• Ο Σόιμπλε παίζει με σημαδεμένη τράπουλα

    Ο Σόιμπλε παίζει με σημαδεμένη τράπουλα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-24 07:00:09 | Πηγή: News247

    Λευκός καπνός δεν βγήκε από τις Βρυξέλλες, αυτό το γνωρίζουμε πλέον όλοι. Δεν δόθηκε το πολυσυζητημένο “σήμα” στις αγορές, δεν μπήκαμε στην ποσοτική χαλάρωση, δεν ρυθμίστηκε το χρέος. Με μια κουβέντα όλα έγιναν πιο δύσκολα. Και αυτό, παρ' ότι ψηφίστηκαν τα πάντα όπως ακριβώς τα ζήτησαν οι δανειστές.

    Αυτή τη φορά δεν ήταν αρκετό ούτε ότι ο πολύς Τόμσεν φόρεσε το καλύτερο χαμόγελό του και βγήκε γκρο πλαν στις κάμερες για να δηλώσει ότι “το πρόγραμμα που υιοθέτησαν οι Έλληνες είναι πολύ δυνατό”. Κι ας είναι σαφές ότι “δυνατό πρόγραμμα” για αυτόν που εισπράττει... “μπόνους” κάθε φορά που κάνει λάθος λογαριασμούς στην πλάτη μας, σημαίνει μέτρα βαριά κι ασήκωτα για εμάς, ό,τι κι αν λένε όσοι προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους.

    Όπως δεν ήταν αρκετές οι θετικές δηλώσεις του Μοσκοβισί, τα τηλεφωνήματα με τον Μακρόν και τα χτυπήματα συμπάθειας στην πλάτη, οι γεμάτες υπονοούμενα για το Βερολίνο δηλώσεις των “Ευρωπαίων αξιωματούχων”, ούτε οι πολύ πιο συγκεκριμένες off the record βολές όλων αυτών των παραγόντων.

    Όλα, και οι υποχωρήσεις, και οι παρακλήσεις, και τα υπονοούμενα, και οι βολές, βρήκαν τοίχο. Γιατί όπως εύστοχα αλλά κατόπιν εορτής δήλωσε  ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Τζιάνι Πιτέλα, “ο Σόιμπλε συνεχίζει να είναι πρόβλημα για την Ευρώπη”.

    Γιατί είτε μετράει ψηφαλάκια στο δρόμο για τις γερμανικές κάλπες, είτε -με το βλέμμα στον Τραμπ και τις ΗΠΑ- τροποποιεί τους όρους των γεωπολιτικών παιγνίων, είτε αλλάζει τις συνθήκες του “ελληνικού πειράματος”, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο:

    Όσες υποχωρήσεις κι αν γίνουν από τις ελληνικές κυβερνήσεις, όσα απαράδεκτα μέτρα κι αν γίνουν αποδεκτά στο όνομα ενός αδιέξοδου φιλοευρωπαϊσμού ή ενός ακόμα πιο επικίνδυνου “πραγματισμού”, στο έδαφος της αποδοχής της επιτροπείας και της υποτέλειας, πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμα το οποίο θα απαιτούν οι δανειστές, ή ορθότερα το Βερολίνο.

    Οι κυβερνητικές ευθύνες είναι δεδομένες. Και για τις ελπίδες που καλλιεργήθηκαν από μια διαπραγμάτευση που ροκάνιζε χρόνο από αυτόν που σαν χώρα δεν είχαμε, και για τις θέσεις που υποστηρίχτηκαν και οι οποίες διατυπώνονταν εν κενώ, χωρίς να υπολογίζουν ότι ο κόσμος γύρω μας αλλάζει ταχύτατα και επί τα χείρω. Γιατί η ήττα είναι αναπόφευκτη όταν ο τακτικισμός του βλέποντας και κάνοντας, αντιπαρατίθεται σε συγκροτημένα στρατηγικά σχέδια που δεν φτιάχνονται στο πόδι.

    Αλλά και οι ευθύνες της αντιπολίτευσης είναι δεδομένες. Γιατί η Νέα Δημοκρατία για παράδειγμα αρνούμενη ακόμα και τώρα, μετά από αυτά που έγιναν χτες στις Βρυξέλλες, να ασκήσει έστω και “προσεκτικά” κριτική στους γερμανικούς χειρισμούς, καταδεικνύει, εκ των προτέρων, χωρίς να διαπραγματευτεί, τα πολύ περιορισμένα όριά της.

    Και αυτό τελικά είναι το κομβικό πρόβλημα της χώρας. Ότι το πολιτικό της δυναμικό δεν καταθέτει προς συζήτηση διαφορετικά σχέδια εξόδου από την κρίση αλλά, αυτοπεριοριζόμενο σε ρόλο πολιτικού σχολιαστή, αντιπαραθέτει διαφορετικές αφηγήσεις που δεν τροποποιούν το ευρύτερο πλαίσιο το οποίο διαρκώς καθορίζουν οι άλλοι.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος του NEWS 247

  • Δεν έγινε και τίποτα που δεν πήραμε το χρέος

    Δεν έγινε και τίποτα που δεν πήραμε το χρέος

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-23 11:57:00 | Πηγή: News247

    Η κυβέρνηση έχασε μια μάχη που δεν χρειαζόταν να δώσει, όπως εξηγούσα και χθές. Ως εκ’ τούτου το αποτέλεσμα της ήττας δεν μπορεί να είναι οδυνηρό. Οδυνηρή μπορεί να αποδειχθεί η λάθος στρατηγική επιλογή να συνδέσουν το ζήτημα του χρέους με την αξιολόγηση, σε ότι ονόμασαν “συνολική συμφωνία”. Ακόμη πιο οδυνηρό είναι ότι κάποιοι επιχαίρουν για την αποτυχία της Κυβέρνησης σ’ αυτή την κρίσιμη για τον τόπο συγκυρία.

    Διότι η αποτυχία της ολοκλήρωσης της διαπραγμάτευσης, δεν βολεύει κανέναν. Φαντάζεστε τι θα συμβεί αν υπάρξει οποιαδήποτε εμπλοκή στο επόμενο (άλλο ένα) ορόσημο που έχει θέσει η Κυβέρνηση, δηλαδή στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου; Θα ξαναζήσουμε τις περιπέτειες του ’15 και μάλιστα χωρίς το προσβλητικό ελαφρυντικό των δικαστηρίων που αναγνώρισαν τότε οι ευρωπαίοι, λόγω της εμπλοκής Βαρουφάκη. Όσοι επιχαίρουν για την αποτυχία της Κυβέρνησης οφείλουν να εξηγήσουν πώς θα διαχειριστούν μια έκρυθμη κατάσταση από την οποία μπορεί και να εξαρτάται το μέλλον. Όχι μόνο το δικό μας αλλά και των παιδιών μας.

    Βεβαίως η Κυβέρνηση φέρει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση που δημιουργήθηκε. Καθυστέρησε χαρακτηριστικά να ολοκληρώσει την αξιολόγηση, διαλύοντας έτι περαιτέρω την οικονομία. Το αποτέλεσμα ήταν να εξαναγκασθεί σε λήψη σκληρότερων μέτρων από αυτά που της ζητούνταν στην αρχή της αξιολόγησης. Επιπλέον, όταν είδε ότι χάνει την μπάλα, επιχείρησε να συνδέσει την αξιολόγηση με το χρέος, μοιράζοντας ηδονή στους δανειστές. Φθάσαμε λοιπόν στη δήλωση “δεν εφαρμοστούν μέτρα χωρίς συμφωνία για το χρέος”, η οποία ακούστηκε και από το στόμα του Πρωθυπουργού.

    Τι θα κάνει δηλαδή ο Τσίπρας στην απευκταία για όλους περίπτωση να μην υπάρξει συμφωνία για το χρέος; Θα τινάξει την μπάνκα στον αέρα; Πώς θα περάσει πάλι τον χάντακα και θα αρχίσει να κατηγορεί τα μέτρα που στήριξαν από κοινοβούλιου τα στελέχη του; Αυτο-εγκλωβίστηκαν σε μια μάταιη ρητορική και περιμένουν ένα θαύμα για να σώσουν τα προσχήματα.

    Όμως η πολιτική επιβίωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι η επαναφορά της χώρας στην κανονικότητα. Το τραίνο που οδηγεί εκεί δεν χάθηκε. Ούτε βεβαίως βγαίνει από το τούνελ σε μερικές ημέρες όπως υποστήριξε ο κος Παπαχριστόπουλος (ΣΚΑΙ TV 20/5) με την υπερβολή που τον διακρίνει.

    Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που υπερασπίστηκε τις προηγούμενες ημέρες η Κυβέρνηση είναι ένα μέρος του δρόμου. Οφείλει να τις εφαρμόσει με ή χωρίς χρέος. Είναι η μόνη ορατή διέξοδος για να βγει η οικονομία από τον βάλτο. Οι ρυθμοί ανάπτυξης, η τόνωση της παραγωγής και η αληθινή διάθεση για υποδοχή επενδύσεων μπορούν να λύσουν το γόρδιο δεσμό.

    Με πολιτικές αποφάσεις και αμφιλεγόμενες ρυθμίσεις για το χρέος δεν πρόκειται κανείς να δει προκοπή σ’ αυτό τον τόπο. Η ελάφρυνση του χρέους για την οποία συζητάμε θα μοιάζει αστεία αν η χώρα κατορθώσει να ανασυνταχθεί και να παράξει κάτι περισσότερο από γραφειοκρατία και δημόσιο.

    Υπ’ αυτή την έννοια, η Κυβέρνηση ηττήθηκε αλλά η χώρα δεν έχασε παρά μόνο χρόνο. Όχι ότι είναι λίγο κι’ αυτό. Όμως υπάρχει ακόμη χρόνος για να λειτουργήσει με σύνεση και λογική. Χωρίς τις χίμαιρες του χρέους και των γερμανικών αποζημιώσεων. Χωρίς εύκολες λύσεις και λεφτόδεντρα. Η ανάπτυξη -το μόνο φάρμακο για την ασθενική οικονομία μας- είναι εκεί και μας περιμένει. Αρκεί να βαδίσουμε προς τα εκεί και όχι να καρκινοβατούμε.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Πώς σταματιέται ο καμικάζι;

    Πώς σταματιέται ο καμικάζι;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-23 10:05:48 | Πηγή: News247

    Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Μάντσεστερ, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι τα μέτρα προστασίας ή καταστολής από μόνα τους δεν μπορούν να προστατέψουν τη Δύση από ανθρώπους αποφασισμένους να πεθάνουν για ένα σκοπό.

    Η στόχευση των τρομοκρατών τα τελευταία χρόνια, έχει αλλάξει. Οι καμικάζι επιχειρούν κυρίως σε χώρους μαζικής διασκέδασης, με στόχο να χτυπήσουν στην καρδιά της καθημερινότητας και να εδραιώσουν τον τρόμο στις σκέψεις των ανθρώπων.

    Αν η απάντηση σε αυτές τις επιθέσεις, είναι περισσότερη καταστολή και υποχώρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για χάρη της ασφάλειας, η νίκη της τρομοκρατίας θα είναι καθολική.

    Είναι απαραίτητο πέρα από την αστυνομική ή στρατιωτική αντιμετώπιση των εξτρεμιστών, να υπάρξουν πολιτικές που θα τους αποκόψουν από τη μεγαλύτερη δύναμή τους.

    Οι θύλακες απομονωμένων και στιγματισμένων μεταναστών στο ευρωπαϊκό έδαφος και οι πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, προσφέρουν στις τρομοκρατικές οργανώσεις απελπισμένους στρατιώτες, έτοιμους για όλα.

    Αν δεν αλλάξει το ερώτημα από το πώς σταματιέται ο καμικάζι, στο πώς δεν θα γίνει κάποιος καμικάζι, απλώς θα ζούμε με τον φόβο της επόμενης επίθεσης.

    (Φωτογραφία: Danny Lawson/PA via AP)

  • Απ’ το 'πιστόλι' στο 'επονείδιστο' και στη λαμέ γραβάτα

    Απ’ το 'πιστόλι' στο 'επονείδιστο' και στη λαμέ γραβάτα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-22 11:38:26 | Πηγή: News247

    Εν αρχή ήν το χρέος. Από τη στιγμή που καταννοήσαμε ότι δεν πρόκειται για μια αφηρημένη έννοια, γύρω απ’ αυτό κινείται η πολιτική ζωή του τόπου. Με παραδοχές που ξεπερνούν κάθε όριο λογικής και αλλάζουν κατά το δοκούν.

    Η πρώτη απ’ αυτές αφορά στη δημιουργία του. Ευτυχώς οι κρίσεις, έδωσαν τη δυνατότητα σε σοβαρούς συγγραφείς να αποτυπώσουν την ερωτική σχέση των ελληνικών κυβερνήσεων μαζί του. Βιβλία όπως το “Καταστροφές και θρίαμβοι” (οι 7 κύκλοι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας) του καθηγητή πολιτικής επιστήμης στο Yale κ. Στ. Καλύβα, το “Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις, 1821-2016” του διαπρεπούς ιστορικού κ. Γ. Β. Δερτιλή ή το πιο πρόσφατο “Σε τεντωμένο σχοινί” (εθνικές κρίσεις και πολιτικοί ακροβατισμοί) του επίσης ακαδημαϊκού Τ. Σ. Παππά, συγκεντρώνουν την ιστορική γνώση της παθογένειας του ελληνικού κράτους και καθιστούν προσβάσιμη την ιστορική γνώση προς αποφυγήν παρεξηγήσεων.

    Ωστόσο οι παρεξηγήσεις τροφοδοτούνται από τον συνδυασμό της άγνοιας και της πολεμικής ρητορικής των λαϊκιστών πολιτικών. Στην αρχή της πρόσφατης κρίσης λοιπόν, το χρέος ήταν μια υπόθεση των άλλων. Οι πολίτες εξοργίστηκαν από την προκλητική φράση του Θ. Πάγκαλου ότι “μαζί τα φάγαμε”. Βουτηγμένοι στη σκανδαλολογία και έναν ρυπαρό πολιτικό και δημοσιογραφικό λόγο, οι πολίτες θεώρησαν ότι το χρέος διογκώθηκε αποκλειστικά και μόνον από τις μίζες. Δυστυχώς, όπως περιγράφουν και οι τρεις προαναφερθέντες συγγραφείς, συνέβαλλαν τα μάλα και η κακοδιαχείριση αλλά και το πελατειακό κράτος που πολλοί συμπολίτες μας επιζητούν. Έχουν ευθύνη βεβαίως και οι δανειστές που δια του δανεισμού θέλουν να εξυπηρετήσουν συμφέροντα.

    Βάση της τελευταίας παραδοχής το θράσος πέρασε σε άλλο επίπεδο. Η χώρα δεν έχει ευθύνη για το χρέος. Μια δράκα συνωμοσιολόγων, σιωνιστών, εβραιομασώνων, κερδοσκόπων και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων ήταν αυτή που επέβαλε στη χώρα το δανεισμό. Εμείς άμαθοι τον αποδεχθήκαμε. “Μας είπαν πόσο ψηλά θα μας ανέβαζε αλλά δεν μας είπαν πόσο θα μας έριχνε”. Σαν διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ για τα ναρκωτικά. Έτσι το χρέος “επί Ζωής” εκτός από μη βιώσιμο έλαβε και τον χαρακτήρα του “επαχθούς” και “επονείδιστου”. Ήταν η εποχή που η μονομερής διαγραφή πλασάρονταν ως λογική επιλογή. Διαδίδονταν από ανθρώπους που δεν είχαν καμία επαφή με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και ενδεχομένως και με την πραγματικότητα. 

    Η φάση της συνειδητοποίησης, επέτρεψε στην αριστερά να κατανοήσει αυτό που για όλους τους υπόλοιπους ήταν κοινή γνώση.

    Το “πιστόλι” στους διεθνείς δανειστές δεν ήταν επιλογή. Τότε ξεκίνησε η συζήτηση για το αν είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου η χώρα να βγει από την “επιτροπεία και τα μνημόνια”. Δεν ήταν. Ούτε τώρα είναι. Πρόκειται απλώς για ένα βολικό αφήγημα, προκειμένου να υπάρχει ένας στόχος για τον οποίο θεωρητικά διαπραγματεύεται η Κυβέρνηση. Η Υπόθεση του χρέους είναι σοβαρή. Η εξυπηρετησιμότητα του κρίνει όχι μόνο την ευημερία στον τόπο μας αλλά και διασφαλίζει ότι οι δανειστές θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

    Δεν αποτελεί όμως ύψιστη προτεραιότητα σε ένα κράτος με τεράστιες ανάγκες για αλλαγές στην βάση της οικονομίας. Προς το παρόν άλλωστε οι δανειακές υποχρεώσεις δεν αποτελούν θηλιά. Υπάρχει χρόνος για να συζητήσουμε το πώς θα αναδιαρθρωθεί το χρέος ώστε η χώρα να μπορεί να το εξυπηρετεί δίχως να στραγγαλίζεται. Υπάρχουν επίσης και σοβαρότερα θέματα για τα οποία η Κυβέρνηση θα έπρεπε να δίνει μάχες. Δέχεται να λαμβάνει αντιαναπτυξιακά μέτρα αλλά δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της για το χρέος.

    Ή μήπως σηκώνει; Διότι από τις ασαφείς αμπελοφιλοσοφίες περί κουρέματος, περάσαμε πρόσφατα στην “περιγραφή” των μέτρων για ελάφρυνση. Αυτή την περιγραφή θα αμπαλάρει η Κυβέρνηση. θα της φορέσει και μια λαμέ γραβάτα και θα προχωρήσει. Μπορεί επικοινωνιακά να μην είναι ότι καλύτερο αλλά ουσιαστικά δεν θα έχει καμία επίπτωση στην πορεία της χώρας. Λάβει δεν λάβει το δωράκι η Κυβέρνηση.

    Αυτή η χρονικά ουδέτερη συγκυρία για την επίλυση της εξυπηρετησιμότητας του χρέους είναι το μεγάλο όπλο του Δόκτορος Σόιμπλε. Θα έπρεπε να είναι και της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ δικαίως υποστηρίζει ότι η επίλυση του θέματος τον πιέζει πολιτικά ενόψει της Γερμανικής κάλπης. Υποστηρίζει επίσης ότι αφού δεν είναι και τόσο επείγον να λυθεί (υπό την έννοια ότι δεν υπάρχουν άμεσες αποπληρωμές που να μην είναι εξυπηρετήσιμες), ας το δούμε αργότερα, μετά τις εκλογές του. 

    Για την ελληνική Κυβέρνηση ο παράγων χρόνος θα έπρεπε να είναι επίσης ένα υπερόπλο. Η συζήτηση θα ήταν καλύτερο να συμβεί με τη χώρα σε μια πιο ισχυρή θέση. Έχοντας ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την ανάπτυξη, θα μπορούσε να διαπραγματευθεί καλύτερα για ότι ονομάζουμε reprofiling του χρέους. Δυστυχώς, όπως θα διαβάσετε και στα τρία βιβλία που αναφέρθηκαν στην αρχή η χώρα μας ουδέποτε αντιμετώπισε ορθολογικά την υπόθεση χρέος.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Και στο 'και πέντε' ο Σόιμπλε το βιολί του

    Και στο 'και πέντε' ο Σόιμπλε το βιολί του

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-22 07:21:25 | Πηγή: News247

    Δεν συνηθίζεται πολιτικοί, πολιτειακοί και οικονομικοί συστημικοί παράγοντες να κάνουν πανομοιότυπες, σχεδόν λέξη πρός λέξη, δηλώσεις πριν από ένα Eurogroup.

    Και όμως αυτή την φορά συνέβη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημ. Τζανακόπουλος δήλωσε πως “κάναμε όσα οφείλαμε, τηρώντας κατά γράμμα τα συμφωνηθέντα. Ελπίζουμε και δικαιούμαστε να γίνει το ίδιο τώρα και από την πλευρά των δανειστών μας”.

    Σχεδόν την ίδια ώρα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος έλεγε ακριβώς το ίδιο: “Η Ελλάδα έχει πράξει στο ακέραιο το καθήκον της, ώρα και των εταίρων μας να πράξουν το δικό τους”.

    Και μια ημέρα πριν ο κεντρικός τραπεζίτης Γ. Στουρνάρας είχε πει την δική του παραλλαγή της ίδιας ακριβώς δήλωσης: “Η Ελλάδα έκανε όλα όσα ζήτησαν οι εταίροι της. Το λόγο έχουν οι δανειστές”.

    Το νόημα των δηλώσεων είναι σαφές: Τα μέτρα ψηφίστηκαν, οι Έλληνες πολίτες μπορούν δεν μπορούν θα πληρώσουν, το πρωτογενές πλεόνασμα επιτεύχτηκε και έχουμε να το δείχνουμε, ή μάλλον έχουν να το δείχνουν, αλλά το πλαίσιο συμφωνίας για το χρέος λάμπει ακόμη δια της απουσίας του, ο δρόμος για την συμμετοχή της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ παραμένει κλειστός και η ελάφρυνση του χρέους εξακολουθεί να είναι όνειρο θερινής νυκτός.

    Και όλα αυτά γιατί το Βερολίνο και ο πολύς Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συνεχίζουν να κινούν τα πιόνια “της περιοχής τους” κατά πώς νομίζουν, πέρα από όσα δηλώθηκαν ως κανόνες πέρυσι, πρόπερσι ή το 2010, σε ένα άκρως επικίνδυνο γεωπολιτικό “παιχνίδι”.

    Αυτοί οι διαρκώς τροποποιούμενοι σαν την φονική κινούμενη άμμο κανόνες, και η πέραν κάθε λογικής εμμονή στο δίπτυχο της λιτότητας και της ύφεσης, που έχει αποδειχθεί αδιέξοδη για τους ιθαγενείς αλλά προσοδοφόρα για αυτούς που μας χαρίζουν καθρεφτάκια, απομακρύνουν την όποια δυνατότητα λύσης.

    Και αυτό το βλέπουν πλέον ακόμα και οι κήρυκες των αγορών και για αυτό έχουμε αυτήν την τόσο κραυγαλέα σύμπτωση δηλώσεων: οι περισσότεροι συστημικοί φορείς στη χώρα αντιλαμβάνονται ότι βρισκόμαστε κυριολεκτικά στο “και πέντε” χωρίς να υπάρχουν εναλλακτικά σχέδια στα παιχνίδια των δανειστών.

    Γιατί όποιος διαθέτει στοιχειωδώς μνήμη δεν αγνοεί ότι οι δανειστές, που άλλοτε προτιμούν να δηλώνουν εταίροι μας και άλλοτε “ευρωπαϊκοί θεσμοί”, είχαν συμφωνήσει στην ελάφρυνση του ελληνικού χρέους -την οποία ακόμα περιμένουμε- ήδη από το 2012!

    Έκτοτε το θέμα διαρκώς επανέρχεται και συνδυάζεται με τις νέες απαιτήσεις τους για μέτρα, χωρίς όμως ποτέ να γίνεται το (υπεσχημένο) βήμα μιας ρύθμισης που “θα δώσει σήμα στις αγορές”. Στην πραγματικότητα μάλιστα, δίνουν εντελώς αντίθετο σήμα, επιβάλλοντας νέα μέτρα, βγαλμένα από το καλούπι που έβγαλε τα προηγούμενα που... απέτυχαν.

    Αν μάλιστα προσθέσουμε την γερμανική εμμονή στα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα διαρκείας που καμιά άλλη χώρα δεν έχει πετύχει (!) και τις “θεωρίες” Σόιμπλε για τους υψηλούς ρυθμούς... ανάπτυξης που πρέπει να έχει η Ελλάδα τα επόμενα... σαράντα χρόνια, η παγίδα κλείνει κανονικά.

    Γιατί καμιά δυνατότητα επαναπροσανατολισμού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Αλλά και καμιά “λύση” δεν μπορεί να σταθεί με τα πλεονάσματα και τους ρυθμούς ανάπτυξης που μας ζητούν.

    Κινούμαστε δηλαδή -άλλη μια φορά- σε φαύλο κύκλο. Γιατί οι λύσεις προϋποθέτουν αλλαγή στάσης του Βερολίνου που ακόμη δεν φαίνεται.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος του NEWS 247

    (Φωτογραφία: AP Photo/Virginia Mayo)

  • Ο φανατισμός της 'αλήθειας'

    Ο φανατισμός της 'αλήθειας'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-05-20 08:43:44 | Πηγή: News247

    Ο φανατισμός ως κοινωνικό φαινόμενο έρχεται και παρέρχεται χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι εξαλείφονται τα ψυχοπαθολογικά αίτια που τον προκαλούν. Τελευταία παρατηρείται έξαρση του φαινομένου τόσο στη δημόσια σφαίρα όσο και στην ιδιωτική. Το ξέσπασμα της βίας στα γήπεδα- αλλά και εκτός γηπέδων- τα επεισόδια στις διαδηλώσεις που συνήθως φέρουν την υπογραφή των "αναρχικών", η αύξηση της εγκληματικότητας και δη της σεξουαλικής, η λεκτική βία η οποία χρησιμοποιείται εσχάτως από πολιτικούς, αλλά και οι τραμπουκισμοί εντός του κοινοβουλίου, αποτυπώνουν το κλίμα σε μια κοινωνία που δεν έχει πρότυπα και διαρκώς διολισθάνει στο λαϊκισμό και στο φανατισμό.

