδειξε τους δολοφόνους του και τράβηξε και το τελευταίο φύλο συκής από μία οργάνωση μίσους και βίας.

    Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει πια καμία δικαιολογία. Με το θάνατο του ο Φύσσας έγινε μάρτυρας για να ανακόψει την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Όμως το γεγονός ότι η νεοναζιστική οργάνωση έχει λουφάξει εν μέρει προσπαθώντας να ξεγελάσει τη Δικαιοσύνη και την ελληνική κοινωνία, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι η βία συνεχίζεται, πιο προσεκτικά και πιο συγκεκαλυμμένα, πως οι επιθέσεις δεν έχουν σταματήσει. Το φίδι έχει ακόμη τα εννέα του κεφάλια έστω και εάν προσπαθεί να χαμογελάσει, τα κοφτερά του δόντια δεν έχουν ξεριζωθεί εντελώς.

    Δε δίστασαν άλλωστε οι χρυσαυγίτες ακόμη και μέσα και έξω από τη δικαστική αίθουσα, όπως μας υπενθυμίζει το ρεπορτάζ του News 24/7 αυτά τα δύο χρόνια και κάτι της δίκης να προκαλέσουν και να επιτεθούν λεκτικά και όχι μόνο, σε μάρτυρες και ακόμη και στην ίδια τη μαρτυρική μάνα.

    Πολλά από τα θύματα της Χρυσής Αυγής δεν τολμούν να καταγγείλουν τη βία που δέχονται γιατί συχνά δε βρίσκουν ανταπόκριση από την Αστυνομία. Εξάλλου το είπε και η Μάγδα Φυσσα: Σε αυτή την υπόθεση ορισμένοι αστυνομικοί προσπάθησαν να προστατέψουν τη Χρυσή Αυγή. Αστυνομικοί που είχαν κληθεί ως μάρτυρες λιποθυμούσαν και άλλοι ξαφνικά έπαθαν... αμνησία.

    Δειλοί. Και φαντάζουν ακόμη πιο μικροί δίπλα στο τεράστιο κουράγιο της Μάγδας Φύσσα. Η οποία μας θυμίζει πόσο γρήγορα ξεχάσαμε ως κοινωνία: Δεν έχουν περάσει ούτε 70 χρόνια από τότε που οι πρόγονοι οι ιδεολογικοί της Χρυσής Αυγής αιματοκύλιζαν την Ελλάδα, την οποία τώρα αυτοί έχουν το θράσος να επικαλούνται.

    Ισως ήταν λάθος που δεν επετράπη η βιντεοσκόπηση της δίκης της Χρυσής Αυγής. Φοβήθηκαν κάποιοι ότι οι Χρυσαυγίτες θα επιχειρούσαν να τη μετατρέψουν σε σόου. Όμως αυτά τα ντοκουμέντα θα λείψουν όντως από το δημοσιογράφο του παρόντος και τον ιστορικό του μέλλοντος, όταν αντίστοιχα ντοκουμέντα υπάρχουν πχ από τη δίκη των χουντικών.

    Το News 24/7 και το Ραδιόφωνο 24/7 θα συνεχίσουν να καλύπτουν τη δίκη, είτε φέρνει “νούμερα” είτε όχι. Είναι το καθήκον μας. Και το καθήκον όλης της κοινωνίας να απομονώσουμε τους ναζί, που στην τελική εκμεταλλεύονται την οργή των πολιτών χωρίς να υπόσχονται καμία λύση παρά μόνο βία προς δικό τους όφελος.

    Για τον Παύλο. Για τη Μάγδα. Για την πατρίδα μας, που στέναξε κάτω από τη μπότα των ναζί.

    ΥΓ: Ας ψάξουμε λίγο και τα οικονομικά των αυγών του φιδιού. Μαγαζιά, κλαμπ, γυμναστήρια και η περίεργη ανοχή σε συγκεκριμένες εθνικότητες μεταξύ των οποίων τυγχάνει να υπάρχουν μέλη οργανωμένου εγκλήματος, κινούν αν μη τι άλλο την περιέργεια.

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια πολιτικού του News247.gr

  • Ένστολη διαπλοκή με φόντο τα Εξάρχεια

    Ένστολη διαπλοκή με φόντο τα Εξάρχεια

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-07-01 00:40:35 | Πηγή: News247

    Πριν από περίπου τρία χρόνια, στις 6 Σεπτεμβρίου 2014 την ευθύνη της διακυβέρνησης είχε -ακόμα- η ΝΔ και ο Αντώνης Σαμαράς με τη συνεπικουρία του Ευάγγελου Βενιζέλου και του ΠΑΣΟΚ.