    "Η απόλυτη πίστη διαφθείρει εξίσου απόλυτα με την απόλυτη εξουσία",είχε πει ο Αμερικανός φιλόσοφος Έρικ Χόφερ. Από αυτό το σημείο ξεκινάει ο φανατισμός και εξαπλώνεται βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος σε περιόδους κρίσης και κοινωνικής παρακμής.

    Παρατηρήστε πώς ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της κυβέρνησης του στοχοποιούν τους δημοσιογράφους, τα ΜΜΕ και το "παλιό" πολιτικό σύστημα. Από τη βία στα γήπεδα μέχρι τα έκτροπα που αποτελούν "must" στις πορείες, πάντα οι "αυτουργοί" συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που δεν συμφωνούν με τις δικές τους απόψεις. Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη. Χωρίς φανατισμό δεν μπορείς να κάνεις... σπουδαία πράγματα, είχε πει ο Φλομπέρ.

    Το κόστος αυτών των... σπουδαίων πραγμάτων το πληρώνουμε ήδη ακριβά και οι επιπτώσεις-πολλές από αυτές θα φανούν τα επόμενα χρόνια- είναι αισθητές στην πολιτική, στην οικονομία, στην παιδεία, στον αθλητισμό κλπ. Γι αυτά τα... σπουδαία πράγματα η εκάστοτε κυβέρνηση-εν προκειμένω η παρούσα- προτάσσει την "αλήθεια" που πιστεύει ότι της ανήκει και ως εκ τούτου τη χρησιμοποιεί δογματικά προκειμένου να την καταστήσει κυρίαρχη πίστη. Και μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει αφού το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης θεωρεί ότι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα ευθύνονται οι "κλέφτες". Ποιοί είναι οι "κλέφτες"; Οι πολιτικοί του "παλιού" πολιτικού συστήματος. Έτσι απλά. Εν τω μεταξύ η πλειονότητα της κοινής γνώμης, που φανατικά πιστεύει αυτό που ως θέσφατο έχει επιβάλλει η κυβέρνηση, έχει πολλαπλώς ευνοηθεί από τους "κλέφτες". Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι οι χιλιάδες προσλήψεων στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είδαν φως και μπήκαν.

    Σ' αυτή την αλήθεια, όμως, υπάρχει και μια "τρύπα"- μια "μαύρη τρύπα"- που οι φανατικοί της "αλήθειας" παραβλέπουν. Όταν διαγράφουν όσα έγιναν σ' αυτή τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα, και κατηγορούν συλλήβδην το πολιτικό σύστημα για μίζες, ουσιαστικά δικαιώνουν την περίοδο που προηγήθηκε της αποκατάστασης της Δημοκρατίας. Και για όσους δεν γνωρίζουν, ή δεν επιθυμούν να θυμούνται, εκείνη η περίοδος πέρασε στην ιστορία ως Χούντα. Επιπλέον με τη στρατηγική που ακολουθούν να απαξιώνουν όσους κυβέρνησαν, χρεώνοντας τους αποκλειστικά τη χρεοκοπία της χώρας, λες και εκείνοι προέκυψαν από παρθενογένεση και δεν είχαν δοσοληψίες με τις εκάστοτε κυβερνήσεις, ενισχύουν την επιχειρηματολογία της ακροδεξιάς και ουσιαστικά ενισχύουν το αντιπολιτικό της αφήγημα.

    Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ελέγχει τα συναισθήματα της κοινής γνώμης και να τα χρησιμοποιεί εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων. Και δυστυχώς το κάνει γνωρίζοντας ότι συμβάλλει στο διχασμό και στο μίσος που αναπόφευκτα αργά ή γρήγορα θα προκύψει λόγω του φανατισμού. Τα λόγια του Βολταίρου ανταποκρίνονται πλήρως σ' αυτό που θα μπορούσε να συμβεί εφόσον κάποια νοσηρά μυαλά συνεχίσουν να ελέγχουν και να κατευθύνουν τα συναισθήματα μεγάλου μέρους της κοινής γνώμης που αναζητά υπευθύνους για να καταδικάσει. "Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις απιθανότητες, είχε πει ο Βολταίρος, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις φρικαλεότητες".

    (Φωτό: Sooc)

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Να γιατί συνωστίζονται οι επενδυτές

    Να γιατί συνωστίζονται οι επενδυτές

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-19 12:10:35 | Πηγή: News247

    Έξω από το γραφείο του Υπουργού Οικονομικών επικρατεί συνωστισμός. Η μεγάλη αντιπροσωπεία των Ρώσων κάνει υπερβολικό θόρυβο και μάταια μια γραμματέας επιχειρεί να τους συμμορφώσει. Την αγνοούν και κάνουν bullying σ’ έναν ήσυχο Κινέζο που έχει κουρνιάξει εδώ και ώρες στην άκρη ενός καναπέ παριστάνοντας ότι είναι αφοσιωμένος στο Facebook. Η περιφερειακή του όραση καταγράφει τα πάντα και ο ίδιος πληκτρολογεί το ιδεόγραμμα που σημαίνει “άξεστος” στο messenger. Παραδίπλα κάποιοι μεσήλικες Αμερικάνοι με λαχούρια δυσανασχετούν και μιλούν με ύφος αγανάκτησης στο τηλέφωνο για να διασκεδάσουν την αμηχανία τους.

    Το φιλόξενο υπουργικό γραφείο έχει γίνει το σπίτι τους κατά την παραμονή τους στην Ελλάδα. Είναι στριμωγμένοι σε άθλιες συνθήκες. Μοιράζονται τις τρεις τουαλέτες του ορόφου και τρέφονται με delivery από τα σουσάδικα του κέντρου. Δεν φεύγουν ούτε για να κάνουν μπάνιο. Η ευκαιρία είναι τόσο μεγάλη που δεν “τους παίρνει” να την χάσουν. Το  θέαμα είναι σουρεαλιστικό. Τόσοι δισεκατομμυριούχοι στοιβαγμένοι στο μικρό γραφειάκι. Οι αποτιμήσεις όμως είναι στα Τάρταρα, το εργατικό δυναμικό περισσεύει, οι μισθοί μειώνονται διαρκώς. Δεν μπορούν να χάσουν την ευκαιρία να ψωνίσουν κοψοχρονιά. Ακόμη και αν πρέπει να περάσουν από την ταπεινωτική αυτή διαδικασία. Οι περισσότεροι άλλωστε είναι εκπαιδευμένοι στις κακουχίες. Δεν ήταν πάντοτε επενδυτές. Απλώς ξέρουν να διαπραγματεύονται καλά…

    Αίφνης μια οχλαγωγία διαταράσσει την ηρεμία της αναμονής. Μια ομάδα ανεξουσίαστων εισβάλλει στο Υπουργικό γραφείο. Η διαμαρτυρία είναι σχετικά ειρηνική αλλά ένα έμπειρο μάτι βλέπει την ομάδα των Ισραηλινών να ανασυντάσσεται. Οι διαμαρτυρόμενοι απαιτούν την απαλλοτρίωση όλων των επιχειρήσεων που δρουν στην Ελλάδα και την απόδοσή τους στο λαό. Οι Ρώσοι “πιάνουν” τη λέξη “κολλεκτίβα” που επαναλαμβάνουν οι αντεξουσιαστές και χασκογελούν. Οι Κινέζοι τρίβουν τα χέρια τους με την εξέλιξη. Γνωρίζουν ότι η κινητοποίηση δεν έχει καμία τύχη, στο να εμποδίσει τις επενδύσεις αλλά στα χέρια τους η αβεβαιότητα που δημιουργεί μια τόσο δυναμική παρέμβαση, αποτελεί διαπραγματευτικό όπλο για να μειώσουν ακόμη περισσότερο τις αποτιμήσεις.

    Ένας από τους ακτιβιστές γνωρίζει λίγα ρώσικα. Είχε μείνει για μερικούς μήνες στην Τασκένδη. Προσπάθησε να διαβάσει και Τρότσκι στο πρωτότυπο. Μάταια, αλλά του έμειναν μερικές λέξεις και συνεννοείται. Παίρνει παράμερα έναν Ρώσο και του εξηγεί ότι χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συνδικαλιστών, δουλειά δεν κάνουν. Όση πλάτη και αν βάλει η Κυβέρνηση. Ο Ρώσος τον ακούει με ενδιαφέρον και με το ύφος του ανθρώπου που κατανοεί βαθιά ότι βρήκε τον ξεναγό του στον επενδυτικό λαβύρινθο της μικρής ιδιόμορφης χώρας. Τον χτυπά ελαφρά στην πλάτη και  βάζει με τρόπο στην τσέπη του μια καρτ βιζίτ. Δεν θέλει να τον δουν οι άλλοι. Ο ακτιβιστής όμως φεύγοντας χαιρετάει συνωμοτικά και έναν κοντό από την αμερικάνικη αποστολή. Εκείνος κάνει πως δεν τον βλέπει.

    Η γραμματέας βρίσκεται στα πρόθυρα υστερίας. Προσπαθεί με μια σκούπα να συμμαζέψει ένα σπασμένο βάζο που πλήρωσε την οργή των ακτιβιστών. Οι επενδυτές επιστρέφουν στη ρουτίνα της αναμονής μέχρι που ανοίγει η πόρτα του υπουργικού γραφείου. Ακούγονται γέλια και βγαίνει από μέσα ένας άλλος κουστουμάτος. Το γνωρίζουν και αυτόν. Υπουργός επίσης. Τους είχε “προγκήξει” παλιότερα λέγοντας κάτι ασυναρτησίες περί σοσιαλισμού και λαϊκής κυριαρχίας. Ακόμη και οι Κινέζοι είχαν μπερδευτεί.

    Τους είχε δώσει την εντύπωση ότι δεν τους θέλει. Τους είχε αποκαλέσει και κοράκια. Δεν ήταν κακός άνθρωπος όμως. Ίσως να ήταν και χρήσιμος αν τον μεταχειρίζονταν σωστά. Έδινε την εντύπωση ανθρώπου που κάποιος έμπειρος στις επενδύσεις καταλάβαινε ότι θέλει να κάνει “ντήλ”. Με τον δικό του τρόπο. Δεν ήθελε πάντως σε καμία περίπτωση να μείνει στην απέξω. Οι έμπειροι επενδυτές δείχνουν πάντα κατανόηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Το επιπλέον κόστος άλλωστε ισοφαρίζεται από την απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων που δημιουργούν οι παλινωδίες. Τέτοια στελέχη άλλωστε διασφαλίζουν ότι το κλίμα θα παραμείνει εκρηκτικό. Win-win situation που λένε και οι Αμερικάνοι.

    Φεύγοντας απαξιοί ακόμη και να τους κοιτάξει. Μόλις τους αντικρύζει, το πρόσωπό του παίρνει ένα ξινό ύφος. Κάποιος άλλος θα προσβάλλονταν. Οι περισσότεροι όμως μέσα στο μικρό γραφειάκι, το θεώρησαν ένα δείγμα κορυφαίου επαγγελματισμού.

    Αυτή η κατάσταση δεν θα κρατήσει για πολύ. Όπως δεν κρατά πολύ και καμιά Κυβέρνηση σ’ αυτόν τον τόπο. Οι ευκαιρίες να αγοράσουν μπίρ παρά δεν θα είναι πολλές. Όσο συντηρείται η αβεβαιότητα έχουν ελπίδες για μυθικά κέρδη. Περιμένουν απλώς την κατάλληλη στιγμή για να αγοράσουν στο ναδίρ. Μόλις ξεκινήσει ο επενδυτικός κύκλος θα είναι δύσκολο να επαναλάβουν τόσο επιτυχημένες συμφωνίες. Θα έρθουν και μεγαλύτεροι παίκτες, αυτούς που σήμερα εύκολα χαρακτηρίζει κανείς ανεπιθύμητο μεγάλο πολυεθνικό κεφάλαιο. Όταν κοιτάξουν κατά δω, δεν θα είναι εύκολο να τους αρνηθεί κανείς. Έχουν και αυτοί τον τρόπο τους.

    Όλοι όσοι βρίσκονται σ’ αυτό το δωμάτιο όμως, γνωρίζουν ότι είναι χρήσιμοι για να επανέλθει η κανονικότητα στο επιχειρηματικό περιβάλλον. Είναι οι μόνοι που αντέχουν το μαρτύριο της σταγόνας. Οι μόνοι που δεν διστάζουν να ρισκάρουν μια κατάρρευση. Ακόμη και τότε όμως θα έχουν αγοράσει τόσο φθηνά που ούτε καν θα φανεί στον ισολογισμό τους. Αξίζει τον κόπο. Θα πρέπει να ξεδιαλέξουν ότι τους κάνει και να καθαρίσουν το τοπίο από ενοχλητικούς και παράσιτα. Μετά θα πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους. Θα πουλήσουν με τεράστιες υπεράξιες. Έτσι κινείται ο κύκλος των επενδύσεων.

    Αξίζει λοιπόν να συνωστίζονται στα υπουργικά γραφεία. Όλ’ αυτά που εμείς οι υπόλοιποι τα βλέπουμε σαν εμπόδια, αυτοί τα βλέπουν σαν ευκαιρίες. Αν δεν υπήρχαν οι “αυθόρμητες” αντιδράσεις πολιτών, τα αντικαπιταλιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, οι συνδικαλιστές που ελέγχουν με όρους καμόρα τις επιχειρήσεις, οι συναισθηματικοί Υπουργοί και μια διακομματική  και διαχρονική επιθετικότητα κατά των επενδυτών, δεν θα είχε κανένα νόημα η εμπλοκή τους.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Το άρθρο 15 είναι απώλεια εθνικής κυριαρχίας ή σωτηρία;

    Το άρθρο 15 είναι απώλεια εθνικής κυριαρχίας ή σωτηρία;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-18 11:22:34 | Πηγή: News247

    Ίσως είναι και τα δύο μαζί. Το πολυνομοσχέδιο που θα γίνει -κατα πάσα πιθανότητα- νόμος του κράτους σήμερα το βράδυ, περιλαμβάνει μια διπλή ρήτρα αιρεσιμότητας για την εφαρμογή των περιβόητων αντιμέτρων. Με απλά λόγια, όχι μόνο θα πρέπει να “πιάσουμε” τον στόχο για πλεόνασμα 3,5% ώστε να εφαρμοστούν τα αντίμετρα αλλά θα πρέπει να υπάρχει και η σύμφωνη γνώμη των θεσμών και κυρίως του “επάρατου” ΔΝΤ.

    Και δεν είναι μόνον αυτό. Με προϋπόθεση πάντα την σύμφωνη γνώμη των δανειστών, ο Υπουργός Οικονομικών θα μπορεί με μια απλή ανακοίνωση να τροποποιεί το Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής προκειμένου να διασφαλίζει ότι επιτυγχάνονται οι στόχοι που έχουν τεθεί. Ανά πάσα στιγμή και χωρίς απαραίτητα τη σύμφωνη γνώμη της Βουλής.

    Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση οι βουλευτές που στηρίζουν τη συγκυβέρνηση θα είχαν αυτοπυρποληθεί με μια τέτοια δέσμευση. Οι βουλευτές της σημερινής αντιπολίτευσης, στα όρια της αστικής ευγένειας εξανίστανται και μιλούν για “πλήρη παράδοση της χώρας”, όπως υποστήριξε και ο αντιπρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κος. Άδωνις Γεωργιάδης (Βήμα FM -  15/5/2017).

    Για μια κανονική χώρα, μια τέτοια απόφαση συνιστά όνειδος. Τίθεται πράγματι θέμα επιτροπείας και απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Η Κυβέρνηση, όχι μόνον η σημερινή αλλά και οι επόμενες, χάνουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας. Αν δεν την εκχωρούν πλήρως, σίγουρα βάζουν συνεταίρο στη διακυβέρνηση. Και μάλιστα συνέταιρο που δεν έχει εκλεγεί από το λαό. Πρόκειται για τον ορισμό της κηδεμονίας.

    Ιδίως καθώς μιλάμε για αποφάσεις που δεν σχετίζονται με την αποπληρωμή των δανείων της χώρας. Σύμφωνα με έγκριτους οικονομολόγους αλλά και την κοινή λογική, τα πλεονάσματα ύψους 3,5% είναι απαραίτητα για να μπορεί η χώρα με τις υπάρχουσες συνθήκες χρέους, να αποπληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις. Η έγκριση των δανειστών είναι απαραίτητη για τα επιπλέον χρήματα που θα εξασφαλίσει η Ελληνική Κυβέρνηση, όποια και να είναι. Δηλαδή για πλεονάσματα άνω του 3,5% που δεν αφορούν την έντιμη στάση της χώρας απέναντι σε όσους δέχθηκαν να την δανείσουν.

    Όμως η Ελλάδα δεν είναι μια κανονική χώρα. Σχεδόν από συστάσεως του ελληνικού κράτους, δημαγωγοί άδραξαν πάντοτε την ευκαιρία να σπαταλήσουν το δημόσιο χρήμα προκειμένου να δημιουργήσουν αυτό που ονομάζουμε πελατειακό κράτος. Άπαντες οι λαοπλάνοι πολιτικοί επικαλέστηκαν το καλό του ελληνικού λαού για τις πράξεις τους. Προσωπικά διατηρώ την άποψη ότι πίσω από τις πατριωτικές τους κορώνες, υπέκρυπταν το προσωπικό πολιτικό τους συμφέρον.

    Το να χρειάζονται έγκριση για κάθε μελλοντική παροχή, συνιστά μια δικλείδα ασφαλείας για τον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Ίσως λίγο ταπεινωτική αλλά σίγουρα λιγότερο ταπεινωτική από τις πρακτικές των πολιτικάντηδων που οδήγησαν τη χώρα αρκετές φορές στην χρεοκοπία, στη ζητιανιά και τα μνημόνια. Με αυτή τη σειρά και όχι ανάποδα.

    Η διακομματική αντίδραση έχει πατριωτικό φερετζέ αλλά συνεχίζει να βασίζεται στο ένστικτο επιβίωσης των πολιτικών του πελατειακού κράτους. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή που η σημερινή Κυβέρνηση “μοίρασε το πλεόνασμα” με τρόπο ακατανόητο. Διερρήγνυε τα ιμάτιά της ότι θέλει να ενισχύσει τα φτωχότερα στρώματα με τα χρήματα από το πλεόνασμα. Την ίδια ώρα χρωστούσε σε όποιον μιλά ελληνικά. Εφάπαξ, συντάξεις, προμηθευτές. Ακόμη και στους ένστολους χρωστούσε 350 εκατ. ευρώ, αγνοώντας επιδεικτικά την απόφαση του ΣτΕ. Παρά τις υποσχέσεις του Πάνου του Καμένου.

    Με το άρθρο 15, δεν διασφαλίζεται ότι θα εκλείψουν τέτοια φαινόμενα στο μέλλον. Θα είναι ωστόσο δυσκολότερο να συμβούν. Το άγρυπνο μάτι του ΔΝΤ ίσως περιορίσει τέτοιου τύπου αποφάσεις για ψευτοεπιδόματα, αθρόες μονιμοποιήσεις συμβασιούχων και γενικότερα πρακτικές που εντάσσονται στην κατηγορία “Τσοβόλα δώστα όλα”.

    Είναι λογικό να αντιδράσουν οι πολιτικοί. Τους παίρνουν το βασικό εργαλείο χειραγώγησης από τα χέρια. Θα μιλήσουν για ταπείνωση και υποδούλωση στους τοκογλύφους. Αυτούς που με μαεστρία σπιλώνουν εδώ και χρόνια γιατί έβλεπαν το τέλος της εποχής της ασυδοσίας να έρχεται. Ίσως αντέξουμε λίγη ταπείνωση ακόμη προκειμένου να απαλλαγούμε από τα τρωκτικά.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • H εθνική ενότητα της Αγίας Ελένης

    H εθνική ενότητα της Αγίας Ελένης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-18 10:57:02 | Πηγή: News247

    Ήθελε η εκκλησία να φέρει το λείψανο της Αγίας Ελένης από την Ιταλία και τον Άγιο Μάρκο της Βενετίας στην Ελλάδα και την Αγία Βαρβάρα του Λεκανοπεδίου Αττικής. Ας πούμε ότι αυτό είναι δικαίωμά της. Για να προσκυνήσουν οι πιστοί και να διασκεδαστούν οι στενοχώριες, όπως κατά κάποιο τρόπο το έθεσε ο αρχιεπίσκοπος, σε μια αποστροφή του λόγου του.

    Όλο αυτό το σκηνικό που στήθηκε όμως, και δεν αφορά -εάν δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- παρά μόνο ένα τμήμα όσων διατηρούν σχέση με την εκκλησία, γιατί αλλιώς, παρά την προσέλευση του κόσμου, το ταμείον θα ήταν μείον για την Ιερά Σύνοδο σε μια Αθήνα που ο πληθυσμός της ξεπερνά τα 4 εκατομμύρια ανθρώπους, από πού κι ως πού πρέπει να συνδέται με το κράτος;

    Γιατί δηλαδή η υποδοχή του λειψάνου – έστω και της “ισαποστόλου”- να πρέπει να γίνεται “με τιμές αρχηγού κράτους”; Και ποιο είναι το κράτος που αντιπροσωπεύεται σε τέτοιες παράτες; Και ποιον ακριβώς αντιπροσωπεύει αυτή η ιστορία και όλο αυτό το αλισβερίσι στο οποίο διαπλέκονται ιερείς πολλών και ποικίλων δογμάτων, τάγματα, ιεραποστολές, σύνοδοι, το Βατικανό και το Πατριαρχείο;

    Και τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί οι πολιτικάντες που συνωστίζονται γύρω από το λείψανο, από τον Καμμένο, τον Αμανατίδη και τον Κουρουμπλή, μέχρι τον Χατζιδάκη, τον Γιακουμάτο και την Αυλωνίτου, που κάνουν από τη μια τον σταυρό τους προς χάριν της ιερής διαπλοκής, για να τους βλέπουν οι ψηφοφόροι και οι παπάδες, και μετά αλλάζουν τροπάρι και τα χώνουν αγρίως ο ένας στον άλλον, από τα τηλεπαράθυρα ή το βήμα της Βουλής, προς χάριν άλλων πλευρών της διαπλοκής, αλλά πάντα για τους ψηφοφόρους και τους (κομματικούς τους) “παπάδες”;

    Ποιον Θεό πιστεύουν όλοι αυτοί εντέλει; Αυτόν που τους ενώνει πάνω από μερικά τμήματα ενός λειψάνου που η αγιοσύνη του αναγνωρίστηκε μόλις το 1929 μετά από πυρετώδεις διαβουλεύσεις μιας δράκας “ειδικών” της εκκλησίας που μόνο ένας Θεός γνωρίζει γιατί μέχρι τότε δεν τα έβρισκαν; Ή αυτόν που υποτίθεται ότι τους χωρίζει στους τηλεοπτικούς διαξιφισμούς και στις κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις και για χάρη του οποίου κυριολεκτικά μαλλιοτραβιούνται;

    Και κάτι ακόμα σημαντικότερο: όλοι αυτοί που ενώνονται στις υποδοχές “αρχηγών κράτους” σαν το... Άγιο Φως και το λείψανο της Αγίας Ελένης, αλλά κατά τα άλλα χωρίζονται λέει, σε εκσυγχρονιστές και λαϊκιστές, σε προοδευτικούς και συντηρητικούς, σε ριζοσπάστες και συντηρητικούς, και σε ό,τι άλλο επιτάσσει κάθε φορά ο συρμός της εκλογικής περιφέρειας, είναι δυνατόν να διαμορφώσουν ένα “νέο αναπτυξιακό μοντέλο”, ο καθένας μόνος του ή όλοι μαζί;

    Και αφού -για να το πάρουμε αλλιώς- δεν είναι δυνατόν να συμφωνήσουν ούτε στα στοιχειώδη, πώς συμφωνούν στις υποδοχές και τις γονυκλισίες και πώς σταυροκοπιούνται όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος;

    Απλές απορίες που θα μείνουν άλυτες. Γιατί αφού δεν μπόρεσε να μας φωτίσει το προαιώνιο Άγιο Φως είναι κομμάτι δύσκολο να μας δώσει την λύση ένα λείψανο του 1929, όσο άγιο και να είναι!

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος του NEWS 247

  • Οι παντελονάτοι

    Οι παντελονάτοι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-17 14:45:25 | Πηγή: News247

    Παραέγινε το χάλι τους. Με τις αναφορές Βορίδη και Λοβέρδου στο αν φορά παντελόνια ή όχι ο Τσακαλώτος δεν χάθηκε απλά η μπάλα, ούτε απλά υποβαθμίστηκε το επίπεδο της Βουλής. Έγινε κάτι πολύ χειρότερο: ο σεξιστικός λόγος του φανατικού της εξέδρας, του καφενόβιου ρήτορα και του ψευτόμαγκα που ήπιε δυο τσίπουρα παραπάνω, πλασάρεται ως πολιτικός. 

    Με απλά λόγια, η ρητορική της πλάκας αντικαθιστά την συζήτηση και το κέντρο βάρους μεταφέρεται από την ουσία στις εντυπώσεις, με αποτέλεσμα -παρά τα όσα δηλώνονται- να μην γίνεται ούτε στοιχειώδης ανάλυση της νέας καταιγίδας μέτρων που έρχεται, ούτε βέβαια κριτική στις αναμφισβήτητες υποχωρήσεις του Τσακαλώτου.