    Ως πρωθυπουργός, ο Σαμαράς έπρεπε να ανέβει στη Θεσσαλονίκη και να εγκαινιάσει τη ΔΕΘ. Δεν είχε καμιά όρεξη όμως να κόβει κορδέλες υπό τις αποδοκιμασίες διαδηλωτών, ούτε γούσταρε τα τηλεοπτικά πλάνα, εκτός από την αφεντιά του και τους συνοδούς του, να δείχνουν και τις συγκεντρώσεις και τις πορείες των συνδικάτων και των άλλων κοινωνικών φορέων που δεν συμφωνούσαν με την πολιτική του.

    Έτσι ανέλαβε δράση η αρμόδια αστυνομική αρχή που απαγόρευσε τις “δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, συγκεντρώσεις και πορείες στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Θεσσαλονίκης”. Η αιτιολογία -copy paste του σχετικού άρθρου του Συντάγματος- ήταν “ο σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια και η αποτροπή σοβαρής διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής” της πόλης.

    Η ΝΔ (προφανώς!) βρήκε την απαγόρευση απολύτως λογική κι ας ήταν αρκετά σαφές ότι το μόνο που κινδύνευε ήταν η δημόσια εικόνα του Σαμαρά, τα παραμύθια για το κυβερνητικό success story και οι τάχα μου αίσιες προοπτικές της κυβέρνησης. Δεν διανοήθηκε λοιπόν να αντιδράσει και ούτε έκανε λόγο για απόφαση που αποτελεί “πρόκληση για την δημοκρατική ελληνική κοινωνία”. Και σε καμιά περίπτωση δεν ισχυρίστηκε ότι η απαγόρευση επιβεβαιώνει ότι “υπάρχει άβατο” στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

    Προφανώς επίσης, δεν αντέδρασε ούτε η... ΠΟΑΣΥ, καθώς οι συνδικαλιστές αστυνομικοί τότε δεν εξέφρασαν “δυσαρέσκεια”, ούτε διαπίστωσαν “δειλία των διοικούντων” και πολύ περισσότερο δεν πέρασαν καν από το μυαλό τους φράσεις του είδους, “οι διοικούντες δεν θα έχουν για πολλές φορές το σθένος να ακυρώνουν ή και να καταργούν τον διάλογο”. Τώρα όμως, θεωρώντας ότι όλα αυτά είναι παρελθόν και τα έχουμε ξεχάσει, μετατράπηκαν ξαφνικά σε διαπρύσιους υπερασπιστές της ελευθερίας και των δικαιωμάτων.

    Γιατί τώρα, προφανώς επειδή ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν έχουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα, και προφανέστατα επειδή η ΝΔ είναι καθηλωμένη στην αντιπολίτευση, και καθώς η συζήτηση για τα μέτρα, τις απεργίες, την αξιολόγηση και τον Σόιμπλε, δεν την ευνοεί, οι περί αυτήν, με πρώτους τους συνδικαλιστές της ΠΟΑΣΥ, κάνουν ό,τι μπορούν για να αλλάξει η ατζέντα.

    Κάπως έτσι ανακάλυψαν και τις “ανοιχτές πόλεις” και επιχείρησαν να στήσουν... παλκοσένικο στην πλατεία Εξαρχείων για να τραγουδήσουν παράφωνα, και κάπως έτσι, αυτοί που αδιαφόρησαν όλα αυτά τα χρόνια για όλες τις αντιδημοκρατικές ενέργειες και απαγορεύσεις, άρχισαν να μιλούν ξαφνικά για Δημοκρατία, προβοκάροντας.

    Υπό αυτή την έννοια, οι εκπρόσωποι της ΠΟΑΣΥ δηλώνοντας “θα επανέλθουμε” έχουν ένα δίκιο: η πολιτεία πρέπει να επανέλθει σε αυτή τη σκοτεινή ιστορία και να εξετάσει πώς και από ποιους στήθηκε, φέρνοντας στο φως όλες τις (γαλάζιες και φαιές) υπόγειες διασυνδέσεις.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

           

Σπόνσορες

φιλοξενία ιστοσελίδας




Live News

  • Γίνεται φόρτωση των τελευταίων νέων σε πραγματικό χρόνο