    Δεν είναι ανεξήγητο αυτό. Και ο Λοβέρδος και ο Βορίδης είναι μνημονιακότεροι από τους υπαλλήλους της τρόικας και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να είναι αρεστοί στους “έξω” για να μπορούν να έχουν ένα ρολάκο... “μέσα”. Το να αλλάζουν την ροή των πραγμάτων λοιπόν, να εμποδίζουν την ουσιαστική συζήτηση για αυτά που ψηφίζονται και τις συνέπειες που θα έχουν, είναι καθήκον τους! Παρά τα επιφαινόμενα λοιπόν, την (αναμενόμενη) δουλειά τους έκαναν και για αυτό περιμένουν και μπόνους.

    Το έκαναν βέβαια σεξιστικά αλλά και αυτό αναμενόμενο ήταν. Λάθος -και το διέπραξε εν πολλοίς ο Τσακαλώτος- θα ήταν να περιμένει οποιοδήποτε αντιδράσεις και κριτική... επιπέδου είτε από τον Λοβέρδο, είτε από τον Βορίδη. Γιατί δεν πάει και πολύς καιρός από τότε που ο Λοβέρδος έδειξε το πραγματικό επίπεδό του και όχι το άλλο το λουστραρισμένο, του “πανεπιστημιακού” και του “συνταγματολόγου”, διαπομπεύοντας τις οροθετικές γυναίκες. Είναι δυνατόν αιφνιδίως, αυτός ο ίδιος πολιτικός να αλλάξει επίπεδο και να αποφύγει τα σεξιστικά και τα απαράδεκτα;

    Όπως δεν πάει και τόσος πολύς καιρός από τότε που ο Βορίδης κυκλοφορούσε με το τσεκούρι ανά χείρας, δείχνοντας πώς ακριβώς εννοεί την πολιτική κριτική και την αντιπαράθεση, ή από τότε που που ως αρχηγός... κόμματος γέμιζε τους τοίχους της Αθήνας με το “Κόκκινη κάρτα στους λαθρομετανάστες”, προσδιορίζοντας με αυτά που έλεγε και πολύ περισσότερο με αυτά που εννοούσε, το δικό του επίπεδο.

    Ο Τσακαλώτος λοιπόν είχε δίκιο όταν απαντώντας στους δύο πολιτικούς άνδρες είπε ότι “η Αριστερά οραματίζεται μια κοινωνία που τόσο στα λόγια όσο και στην πράξη ότι είναι αρσενικό δεν θα είναι απαραίτητα καλό και ότι είναι θηλυκό δεν θα είναι απαραίτητα κακό”. Αλλά είχε άδικο όταν είπε ότι δεν περίμενε να πέσει σε αυτό το επίπεδο ο... Βορίδης, αλλά και όταν προσπάθησε να υπεκφύγει δηλώνοντας ότι δεσμεύτηκε να παραιτηθεί εάν μειωθεί το αφορολόγητο αλλά δεν το εννοούσε και ήθελε απλώς να το “ακούσουν” οι θεσμοί.

    Γιατί έτσι, επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά αυτό που γνωρίζαμε όλοι από πέρυσι: ότι είναι κάκιστος διαπραγματευτής και οι εκπρόσωποι των δανειστών κλέβουν... εκκλησία. Για αυτό άλλωστε η υπαλληλία των Βρυξελλών διοχέτευσε ήδη από τον Μάρτιο στο Reuters τα βασικά σημεία της συμφωνίας, έτσι για να εκτεθεί ακόμα μια φορά ο Τσακαλώτος που τότε τα διέψευδε και τώρα τα λούζεται.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του NEWS 247

  • Το Κέντρο είναι 'trendy'

    Το Κέντρο είναι 'trendy'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-05-17 14:45:25 | Πηγή: News247

    Ο Τόνι Μπλερ το είπε (Καθημερινή 14/5/2017) όσο πιο απλά γίνεται: "Αν το Εργατικό Κόμμα θέλει να είναι ένα κόμμα εξουσίας, πρέπει να έχει την αφετηρία του στο πολιτικό κέντρο". Ο Εμμανουέλ Μακρόν το έκανε, εξελέγη Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας προκαλώντας πολιτικό σοκ στη δεξιά και στην αριστερά, ενώ το νεοϊδρυθέν κόμμα του διεκδικεί στις εκλογές του Ιουνίου την πρώτη θέση!

    Το αναδυόμενο πολιτικό κέντρο είναι πλέον μια πραγματικότητα και ξεκινάει από τη Γαλλία για να γίνει "μόδα" στην Ευρώπη. Εκεί δημιουργείται το νέο πολιτικό "στυλ", ώστε εάν επικρατήσει, να "εξαχθεί" σε χώρες του τελούν υπό την ομηρία του δεξιού και αριστερού λαϊκισμού.

    Το νέο πολιτικό "στυλ" προφανώς δεν αποτελεί επανάσταση και σε κάθε περίπτωση δεν συνιστά κάτι ξεχωριστό. Απλώς ξεχωρίζει γιατί εισάγει τον πολιτικό πραγματισμό σε ένα περιβάλλον τοξικό, λόγω της αύξησης του ακραίου λαϊκισμού, καθώς και του αυτονόητου σε μια εποχή που στα κρίσιμα ερωτήματα που προκύπτουν για το ρόλο του κράτους δεν μπορούν να απαντηθούν από τον φιλελευθερισμό και τη σοσιαλδημοκρατία. Ασφαλώς γι αυτό δεν ευθύνονται οι ιδέες αλλά οι κομιστές τους. Εν προκειμένω ευθύνη έχουν τα πρόσωπα και τα κόμματα που-προσκολλημένα δογματικά στο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται- αδυνατούν(είτε γιατί δεν θέλουν είτε πάλι γιατί δεν μπορούν) να το αλλάξουν διευρύνοντας τα όρια του.

    Το κέντρο επιστρέφει ουσιαστικά για να κάνει τη δύσκολη "δουλειά" που δεν μπορεί να κάνει το πολιτικό σύστημα. Να διορθώσει κατά κάποιο τρόπο τα λάθη που διαπράχθηκαν στο όνομα της οικονομίας, να αποκαταστήσει τον κοινωνικό χαρακτήρα του καπιταλισμού και να δώσει για λογαριασμό της ελευθερίας και της δημοκρατίας τη μάχη κατά του λαϊκισμού και του κάθε μορφής και χρώματος ολοκληρωτισμού. Το κέντρο επιστρέφει προκειμένου να προσδώσει κοινωνικό πρόσημο στην Ευρώπη ώστε οι Ευρωπαίοι να αισθανθούν ενεργά μέλη μιας μεγάλης οικογένειας που δεν κάνει διακρίσεις.

    Η επιστροφή του πολιτικού κέντρου, σε μια χρονική περίοδο που η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας, έρχεται να συνθέσει σε όλο το φάσμα των αστικών προοδευτικών δυνάμεων. Και να συνθέσει υπό την απειλή του εθνικισμού και των ακραίων ιδεολογιών, που θέλουν την επιστροφή των κλειστών συνόρων και των κλειστών κοινωνιών. Έρχεται, τέλος, να πάρει τα θετικά της σοσιαλδημοκρατίας, που ολοκληρώνει το κύκλο της υπό τις παρούσες συνθήκες, αλλά και τα θετικά του φιλελευθερισμού, με πρώτο απ' όλα το σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα. Αυτό επιχειρεί να κάνει ο Μακρόν συνθέτοντας διαφορετικές εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελευθερισμού. Από το "Μεσογειακό" μοντέλο σοσιαλδημοκρατίας του Μιτεράν και του Γκονζάλεθ μέχρι τον "Τρίτο Δρόμο" του Μπλερ και το "Νέο Κέντρο" του Σρέντερ. Και από το λαϊκό μοντέλο φιλελευθερισμού του ντε Γκάσπερι και του Μόρο μέχρι τον κοινωνικό φιλελευθερισμό του Ζισκάρ ντ Εστέν και του Γκένσερ.

    Είναι πολύ νωρίς ώστε να προδικάσουμε την έκβαση που θα έχει η πολιτική πρωτοβουλία που πήρε ο Εμμανουέλ Μακρόν. Αναμφισβήτητα είναι θετικό το γεγονός ότι η έννοια "κέντρο" επέστρεψε δυναμικά στο προσκήνιο. Δεν είναι όμως αρκετό εφόσον δεν θα συνοδεύεται από πολιτικές που θα μεταβάλλουν τα ισχύοντα δεδομένα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Ωστόσο το ξεκίνημα είναι θετικό, υπό την έννοια ότι η πολιτική επανέρχεται σε μια συζήτηση που μονομερώς μονοπωλούν οι αριθμοί. Σε κάθε περίπτωση η ανάκτηση- εκ μέρους της πολιτικής- του ρόλου της σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία αποτελεί σημαντικό γεγονός. Αν μάλιστα το "μοντέλο" Μακρόν βρει μιμητές και συμμάχους στην Ευρώπη, εάν δηλαδή εκτός από "μόδα" συμβάλλει στην πρόοδο και στην ευημερία των πολιτών, η νέα γενιά θα έχει την ευκαιρία να ζήσει ένα ιστορικό γεγονός: Την επανίδρυση της Ευρώπης μέσα σ' ένα περιβάλλον δημοκρατίας, ελευθερίας και ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο.

    (φωτό: Yoan Valat/Pool Photo via AP)

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Τους πιάσαμε κορόιδο. Σύντομα θα τρώμε με χρυσά κουτάλια

    Τους πιάσαμε κορόιδο. Σύντομα θα τρώμε με χρυσά κουτάλια

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-17 14:45:25 | Πηγή: News247

    Βουλευτές και λοιπά στελέχη της Κυβερνητικής πλειοψηφίας αγανακτούν στο άκουσμα και μόνο των νέων μέτρων. Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις. Χρειάζεται απλώς μια στοιχειώδης αντίληψη για να κατανοήσει κανείς τα οικονομικά του μπακάλικου, τα οποία επικαλέστηκε ο εισηγητής της Κυβέρνησης για το πολυνομοσχέδιο ο κος. Χ. Καραγιαννίδης. Με απλά (κυβερνητικά) λόγια, τα μέτρα θα είναι σκάρτα 5 δις. ευρώ και τα αντίμετρα 7,5. Για όσους δεν το είχαν καταλάβει, θα βγούμε και κερδισμένοι. Κάνα-δυό μνημόνια ακόμη και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια σύντροφοι.

    Είναι περίεργο βεβαίως το πώς ο εισηγητής του πολυνομοσχεδίου που θα ψηφίσουν με τα δύο χέρια οι μέχρι πρότινος -στο σύνολό τους- αντιμνημονιακοί βουλευτές, δεν κατανοεί δύσκολα οικονομικά αλλά οι γνώσεις του περιορίζονται κατά δήλωσή του “στα επίπεδα του μπακάλη”. Ο ίδιος πέρασε στην αντεπίθεση δηλώνοντας περήφανος που μέχρι πρότινος εργάζονταν σε συνεργείο αυτοκινήτων. Κάθε εργαζόμενος πρέπει να είναι περήφανος για την δουλειά του αλλά το να αναλαμβάνει άσχετες με το αντικείμενό του υποχρεώσεις, δεν τον τιμά. Είναι σαν να βάλεις τον Τσακαλώτο να σου φτιάξει το καρμπυρατέρ. Αν θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός θα αρνηθεί καθώς οι γνώσεις του περί μηχανολογίας, είναι πιθανότατα στα “επίπεδα του βενζινά”. Μπορεί να φουσκώσει ένα λάστιχο αλλά είναι άσχετος περί άμεσου ψεκασμού.

    Στον κο. Καραγιαννίδη και σε όσους άλλους επιλέξουν το “πίστευε και μη ερεύνα” που απαιτεί η Κυβέρνηση από τους βουλευτές των δύο κομμάτων που την στηρίζουν, τους αρκεί που μπορούν εύκολα να κάνουν την αφαίρεση. Αν αφαιρέσουμε τα 5 από τα 7,5, μας μένουν δύο και μισό δις. ευρώ. Μέχρι και ο Ζήκος μπορεί από μνήμης να κάνει τη συγκεκριμένη πράξη. Αυτό που δεν καθιστά προφανές η νέα κυβερνητική προπαγάνδα, είναι το γιατί ταλαιπωρούμαστε με μέτρα και αντίμετρα και δεν κλείνουμε μια συμφωνία “φιξ”, βάσει της οποίας δεν θα πάρουμε κανένα μέτρο και “θα τα βρούμε” απαιτώντας από τους τοκογλύφους να μας δώσουν τα δυόμισι δισ. ευρώ της διαφοράς.

    Αποκρύπτει προφανώς η προπαγάνδα, ότι τα μέτρα θα εφαρμοστούν με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Τα αντίμετρα όχι. Θα ισχύσουν μόνον αν η χώρα συνεχίσει να επιτυγχάνει τους δημοσιονομικούς στόχους που τέθηκαν και κυρίως μόνο με την έγκριση του ΔΝΤ, όπως προβλέπει το πολυνομοσχέδιο που έχει ήδη προεξοφληθεί ότι άπαντες θα ψηφίσουν. Αυτές βεβαίως οι προϋποθέσεις δεν είναι δύσκολες οικονομικές έννοιες. Ο κος Καραγιαννίδης τις αντιλαμβάνεται αλλά δεν τον βολεύει η αναφορά τους. Οικονομικά αναλφάβητος δήλωσε. Όχι βλάξ.

    Η τερατολογία με τα περισσότερα αντίμετρα απ’ ότι μέτρα συναγωνίζεται επάξια αυτές του “μπακαλόγατου”.  -Μπακάλης: Τι γίνανε οι φακές; Τις πούλησες;-Ζήκος: Δεν τις πούλησα, φύγανε μοναχές τους! Διότι σκάσανε οι φακές, βγήκαν τα μαμούνια, πήρε κάθε μαμούνι στην πλάτη από μια φακή και δρόμο τον ανήφορο!

    Μπορεί η κυνική αναφορά του Βουλευτή Καραγιαννίδη να τον έχει βάλει στο στόχαστρο, όμως όλοι όσοι ψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο, οφείλουν πραγματικά να κατανοήσουν τη σημασία του και να αναλάβουν την ευθύνη για τις επιλογές τους. Να καρπωθούν την ενδεχόμενη επιτυχή έκβαση του μεσοπρόθεσμου ή να χρεωθούν την αποτυχία του. Να εξηγήσουν τους κινδύνους και να αιτιολογήσουν στους πολίτες με λεπτομέρεια την κάθε επιλογή. Γιατί για παράδειγμα επέλεξαν να μειώσουν το διαθέσιμο εισόδημα σε μια κοινωνική ομάδα και όχι σε μια άλλη. Γιατί επέλεξαν την αύξηση της φορολογίας και όχι την επιβολή μέτρων που θα περιόριζαν τη φοροδιαφυγή;

    Το ότι δεν το κάνουν και κρύβονται πίσω από γενικόλογες μπαρούφες περί “εθνικής σωτηρίας” και επικαλούνται αφοπλιστικά την άγνοιά τους, πρέπει να μας κάνει καχύποπτους σχετικά με τους σκοπούς τους. Ότι δηλαδή -ασχέτως αν το συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο είναι καλό ή κακό- θα ψήφιζαν “τα πάντα όλα” για την καρέκλα. Και το κάνουν τόσο απροκάλυπτα που θα έκαναν τις δικαιολογίες του μπακαλόγατου να μοιάζουν με σοβαρά επιχειρήματα.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Το παράδειγμα της Κύπρου

    Το παράδειγμα της Κύπρου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-17 14:45:25 | Πηγή: News247

    Όταν το Μάρτιο του 2013 η Κύπρος έμπαινε σε Μνημόνιο, πολλοί στην Ελλάδα σκέφτηκαν ότι «υπάρχουν και χειρότερα» - άλλωστε, στη Μεγαλόνησο εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το bail in με τις τραπεζικές καταθέσεις, οδηγώντας σε τεράστιες απώλειες περιουσίας.

    Σήμερα, μόλις τέσσερα χρόνια μετά , η Κύπρος έχει απαλλαγεί από τα Μνημόνια και εφαρμόζει ρυθμούς ανάπτυξης 3,3%. Είχε προηγηθεί η Ιρλανδία, αλλά σε έναν βαθμό και η Πορτογαλία – οι άλλες χώρες των Μνημονίων, που γλύτωσαν από ον κ. Τόμσεν και την παρέα του, παρά το γεγονός ότι η επιτήρηση παραμένει.

    Απομένει η Ελλάδα , της οποίας το πρόβλημα ήταν εντελώς διαφορετικό – και πολύ βαθύτερο - από εκείνο των υπολοίπων χωρών των Μνημονίων, που είχαν κυρίως προβληματικές τράπεζες: το τεράστιο έλλειμμα, που έφτανε σχεδόν στο 16% του ΑΕΠ το 2009, σε συνδυασμό με το δυσθεώρητο χρέος, οδήγησε στην αποβολή από τις αγορές και στην ανάγκη προσφυγής στους εταίρους για δανεισμό.

    Οι θυσίες του ελληνικού λαού, που ήταν τεράστιες στην επταετία των Μνημονίων, δεν έχουν αποδώσει ακόμα: μπορεί το πρωτογενές πλεόνασμα να είναι πλέον τεράστιο, αλλά η ύφεση εξακολουθεί να επιμένει, λόγω της υπερφορολόγησης που επέφεραν τα μνημονιακά μέτρα. Ωστόσο, η ελληνική οικονομία είναι πλέον στην πόρτα της επιστροφής στην ανάπτυξη – και δεν προβλέπεται η λήψη , αλλά μόνον η νομοθέτηση μέτρων , ως το 2019.

    Δεν είναι η στιγμή για απολογισμούς , δεν είναι η στιγμή για επιμονή στην διαμαρτυρία. Είναι η στιγμή να δοθεί η τελευταία μάχη για την έξοδο από το Μνημόνιο , μέσω της εισόδου στις αγορές. Μόνον έτσι θα μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες ημέρες.

  • Αυτοί που εκκόλαψαν το ΧΑυγό του φιδιού

    Αυτοί που εκκόλαψαν το ΧΑυγό του φιδιού

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-05-16 19:36:30 | Πηγή: News247

    Σε ένα επεισόδιο των X Files, οι ειδικοί πράκτορες Mulder και Scully είχαν κληθεί να ερευνήσουν μία σειρά από ανεξήγητες δολοφονίες σε ένα λύκειο. Ανακάλυψαν λοιπόν ότι μερικοί από τους καθηγητές ήταν στα νιάτα τους μέλη μίας σατανιστικής αίρεσης, αλλά όπως τους δήλωσαν ξέκοψαν. “Στα αλήθεια πιστεύατε ότι μπορούσατε να καλέσετε το Διάβολο και στη συνέχεια να του ζητήσετε να κάτσει φρόνιμα;” τους ρώτησε με σαρκαστικό μειδίαμα ο Mulder.

    Δια της υπερβολής αυτό το παράδειγμα έχει ως στόχο να υπενθυμίσει σε όσους είδαν κάποτε τη ΧΑ με ανοχή, ως ένα ενδεχομένως “χρήσιμο” μόρφωμα ή ακόμη και με συμπάθεια, πως όταν επωάζεις το αυγό του φιδιού, είναι βέβαιο ότι το φίδι, θα τσιμπήσει και εσένα.

    Κάποιοι αδιαφορούσαν όταν η ΧΑ επιτίθετο σε μετανάστες. Κάποιοι κρυφοχασκογέλασαν όταν ο Κασιδιάρης χαστούκισε την Κανέλλη σε τηλεοπτικό πάνελ. Κάποιοι μουρμούρισαν ότι ο Φύσσας ήταν αριστερός. Αν κάποιοι όμως δεν είχαν καταλάβει όταν η ΧΑ επιτέθηκε στον κεντροδεξιό Κουμουτσάκο, υποθέτουμε (βασικά ελπίζουμε) να κατάλαβαν έστω και τώρα, που βουλευτής του νεοναζιστικού μορφώματος έδειξε ξανά το πρόσωπο του φασισμού μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου.

    Το θέμα δεν είναι εάν ο Δένδιας ή οποιοσδήποτε μπαίνει για οποιονδήποτε λόγο (συνήθως για προμελετημένο σόου δήθεν αντισυστημικότητας, που είναι όμως τσάμπα μαγκιά) στο στόχαστρο της ΧΑ, είναι συμπαθής. Το θέμα δεν είναι εάν ο φασίστας δέρνει κάποιον “δικό μας” ή κάποιον “άλλο”. Το θέμα είναι να καταλάβουμε ότι κανείς δεν είναι ασφαλής απέναντι στο φασισμό. Ούτε καν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι του στο τέλος, όπως μας διδάσκει η Ιστορία για τις πράξεις των ναζί όταν η Γερμανία έχανε τον πόλεμο.

    Το θέμα είναι επίσης να καταλάβουμε ότι τίποτε “αντισυστημικό” δεν έχει ένας άνευ νοήματος “τσαμπουκάς”. Ο φασισμός πατά πάνω στην οργή του κοινού (δικαιολογημένη σε σημαντικό βαθμό) για τους “κλέφτες πολιτικούς”. Η απάντηση στον κλέφτη δε μπορεί όμως να είναι ο φονιάς.

    Το θέμα είναι τέλος να μην ξεχνάμε τις ευθύνες πολιτικών που καλλιέργησαν το έδαφος στο οποίο άνθισαν τα μποντλερικά άνθη της ακροδεξιάς. Διότι δε γίνεται να δηλώνει έκπληκτος ο Ανδρέας Λοβέρδος. Θα μου πείτε ότι πίστευε πως η ΧΑ είναι “αυθεντικό ακτιβιστικό κίνημα” και άρα έπεσε από τα σύννεφα. Όταν όμως διαπόμπευε οροθετικές γυναίκες πατώντας πάνω σε ρατσιστικά και σεξιστικά αντανακλαστικά, ήταν συνυπεύθυνος. Μαζί με όσους έπαιξαν το χαρτί του νόμου και της τάξης και της εμφυλιοπολεμικής αντιπαράθεσης με την αριστερά. Όχι της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, με επιχειρήματα και πολιτικές απόψεις, αλλά της λογικής “εμείς” και “οι άλλοι”. Όπου “οι άλλοι” πρέπει να εξοντωθούν με κάθε τρόπο.

    Είναι επίσης αστείο να επανέρχονται θεωρίες των δύο άκρων, με νέο αμπαλάζ. Ειδικά από την κεντροδεξιά, καθότι εάν το ένα άκρο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το άλλο η ΧΑ, είναι σα να σπρώχνουν τους δεξιούς πολίτες στο ένα από τα δύο άκρα.

    Αστείο είναι επίσης κάποιος να αναβαπτίζεται σε νάματα αριστεροσύνης επειδή υπάρχει η ΧΑ. Η οποία ειρήσθω εν παρόδω υπάρχει με τις ψήφους πολιτών. Αλλά στα προβλήματα τους δε θα δώσει απάντηση. Ξέρει άλλωστε να δίνει μόνο χαστούκια.

    ΥΓ: Οι αρμόδιοι να σκεφτούν ότι το να μην παίξουν κοντινά πλάνα της επίθεσης, πολλώ δε μάλλον να λέγεται ότι δεν υπάρχουν, χρησιμοποιείται ως “επιχείρημα” (της πλάκας μεν, αλλά) από υποστηρικτές της ΧΑ που ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξε χειροδικία. Ακόμη χρειάζονται απαντήσεις στο ερώτημα γιατί απαγορεύτηκε στους δημοσιογράφους να ανέβουν στα θεωρεία από όπου θα είχαν καλύτερη εικόνα των τεκταινόμενων.

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια του Πολιτικού Τμήματος του NEWS 247.

  • Συμβασιούχοι: Η λύση άργησε ένα χρόνο

    Συμβασιούχοι: Η λύση άργησε ένα χρόνο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-05-16 19:36:30 | Πηγή: News247

    Πριν από 4,5 μήνες ο υπογράφων με άρθρο του υπό τον τίτλο: «Μόν(η)ιμη λύση οι προσλήψεις μόνιμων στην καθαριότητα μέσω ΑΣΕΠ» τόνιζε ότι, καθώς οι ανάγκες καθαριότητας στο Δημόσιο και τους ΟΤΑ είναι μεγάλες, η κυβέρνηση πρέπει να  προχωρήσει σε πρόσληψη μόνιμων εργαζόμενων στον τομέα αυτό, μέσω διαγωνισμού του ΑΣΕΠ. Μόνο με αυτό τον τρόπο, συνέχιζε, θα λυθεί οριστικά το πρόβλημα και μόνο τότε η κυβέρνηση αφενός θα αναδείξει με ξεκάθαρο τρόπο τις ιδεολογικές διαφορές της από τον σημερινό πρόεδρο της ΝΔ και αφετέρου κανείς δεν θα μπορεί να την κατηγορήσει για μικροπολιτικά παιχνίδια σε βάρος των συμβασιούχων, όπως κάνουν συχνά – πυκνά τα κόμματα της αντιπολίτευσης με προεξάρχουσα τη ΝΔ.

    Στην πραγματικότητα, ο συγκεκριμένος διαγωνισμός του ΑΣΕΠ είχε ήδη αργήσει όταν δημοσιευόταν το προηγούμενο άρθρο στις αρχές του τρέχοντος έτους. Κι αυτό γιατί τα σημάδια των νομικών προβλημάτων που προέκυπταν από τις συνεχείς παρατάσεις των συμβάσεων ήταν ήδη κάτι περισσότερο από ορατά. Το «καμπανάκι» είχε χτυπήσει με την από 11.4.2016 απόφαση του 1ου (Ι) Τμήματος (ΠΡΑΞΗ 105/2016) του Ελεγκτικού Συνεδρίου με την οποία η πρώτη ρύθμιση Κατρούγκαλου (άρθρο 49 του ν. 4325/2015) που παρέτεινε τις συμβάσεις καθαριότητας έως 31.12.2015, κρινόταν αντισυνταγματική.

    Ωστόσο, καθώς ίσχυε η μνημονιακή απαγόρευση για τις προσλήψεις υπαλλήλων Υποχρεωτικής και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΥΕ και ΔΕ) στους ΟΤΑ, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χριστόφορος Βερναρδάκης με άρθρο 50 του Ν. 4351/2015 το οποίο επικυρώθηκε με την πρωτοχρονιάτικη ΠΝΠ, προχώρησε τον Δεκέμβριο του 2015 σε νέα παράταση των συμβάσεων καθαριότητας έως τις 31.12.2016.

    Δύο, όμως, μήνες μετά, τα δεδομένα άλλαξαν, καθώς η κυβέρνηση με το νόμο για το παράλληλο πρόγραμμα (4368/2016) ήρε την αναστολή των προσλήψεων υπαλλήλων Υποχρεωτικής και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΥΕ και ΔΕ) για τις υπηρεσίες ανταποδοτικού χαρακτήρα των ΟΤΑ. Τότε, ήταν που θα έπρεπε να είχε έτοιμο και, βεβαίως, να εφαρμόσει σχέδιο για την πρόσληψη μόνιμων στην καθαριότητα των δήμων μέσω ΑΣΕΠ, στους οποίους ανάλογα και με τα κριτήρια που θα έμπαιναν, θα περιλαμβάνονταν και εκείνοι που ήδη εργάζονταν. Τότε ήταν που θα έπρεπε να συμφωνηθεί με τους θεσμούς ότι οι συγκεκριμένες προσλήψεις, μιας και δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, θα εξαιρούνταν από τον κανόνα του 1 προς 5 (μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις), ώστε αριθμός τους να μπορεί να είναι ανάλογος με τις δεδομένες (πάγιες και διαρκείς) ανάγκες των δήμων. Κι αν αυτό δεν επιτυγχανόταν, τότε θα έπρεπε να γίνει ένας καταμερισμός των συγκεκριμένων προσλήψεων ανάμεσα στο 2016 και το 2017 που η αναλογία προσλήψεων-αποχωρήσεων έχει πέσει, πλέον, στο 1 προς 4.

    Ωστόσο, αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση με τη δεύτερη ρύθμιση Βερναρδάκη (άρθρο 16 του Ν. 4429/2016), προχώρησε σε νέα παράταση των συμβάσεων έως 31.12.2017, με αποτέλεσμα, πολλοί Επίτροποι του Ελεγκτικού Συνεδρίου με βάση και την ΠΡΑΞΗ 105/2016, να μην θεωρούν τα εντάλματα πληρωμής, καθώς, εκτός των άλλων, σε πολλές περιπτώσεις οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι υπερέβαιναν τους 24 συνεχείς μήνες απασχόλησης που βάζει ως όριο το ΠΔ 164/2004 (Παυλόπουλου). Τότε, μπροστά στο ενδεχόμενο να μην πληρωθούν χιλιάδες συμβασιούχοι, η διάδοχος του Χρ. Βερναρδάκη στο υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγα Γεροβασίλη, μαζί με τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη έφεραν ρύθμιση (άρθρο 25 του Ν. 4456/2917), με την οποία επιχειρούνταν το ξεμπλοκάρισμα της μισθοδοσίας τους.

    Και, όντως, τα περισσότερα προβλήματα με τις πληρωμές λύθηκαν. Όμως, αφενός προέκυψαν άλλα, με δημάρχους να αρχίσουν να απολύουν συμβασιούχους που συμπλήρωναν το 24μηνο και, αφετέρου, τους Επιτρόπους, που συνέχιζαν να αρνούνται να υπογράψουν, να στέλνουν τα εντάλματα αθεώρητα, ώστε να αποφασίσει η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Έτσι, ήρθε η γνωστή, δημοσιοποιηθήσα μέσω νυχτερινής διαρροής, απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που, αν και ακόμη δεν την έχουμε δει καθαρογραμμένη, είναι βέβαιο ότι λέει τρία «όχι»: Σε παράταση πληρωμή και μονιμοποίηση.

    Έτσι, ένα σχεδόν χρόνο μετά, από τότε που η κυβέρνηση έπρεπε να είχε δώσει λύση στο θέμα των συμβασιούχων, καλείται τώρα, να την βρει και να την εφαρμόσει υπό σαφώς δυσμενέστερες συνθήκες. Κι αυτό γιατί:

    -Πρώτον, θα πρέπει να λύσει άμεσα το πρόβλημα των πληρωμών τόσο εκείνων των συμβασιούχων, περίπου 2.000 σύμφωνα με τους υπολογισμούς των συνδικαλιστών, που παραμένουν απλήρωτοι έως και έξι μήνες, καθώς οι Επίτροποι έστειλαν αθεώρητα τα εντάλματα στο Ελεγκτικό Συνέδριο, όσο και των μελλοντικών όσων ήδη έχουν πληρωθεί.

    -Δεύτερον, να υλοποιήσει τη δέσμευσή της για μονιμοποίηση, αν όχι όλων, τουλάχιστον ενός μεγάλου τμήματος από τους συνολικά σχεδόν 10.000, πράγμα, που, με τα σημερινά δεδομένα των «ανοιχτών» διαγωνισμών ΑΣΕΠ, μοιάζει δύσκολο.

    Δύσκολο, ωστόσο, ήταν εξαρχής το εγχείρημα και το γνώριζαν καλά όσοι το ξεκίνησαν. Απλώς, με λιγότερα λάθη, που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο οι, κάθε είδους, αντίπαλοι, ο δρόμος θα μπορούσε να ήταν λιγότερο ανηφορικός και η λύση να είχε ήδη δοθεί.

    *O Χρίστος Βούζας είναι δημοσιογράφος και διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Τελος στην ανοχή

    Τελος στην ανοχή

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-15 15:21:01 | Πηγή: News247

    Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον ίδιο τον Μιχαλολιάκο, η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, η επίθεση εναντίον της Λιάνας Κανέλλη μπροστά στις κάμερες, το χτύπημα στο ΠΑΜΕ στο Πέραμα, οι τραμπουκισμοί, οι χυδαιότητες και οι ρατσιστικές δηλώσεις μέσα και έξω από τη Βουλή: η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένα κόμμα - είναι μια εγκληματική οργάνωση και το δείχνει.

    Εδώ και πέντε χρόνια εκμεταλλεύεται την οικονομική και κοινωνική κρίση. Σπέρνει και ευαγγελίζεται τη βία - και με κάθε ευκαιρία, θέλει να προκαλεί.

    Το θλιβερό περιστατικό της επίθεσης του Ηλία Κασιδιάρη στον Νίκο Δένδια, δεν εκπλήσσει κανέναν - στην πραγματικότητα, απλώς επιβεβαιώνει τα όσα ήδη ξέραμε : Ένα νεοφασιστικό μόρφωμα  ασχημονεί εντός του  κοινοβουλίου - και δυστυχώς , η μεν Δικαιοσύνη  δεν έχει ακόμη καταφέρει να ολοκληρώσει την εκδίκαση της εγκληματικής Οργάνωσης, τα δε κόμματα του συνταγματικού τόξου δεν έχουν διαμορφώσει μία κοινή πολιτική απάντηση.

    Δεν πρέπει να γελιέται και κυρίως, να ξεχνάει κανείς. Η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση που ντύνεται τον πατριωτικό μανδύα για να αυξήσει την επιρροή της. Τελευταία, μπορεί οι σβάστικες να κρύφτηκαν - κάτω όμως από την ελληνική σημαία, οι χρυσαυγίτες  κρύβουν αγκυλωτούς σταυρούς.

  • Τα λείψανα του κοσμικού κράτους

    Τα λείψανα του κοσμικού κράτους

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-05-15 14:53:51 | Πηγή: News247

    Η υποδοχή των λειψάνων της Αγίας Ελένης, που έφτασαν από τη Βενετία στην Ελλάδα την Κυριακή, έγινε με τις ανάλογες τιμές και την αναμενόμενη κοσμοσυρροή.

    Δικαίωμα των πιστών, να υποδέχονται τα λείψανα όπως θέλουν και να καταφεύγουν εκεί,στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Άλλωστε, το δικαίωμα στην πίστη είναι παναθρώπινο – και αναφαίρετο.

    Το εμπορικό ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν μπορεί να κριθεί - αφενός επειδή μια τέτοια συζήτηση καταλήγει να διεξάγεται συνήθως με όρους άσπρου - μαύρου, αφετέρου επειδή ό,τι ήταν να ειπωθεί για το χρήμα και τη θρησκεία, ειπώθηκε από Τον απολύτως Αρμόδιο, στην αρχή του (χριστιανικού) χρόνου.

    Μια από τις λίγες φορές που ο Ιησούς παρουσιάζεται βίαιος στο Ευαγγέλιο, είναι η σκηνή στο Ναό του Σολομώντα – όταν αντίκρισε το “σπήλαιον των ληστών” και τον “οίκον του εμπορίου”, κάνοντας λαμπόγυαλο “τας τραπεζας των αργυραμοιβών”. Ο χρόνος αμβλύνει τα παραδείγματα προς μίμηση - και από το φραγγέλιο φτάσαμε στο agiaeleni.gr για την καλύτερη προβολή της μεταφοράς του σκηνώματος στη χώρα μας.

    Αυτό που έχει αξία όμως και σε αυτή την υποδοχή, όπως και στην προηγούμενη των λειψάνων της Αγ. Βαρβάρας, είναι να αναρωτηθούμε: ένα δυτικό κοσμικό κράτος, είναι πράγματι κοσμικό, όταν η Πολιτεία εκπροσωπείται επισήμως και στο ανώτατο επίπεδο σε τέτοιες εκδηλώσεις;

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλος, είναι Διευθυντής Σύνταξης του NEWS 247

  • Μέτρο, μέτρο τον καημό μου

    Μέτρο, μέτρο τον καημό μου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-15 12:51:12 | Πηγή: News247

    Είναι ενοχλητικό να ακούς τους δανειστές να μιλούν για διαρθρωτικές αλλαγές και να διαπιστώνεις ότι το μόνο το οποίο κάνουν είναι να αυξάνουν το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων ακόμη και πάνω από το 3,5%, που ήδη ήταν δυσθεώρητο.

    Δεν είναι εύκολο ακόμα και για τον πιο “καλοπροαίρετο” να κατανοήσει τι σόι συνταγή εξόδου από την κρίση μπορεί να είναι αυτή που μεγεθύνει την λιτότητα και περιορίζει -ή μάλλον εξαφανίζει- τις δυνατότητες αναπτυξιακών παρεμβάσεων, όταν ακόμα και η Κριστίν Λαγκάρντ μόλις πριν από ένα μήνα ξεκαθάρισε πως τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα αποφασιστούν για το ελληνικό πρόγραμμα θα πρέπει να είναι «πιο λογικά», διότι αυτά θα καθορίσουν το μέγεθος της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που απαιτείται,ώστε να καταστεί βιώσιμο.

    Και, βέβαια, δεν μπορεί να είναι “λογικά” τα υψηλά πλεονάσματα διαρκείας που ζητούν οι δανειστές και ιδίως οι Γερμανοί φίλοι μας, όταν απαξάπαντες οι τραπεζικοί αναλυτές με πρώτο και καλύτερο τον πολύ κ. Στουρνάρα, που κανείς βέβαια δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για... αντιμνημονιακό και ούτε συνηθίζει τις κριτικές παρεμβάσεις, έχουν επισημάνει εδώ και αρκετό καιρό ότι “πρωτογενή πλεονάσματα πάνω από 3,5% δεν μπορούν να διατηρηθούν για πολύ καιρό μετά το 2018” και ο στόχος θα έπρεπε να είναι περί το 2%.

    Αντί του ρεαλιστικού 2% όμως, οι... ρεαλιστές εταίροι μας του σκληρού πυρήνα της ΕΕ, σε ένα ιδιόμορφο θέατρο σκιών για τα μάτια των ψηφοφόρων τους, ανεβάζουν τον πήχη στο 4% στέλνοντας την διαπραγμάτευση με το ΔΝΤ για το χρέος στην παράταση και την χώρα μας ακόμα πιο κοντά στην εξέδρα. Και οι εκπρόσωποι του πολιτικού μας κόσμου τα βλέπουν όλα αυτά και τα συζητούν, αλλά μόνο φιλολογικά, σαν τουρίστες που σχολιάζουν τα προβλήματα των ντόπιων, τους χωρίς βέβαια να αισθάνονται υποχρεωμένοι να βρουν λύσεις.

    Κάπως έτσι, όλοι τους, σχεδιάζουν “σύγχρονα” και “εναλλακτικά παραγωγικά μοντέλα” και προωθούν “ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις” που θα αλλάξουν ριζικά την μορφή της χώρας”, ώστε να τραβήξει επιτέλους στους “δρόμους του πεπρωμένου της”. Όπως “αρμόζει στην ιστορία της”, στην “μοναδική γεωπολιτική της θέση” και στους “ακατάλυτους δεσμούς φιλίας” με όλες τις σημαντικές μεγάλες δυνάμεις.

    Τα πρόσωπα αλλάζουν, οι πολιτικοί σχηματισμοί επίσης, μεγαλώνουν, μικραίνουν, μετασχηματίζονται, συμμαχίες δημιουργούνται ή σπάνε, αλλά οι λόγοι που εκφέρονται σαν από... υποχρέωση, ενώ δηλώνονται “συγκεκριμένα τακτικά και στρατηγικά σχέδια”, είναι αφόρητα όμοιοι, βγαλμένοι από το ίδιο ή παρόμοιο καλούπι ακόμα κι αν εκφωνούνται από διαφορετικά πρόσωπα.

    Ίσως για αυτό, παρ΄ό,τι πολλά έχουν λεχθεί και ακόμα λέγονται για “μεταρρυθμίσεις”, “μοντέλα” και “έξοδο από την κρίση”, ούτε μεταρρυθμίσεις έχουμε δει, πέραν από τις μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις και τα δικαιώματα που τα πήρε και τα σήκωσε ο αέρας των αγορών, ούτε μοντέλα. Όπως δεν έχουμε δει ούτε ξέφωτα, ούτε καταφύγια αλλά ούτε και λιμάνια.

    Και με τα μέτρα που πάνε για ψήφιση, δεν πρόκειται να τα δούμε ούτε στο εγγύς μέλλον.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος.

  • Μας κοροϊδεύουν με τα POS

    Μας κοροϊδεύουν με τα POS

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-15 11:16:29 | Πηγή: News247

    Αν υπάρχει ένας παράγοντας που διεκδικεί δάφνες για την εισπρακτική επιτυχία της Κυβέρνησης κατά το προηγούμενο έτος, αυτός δεν είναι άλλος από την ενίσχυση των ηλεκτρονικών συναλλαγών. Απόρροια των capital controls, η ενίσχυση των ηλεκτρονικών συναλλαγών λειτούργησε σαν μαγικό χέρι που περιόρισε σχεδόν αυτόματα (και στο μέτρο του δυνατού) τη φοροδιαφυγή. Θα περίμενε κανείς, ακόμη και αν η Κυβέρνηση δεν είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη, να την οικειοποιηθεί και να εντείνει τις προσπάθειές της.

    Ταιριάζει άλλωστε και με το γενικότερο “αφήγημα” περί κάθαρσης και δικαιοσύνης. Οι απατεώνες που κατακλέβουν φόρους και ΦΠΑ από το δημόσιο, δεν μπορεί παρά να είναι εχθροί όχι μόνο της αριστερής κυβέρνησης αλλά και της πατρίδας εν συνόλω. Η υπουργική απόφαση που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 27 Απριλίου τρέχοντος, προκάλεσε ανάμικτα συναισθήματα. Βάση της απόφασης, μια σειρά από επαγγελματίες υποχρεούνται εντός τριμήνου από τη δημοσίευση να προμηθευτούν υποχρεωτικά μηχάνημα αποδοχής καρτών.

    Στην αγορά επικράτησε πανικός. Η ύπαρξη POS περιορίζει δραστικά τις επιλογές του επίδοξου φοροκλέφτη. Από την άλλη μεριά υπήρξε ένα αίσθημα ανακούφισης από τους πολίτες που αντιλαμβάνονται πλέον ότι δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ροκανίζονται ετησίως από τον κρατικό κορβανά, με αποτέλεσμα να λαμβάνονται διαρκώς νέα φορομπηχτικά μέτρα για να βγει ο λογαριασμός.

    Επικράτησαν τα μικροσυμφέροντα. Διάφοροι κλάδοι με μπροστάρηδες δικηγόρους και μηχανικούς, ζήτησαν την εξαίρεση από το μέτρο και όπως συνήθως συμβαίνει στην Ελλάδα η Κυβέρνηση τους έκανε το χατίρι. Στο κείμενο του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου προβλέπεται (με σχετικά ασαφή τρόπο) μια τριετής περίοδος αναστολής του μέτρου, μέχρι οι συμπαθείς επαγγελματίες να προμηθευτούν το “μηχανάκι”. Τουτέστιν μέχρι την 21η Δεκεμβρίου του 2019.

    Είχε προηγηθεί βεβαίως μια απίστευτη παραφιλολογία σχετικά με τις τράπεζες που άφησαν το μπουρί της σόμπας και πίνουν το αίμα του εργαζόμενου κοσμάκη μέσω των χρεώσεων των POS. Το παράδοξο είναι ότι υπάρχουν υπηρεσίες που δεν έχουν καθόλου προμήθεια μέχρι ενός ποσού, αλλά κανείς δεν αναφέρεται σ’ αυτές. Επίσης αν δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός, ας επιληφθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Ανάπτυξης.

    Άλλωστε δεν είναι οι μεγάλες χρεώσεις που αποτρέπουν τους επαγγελματίες. Μια σειρά από συναδέλφους τους έχουν συμμορφωθεί. Τους αφαιρεί όμως σε μεγάλο βαθμό το δικαίωμα να γλιτώνουν αθροιστικά φόρο και ΦΠΑ από κάθε συναλλαγή. Γι’ αυτό το πάπλωμα γίνεται ο καβγάς. 

    Η Κυβέρνηση όμως είχε ήδη υποδείξει στους πολίτες ότι μπορούν να χτίζουν το -μειωμένο- αφορολόγητο μέσω της πιστωτικής κάρτας. Μέχρι τώρα υπήρχε ο πειρασμός των μαύρων με αντάλλαγμα μια έκπτωση. Από την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και μετά, θα υπάρχει και νομική κάλυψη για τους επαγγελματίες που αρνούνται τα μηχανήματα του διαβόλου.

    Επιλέγοντας το να κάνει το χατίρι στα μικροσυμφέροντα, η Κυβέρνηση πυροβολεί το πόδι της. Θα χάσει σημαντικά έσοδα από ΦΠΑ και φόρους. Ταυτόχρονα θα συνεχίσει να δαπανά πόρους για τον έλεγχο του μαύρου χρήματος. Από όσα μπορώ να γνωρίζω, δεν ήταν οι δανειστές-τοκογλύφοι αυτοί που μας υποχρέωσαν να αναστείλουμε το μέτρο. Πρόκειται για μια σκανδαλώδη και αντικοινωνική επιλογή της ελληνικής πλευράς, για την οποία ήδη υπάρχουν αντιδράσεις ακόμη και από μέλη της Κυβέρνησης. Ο Υπουργός Ναυτιλίας κος Κουρουμπλής, για παράδειγμα, ερωτηθείς για το θέμα είπε ότι διαφωνεί και ότι έχει παρατραβήξει (Αθήνα 984).

    Όλοι μας πρέπει λογικά να διαφωνούμε. Διότι τα διαφυγόντα έσοδα του δημόσιου, όλοι εμείς θα τα πληρώσουμε μέσω νέων μέτρων, όταν δεν θα βγαίνει ο λογαριασμός.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Αντίο Φρανσουά Ολάντ, φίλε της Ελλάδας

    Αντίο Φρανσουά Ολάντ, φίλε της Ελλάδας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Αντώνης Αργυρός | Ημερομηνία: 2017-05-15 08:20:08 | Πηγή: News247

    O Φρανσουά Ολάντ αποχώρησε από το προεδρικό μέγαρο των Ηλυσίων, αφού προηγουμένως παρέδωσε, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, στον διάδοχό του Εμμανουέλ Μακρόν.

    Η αλλαγή  είναι σημαντική για την Γαλλία, την Ευρώπη και τον Κόσμο.

    «Η Γαλλία έκανε την Γερμανία να φτάσει πιο μακριά από όπου είχε προβλέψει. Τόσο σε ό,τι αφορά την Τραπεζική Ένωση όσο και την Ελλάδα, μια περίπτωση για την οποία υπογραμμίσαμε πόσο θα κόστιζε η έξοδος από την Ευρωζώνη, και εκείνοι (σ.σ.: οι Γερμανοί) το έλαβαν υπόψη στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης για τις δεσμεύσεις», δήλωσε πρόσφατα ο απελθών Γάλλος Πρόεδρος.

    Η αλήθεια είναι ότι σ’ όλη αυτή τη  κρίσιμη και εφιαλτική επταετία των μνημονίων, των απειλών του GREXIT, η Γαλλία στάθηκε πάντοτε στον πλευρό της Χώρας μας με πρωταγωνιστή τον Φρανσουά Ολάντ. Όταν μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, οι Γερμανοί επιμένουν στην αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Φρανσουά Ολάντ στάθηκε  σκληρά αντίθετος κατά τη διάρκεια μια πεντάωρης συνάντησης με την Καγγελάριο Άγκελα Μέρκελ. «Η Ελλάδα είναι η Ιστορία μας και ο Πολιτισμός μας» δήλωσε ο Φρανσουά Ολάντ, εξηγώντας σε συζήτηση με τους ακροατές του γαλλικού ραδιοσταθμού France Inter τους λόγους για τους οποίους ήταν αντίθετος με την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Άλλωστε οι δεσμοί της Ελλάδας με την Γαλλία είναι διαχρονικοί  και ακατάλυτοι. Αξίζει να αναφέρουμε την τεράστια επίδραση που επέφεραν οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού στα Επτάνησα και από κεί σ’ ολο το υπόδουλο Έθνος.

    Από την Γαλλική Επανάσταση, που αποτέλεσε τον πνευματικό καθοδηγητή για την Εθνεγερσία του 1821 και πηγή έμπνευσης για τα επαναστατικά συντάγματα, ως τη συμμαχία της Ελλάδας με τη Γαλλία στους δύο παγκοσμίους πολέμους, και από το προεδρικό αεροσκάφος του Βαλερί Ζισκάρ Ντ΄Εστέν που μετέφερε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στην Αθήνα και μαζί του τη Μεταπολίτευση και τη Δημοκρατία, ως τον Ολάντ, η Γαλλία αποτελεί για την Ελλάδα ένα είδος «πνεύμονα» πολιτισμού, συνεργασίας, διπλωματίας, παιδείας και οικονομίας, με μια πρωτόγνωρη συμβολή στο σύνολο της ελληνικής ζωής». Στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, η Γαλλία  μόνη απερίφραστα υποστήριξε το ελληνικό βέτο προς τα Σκόπια. Το σύνθημα Ελλάς –Γαλλία συμμαχία δεν είναι τυχαίο. Χωρίς φυσικά να παραγνωρίζονται και τα οικονομικά συμφέροντα που υπάρχουν με τους Γάλλους να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα, λόγω της σημαντικής συμμετοχής τους στην ΕΕ, της γεωστρατηγικής τους θέση στην Μεσόγειο και τα Βαλκάνια και ιδίως μετά το BREXIT. Το μήνυμα των Γαλλικών  εκλογών για την Ελλάδα είναι ότι τάχθηκε ο νέος Πρόεδρος  Εμμανουέλ Μακρόν, στην τελευταία συνέντευξή του πριν τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, στην ιστοσελίδα Media part, υπέρ μίας συντονισμένης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, κι αυτό είναι πολύ καλό νέο.

    «Η Ελλάδα όπως η Γαλλία είναι μεγάλες όταν ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους και εγώ έχω ένα κομμάτι της μυστικής Ελλάδας μέσα στην καρδιά μου» είπε ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, στην αναγόρευση του ως επίτιμου διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών, θυμίζοντας τη φράση του Αντρέ Μαλρό και προσθέτοντας ότι ο ίδιος πάντα ήξερε ότι «οι Έλληνες είναι βαθιά Ευρωπαίοι».

    Ανεξάρτητα όμως απ’ όλα αυτά ο Φρανσουά Ολάντ, υπήρξε σταθερός και ουσιαστικός  φίλος της Ελλάδας και στάθηκε δίπλα μας σε πολύ δύσκολες στιγμές, τον αποχαιρετούμε σαν Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας:

    «Αντίο Φίλε της Ελλάδας»

    *Ο Αντώνης Αργυρός είναι δικηγόρος και νομικός Σύμβουλος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    (Φωτογραφία: Yoan Valat, Pool via AP)

  • Παρακμή...

    Παρακμή...

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-05-14 20:28:03 | Πηγή: News247

    Κάτι δεν πάει καλά σ' αυτή τη χώρα και η πιθανότερη αιτία είναι η έλλειψη παιδείας. Όχι ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα στο παρελθόν, αλλά τα τελευταία χρόνια- εξ αιτίας και της κρίσης- αναδείχθηκαν όλα εκείνα τα συμπλεγματικά σύνδρομα που η ευμάρεια(τεχνητή ή όχι) απέκρυπτε προκειμένου να μη χαλάσει ο μύθος του Έλληνα.

    Δεν μπορώ να φανταστώ, όπως και κάθε νοήμων πολίτης, ότι ξαφνικά οι Έλληνες έγιναν βίαιοι, αγενείς, αγοραίοι και εαυτούληδες. Δεν μπορώ, εν ολίγοις, να επιρρίψω όλες τις ευθύνες στο ΣΥΡΙΖΑ και στους ΑΝΕΛ, έστω κι αν ο συνδυασμός των δύο κομμάτων συνθέτει ένα απολύτως αντιαισθητικό αποτέλεσμα. Τα αίτια είναι βαθύτερα. Απλώς κάνουν πλέον αίσθηση περιστατικά που υπερβαίνουν τα όρια της απρέπειας, γιατί το κράτος ως έννοια έχει απολέσει το κύρος του.

    Προφανώς περιστατικά βίας και παρεκκλίσεων από το κοινωνικά παραδεκτό, συμβαίνουν και σε άλλες χώρες. Η συχνότητα όμως στην Ελλάδα είναι τόση που αναμφισβήτητα την κατατάσσει στις πρώτες σειρές χωρών στις οποίες δεν λειτουργούν επαρκώς οι θεσμοί. Η "άτιμη" κοινωνία αποτελούσε μια καλή δικαιολογία ώστε πράξεις υποδεέστερες των σημερινών να βρίσκουν ελαφρυντικά. Σήμερα το "άτιμη" έχει αντικαταστήσει η κρίση που πολλές φορές αποτελεί το άλλοθι όσων "ξεσπούν" στις περιουσίες είτε των ιδιωτών είτε του δημοσίου. Αν μάλιστα σκεφθεί κανείς ότι οι καταστροφές πληρώνονται από τους φορολογούμενους, γίνεται αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος.

    Ενός προβλήματος που επιδεινώνεται καθημερινά με ευθύνη όλων όσοι εκ του ρόλους τους καλλιεργούν τα πρότυπα στη κοινωνία. Πρωτίστως των ανθρώπων που στελεχώνουν τη Νομοθετική Εξουσία(Κοινοβούλιο), Εκτελεστική Εξουσία(Δημόσια Διοίκηση), Δικαστική Εξουσία(Δικαιοσύνη), των πολιτικών, του επιχειρηματικού κόσμου, καθώς και των ΜΜΕ. Όσον αφορά στο λαό, η αναπαραγωγή στερεοτύπων που έχουν πάρει μορφή εθνικής ταυτότητας τον έχουν καταστήσει συνυπεύθυνο για τον παρακμιακό κατήφορο που έχει πάρει η χώρα. Και μόνο τα τελευταία περιστατικά-που θυμίζουν χώρα του τρίτου κόσμου και πάντως όχι της Ευρώπης- δείχνουν το μορφωτικό επίπεδο ηγεσίας και λαού.

    Σ' έναν αγώνα ποδοσφαίρου από τύχη δεν υπήρξαν νεκροί, ενώ τα όσα επακολούθησαν ξύπνησαν το "ρήγμα" που συνήθως προκαλούσε δονήσεις μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Ως συνήθως πίσω από το μίσος οι παράγοντες που εκμεταλλεύονται τα λούμπεν στοιχεία των ομάδων προκειμένου να ισχυροποιήσουν τον παρεμβατικό τους ρόλο στα δημόσια πράγματα.

    Σ' ένα Περιφερειακό Συμβούλιο συμπλέκονται αιρετοί παράγοντες, υποτίθεται μορφωμένοι, ενώ στη συνέχεια οι βιαιοπραγίες μεταφέρονται μέσω της τηλεόρασης και του διαδικτύου στα σπίτια εκατομμυρίων τηλεθεατών. Το χειρότερο είναι ότι, αν εκείνη τη στιγμή διενεργείτο μέτρηση της κοινής γνώμης, η πλειονότητα των ερωτωμένων θα δήλωναν ενθουσιασμένοι με το θέαμα.

    Σ' έναν αγώνα υδατοσφαίρισης μεταξύ δύο γυναικείων ομάδων οπαδοί υβρίζουν τον παρευρισκόμενο υπουργό και εκείνος αντί να αποχωρήσει προβαίνει σε χειρονομίες που κάθε άλλο παρά τιμούν τον ίδιον, το παιδί του για το οποίο εξεμάνη, την ιδιότητα του, αλλά και την κυβέρνηση. Αν ένας υπουργός συμπεριφέρεται ως "συνδεσμίτης", δεν είναι υποκριτικό ο συνάδελφός του επί της Δικαιοσύνης να τιμωρεί μια ομάδα για παρόμοιες συμπεριφορές των οπαδών της, ή έναν παίκτη που έκανε την ίδια με τον υπουργό άσεμνη ενέργεια;

    Τρία διαφορετικά περιστατικά, μόλις σε τρεις ημέρες και πολλά μικρότερα ή μεγαλύτερα όλο το προηγούμενο διάστημα, επιβεβαιώνουν ότι η χώρα έχει πάρει τη κατηφόρα και δύσκολα θα σταματήσει. Ακόμα και το περιστατικό με τον οργισμένο("άτιμη κοινωνία") που πυροβόλησε on camera έξω από το δικαστήριο, φανερώνουν την πλήρη διάλυση του κράτους. Μια χώρα σε παρακμή, μια πολιτική ηγεσία που όταν δεν βάζει δημοσιογράφους τρία μέτρα κάτω απ' τη γη κάνει άσεμνες χειρονομίες κι ένας λαός απαίδευτος που συμμετέχει ακούσια ή εκούσια στον εξευτελισμό της πατρίδας του.

    Το "ηθικό δίδαγμα" δια στόματος Νίκου Δήμου: " Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξαντρο, είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε (τουλάχιστον) τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη…"

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος του NEWS 247, πολιτικός σχολιαστής στο Κανάλι 1

  • ΟΑΣΘ: Ένας μικρός θρίαμβος της ιδιωτικής οικονομίας

    ΟΑΣΘ: Ένας μικρός θρίαμβος της ιδιωτικής οικονομίας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-12 16:57:43 | Πηγή: News247

    του Λευτέρη Αρβανίτη*

    Μπορεί να χρειάστηκε να περάσουν 60 χρόνια για να μπει τέλος στο ιδιότυπο μονοπώλιο του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη, το σίγουρο όμως είναι πως η ιστορία του θα μας ακολουθεί για πολύ περισσότερο, ως ένα πραγματικό success story της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Και πως δεν θα μπορούσε να είναι, όταν για δεκαετίες καταφέρνει να τσακίσει τον ανταγωνισμό, να πετυχαίνει deals εκατομμυρίων ευρώ με το ελληνικό δημόσιο και οι μέτοχοί του να απολαμβάνουν εγγυημένα κέρδη κάθε χρόνο, χωρίς να έχουν βάλει ποτέ το χέρι στην τσέπη για την επιχείρηση.

    Ο ΟΑΣΘ ιδρύεται το 1957 και η πρώτη κίνηση της τότε κυβέρνησης Καραμανλή -πέρα από την υπογραφή της πρώτης σκανδαλώδους σύμβασης- είναι να σταματήσει η λειτουργία του τραμ. Διαμορφώνεται μια διπλά μονοπωλιακή κατάσταση όπου αφενός ο ΟΑΣΘ ελέγχει τα λεωφορεία της πόλης, αφετέρου η Θεσσαλονίκη δεν διαθέτει άλλο μέσο μεταφοράς. Από τότε έως και σήμερα όλες οι κυβερνήσεις ανανεώνουν εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος τις συμβάσεις με τον ΟΑΣΘ, επιδοτώντας τον Οργανισμό με εκατομμύρια και εξασφαλίζοντας υπέρογκα κέρδη στους μετόχους. Τα ποσά προκαλούν ίλιγγο, ιδιαίτερα αν συγκριθούν με τα αντίστοιχα του δημοσίου φορέα της Αττικής. Την περίοδο 2007-2013 οι αστικές συγκοινωνίες της Αττικής έλαβαν συνολική επιδότηση 980 εκατ. ευρώ για όλα τα συγκοινωνιακά μέσα, ενώ το άθροισμα των επιδοτήσεων του ΟΑΣΘ  άγγιξε τα 910 εκατ. ευρώ. Μάλιστα σύμφωνα με τη σύμβαση που έχει υπογραφεί με το ελληνικό δημόσιο οι μέτοχοι έχουν προκαθορισμένα κέρδη ανεξάρτητα από τα τρέχοντα οικονομικά μεγέθη, που συρρικνωμένα μέσα στη κρίση αγγίζουν τα 16,5 εκ το χρόνο και προφανώς η πληρωμή τους είναι ανεξάρτητη τόσο της κάλυψης της μισθοδοσίας των εργαζομένων όσο και των λειτουργικών αναγκών.

    Για να μην πέφτουμε συνέχεια από τα σύννεφα η ιστορία του ΟΑΣΘ δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα αντίστοιχες ιστορίες επιτυχίας Ελλήνων επιχειρηματιών -εξοπλιστικά, εργολαβίες, media, τράπεζες -που επιβεβαιώνουν τον παρασιτικό χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού. Μια ιδιωτική επιχείρηση είναι ο ΟΑΣΘ, που απολάμβανε μέσω ενός εκτεταμένου συστήματος διαπλοκής παχυλά συμβόλαια με το ελληνικό κράτος και σε αντάλλαγμα πρόσφερε ένα διευρυμένο πελατειακό και οικονομικό δίκτυο που εξασφάλιζε και την απαραίτητη ομερτά. Οι άνθρωποι του ΟΑΣΘ στη Θεσσαλονίκη είχαν τη δύναμη να παρέμβουν από τις εκλογές του Εργατικού Κέντρου μέχρι τα επιμελητήρια και από τους τοπικούς βουλευτές μέχρι τα media, τα οποία τροφοδοτούσαν με διαφημιστικά ποσά για να ένα προϊόν που φανερά δεν χρειαζόταν διαφήμιση.

    Και όταν η πίεση τα τελευταία δύο χρόνια γινόταν ασφυκτική, μπροστά έμπαιναν οι εργαζόμενοι που δεν κινούνταν επί της ουσίας απέναντι στην εργοδοσία τους για πιθανές καθυστερήσεις στη μισθοδοσία, αλλά απέναντι στο ελληνικό δημόσιο, εκβιάζοντας την πόλη που στερούνταν το βασικό μεταφορικό της μέσο.  Χαρακτηριστικά είναι όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του 2016, όταν οι εργαζόμενοι -πολλοί είναι και μέτοχοι-  συνεπικουρούμενοι από τοπικούς παράγοντες απεργούσαν και κατήγγειλαν το υπουργείο για καθυστερήσεις στη μισθοδοσία τους και την ίδια στιγμή οι μέτοχοι λάμβαναν μέρισμα ύψους περίπου 6 εκ. ευρώ!

    Ήταν τότε που ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Τσαραμπουλίδης, δήλωνε πως «20 μήνες υπουργός ο Σπίρτζης και δεν έκανε τίποτα για τον ΟΑΣΘ. Έκανε λαμπόγυαλο τη διαπραγμάτευση. Τα τίναξε όλα στον αέρα. Μας απειλεί, δεν συνομιλεί. Εξουσιάζει. Στόχος του είναι να κάνει ειδική εκκαθάριση στον ΟΑΣΘ και μετά να τον δώσει σε έναν νέο κουμπάρο-Καλογρίτσα» σε μια προσπάθεια να πιέσει προκειμένου η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της διοίκησης του Οργανισμού.

    Στο ίδιο μήκος κύματος μερικούς μήνες μετά και ο βουλευτής της ΝΔ, Κώστας Γκιουλέκας, με αφορμή νέες κινητοποιήσεις του ΟΑΣΘ επιτίθονταν στην κυβέρνηση τονίζοντας πως  «δεν κατέβαλε έως σήμερα τα χρήματα προς τον ΟΑΣΘ από τα οποία θα πληρώνονταν οι εργαζόμενοι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη να κινδυνεύει να μείνει χωρίς αστικά λεωφορεία την περίοδο των εορτών».

    Εργαζόμενοι, εργοδότες, συνδικαλιστές και βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης απαιτούσαν από το κράτος να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις μιας ιδιωτικής εταιρείας -πέραν των όσων προβλέπονται στη σύμβαση- προκειμένου μια πόλη να μη μείνει χωρίς λεωφορεία. Το λες και κοινωνική ειρήνη, κυρίως όμως το λες την απόλυτη ερμηνεία για το πως φτάσαμε έως εδώ με τις συμβάσεις του Οργανισμού να ανανεώνονται συνεχώς με προφανή ζημιά για το ελληνικό δημόσιο.  Αν δίπλα σε αυτά βάλεις και τις κάκιστες υπηρεσίες που προσέφερε ο Οργανισμός, τότε μιλάμε για τον απόλυτο θρίαμβο της ιδιωτικής οικονομίας και μάλιστα στον κρίσιμο τομέα των μεταφορών. Μάλιστα σε έρευνα που έδωσε στη δημοσιότητα το Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών το 2015 και στην οποία συμμετείχαν 8.784 Θεσσαλονικείς, το 89% αξιολογεί  τη σχέση ποιότητας-τιμής από κακή έως πολύ κακή. Κι όμως αυτή η ιδιωτική επιχείρηση επιβιώνει και μοιράζει κέρδη τα τελευταία 60 χρόνια.

    Για κάθε έναν μεγάλο θαυμαστή λοιπόν του νεοφιλελευθερισμού που θα θελήσει να κάνει χιουμοράκι για την τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης, την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων και τη διαφθορά του δημοσίου, θα υπάρχει πλέον μια φωτογραφία ενός λεωφορείου του ΟΑΣΘ να θυμίζει πως από την Goldman Sachs μέχρι τη Θεσσαλονίκη το «αόρατο χέρι της αγοράς» όχι απλά δεν ρυθμίζει αλλά  είναι μονίμως απλωμένο και ζητάει...

    *Ο Λευτέρης Αρβανίτης είναι δημοσιογράφος και υπεύθυνος του γραφείου της 24 MEDIA  στη Θεσσαλονίκη

    πηγή φωτογραφίας: sooc

  • Να καλύψουμε την απόσταση

    Να καλύψουμε την απόσταση

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-12 11:21:14 | Πηγή: News247

    Η εποχή που το 90% των θέσεων εργασίας, θα απαιτεί ψηφιακές δεξιότητες με ό,τι αυτό σημαίνει για την αγορά εργασίας και την εκπαίδευση - δεν είναι μακρινή.

    Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο του ΣΕΒ για την Ψηφιακή Στρατηγική στην Ελλάδα, η συνολική συνεισφορά της ψηφιακής  στην συνολική ελληνική οικονομία δεν ξεπερνά το 16,3%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι στο 25%.

    Την εποχή που η διασύνδεση του πλανήτη, σηματοδοτεί την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ο όρος «ψηφιοποίηση» υπερτερεί πλέον εκείνου της παγκοσμιοποίησης και η Ελλάδα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να παραμείνει καθηλωμένη στο παρελθόν.

    Το παράδειγμα της Εσθονίας, που με το πρόγραμμα ψηφιακής ταυτότητας, κατάφερε να δώσει μια βαθιά ανάσα στην οικονομία της είναι ενδεικτικό.

    Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, δεν έχουμε την πολυτέλεια να απορρίπτουμε οποιαδήποτε εναλλακτική.

    Όπως έχει αποδειχθεί ήδη από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση, κανείς δεν μπορεί να φρενάρει το μέλλον - και αυτό αφορά πρωτίστως τους νέους που δικαίως επιδιώκουν να βρουν τη θέση τους στην αγορά εργασίας.

    Κάτι τέτοιο  απαιτεί άμεσα την εκπόνηση μιας εθνική ψηφιακής στρατηγικής, που θα ξεπερνά τον κύκλο μιας κυβέρνησης : θα πρέπει να έχει ως στόχο τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και τη διασύνδεση της ελληνικής οικονομίας με το ψηφιακό περιβάλλον που διαμορφώνεται παγκοσμίως.

    Έχουμε αργήσει -  αλλά κάθε μεγάλο ταξίδι, ξεκινά με το πρώτο βήμα.

  • Ο κατάμαυρος κ. Τζήμερος

    Ο κατάμαυρος κ. Τζήμερος

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-12 07:34:25 | Πηγή: News247

    Eίναι πασιφανές ότι ο Τζήμερος προκάλεσε όσο και όπως μπορούσε χθες στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής για να μπορέσει να έχει μερικά λεπτά δημοσιότητας που απ' ό,τι φαίνεται του είχαν λείψει και το στερητικό σύνδρομο τον βασάνιζε.

    Γιατί κοτζάμ άντρας δεν είναι δυνατόν να παιδιαρίζει σκίζοντας αφίσες όπως έκαναν κάποτε οι πιτσιρικάδες στις αυλές των σχολείων, όταν οι μεν ήθελαν να πικάρουν τους δε. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί κοτζάμ μαντράχαλος να δηλώνει ότι θα συνεχίσει να... σκίζει αφίσες, νομίζοντας ότι με τέτοιες δηλώσεις σκίζει την γάτα και υλοποιεί την... εντολή των ψηφοφόρων του που ζητούν, λέει, από αυτόν και τους συνεργάτες του να καθαρίζουν τους τοίχους από αφίσες και συνθήματα.

    Οι δηλώσεις του βέβαια έχουν ένα κάποιο, μικρό, πολιτικό ενδιαφέρον. Επειδή στους τοίχους της Αθήνας υπάρχουν ένα σωρό αφίσες και επίσης, είναι γραμμένα ένα σωρό συνθήματα, δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη ότι αυτοί που ακολουθούν τον Τζήμερο είναι ελάχιστοι και για αυτό -εύλογα- κατατροπώνονται στη μάχη του τοίχου.

    Οι δηλώσεις του όμως έχουν και κάποιο, όχι αμελητέο, ψυχιατρικό ενδιαφέρον. Αυτή η εμμονή ενός υποτιθέμενου πολιτικού ή έστω “ενεργού πολίτη”, να κυνηγάει με τέτοιους τρόπους την δημοσιότητα, να προσπαθεί με ανοησίες που δεν θα άντεχαν ούτε σε καφενόβια συζήτηση και προπηλακισμούς όταν νομίζει ότι τον παίρνει, να τον ακούσουν λίγο περισσότεροι απ' ό,τι συνήθως, καταδεικνύει μια οριακή κατάσταση αλλά δείχνει επίσης ότι ο νεοφιλελευθερισμός κινείται όλο και περισσότερο σε... μαύρα εδάφη.

    Γιατί ο επιχειρηματίας κ. Τζήμερος που δηλώνει νεοφιλελεύθερος, δεν πιστεύει στην διάδοση των ιδεών, δεν δέχεται τους κανόνες της δημοκρατικής συνύπαρξης, στο πλαίσιο πχ ενός οργάνου της αυτοδιοίκησης, και στοχοποιεί συλλήβδην όλους όσους διαφωνούν μαζί του, αλλά και τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, τη δικαιοσύνη και τα πολιτικά κόμματα, εκτός βέβαια από το... δικό του!

    Και όλα αυτά για να επιβεβαιωθεί παίρνοντας μερικά λάικ παραπάνω, ώστε να νιώσει... ηγέτης που μπορεί να συσπειρώνει άλλους απίθανους τυπάκους που δηλώνουν με πολύ σοβαρό ύφος αγνοώντας το γελοίον του πράγματος, ότι πρέπει να οργανωθούν... “καταδρομικές επιχειρήσεις” για να κατέβουν όλες οι αφίσες του ΚΚΕ και των άλλων “σταλινικών”.

    Και αυτοί οι απίθανοι, με πρώτον πρώτον τον “πολιτικό αρχηγό” Τζήμερο, νομίζουν ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τελικά είναι απλώς... μαύροι, κατάμαυροι, χουντικοί μέχρι το μεδούλι, έτοιμοι συνεχώς να φωνάξουν “Ένας Παπαδόπουλος σας χρειάζεται”, αλλά είναι και συμφεροντολόγοι και δεν το λένε αλλά το κρατάνε μέσα τους, γιατί έρχεται καλοκαίρι και οι τομάτες φτηναίνουν.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος.

     

  • Έρχεται το Μπαχαλορεά

    Έρχεται το Μπαχαλορεά

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-11 11:18:51 | Πηγή: News247

    Η ανακοίνωση των προθέσεων της Κυβέρνησης να καταργήσει τις πανελλήνιες εξετάσεις, είναι ίσως η λογικότερη υπόσχεση που έχει δώσει ποτέ ο Πρωθυπουργός. Είναι όμως το τέλος μιας 12χρονης διαδικασίας που πάσχει σε κάθε σημείο. Το να προσπαθεί κανείς να την φτιάξει από το τέλος προς την αρχή μοιάζει σαν να επισκευάζει κανείς ένα γκρεμισμένο σπίτι, ξεκινώντας από την σκεπή και ενώ δεν υπάρχουν κολόνες για να την στηρίξουν.

    Η κατάργηση του υφιστάμενου γελοίου συστήματος αξιολόγησης των μαθητών θα αποτελέσει αναμφίβολα αναπτυξιακή μεταρρύθμιση. Θα εξορθολογίσει καταρχήν τις δαπάνες του κράτους και των νοικοκυριών. Δαπάνες που στην δεύτερη περίπτωση συμπεριλαμβάνονται σε μεγάλο ποσοστό σε ότι ονομάζουμε “μαύρη οικονομία”.  Κυρίως όμως θα αυξήσει το χρόνο διδασκαλίας, αυξάνοντας (θεωρητικά πάντα) το μαθησιακό επίπεδο. Στην Ελλάδα, αφιερώνουμε σχεδόν έναν μήνα στη διενέργεια εξετάσεων και για να το επιτύχουμε, μειώσαμε το διδακτικό έτος σε μόλις 31 εβδομάδες την ώρα που ο μέσος όρος στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες είναι σχεδόν 39 (στοιχεία ΟΟΣΑ).

    Το ίδιο το αποτέλεσμα των εξετάσεων είναι αυτό που δημιουργεί το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η διαδικασία επιλογής, δεν έχει ως στόχο να εντοπίσει τις δεξιότητες των μαθητών αλλά να τσεκάρει ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο το βασανιστήριο της παπαγαλίας. Το αποτέλεσμα είναι να παράγονται σωρηδόν μη-δημιουργικοί φοιτητές και νά αποκλείονται από το σύστημα ακόμη και ιδιοφυΐες που αρνούνται (ή δεν δύνανται) να παπαγαλίσουν.

    Όμως ούτε η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει στόχο να εντοπίσει και να αναπτύξει τις δεξιότητες των μαθητών. Βαριεστημένοι και κατά κανόνα εξαιρετικά κακοπληρωμένοι δάσκαλοι, εργάζονται διεκπεραιωτικά. Σε μια εποχή που οι απόφοιτοι των κορυφαίων πανεπιστημίων κομπάζουν για το γεγονός ότι η γνώση που έλαβαν στο προηγούμενο έτος είναι ήδη ξεπερασμένη στο επόμενο, οι Έλληνες καθηγητές ουδέποτε επιμορφώνονται.

    Και γιατί να το κάνουν άλλωστε. Με Μ.Ο. ηλικίας τα 48 έτη και χωρίς νέους ανθρώπους λόγω της απαγόρευσης προσλήψεων (και της εγχώριας άρνησης απολύσεων των μη ικανών που θα απελευθέρωνε θέσεις εργασίας), το γερασμένο προσωπικό των Λυκείων, σκέπτεται σε μεγάλο ποσοστό μόνον τη σύνταξη. Οι μισθοί πείνας που λαμβάνουν οι εκπαιδευτικοί, είναι οι χαμηλότεροι από όλη τη δυτική Ευρώπη και άμεσα συγκρίσιμοι μόνο με χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Κίνητρο πάντως δεν τους λες.

    Είναι επίσης εντυπωσιακή και η έλλειψη επιστημονικού προσωπικού στα ελληνικά σχολεία. Σύμφωνα με την Ομοσπονδία των εργαζομένων στη Μέση Εκπαίδευση, στις χώρες της Ε.Ε. αναλογούν κατά μέσο όρο 7,8 επιστήμονες για κάθε 1000 μαθητές. Ο υπαίτιος για την μείωση του Μ.Ο. είναι η Ελλάδα όπου ο αντίστοιχος αριθμός είναι απλώς μηδέν (0)!!

    Επιπρόσθετα, ουδέποτε αξιολογούνται για την ικανότητα τους να διδάσκουν. Ακόμη και αν ένας εξαιρετικός εκπαιδευτικός, γίνει στην πορεία αλκοολικός, συνεχίζει να θεωρείται από το σύστημα ικανός να διδάσκει παιδιά. Η αξιολόγηση -όπως και παντού στο δημόσιο- θεωρείται κάτι ανάλογο του Βελζεβούλ.

    Αυτό το προσωπικό όμως που αρνείται να αξιολογηθεί, θα κληθεί να αξιολογήσει στα δύο τελευταία χρόνια του λυκείου, ποιος είναι ικανός να σπουδάσει και τι. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών για να πετύχουν σε μια καλύτερη σχολή, θα οδηγήσει τους μαθητές και πάλι στην παραπαιδεία. Με μια διαφορά όμως. Δεν θα οδηγηθούν στα φροντιστήρια (τα οποία θα πρέπει και να κλείσουν ενδεχομένως, οδηγώντας στην ανεργία χιλιάδες εκπαιδευτικούς) αλλά σε ιδιαίτερα μαθήματα με τους δασκάλους του σχολείου. Όσο καλόπιστος και αν είναι κανείς θα σκεφθεί ότι η δωροδοκία (έμμεση ή άμεση) του εκπαιδευτικού είναι η συντομότερα οδός προς την επιτυχή βαθμολογία. Το σενάριο του να λάβει ένα εξαιρετικά υψηλό ποσοστό μαθητών “άριστα 20”, δεν είναι απίθανο.

    Οι “αριστούχοι” βεβαίως-βεβαίως θα εισαχθούν σε πανεπιστήμια, τα οποία επίσης πάσχουν και είναι βέβαιο ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να αξιολογήσουν τις δεξιότητες των φοιτητών. Κάτι που άλλωστε κάνουν οι κομματικές παρατάξεις μοιράζοντας σημειώσεις. Η κατάργηση των εξετάσεων χωρίς να έχει προηγηθεί ένας πλήρης σχεδιασμός θα δυναμιτίσει την ήδη έκρυθμη κατάσταση στα περισσότερα ελληνικά πανεπιστήμια.

    Πράγματι η μέθοδος της “ελεύθερης εισαγωγής” υπάρχει σε πολλές χώρες. Στη Γαλλία για παράδειγμα την εισήγαγε ο Ναπολέων το 1808, με την ονομασία μπακαλορεά (baccalauréat). Το λαμβάνουν οι απόφοιτοι της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και είναι το μόνο απαραίτητο “χαρτί” για να συνεχίσουν σε πανεπιστημιακές σπουδές. Στην Ελλάδα, στη χώρα που θέλει προσπάθεια για να μείνει κανείς στην ίδια τάξη και ακόμη μεγαλύτερη για να μην αποφοιτήσει όποιος το επιθυμεί, τιμής ένεκεν το αντίστοιχο “χαρτί” δεν θα μπορούσε να ονομαστεί κάπως αλλιώς, εκτός από “μπαχαλορεά”…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Πορεία προς τη λύση

    Πορεία προς τη λύση

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-11 10:00:16 | Πηγή: News247

    Συνήθως τα "αν" υποκρύπτουν ευσεβείς πόθους - και όχι την πραγματικότητα. Ωστόσο , στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας , παρότι τα 'αν' ακόμα είναι πολλά, κάτι φαίνεται να αλλάζει τις τελευταίες εβδομάδες

    Οι συζητήσεις του Washington Group στο Μπάρι, που θα γίνουν στη βάση πραγματικών προτάσεων ελάφρυνσης του χρέους, συνιστούν  ένα θετικό βήμα στην μακρά και επώδυνη πορεία προς την κανονικότητα.

    Την ίδια στιγμή , τόσο τα σήματα που εκπέμπει η ελληνική κυβέρνηση στον τομέα των επενδύσεων , όσο και τα μηνύματα που λαμβάνει από τις αγορές (χαμηλό επταετίας στα ελληνικά ομόλογα), ενισχύουν θετικές προσδοκίες μεσοπρόθεσμα.

    Η συμφωνία που θα επικυρωθεί στις 22 Μαΐου, δίνει πλέον το περιθώριο στην ελληνική οικονομία να επιχειρήσει την φυγή προς τα εμπρός, την οποία περιμένει εδώ και 7 χρόνια.

    Χρειάζεται όμως προσοχή: χρόνος για πισωγυρίσματα δεν υπάρχει, όχι μόνο ως προς τη σχέση μας με τους δανειστές και τις αγορές, αλλά κυρίως όσον αφορά την κόπωση και τις αντοχές των πολιτών.

  • 8o προαπαιτούμενο: Το Σύνταγμα είναι λάστιχο

    8o προαπαιτούμενο: Το Σύνταγμα είναι λάστιχο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-11 08:50:06 | Πηγή: News247

    Από το 2015 ήδη, το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αποφασίσει ότι οι περικοπές τόσο των κύριων όσο και των επικουρικών συντάξεων που έγιναν μετά το 2012 είναι αντισυνταγματικές.

    Και διότι έγιναν “χωρίς εμπεριστατωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη”, που να καταδεικνύει ότι οι περικοπές ήταν πρόσφορες και αναγκαίες για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα βιωσιμότητας των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, σε σχέση με τους παράγοντες που το προκάλεσαν.

    Και διότι δεν αποδείχτηκε ότι η λήψη αυτών των μέτρων ήταν σύμφωνη με τις συνταγματικές αρχές της αναλογικότητας και της ισότητας στα δημόσια βάρη.

    Και, επίσης, διότι οι κυβερνήσεις αδιαφόρησαν για τα αθροιστικά αποτελέσματα αυτών των περικοπών σε σχέση με άλλα μέτρα, λχ τα φορολογικά, και τις γενικότερες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, καθώς ο (φονικός) συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων μπορεί να οδηγήσει σε “ανεπίτρεπτη, παραβίαση του πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση”.

    Σε απλά ελληνικά δηλαδή, οι περικοπές αντί να φέρουν λύσεις επέτειναν το πρόβλημα, οι δανειστές που αποφάσισαν και διέταξαν, και οι ελληνικές κυβερνήσεις που συμφώνησαν, τα έκαναν ρόιδο, ενώ στην κοινωνική ασφάλιση υπάρχει ένας συνταγματικός πυρήνας που πρέπει να διασφαλίζεται:

    Ο συνταξιούχος πρέπει να λαμβάνει παροχές οι οποίες “να του επιτρέπουν να διαβιώνει, με αξιοπρέπεια, εξασφαλίζοντας τους όρους όχι μόνο της φυσικής του υποστάσεως (διατροφή, ένδυση, στέγαση, βασικά οικιακά αγαθά, θέρμανση, υγιεινή και ιατρική περίθαλψη όλων των βαθμίδων) αλλά και της συμμετοχής του στην κοινωνική ζωή, με τρόπο που δεν αφίσταται πάντως, ουσιωδώς από τις αντίστοιχες συνθήκες του εργασιακού βίου”.

    Όλα αυτά, είναι λογικά, δίκαια και προπαντός... συνταγματικά. Και είναι γνωστά τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην υπαλληλία του κουαρτέτου. Αλλά, παρά ταύτα, τα “μέτρα” που συνεχώς λαμβάνονται είναι βγαλμένα από το ίδιο αντισυνταγματικό καλούπι και αυτό είναι γνωστό σε όλους τους, όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους.

    Οπότε, αντί να αναζητήσουν άλλα μέτρα, κάτι που θα τους υποχρέωνε να ξεπεράσουν τις νεοφιλελεύθερες “ευκολίες” και τις προτεσταντικές ρουτίνες, θέλοντας να κρατήσουν και τα επικοινωνιακά προσχήματα, καθώς όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι πολίτες αντιλαμβάνονται τι σημαίνει “ελληνικό πείραμα”, αποφάσισαν να... κρύψουν το πρόβλημα αντί να το λύσουν.

    Έτσι, το όγδοο από τα 140 προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης προβλέπει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει "Να γίνει νομική γνωμοδότηση ότι η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση συνάδει με το ελληνικό Σύνταγμα και με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων"!

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος.

  • Στην παράγκα του καραγκιόζη

    Στην παράγκα του καραγκιόζη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-05-10 08:45:23 | Πηγή: News247

    Φαντάζομαι ότι τα σπασμένα στο Πανθεσσαλικό Στάδιο του Βόλου θα κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι και σε καμία περίπτωση οι εισαγόμενοι χούλιγκανς από τη Σερβία, ή όλοι εκείνοι που τους προσκάλεσαν στη... γιορτή του ποδοσφαίρου.

    Το ευτελές ποσόν των τριακοσίων χιλιάδων ευρώ, προφανώς δεν θα κρατηθεί από τους μισθούς του προέδρου και των μελών του ΔΣ της ΕΠΟ, ούτε βέβαια από τους επενδυτές που από... το υστέρημα τους χρηματοδοτούν τη βιομηχανία του ποδοσφαιρικού θεάματος.

    Τέλος "καλό", μια και δεν θρηνήσαμε νεκρούς, αλλά δεν είναι "όλα καλά". Αρκεί να σημειωθεί ότι ουδείς ανέλαβε την ευθύνη για το γεγονός ότι τέσσερις άνθρωποι νοσηλεύονται στο νοσοκομείο του Βόλου, ενώ η λαλίστατη πολιτική ηγεσία σε γεγονότα μικρότερης έκτασης από αυτά που συνέβησαν κρύβεται πίσω από τις αστυνομικές αρχές. Οι ντροπιαστικές εικόνες για το ελληνικό ποδόσφαιρο κατ' επέκταση της χώρας, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι οι αρμόδιες αρχές φέρουν αποκλειστική ευθύνη για τη διεξαγωγή του αγώνα. Από τον πρόεδρο της ΕΠΟ, που τοποθετήθηκε σ' αυτή τη θέση με καθαρά κομματικά κριτήρια, μέχρι τον επικεφαλής του αρμόδιου Υπουργείου, και από την Αστυνομία μέχρι τους παράγοντες των δύο ποδοσφαιρικών ομάδων, μετά από όσα συνέβησαν όφειλαν κατ' ελάχιστο να ζητήσουν συγνώμη στους κατοίκους του Βόλου και φυσικά από το ποδόσφαιρο. Αντί αυτού οι μεν επιρρίπτουν τις ευθύνες στους δε, ενώ το πλέον κωμικοτραγικό είναι ότι η ΕΠΟ δείχνει με το δάχτυλο τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ.

    Και να σκεφθεί κανείς ότι η κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα είχε αναγάγει περίπου ως εθνικό διακύβευμα την "εξυγίανση" του ποδοσφαίρου. Εκ του αποτελέσματος εκείνο που κατάφερε- βάζοντας τους "δικούς" της να κλείσουν την "παράγκα"- ήταν να ανοίξει μια άλλη παράγκα. Αυτή της παράγκας του καραγκιόζη, με την οποία γελάει και κλαίει ταυτοχρόνως ο κάθε πικραμένος φίλαθλος. Και πως να μη γελάει κανείς όταν εμφανίζονται διάφοροι "ειδήμονες" να υποστηρίζουν ότι αυτά συνέβαιναν πάντα και τέλος πάντων δεν έγινε και τίποτα! Μόνο εκατό άτομα ήταν στα επεισόδια, είπε ο τελών εν αργία δήμαρχος Βόλου. Αφήστε που στην ίδια εκπομπή βγήκε ένας πρώην παράγοντας του ΠΑΟΚ να μας πει ότι για όλα ευθύνεται η Αθήνα!

    Δεν ξέρω αν και πότε θα κληθούν να απολογηθούν για τα επεισόδια ο... Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, αλλά και οι πλέον ανυποψίαστοι έχουν αντιληφθεί ότι αυτό που εννοούσε ως "εξυγίανση" η κυβέρνηση, δεν ήταν παρά ένα σχέδιο προκειμένου να ελέγξει το σύστημα με τους "δικούς" της. Ατύχησε, όμως, γιατί στην προκειμένη περίπτωση μπορεί κάποιος να έχει την επιστημονική γνώση ώστε να επιχειρηματολογήσει περί της συνταγματικότητας του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, αλλά να είναι επικίνδυνα άσχετος με τα του ποδοσφαίρου. Περί αυτού πρόκειται, πέραν της ασχετοσύνης που διακατέχει εκείνους που τους επέλεξαν για να γκρεμίσουν την "παράγκα" και να φτιάξουν στη θέση της έπαυλη με θέα τον Θερμαϊκό.

    Σε μια κανονική χώρα θα έπρεπε όλοι αυτοί να έχουν υποβάλλει τις παραιτήσεις τους. Θα ήταν το λιγότερο που θα μπορούσαν να κάνουν αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τη γιορτή του ποδοσφαίρου- όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων- σε "πανηγύρι των τρελών". Μεταξύ μας δεν είναι καθόλου τρελοί. Απλώς πουλάνε τρέλα και υπάρχουν αρκετές χιλιάδες που την αγοράζουν. Αυτούς πληρώνει το ελληνικό ποδόσφαιρο και οι φορολογούμενοι.

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Το δύσκολο στοίχημα

    Το δύσκολο στοίχημα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-09 17:17:11 | Πηγή: News247

    Η σχεδιαζόμενη περαιτέρω χαλάρωση των capital controls , όπως προκύπτει από το ρεπορτάζ του News 247, είναι ακόμα ένα βήμα προς την οικονομική κανονικότητα , που είναι το μέγα ζητούμενο στην πορεία για την έξοδο από την κρίση.

    Η ελληνική οικονομία χτυπήθηκε για αρκετούς μήνες από την καθυστέρηση στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης – μία εξέλιξη που ήταν το αποτέλεσμα των συνεχώς διευρυνόμενων απαιτήσεων από την πλευρά του ΔΝΤ.

    Η τεχνική συμφωνία, που πρόκειται να επικυρωθεί στο Eurogroup , στις 22 Μαΐου , μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο – τόσο για τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας, όσο και για μία δοκιμαστική επιστροφή στις αγορές, ακόμα και στα τέλη της χρονιάς.

    Βεβαίως, ο λογαριασμός της συμφωνίας είναι ιδιαίτερα βαρύς, για εκατομμύρια νοικοκυριά: τόσο η επικείμενη περικοπή του αφορολόγητου, όσο και το αποφασισμένο ΄ψαλίδι' στις συντάξεις , θα λειτουργήσουν υφεσιακά, από τη στιγμή της εφαρμογής τους.

    Τόσο η κυβέρνηση, όσο και η ίδια η κοινωνία, οφείλουν να αξιοποιήσουν τους επόμενους 18 μήνες, που θα περάσουν χωρίς το παραμικρό νέο μέτρο. Η Ελλάδα έχει πλέον το περιθώριο να επιστρέψει στην ανάπτυξη – και να διασφαλίσει την εφαρμογή των αντιμέτρων, που θα μειώσουν το σοκ των επερχόμενων νέων περικοπών. Το στοίχημα είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο – και εφεξής, η κάθε μέρα μετράει!

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

  • Οι τίμιοι δεν συμφέρει να δουλεύουν

    Οι τίμιοι δεν συμφέρει να δουλεύουν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-09 11:30:47 | Πηγή: News247

    Το να υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές των ελευθέρων επαγγελματιών στη βάση του ακαθάριστου εισοδήματος -όπως περιγράφεται στο τελευταίο δημοσιευμένο σχέδιο του νέου  είναι τόσο παρανοϊκό σαν ιδέα που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί. Στην πραγματικότητα ο συντάκτης του μνημονίου θεωρεί ότι κάθε ελεύθερος επαγγελματίας δεν έχει έξοδα για τη δραστηριότητά του. Μαζί όμως με το ανάθεμα για την φορομπηχτική πολιτική της ελληνικής Κυβέρνησης, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς γιατί οι ξένοι συναινούν σε πολιτικές που εκτός από παρανοϊκές είναι και αντιαναπτυξιακές.

    Πάρτε για παράδειγμα τον Τάκη, που είναι υδραυλικός. Για να ασκεί τη δραστηριότητά του, χρειάζεται το λιγότερο ένα τηλέφωνο για να τον βρίσκουν οι πελάτες, ένα μεταφορικό μέσο (ή έστω τις συγκοινωνίες) και προφανώς κάποια φθηνά αναλώσιμα που για την απλούστευση του παραδείγματος δεν “χρεώνει” στους πελάτες. Ας υποθέσουμε επίσης ότι το εισόδημά του είναι 100 ευρώ ετησίως.

    Το κράτος, αναγνωρίζει τις δαπάνες που κάνει ο Τάκης για της άσκηση του επαγγέλματός του και τον φορολογεί για τα υπόλοιπα. Στην πραγματικότητα αναγνωρίζει κάποιες δαπάνες  και όχι όλες, αλλά η ουσία είναι ότι παραδέχεται πως στα 100 ευρώ που εισπράττει, θα πρέπει να ξοδέψει κάποια και τα υπόλοιπα είναι το κέρδος του.

    Δεν κάνει όμως το ίδιο για τον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών. Σύμφωνα με το κείμενο που δημοσίευσε χθες η γερμανική εφημερίδα, από το 2018 θα υπολογίζονται οι ασφαλιστικές εισφορές 850.000 αυτοαπασχολούμενων με βάση το ακαθάριστο εισόδημα τους. Δηλαδή τον τζίρο τους.

    Είναι απορίας άξιον γιατί το κράτος πρέπει να θεωρεί κέρδη ακόμη και όσα δαπανά υποχρεωτικά ο αυτοαπασχολούμενος. Είναι επίσης απορίας άξιον γιατί χρησιμοποιεί διαφορετικό τρόπο για τον υπολογισμό του φόρου και των εισφορών.

    Η μόνιμη επωδός για να δικαιολογηθούν οι στρεβλώσεις στον τρόπο υπολογισμού των εισφορών (και των φόρων ενίοτε) δεν είναι άλλη από το ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες αμείβονται με “μαύρα” και ως εκ’ τούτου, οι υψηλοί συντελεστές υποκαθιστούν την εισφοροδιαφυγή (και την φοροδιαφυγή).

    Με τον τρόπο αυτό όμως, τιμωρούνται οι συνεπείς, αυτοί που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κλέψουν (και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και τέτοιοι). Στην πραγματικότητα οι συνεπείς έχουν ένα μεγάλο ντεζαβαντάζ σε σχέση με τους “μαύρους”. Με το να τους εξοντώνεις, αφαιρείς ουσιαστικά χρήμα από την “άσπρη” οικονομία. Χρήμα που θα μπορούσε ενδεχομένως να συνεισφέρει στην ανάπτυξη. Οι λογιστές προειδοποιούν μάλιστα ότι από ένα επίπεδο …τιμιότητας και πάνω, ο επαγγελματίας δεν συμφέρει να εργάζεται περισσότερο.

    Είναι μάλλον περιττό να αναφέρει κανείς ότι η συγκεκριμένη επιλογή αποτελεί κίνητρο για φοροδιαφυγή. Μικροφοροδιαφυγή ενδεχομένως, η οποία όμως αν αθροιστεί βγάζει μια μεγάλη σούμα.

    Ακόμη και αν θεωρεί κάποιος δεδομένο ότι είναι η Κυβέρνηση αυτή που έχει εγκλωβιστεί σε μια στείρα φορολογική πολιτική, είναι απορίας άξιον γιατί συναινεί η τρόικα. Γιατί δεν φέρνουν αντίρρηση οι “τεχνικοί σύμβουλοι”. Πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους που (ορθώς κατά την εκτίμησή μου) πιέζουν για την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, προκειμένου να τονωθεί η ανάπτυξη. Καλά τα εργαλεία δε λέω, αλλά χωρίς εργάτη γρανάζι δεν γυρνά, που λέει (περίπου) και το παλαιό σύνθημα της αριστεράς…

    Η απάντηση δεν είναι απλή. Δεδομένου όμως ότι Κυβέρνηση και δανειστές συμφώνησαν σε δημοσιονομικά μεγέθη που και οι δύο θεωρούν αφύσικα, μάλλον πρόκειται για μια μικρή ανάβολή της επίλυσης του ελληνικού δράματος. Οπότε τα αποτελέσματα δεν έχουν προς το παρόν σημασία…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

     

  • Ο αφόρητος λαϊκισμός των 'φίλων του Μακρόν'

    Ο αφόρητος λαϊκισμός των 'φίλων του Μακρόν'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-09 10:41:01 | Πηγή: News247

    Φαίνεται ότι ο Μακρόν έστω κι άθελά του θα επηρεάσει κατά τι τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Όχι γιατί “ξεκινά μια νέα εποχή ρεαλισμού και ελπίδας” όπως υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία. Ούτε γιατί οι εκλογές στη Γαλλία ήταν “νίκη όσων υποστηρίζουν ότι πρέπει να μπουν όρια σε συμφέροντα, συντεχνίες και κομματικούς μηχανισμούς”, όπως υποστηρίζει το Ποτάμι.

    Αλλά γιατί με τον διαγκωνισμό Πειραιώς – Σεβαστουπόλεως, για το ποιος θα εμφανιστεί μακρονιστότερος του... Μακρόν, πέφτουν και τα τελευταία “σύρματα” μεταξύ των δύο κομμάτων, που ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι αυτά κρυφό καμάρι ότι δεν αργεί η ώρα που θα συμπορευτούν και τυπικά.

    Έχουν αρχίσει μάλιστα να συναγωνίζονται το ένα το άλλο και στις υπερβολές, και στις σύμφωνες με τα καλά και συμφέροντα αφηγήσεις, αλλά εσχάτως και στις τραβηγμένες από τα μαλλιά ή και παντελώς ανυπόστατες καταγγελίες όπως λχ εναντίον δημοσιογράφου της ΕΡΤ που τάχα μου “εξίσωσε” Μακρόν και Λεπέν.

    Για την ουσία της “καταγγελίας” απάντησε και η ΕΡΤ και ο δημοσιογράφος, καταδεικνύοντας ότι τέτοιο πρόβλημα δεν υπήρξε. Αντίθετα το πρόβλημα που υπάρχει είναι η ευκολία με την οποία κόμματα που υποτίθεται ότι είναι αντιλαϊκίστικα καταφεύγουν στις λαϊκιστικές κραυγές και ψευδολογίες αντί να προσπαθήσουν να μιλήσουν πολιτικά με ουσιαστικό τρόπο.

    Γιατί από τα επιτελεία του Ποταμιού και πολύ περισσότερο της Νέας Δημοκρατίας που είναι και αξιωματική αντιπολίτευση, θα ήταν λογικό να περιμένουμε πιο πολιτικές παρεμβάσεις, που δεν θα προσπερνούσαν βασικά στοιχεία της εκλογικής μάχης στη Γαλλία και δεν αδιαφορούσαν τόσο κραυγαλέα για τον προβληματισμό που αναπτύσσεται.

    Αντίθετα, τα δύο κόμματα, εγκλωβισμένα στις ακροκεντρώες αντιλήψεις, φαίνεται να μην έχουν πάρει είδηση ούτε τα όσα αναφέρονται στο διεθνή Τύπο και στα οποία εύκολα μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας μας. Δείχνουν άγνοια λχ για την επισήμανση της Le Monde ότι “μεγάλο μέρος των Γάλλων δεν ψήφισε υπέρ ενός υποψηφίου, αλλά εναντίον της ακροδεξιάς” και ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα είναι “ο πρόεδρος του οποίου η νομιμοποίηση από τις κάλπες θα αμφισβητηθεί ταχύτερα”.

    Όπως αγνοούν -γιατί δεν μπορούν να αναμετρηθούν μαζί της- την διαπίστωση μιας άλλης συντηρητικής εφημερίδας, της Le Figaro, ότι “η νίκη του Μακρόν δεν είναι πειστική” και πως “οι βουλευτικές εκλογές θα είναι δύσκολες για τον Γάλλο πρόεδρο”. Και τελείως απολίτικα προσπερνούν χωρίς στοιχειωδώς να τους προβληματίσει τη θέση της Liberation ότι η εκλογή Μακρόν ήταν “νίκη υπό πίεση” και ότι η μεγάλη αποχή είναι “ ένδειξη δυσαρέσκειας έναντι του νέου προέδρου”.

    Διότι τα επιτελεία της ΝΔ και του Ποταμιού αδυνατούν να τοποθετηθούν πολιτικά σε άρθρα όπως το χτεσινό του Spiegel Online που είχε τίτλο “Εκλεγμένος πρόεδρος, αλλά όχι ακόμη νικητής”, ή σε τοποθετήσεις σαν κι αυτήν της Frankfurter Allgemeine Zeitung που σημείωσε ότι “για πρώτη φορά η Γαλλία θα κυβερνηθεί από έναν πρόεδρο που όμως δεν έχει πίσω του τη βάση ενός κόμματος”.

    Γιατί η αναμέτρηση με όλα αυτά, η πολιτική αντιπαράθεση και ο διάλογος, θέτουν εξ ορισμού το αίτημα ενός πολιτικού σχεδίου και μιας εναλλακτικής στρατηγικής. Αλλά η Νέα Δημοκρατία -και πολύ περισσότερο το αποσυναρμολογούμενο Ποτάμι- δεν έχουν εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο. Οπότε, αντί να μιλήσουν επί της ουσίας, επιλέγουν να καταγγείλουν με ανοιχτά... λαϊκίστικο τρόπο όποιον μεταφέρει τους προβληματισμούς του διεθνούς Τύπου, που δεν θεωρεί τα πάντα τελειωμένα όπως επιθυμεί η ακροκεντρώα αφήγηση.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

    πηγή φωτογραφίας: sooc

  • 12 μαθητές στη Γαλλία και στο Κιλκίς…

    12 μαθητές στη Γαλλία και στο Κιλκίς…

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-08 11:30:58 | Πηγή: News247

    Η υπόσχεσή του Εμ. Μακρόν ότι θα μειώσει τον αριθμό των μαθητών των πρώτων τάξεων του δημοτικού σε μόλις 12 ανά τμήμα στις φτωχές, υποβαθμισμένες περιοχές της Γαλλίας, μοιάζει επικοινωνιακή και ενέχει τον κίνδυνο φιάσκου. Ωστόσο καταδεικνύει ότι ο νέος Γάλλος πρόεδρος, όπως και κάθε λογικός άνθρωπος έχει κατανοήσει ότι οφείλει να αλλάξει το πρότυπο του δυτικού μοντέλου διακυβέρνησης αν θέλει να επιβιώσει πολιτικά έναντι αδίστακτων λαϊκιστών που υπόσχονται λαγούς, πετραχήλια και μεταξωτές κορδέλες.

    Το ερώτημα είναι αν μπορεί ένας πρόεδρος (ακόμη και της Γαλλίας) να αλλάξει ένα κατεστημένο δεκαετιών. Επιπρόσθετα προς ποια κατεύθυνση, διότι άπαντες, ακόμη και οι λαϊκιστές, υπόσχονται πλέον ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη. Οι περισσότεροι δεν τα κατάφεραν. Ακόμη και ο άλλοτε λάβρος αντιμνημονιακός Τσίπρας, πανηγυρίζει για το κλείσιμο της τεχνικής συμφωνίας και για την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων με εργαλεία του φιλελευθερισμού. Ήταν και αυτός έτοιμος να αλλάξει την Ευρώπη.

    Αυτό δεν συνεπάγεται βέβαια αυτόματα ότι ο “φιλελές” Μακρόν θα τα καταφέρει, επειδή είναι “φιλελές”. Σίγουρα όχι με γκολ από τα αποδυτήρια, δεδομένου ότι μόλις την Παρασκευή, εκατοντάδες μαθητές Λυκείου διαδήλωσαν στο Παρίσι διατυμπανίζοντας ότι δεν αισθάνονται να εκπροσωπούνται ούτε από τον Εμανουέλ Μακρόν ούτε από τη Μαρίν Λε Πεν. Βεβαίως σε αντίθεση με τις μηδενιστικές (αριστερές) πρακτικές του “όλοι το ίδιο είναι”, φώναζαν συνθήματα εναντίον του Εθνικού Μετώπου, θεωρώντας το καταστροφικό. Όμως συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ούτε ο Μακρόν τους εκπροσωπεί.

    Αυτούς τους αγανακτισμένους πολίτες επιχειρούν να σφετεριστούν επικίνδυνοι δημαγωγοί όπως ο Ντ. Τραμπ. Υποσχέθηκε ότι θα κάνει τα πάντα γι’ αυτούς και εξελέγη. Θα καταρρεύσει όταν αποδειχθεί ότι δεν θα κάνει τίποτε αλλά δεδομένού ότι ο εχθρός του κακού είναι το χειρότερο, θα βρεθεί κάποιος που θα υποσχεθεί ακόμη πιο τερατώδη ψέματα. Το θέμα είναι να μην “ψήσει”  ξανά τους πολίτες ότι “με τους απατεώνες, αμέσως καλύτερα”.

    Δεν έχουν πάθει παράκρουση οι πολίτες. Απλώς αγανακτούν από την απραξία των συστημάτων διακυβέρνησης και ριζοσπαστικοποιούνται, μη γνωρίζοντας τι άλλο να κάνουν. Ενδεχομένως να απέκλειαν τέτοιους μεσσίες και εύκολες λύσεις αν έβλεπαν σαφείς προθέσεις για αλλαγή πολιτικής. Ίσως δεν χρειάζεται να κάνουν μάγια οι κεντρώοι ηγέτες. Αλλά χρειάζεται να κάνουν κάτι. Έστω και κάτι λίγο σαν αυτό που υπόσχεται ο Μακρόν.

    Ο Μακρόν υπόσχεται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που μοιάζει φιλόδοξη και ενδεχομένως για κάποιους ανούσια, αλλά στοχεύει στο πυρήνα του προβλήματος. Την άγνοια. Δεδομένου ότι δεν είναι εμπειρικός οικονομολόγος (όπως συνηθίζεται τελευταία) θεωρούμε βέβαιο ότι έχει υπολογίσει καλά το κόστος της μεταρρύθμισης. Αν την κάνει πράξη να είστε βέβαιοι ότι οι μαθητές που διαδήλωσαν προχθές στο Παρίσι (για λίγα μέτρα διότι η αστυνομία κατέστειλε την -χωρίς άδεια- διαμαρτυρία τους), θα την εκτιμήσουν.

    Δεν αρκεί προφανώς μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να να καταλαγιάσει η οργή του κόσμου. Είναι όμως ισχυρή ένδειξη ότι κάποιος πολιτικός αντιλαμβάνεται ότι η κοινωνία βράζει και προχωρά σε ουσιαστικές κινήσεις.  Η γνώση είναι επίσης ουσιαστικό αντίδοτο στο λαϊκισμό.

    Υ.Γ. Στην Ελλάδα αντίθετα, η θεωρητική προσέγγιση έχει πάντοτε στόχο να μην αλλάξει τίποτε. Οι υπουργοί παιδείας διαχρονικά έφεραν ο καθείς τη δικιά του μεταρρύθμιση αλλά ακόμη και εν έτει 2017 υπάρχουν μαθητές που δεν μπορούν αν πάνε στο σχολείο. Όπως συμβαίνει για παράδειγμα στα ορεινά χωριά του Κιλκίς, Ομαλό και Πεντάλοφο. Οι 12 μαθητές δημοτικού των χωριών αυτών πρέπει να μεταφερθούν 10 χιλιόμετρα μακριά για να πάνε στο σχολείο. 

    Παλιά μεταφέρονταν με το ΚΤΕΛ αλλά η σύμβαση δεν ανανεώθηκε. Μετά τα Χριστούγεννα η Περιφέρεια συμφώνησε να κάνει την μεταφορά ένας τοπικός συνεταιρισμός ταξί. Αφού δεν τους πλήρωσε ποτέ, οι ταξιτζήδες εύλογα σταμάτησαν τη μεταφορά μετά το Πάσχα, έχοντας προηγουμένως μεταφέρει για καιρό χωρίς ταρίφα τους μαθητές. Η Περιφέρεια δεν βρήκε λύση ενώ το Υπουργείο Παιδείας ασχολείται με την “εκπαιδευτική μεταρρύθμιση” και δεν έχει χρόνο για τέτοια. Τώρα απλώς πρέπει οι γονείς να μεταφέρουν τους μαθητές, ή οι τελευταίοι να μην πάνε σχολείο…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

    πηγή φωτογραφίας: AP/Christophe Ena            

  • Ένα χαμόγελο στην Ευρώπη από την επικράτηση Μακρόν

    Ένα χαμόγελο στην Ευρώπη από την επικράτηση Μακρόν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Αντώνης Αργυρός | Ημερομηνία: 2017-05-08 10:05:48 | Πηγή: News247

    Ανάσα ανακούφισης στους ευρωπαϊκούς λαούς  μετά τα αποτελέσματα των Γαλλικών εκλογών που δείχνουν την μεγάλη  νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν που συγκεντρώνει ποσοστό 63,85%.

    Το αποτέλεσμα των εκλογών στη Γαλλία, όμως δεν είναι  μόνο η ελπίδα για την αναγέννηση της Ευρωπαϊκής ενότητας και την ανάκαμψη της Ευρώπης μπροστά στους τόσους κινδύνους που αντιμετωπίζει το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ιδίως από την ρητορική της κ Λεπέν. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία έχουν αποκαλύψει το βαθύ χάσμα που υφίσταται στη γαλλική κοινωνία κι αυτό το χάσμα πρέπει να κλείσει ο νέος Πρόεδρος. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν αφήσει βαθιά τα σημάδια τους στη Γαλλία. Από το 2015 σχεδόν 240 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε τρομοκρατικές επιθέσεις και το ζήτημα αυτό  θα έχει να αντιμετωπίσει άμεσα ο νέος Πρόεδρος.

    Το μήνυμα των εκλογών για την Ελλάδα είναι ότι τάχθηκε ο Εμμανουέλ Μακρόν, στην τελευταία συνέντευξή του πριν τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, στην ιστοσελίδα Media part, υπέρ μίας συντονισμένης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, κι αυτό είναι πολύ καλό νέο.

    Ο νεότερος πρόεδρος στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας έγινε ο 39χρονος Εμμανουέλ Μακρόν και έτσι έδωσε το μήνυμα  και της  ηλικιακής ανατροπής στις γερασμένες ηγεσίες της Ευρώπης. Άγνωστος στο κοινό μέχρι την είσοδό του στην κυβέρνηση το 2014, αυτός ο πρώην τραπεζίτης που έγινε υπουργός Οικονομίας έθεσε στα τέλη Αυγούστου υποψηφιότητα στην κούρσα για την προεδρία με το κίνημά του, το «Εμπρός!». Και επειδή «αρχή άνδρα δείκνυσι» θα περιμένουμε να πνεύσει άνεμος ανανέωσης, τόσο στη Γαλλία αλλά  και στην ηγετική ομάδα της  Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία μετέχει αποφασιστικά ο Γάλλος Πρόεδρος, για να χτιστεί μία καλύτερη Ευρώπη, μία Ευρώπη που προστατεύει και υπερασπίζεται τους συμπολίτες μας και να την βγάλει γρήγορα από την μακρά κρίση που έχει περιπέσει. Άλλωστε ο Εμμανουέλ Μακρόν τάχθηκε ανοιχτά υπέρ ενός κοινού προϋπολογισμού αλλά κι ενός κοινού υπ. Οικονομικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι αυτά δεν νομίζω ότι επιθυμεί το Βερολίνο και η μάχη ελπίζουμε να αρχίσει.  «Η νίκη του Εμμανουέλ Μακρόν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές θα λειτουργήσει και ως μια "ευρωπαϊκή ώθηση"», τόνισε ο Ιταλός Πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι.Την ίδια ώρα η Γαλλία μετά το BREXIT ,έχει αυξημένα με γεωστρατηγικά  συμφέροντα στην Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή ,αλλά και στα Βαλκάνια και αποτελεί σημαντικό παίκτη στην περιοχή μας και παράγοντα που θα παίξει ιδιαίτερο  ρόλο στα όσα τεκταίνονται στην Ανατολική Μεσόγειο.

    Από την άλλη μεριά ο νέος πρόεδρος θα χρειάζεται ικανό αριθμό εδρών στη Βουλή για να προωθήσει το νομοθετικό του πρόγραμμα. Το σχετικά νεότευκτο κόμμα «Εμπρός!» του κ. Μακρόν δεν διαθέτει ακόμα τον εκλογικό μηχανισμό ούτε την απήχηση που μπορεί να του εγγυηθεί αξιοπρεπή αριθμό εδρών, έτσι τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα ,όσο οι σημερινοί πανηγυρισμοί δείχνουν αλλά η προσεχής εκλογική αναμέτρηση εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 18ης Ιουνίου, θα δείξει το κατά πόσον ο νέος Πρόεδρος της Γαλλίας θα πετύχει την υλοποίηση των στόχων του και θα ανατρέψει πλήρως το παλιό πολιτικό κατεστημένο της Χώρας του.

    Οι σχέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου  με τη Γαλλία ήταν ανέκαθεν κάτι παραπάνω από παραδοσιακά φιλικές και αυτά που μας ένωναν ήταν περισσότερα από εκείνα που μας χώριζαν σήμερα όσο ποτέ άλλοτε μας χρειάζεται η Γαλλική συμπαράσταση.

    *Ο Αντώνης Αργυρός είναι δικηγόρος και νομικός Σύμβουλος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  • Τοπίο στην ομίχλη για Δημόσιο, συμβασιούχους μετά την συμφωνία

    Τοπίο στην ομίχλη για Δημόσιο, συμβασιούχους μετά την συμφωνία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-05-08 09:40:31 | Πηγή: News247

    Μετά την προ ημερών συμφωνία της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης με τους θεσμούς για το Δημόσιο, που επιτεύχθηκε στο πλαίσιο της ευρύτερης συμφωνίας για το κλείσιμο της αξιολόγησης, ο οδικός χάρτης για το τι θα γίνει με το δημόσιο τομέα αλλά και με το μεγάλο θέμα των συμβασιούχων, ξεκαθάρισε μόνο εν μέρει.

    Τι γνωρίζουμε μέχρι τώρα:

    Πρώτον, ότι η κινητικότητα των δημοσίων υπαλλήλων μετακινείται, πλέον, για το Σεπτέμβριο. Αν και το ΥΠΔΑ διαβεβαιώνει ότι μέσω νομοθετικής ρύθμισης, θα διευθετεί όποιο ζήτημα προκύψει, δεν είναι ξεκάθαρο τι θα γίνει όλο αυτό το διάστημα με τις εκκρεμούσες μετατάξεις.

    Δεύτερον, ότι η αξιολόγηση, που σύμφωνα με το νόμο 4369/16  έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί έως 31 Μαρτίου, ναι μεν, υποτίθεται ότι, συνεχίζεται κανονικά αλλά, με δεδομένη την αποχή της ΑΔΕΔΥ από τη διαδικασία αλλά και την, έως τώρα, διάθεση του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης να μην οξύνει τα πνεύματα στο Δημόσιο, κανείς δεν γνωρίζει πότε και πώς θα ολοκληρωθεί. Κατά τα φαινόμενα η πολιτική ηγεσία του ΥΠΔΑ πήρε μία άτυπη παράταση από τους δανειστές, όπως αυτή που έχει δώσει κι εκείνη στους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά είναι βέβαιο ότι εφόσον δεν πιέσει να προχωρήσει η αξιολόγηση, θα βρει το πρόβλημα μπροστά της στην επόμενη συνάντηση με τους εκπροώπους των θεσμών.

    Τρίτον, στο θέμα των συμβασιούχων, με δεδομένες και τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν μέσα στην κυβέρνηση για το αν και με ποιον τρόπο πρέπει να μονιμοποιηθούν, το τοπίο είναι ακόμη πιο θολό. Πρώτα απ’ όλα, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα το προηγούμενο διάστημα, η χαρτογράφηση τους δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι ακόμη δεν έχει αποφασισθεί με ποιον τρόπο κάποιοι από αυτούς που αφενός αποδεδειγμένα καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και αφετέρου εργάζονται πολλά χρόνια στο Δημόσιο, θα γίνουν αορίστου χρόνου. Αν μιλάμε για «ανοιχτούς» διαγωνισμούς τότε ακόμη κι αν τα κριτήρια είναι «φωτογραφικά», γεγονός το οποίο είναι πολύ πιθανόν να δημιουργεί θέματα αντισυνταγματικότητας, εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να τους καλύψουν όλους. Αν πάλι τα κριτήρια είναι γενικά, τότε ακόμη περισσότεροι θα μείνουν εκτός. Αν, από την άλλη, μιλάμε για «κλειστούς» διαγωνισμούς, τότε ναι μεν καλύπτονται όλοι, αλλά, σε αυτή την περίπτωση, είναι πιθανόν τα προβλήματα αντισυνταγματικότητας να είναι πολύ περισσότερα και μεγαλύτερα. Δύσκολη εξίσωση, λοιπόν, και στις δύο περιπτώσεις που θα πρέπει οι νομικοί της κυβέρνησης να την λύσουν. 

    Και όλα αυτά υπό την προϋπόθεση μιας μίνιμουμ πολιτικής συναίνεσης ή έστω ανοχής από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η οποία, υπό πολλές προϋποθέσεις, φαίνεται να μπορεί, μερικώς, να επιτευχθεί ΜΟΝΟ στις περιπτώσεις συμβασιούχων που εργάζονται επί πολλά έτη στο Δημόσιο και άρα, εκ των πραγμάτων, οι συμβάσεις τους δεν μπορούν χαρακτηριστούν ορισμένου χρόνου. Γιατί αν μιλήσουμε για τους συναδέλφους τους που αφενός ο χρόνος εργασίας τους δεν είναι μεγάλος και αφετέρου εμφανίζονται από ορισμένες πλευρές ως ευνούμενοι της παρούσας κυβέρνησης, όπως για παράδειγμα τους εργαζόμενους στην καθαριότητα των οποίων οι συμβάσεις παρατάθηκαν από τα τέλη του 2014, αρχές 2015, τότε, κατά τα φαινόμενα, δύσκολα θα βρεθεί συναίνεση με κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης για «κλειστό» διαγωνισμό ή «φωτογραφικά» κριτηρια.

    Με αυτά τα δεδομένα, όποιο δρόμο και να διαλέξει η κυβέρνηση, μοιάζει να είναι εκ των προτέρων δύσβατος τόσο πολιτικά όσο και νομικά. Εξού και η ομίχλη που σκεπάζει τόσο το τοπίο αναφορικά με τους συμβασιούχους όσο και, σε πολλές περιπτώσεις, τις γενικότερες μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο. 

    *O Χρίστος Βούζας είναι διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Δυστυχώς, αυτοί είμαστε

    Δυστυχώς, αυτοί είμαστε

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-05-08 09:13:14 | Πηγή: News247

    Τα επεισόδια στο Βόλο, με τις μονομαχίες στην πεζογέφυρα, τα μαχαίρια, τους τραυματισμούς, τα αυτοκόλλητα και με θεατές τους αστυνομικούς, δεν είναι ούτε “ντροπή”, ούτε ανορθογραφία. Είναι κάτι πολύ χειρότερο.

    Είναι η εικόνα μας.

    Απόδειξη, τα όσα έγιναν μια μέρα μετά σε άλλο άθλημα και όλα όσα έχουν γίνει στο παρελθόν. Οι νεκροί, οι τραυματίες, τα κυνηγητά τα σπασμένα καθίσματα, οι δηλώσεις τα “πύρινα” πρωτοσέλιδα, οι πολιτικοί χειρισμοί.

    Συνήθως, τα επεισόδια αντιμετωπίζονται ως μια παρεκτροπή κάποιων “κάφρων”, που μετεξελίχθηκαν σε στρατούς και που όπως λέγεται “ουδεμία σχέση έχουν με τους αγνούς φιλάθλους”.

    Λάθος. Έχουν πολύ μεγάλη σχέση γιατί όλοι λειτουργούν στο ίδιο πλαίσιο και επομένως και οι φίλαθλοι, νομιμοποιούν τελικά τους κανόνες της πεζογέφυρας.

    Διότι τον κάφρο, πολλοί εμίσησαν, τον πρόεδρο που τον προστατεύει και τον πολιτικό που χαϊδεύει τον πρόεδρο ουδείς. Η ανοχή, η απάθεια ή ακόμα και η αντιμετώπιση του μαχαιροβγάλτη, ως “παρανοϊκά ερωτευμένου με την ομάδα του”, καθιστά τους πάντες συμμέτοχους στο έγκλημα.

    Το γεγονός ότι αυτό το σύστημα, που αποτελείται από προέδρους, στρατούς, αγνούς οπαδούς, πληρωμένους οπαδούς, φιλάθλους, ειδήμονες, επιστήμονες, πολιτικούς και δημοσιογράφους, παράγει τις ίδιες εικόνες επί χρόνια, δείχνει ότι όλοι οι παραπάνω συνδέονται και τελικά συνυπάρχουν.

    Οι ελάχιστοι που κατά καιρούς όρθωσαν ανάστημα, αντιμετωπίστηκαν ως τρελοί, ρουφιάνοι, κορόιδα και άσχετοι. Ήταν λίγοι και δεν είχαν καμία τύχη.

    Ο πολιτισμός είναι η εξαίρεση σε αυτό το σύστημα. Γι'αυτό ακόμα μνημονεύουμε τη συμπεριφορά μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004, όταν “μας έβλεπαν οι ξένοι” και δεν τολμούσαμε στο δρόμο να πατήσουμε την λωρίδα κυκλοφορίας των Μέσων Μεταφοράς.

    Οι συνένοχοι λοιπόν, δεν θα δώσουν ποτέ λύση στο πρόβλημα της βίας στον ελληνικό αθλητισμό γιατί είτε με τη συμμετοχή τους, είτε με την ανοχή τους, είτε με την επιβράβευση μέσω εισιτηρίων ή ψήφων, ενισχύουν τους πρωταίτιους.

    Το καφριλίκι σε αυτή τη χώρα, είναι κανονικότητα και το αν θα χάσει κάποιος τη ζωή του, είναι θέμα τύχης. Όταν βρεθούν οι πολιτικοί, που θα αντιμετωπίσουν με θάρρος και σεβασμό στους νόμους, το παραπάνω σύστημα, θα μείνουν στην ιστορία.

    Κρίμα που δεν θα εκλεγούν ποτέ ξάνα.

  • Ο Μακρόν και οι Έλληνες ακροκεντρώοι

    Ο Μακρόν και οι Έλληνες ακροκεντρώοι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-08 08:55:34 | Πηγή: News247

    Καμιά φορά ακόμα και τα κλισέ έχουν την χρησιμότητά τους. Γιατί πράγματι είναι κλισέ το να χαρακτηρίζεις την νίκη του Μακρόν “ανάσα”, ειδικά όταν αυτή ήταν αναμενόμενη πολιτικά βάσει της “γεωγραφίας” των πολιτικών δυνάμεων στη Γαλλία και των θέσεων που είχαν εκφράσει οι εκπρόσωποί τους.

    Η συγκεκριμένη διατύπωση λοιπόν, μάλλον αποκαλύπτει ότι ακόμα και αυτοί που την χρησιμοποιούν κρατούν πολύ μικρό καλάθι για το τι θα ακολουθήσει. Διότι όντως η εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας είναι επιτυχία της Δημοκρατίας που κράτησε, όσο πιο πολύ μπορούσε, στην άκρη τις διχαστικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές θέσεις που εκπροσωπεί η Λεπέν και το “εθνικό” Μέτωπό της.

    Αλλά σε καμιά περίπτωση η εκλογή του δεν λύνει τα προβλήματα που είναι ήδη ανοιχτά στη Γαλλία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης: την ανέχεια, τη στασιμότητα, τον περιορισμό των δικαιωμάτων, την περιθωριοποίηση όλο και μεγαλύτερων κατηγοριών του πληθυσμού, το συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα των λαϊκών στρωμάτων με τις ελίτ.

    Και θα ήταν απλώς κωμικό εάν δεν ήταν -επί της ουσίας- τραγικό πολιτικά, ότι όλα αυτά τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις και όλα τα προβλήματα που απαιτούν λύσεις, απουσιάζουν παντελώς από τις ανακοινώσεις της Νέας Δημοκρατίας και του Ποταμιού, δυο κομμάτων που παρά τις μικρές τους διαφορές πανηγυρίζουν για την εκλογή Μακρόν με παρόμοιο τρόπο: Σαν να μην κέρδισε ο Γάλλος πολιτικός αλλά ο Μητσοτάκης και ο Θεοδωράκης.

    Είναι σύνηθες βέβαια να προσπαθούν πολλοί να "φωτογραφηθούν" με έναν νικητή και ιδίως την ημέρα της πανηγυρικής εκλογής του: Να πάρουν κάτι από την αίγλη του, να δείξουν ότι έχουν κάτι από το “πρόγραμμα νίκης”, να μας πείσουν -δια του Μακρόν- ότι μπορεί και αυτοί να κερδίσουν.

    Το κωμικό είναι ότι οι “μεταρρυθμιστές” μας ισχυρίζονται ότι δια του Μακρόν “νίκησε” το δικό τους... πρόγραμμα, αλλά ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος, που γνωρίζει ότι νίκησε γιατί 64,2% των Γάλλων ήθελε να χάσει η Λεπέν και το πρόγραμμά του επικροτήθηκε το πολύ από έναν στους τρεις Γάλλους, δεν λέει κάτι τέτοιο. Οπότε, αντίθετα με τους καθ' ημάς φωστήρες, ο Μακρόν -πολύ προσεκτικά και πολύ μελετημένα- περιορίστηκε σε γενικότητες, ενωτικές – δημοκρατικές αναφορές και στον γαλλικό εθνικό ύμνο!

    Από την άλλη, δια της τεθλασμένης και του... twitter, ο Αλέξης Τσίπρας και η Φώφη Γεννηματά, που ευλόγως απέφυγαν κάθε “προγραμματική” αναφορά, “συναντήθηκαν” σε διατυπώσεις για νίκη – ανάσα για τη Δημοκρατία και την ανάγκη (προοδευτικής) αλλαγής πορείας της Ευρώπης. Κάτι που έχει την σημασία του, όπως θα αποδειχθεί τους προσεχείς δύσκολους μήνες.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Δεν νίκησε ο Μακρόν. Έχασε (ευτυχώς) η Λε Πεν

    Δεν νίκησε ο Μακρόν. Έχασε (ευτυχώς) η Λε Πεν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Σαββίδης | Ημερομηνία: 2017-05-08 08:12:38 | Πηγή: News247

    Το αποτέλεσμα ξεκάθαρο. Το πυροτέχνημα που φέρει το όνομα Εμανουέλ Μακρόν εκλέγεται πρόεδρος της Γαλλίας με 66%, έναντι 34% για την υποψήφια της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν. Βρισκόμαστε όμως πραγματικά μπροστά σε μια νίκη του κέντρου και της ελεύθερης οικονομίας, απέναντι στις ιδέες του φασισμού και του ρατσισμού; Όχι! Με ανακούφιση γίναμε μάρτυρες ενός λαού, που σε αντίθεση με τον αμερικανικό, αντιλαμβάνεται τι θα σήμαινε ενδεχόμενη επικράτηση μιας δύναμη που βάζει τον εθνικισμό πάνω απ' όλα. Γαλήνια μπορούμε να δηλώσουμε πως αν δεν υπάρχει νικητής, σίγουρα υπάρχει ηττημένη και αυτή είναι η Μαρίν Λε Πεν.

    Ωστόσο, οι αριθμοί μιλάνε με πολλούς τρόπους και το σημαντικότερο δίδαγμα για όσους τους αντιμετωπίζουν με ευλάβεια, είναι να γνωρίζουμε πάντα πως πίσω τους, βρίσκονται άνθρωποι. Η αποχή σε συνδυασμό με την ψήφο λευκό/άκυρο που άγγιξε ποσοστά ρεκόρ, μας φέρνει μπροστά σε ένα αποτέλεσμα που περιγράφει ξεκάθαρα πως το βράδυ της Κυριακής δεν υπήρχε δίλημμα.

    Η μία επιλογή ήταν ο Εμανουέλ Μακρόν, στην οποία πρέπει κανείς να ζυγίσει τον φόβο και την μαζική προπαγάνδα απέναντι στην έλευση της ακροδεξιάς, η άλλη υπήρξε εκείνη του εθνικισμού που παρότι ενισχυμένη, μοιάζει ανήμπορη ακόμη και να πλησιάσει σχετικά την πλειοψηφία και η τρίτη, πιο μαζική από εκείνη που επέλεξε την Μαρίν Λε Πεν, ήταν η επιλογή της απόρριψης. Πάνω από 4 εκατομμύρια πολίτες άρθρωσαν ξεκάθαρα και μέσα στην κάλπη την αποδοκιμασία τους στις προσφερόμενες επιλογές, ενώ 25% και πλέον του συνόλου των Γάλλων πολιτών δεν προσήλθαν καν να ψηφίσουν. Δύο στοιχεία που αποτελούν ρεκόρ για την ιστορία της χώρας και αναδεικνύουν ως εκ τούτου, πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να πανηγυρίζει.

    Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος φάνηκε εν μέρει να έχει λάβει το μήνυμα. Ο Εμανουέλ Μακρόν στις πρώτες του δηλώσεις μετά την αναγγελία του αποτελέσματος έκανε λόγο για πολίτες που βρίσκονται σε απόγνωση. Μίλησε με ηρεμία, χωρίς πανηγυρικούς τόνους. Προχώρησε ένα βήμα πιο πέρα, δηλώνοντας το σεβασμό του στην επιλογή κάθε ψηφοφόρου, ακόμη και αυτών που επέλεξαν την ακροδεξιά και αυτό σημαίνει πολλά. Δείχνει αν μη τι άλλο μια θέληση για σεβασμό της Δημοκρατίας, η οποία πολλές φορές δεν παράγει το αποτέλεσμα που καθένας από εμάς θα επιθυμούσε.

    Την ίδια ώρα, ο νέος Γάλλος πρόεδρος έσπευσε να μιλήσει για τρομοκρατία, να ξεκαθαρίσει πως η χώρα του θα εξακολουθήσει να διάγει πολέμους στο όνομα της ειρήνης, σε μια σειρά από σημεία του πλανήτη και αμέλησε να τονίσει πως τα εκατοντάδες θύματα της τρομοκρατίας στην ίδια του τη χώρα, έχασαν τη ζωή τους από χέρια Γάλλων συμπολιτών τους.

    Δεν είναι ώρα να πιαστούμε από το αποτέλεσμα για να παρουσιάσουμε μια Ευρώπη που ανασταίνεται. Υπάρχει άλλωστε και ο ιατρικός όρος “έκλαμψη”, που θέλει τον μελλοθάνατο να βιώνει μια στιγμή απόλυτης διαύγειας, λίγο πριν το οριστικό τέλος. Η Ευρώπη δεν κερδίζει τους λαούς της, γιατί πολύ απλά δεν εφάπτεται σε κανένα επίπεδο με αυτούς. Δεν αποδεικνύει την αντοχή της απέναντι στην ακροδεξιά και το λαϊκισμό, γιατί πολύ απλά είναι οι πολιτικές της που διέλυσαν χώρες, έστειλαν εργαζόμενους στην ανέχεια και Ευρωπαίους πολίτες στον θρησκευτικό εξτρεμισμό, που τους γέννησε. Πολιτικές που, αν πάρουμε παράδειγμα από την ίδια μας τη χώρα, αλλά και από την αποστροφή των Βρετανών στην ΕΕ και την διάλυση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων σχεδόν σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, εξακολουθούν να εφαρμόζονται και να δηλητηριάζουν τις κοινωνίες.

    Είναι καιρός να σταματήσουμε να μιλάμε για πολιτική και ευημερία με όρους θρησκευτικής πίστης. Η Ευρώπη, ο πλανήτης όλος, βιώνει μια μεγάλη κρίση και αυτή δεν είναι οικονομική. Είναι κρίση αξιών, προσανατολισμού, ιδεών και οραμάτων. Η αλλαγές στην εξουσία δεν έρχονται σαν κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα της αίσθησης μεγάλων μαζών του πληθυσμού πως ζουν αποκλεισμένοι από την ουσία της ζωής, αναγκασμένοι σε μια αέναη ανάβαση της πέτρας του Σίσυφου που δεν οδηγεί πουθενά. Η άνοδος των “λαϊκιστών”, για την οποία πολύ εύκολα μιλάνε πολλοί, ήρθε διότι εκείνοι που προηγήθηκαν παραπλάνησαν, εξαπάτησαν, απογοήτευσαν και έφεραν χειρότερες μέρες σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

    Αυτό που βιώνουμε λοιπόν είναι η αντίδραση. Δεν εξετάζω αν αυτή συμβαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν γνωρίζω καν αν έχει προσανατολισμό. Ήρθε όμως η ώρα να μιλάμε με όρους φυσικής, όταν αναφερόμαστε στις κοινωνίες των ανθρώπων. Αντί να συνεχίσουμε να μιλάμε για δημοκράτες και λαϊκιστές, για ευρωπαϊστές και απομονωτιστές, για “καλούς” και για “κακούς”, χωρίς να υπάρχει συνάφεια των ιδιοτήτων με τις πράξεις αυτών που τις επικαλούνται, καλό είναι να θυμηθούμε βασικούς νόμους της φυσικής. Η δράση, φέρνει αντίδραση. Το συμπιεζόμενο ελατήριο κάποτε σπάει ή εκτινάζεται. Το φρένο που κάποιοι αποφάσισαν να πατήσουν στο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος, στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας προκαλεί την λεγόμενη αδράνεια και δεν αποτελεί παράδοξο που μεγάλες ομάδες πολιτών βρίσκονται εξαιτίας της κολλημένοι στα άκρα της αμαξοστοιχίας. Για αρκετούς από αυτούς δεν υπήρχε επιλογή. Τους πέταξε εκεί το απότομο φρενάρισμα.

    Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει αναφερθεί συχνά σε αυτό το φαινόμενο. Στα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που αισθάνονται απόκληροι της χώρας και της ζωής τους. Ο ίδιος έχει άλλωστε αναφέρει χωρίς περιστροφές πως ενδεχόμενη αποτυχία του, θα σημάνει την έλευση της Λε Πεν στην εξουσία. Ίσως αυτό το τελευταίο να λειτούργησε και ως 'διεγερτικό' των προοδευτικών ανακλαστικών των ψηφοφόρων. Ωστόσο, ο νέος πρόεδρος πρεσβεύει ένα οικονομικό πρόγραμμα “ντάλε-κουάλε” με όσα είδαμε μέχρι σήμερα. Ποντάρει πολλά σε περισσότερη δουλειά, χωρίς ιδιαίτερους περιορισμούς υπέρ του εργαζόμενου και προσωπικά δεν μπορώ να βρω κάποιον σημαντικό λόγο που ο νεότερος Γάλλος πρόεδρος από την εποχή του Βοναπάρτη, όσο ευφυής και ταλαντούχος και αν είναι, θα μπορέσει να επιτύχει, με το ίδιο οικονομικο-κοινωνικό πρόγραμμα, εκεί που οι προκάτοχοί του απέτυχαν οικτρά.

    Φωτο: AP Photo/Michel Euler

    *Ο Λευτέρης Σαββίδης είναι δημοσιογράφος

  • Η Ευρώπη που αντιστέκεται

    Η Ευρώπη που αντιστέκεται

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-07 21:21:14 | Πηγή: News247

    Μετά από την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, πολλοί, σε όλη την Ευρώπη, άρχισαν να κάνουν προβλέψεις για τη νέα αμερικανική 'απόβαση στη Νορμανδία' – προαναγγέλλοντας την επικράτηση των πάσης φύσεως λαϊκιστών.

    Η Ευρώπη, κουρασμένη από τις πολιτικές της λιτότητας και τις παρενέργειες του προσφυγικού, έδειχνε πιο έτοιμη από ποτέ να παραδοθεί στα κελεύσματα των ηγετών όπως η Μαρίν Λεπέν.

    Οι ολλανδικές κάλπες έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης στην ακροδεξιά – και τώρα ήρθε η σειρά της Γαλλίας: η άνετη επικράτηση Μακρόν οδηγεί στα Ηλύσια Πεδία έναν άνθρωπο με ξεκάθαρη άποψη υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

    Η εκλογή του σηματοδοτεί τη συνέχεια του γαλλογερμανικού άξονα σε μία νέα βάση: είναι προφανές ότι αν οι 'σκληροί του Βερολίνου' επιμείνουν στις περιοριστικές πολιτικές , θα συμβάλουν απλώς στη δημιουργία των επόμενων Λεπέν, που δεν θα ηττηθούν.

    Η Ευρώπη αντιστέκεται στην ακροδεξιά – αλλά όχι για να διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς. Αντιστέκεται στα απωθητικά σχέδια των λαϊκιστών διεκδικώντας την Ευρώπη της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

    Για την Ελλάδα, τα νέα δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτερα: ο Μακρόν φρόντισε λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες να στείλει το μήνυμα ότι θα είναι συμπαραστάτης στο θέμα της διευθέτησης του χρέους , κατά το πρότυπο Ολάντ.

    Σε κάθε περίπτωση, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα κριθεί στην πράξη. Αλλά η νίκη του στέλνει ένα μήνυμα ελπίδας σε ολόκληρη την ήπειρο.

    (Φωγογραφία: AP/Thibault Camus)

  • Ο Μακρόν και η δημοκρατία της Βαϊμάρης

    Ο Μακρόν και η δημοκρατία της Βαϊμάρης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρήστος Δεμέτης | Ημερομηνία: 2017-05-07 21:21:14 | Πηγή: News247

    "Αν αποτύχω στο οικονομικό και κοινωνικό πεδίο, η κατάσταση θα είναι ακόμη χειρότερη σε πέντε χρόνια. Και σε πέντε χρόνια, οι συνθήκες που θρέφουν το Εθνικό μέτωπο θα είναι πιο έντονες. Για το λόγο αυτό πρέπει να κινηθώ γρήγορα και να παράγω αποτελέσματα. Το γαλλικό μοντέλο είναι το μόνο στα πλαίσια των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών που δεν έχει ρυθμίσει το πρόβλημα της αυξημένης ανεργίας".

    Όσο "παράδοξο" κι αν φαντάζει, τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον ίδιο τον Εμανουέλ Μακρόν, που κέρδισε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές και έγινε ο πιο νέος σε ηλικία πρόεδρος της Γαλλίας στην ιστορία. Ο Μακρόν προέβη στις παραπάνω δηλώσεις λίγες ημέρες πριν τον δεύτερο γύρο, μιλώντας στο διαδικτυακό portal Mediapart, κάνοντας μια φαινομενικά, πρώιμη αυτοκριτική, αποσκοπώντας στην πραγματικότητα στο να συσπειρώσει το κοινό του και να εμπνεύσει την τελευταία στιγμή τους αναποφάσιστους.

    Όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα, το εκλογικό σώμα τον προτίμησε, όχι όμως βάσει των δεσμεύσεων του και των δηλώσεων της τελευταίας στιγμής, αλλά επειδή ήταν η "λιγότερη κακή" επιλοιγή γα τη Γαλλία. Βλέπετε οι Γάλλοι ήταν και παραμένουν φιλοευρωπαϊστές και αυτό που ζητούν είναι ο επόμενος πρόεδρος να σεβαστεί αφενός την ευρωπαϊκή ύπαρξη και πορεία της χώρας τους και κυρίως, τα εργασιακά. Πολλοί όμως φοβούνται (με μια δόση υπερβολής ίσως) μη γίνει η διακυβέρνηση Μακρόν, μια νέα "δημοκρατία της Βαϊμάρης", που οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ.

    Όντας "εκσυγχρονιστής" και φίλα προσκείμενος σε τραπεζικούς κύκλους, ο Εμανουέλ Μακρόν φέρει πάνω του το "στίγμα" της ακραία νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η οποία έχει οδηγήσει σε ύφεση αρκετά κράτη του Νότου. Αντιθέτως, η εφαρμοζόμενη λιτότητα δια του ελέγχου έχει προκαλέσει μεγάλα πλεονάσματα για τη γερμανική μηχανή που αποτελεί έναν "αναγκαίο σύμμαχο" για τη Γαλλία, αλλά και έναν παραδοσιακό αντίπαλο πόλο.

    Αν δείτε άλλωστε το προεκλογικό πρόγραμμα της Μαρίν Λεπέν, ακριβώς πάνω σε αυτά τα δύο στοιχεία βασίστηκε. Δηλαδή στο εργασιακό μέτωπο και στην πολιτική Σόιμπλε, θιασώτης της οποίας εμφανίστηκε να είναι ο Εμανουέλ Μακρόν. Η ίδια η Λεπέν αποκάλεσε τον ανταγωνιστή της "βρέφος Ολάντ" και του επιτέθηκε για τον εργασιακό νόμο που θέλησε να αλλάξει. Εκείνος δεν απάντησε ουδέποτε πειστικά, απλά ανέφερε ότι ναι μεν θα σεβαστεί τις συλλογικές συμβάσεις και τις εργασιακές σχέσεις, ωστόσο όπως τόνισε, αυτές πρέπει να "ελαστικοποιηθούν".

    Την ημέρα των εκλογών, και λίγο πριν το αποτέλεσμα της κάλπης, φίλος με ελληνογαλλική καταγωγή που ψήφισε στην Αθήνα τον Εμανουέλ Μακρόν, μου έλεγε χαρακτηριστικά: "Από το ορφανό του Χίτλερ καλύτερα το "μία απ τα ίδια". Ψήφισα Μακρόν αναγκαστικά". Ακριβώς με αυτό τον γνώμονα ψήφισαν πολλοί σοσιαλιστές, κεντρώοι και αναποφάσιστοι Γάλλοι ψηφοφόροι. Χαρακτηριστικό είναι δε, πως το πιο δημοφιλές hashtag στο Twitter ήταν το #AllezVoter, κοινώς "να πάτε να ψηφίσετε", σε μια προσπάθεια των χρηστών των social media να μειώσουν την αποχή που θα ευνοούσε τη Λεπέν. Το δεύτερο σε δημοφιλία βέβαια, ήταν το #NiPatrieNiPatron. Ούτε τον έναν, ούτε τον άλλο.

    Election night. Macron supporters near the Louvre #Presidentielle2017 @wsj pic.twitter.com/biMifWe4y9

    — Noemie Bisserbe (@NBisserbe) May 7, 2017  

    Election night. Macron supporters near the Louvre #Presidentielle2017 @wsj pic.twitter.com/biMifWe4y9

    Ο Μακρόν έχει πλέον στα χέρια του μια "καυτή πατάτα". Αν δεν σεβαστεί τα κεκτημένα του Γάλλου εργαζόμενου που έχουν κερδηθεί με αίμα, τότε θα φτάσει στο 2022 βαθύτατα ηττημένος και η Μαρίν Λεπέν θα πανηγυρίζει μια άνετη επικράτηση. Γιατί μπορεί τώρα να "έχασε", όμως στην πραγματικότητα έχει κερδίσει από τον πρώτο γύρο, αφού μια πολιτικός με ακροδεξιές, αντιμεταναστευτικές και ευρωσκεπτικιστικές θέσεις, κατάφερε να περάσει στη δεύτερη φάση.

    Η Ευρώπη είναι λοιπόν "ανακουφισμένη" για τη νίκη του Μακρόν, αλλά θα πρέπει να είναι προβληματισμένη για την πορεία της Λεπέν μέχρι εδώ. Οι ίδιες οι ελίτ και τα κέντρα εξουσίας των Βρυξελλών είναι αυτές που άνοιξαν τον δρόμο για να φοβόμαστε για μια επικράτηση της ακροδεξιάς σε χώρα που αποτέλεσε παραδοσιακά, κοιτίδα της δημοκρατίας.

    Αν ο Μακρόν διαλύσει το κοινωνικό κράτος, τότε η Ευρώπη σε πέντε χρόνια από τώρα δεν θα είναι πια η ίδια. Η διάλυση αυτού του κοινωνικού κράτους, ξεκίνησε μάλιστα από τον ίδιο, όταν συνεργάστηκε με τον Φρανσουά Ολάντ όντας υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του.

    Ο νόμος του Μακρόν για την ανάπτυξη και την επιχειρηματική δραστηριότητα προέβλεπε ελαστικοποίηση του ωραρίου, άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές και άλλα μέτρα που βλέπουμε να εφαρμόζονται και στη χώρα μας στη λογική του "δεν υπάρχει εναλλακτική".

    Βάσει εξαγγελιών σχεδιάζει να εξαφανίσει 120.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα και δήλωσε πως θα "κυβερνήσει με διατάξεις", κάτι που όταν προσπάθησε να κάνει ο Ολάντ, είδε το Παρίσι και άλλες μεγάλες πόλεις να καίγονται.

    Πώς λοιπόν ο εν λόγω άνθρωπος θα διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχο του; Αποτελούν οι δηλώσεις του που παρουσιάζονται στην αρχή του κειμένου μια ειλικρινή και συνειδητοποιημένη παραδοχή, ή ήταν μια ιαχή παραπλάνησης μπροστά στον φόβο της ήττας; Κατ' εμέ, ήταν ξεκάθαρα, το δεύτερο.

    Ο Μακρόν έγινε πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας όχι γιατί τον επέλεξαν ως ηγέτη τους οι Γάλλοι, αλλά επειδή απέρριψαν (για τώρα) τη Λεπέν. Το μη χείρον βέλτιστον με άλλα λόγια και κάτι που θα δούμε να γίνεται σε αρκετά κράτη από εδώ και στο εξής. Πράγμα που αποτελεί και τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την επόμενη μέρα.

    Δείτε σε γράφημα της Wall Street Journal το πώς συμβαδίζουν τα ποσοστά ανεργίας με τα ποσοστά της Λεπέν:

     

    Εν κατακλείδι, για να χαρτογραφήσουμε το τι μέλλει γενέσθαι από εδώ και στο εξής, αρκεί να δούμε τα παρακάτω που προκύπτουν από τις θέσεις και τις προεκλογικές εξαγγελίες:

    Ο Εμανουέλ Μακρόν είναι υπέρ της θέσπισης ενός προϋπολογισμού της ευρωζώνης, ενώ υποστηρίζει την ιδέα να υπάρξει ένας υπουργός Οικονομικών για τη ζώνη του ευρώ. Επίσης ζητά τη μετατροπή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε ένα πλήρες νομισματικό ταμείο παρόμοιο με το ΔΝΤ και την προώθηση της ολοκλήρωσης της τραπεζικής ένωσης.

    Έχει δηλώσει πως πρώτη προτεραιότητά του ως πρόεδρος, θα είναι η μεταρρύθμιση της γαλλικής οικονομίας έτσι ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη με τη Γερμανία. Σε αυτό το πλαίσιο θα ενταχθούν και τα εργασιακά, κάτι που αποτελεί απαίτηση των "σκληρών" του Σόιμπλε για να προχωρήσει η συνεργασία ανάμεσα στα δύο κράτη.

    Ο κύκλος του Γερμανού υπ. Οικονομικών αντιτίθεται σε οποιαδήποτε μέτρα με στόχο τη συγκέντρωση οικονομικών πόρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εκτιμά πως οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία και άλλες χώρες είναι το κλειδί για την ενίσχυση της ευρωζώνης. Μένει λοιπόν να δούμε τι θα "θυσιάσει" ο νέος πρόεδρος, αν δεν θέλει να "καρατομηθεί" στις επόμενες εκλογές, με τον πιο ηχηρό τρόπο

  • Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης πέρασε την πύλη της αθανασίας

    Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης πέρασε την πύλη της αθανασίας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μανόλης Τσακίρης | Ημερομηνία: 2017-05-07 16:52:38 | Πηγή: News247

    Έφυγε ένας σπουδαίος Έλληνας, ένας ευπατρίδης. Η πατρίδα μας, αυτή τη φτωχή εποχή, έγινε ακόμα φτωχότερη. Ο Διαμαντής μας, το διαμάντι μας, ο δάσκαλός μας, δεν είναι πια μαζί μας. Στην περίπτωση του δεν ισχύει το «ουδείς αναντικατάστατος».

    Είχαμε την τύχη, η σύντροφός μου κι εγώ, να ζήσουμε τα τελευταία 30 χρόνια από πολύ κοντά την προσφορά, τη φιλία του, τις απέραντες γνώσεις του.

    Δεν είμαστε απλώς συνομιλητές του. ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΤΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ, ΤΗΣ ΜΑΡΙΕΤΤΑΣ, ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ.

    Ευλογημένος ο ΜΗ ΑΠΕΡΧΟΜΕΝΟΣ  από τη ζωή μας ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

     

    Στο Μέγαρο Μελά, στην παρουσίαση του βιβλίου μου, «ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ», από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ. Στο πάνελ διακρίνονται δίπλα στον Διαμαντή Πεπελάση, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος,  ο συντονιστής της εκδήλωσης, Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ, Λάμπης Ταγματάρχης, ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Σπύρος Βούγιας

    Όταν του παρουσίασα το βιβλίο του «ΓΑΣΤΟΥΝΗ-ΜΠΕΡΚΛΕΥ», μαζί με τον ακριβό του και οικογενειακό μου φίλο, Λευτέρη Παπαδόπουλο,  στο κατάμεστο θέατρο του ΜΟΥΣΟΥΡΗ, δεν μπορούσε να κρύψει τη συγκίνησή του αυτός ο ευφυής οικονομολόγος, που υπήρξε  ο αναμορφωτής της ελληνικής οικονομίας  σε μια κρίσιμη εποχή, που συνέδεσε πρώτος τις πολιτιστικές δράσεις με το τραπεζικό σύστημα, δημιουργώντας σε κάθε γωνιά της Ελλάδος έναν πολιτιστικό θεσμό.

    Φίλος στενός του Ανδρέα Παπανδρέου και κουμπάρος του στον γάμο του με τη Μαργαρίτα, γύρισε με τον Ανδρέα στην Ελλάδα και ήταν από τους λίγους που θα μπορούσαν να διαφωνήσουν με τον τότε, αλλά και για πολλά χρόνια έκτοτε, κυρίαρχο της πολιτικής ζωής της χώρας.

     

    Στο θέατρο ΒΕΑΚΗ, ο Διαμαντής Πεπελάσης  στην παρουσίαση του βιβλίου του τότε Υπουργού Πολιτισμού, καθηγητή  Ευάγγελου Βενιζέλου, με τίτλο «ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΕΙΑ», παρουσία του ακριβού μας επίσης φίλου Ιάκωβου Καμπανέλλη και του τότε Υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Παπανδρέου. Το βιβλίο παρουσίασε ο Μανόλης Τσακίρης.

    ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ  του οφείλω πολλά. Συμμετείχε στο πάνελ της παρουσίασης των δύο τελευταίων βιβλίων μου. Την τελευταία φορά, ήρθε και στο Μέγαρο Μελά, γιατί  δεν ήθελε να λείψει από την εκδήλωση του φίλου του Μανόλη, όπως είπε στον κοινό μας φίλο Λευτέρη Παπαδόπουλο.

    Αυτά εντέλει μένουν στη μικρή ζωή μας, ανάμεσα στην τόση ασχήμια και παραπληροφόρηση, που συχνά αλλοιώνει την εικόνα του καθενός.

    Τώρα, το ταξίδι σου «Γαστούνη- Μπέρκλεϋ» θα είναι πιο εύκολο, Διαμαντή, διαμάντι μας!!!!

    *Ο Μανόλης Τσακίρης είναι Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Ύδρας και Πρόεδρος του ιστορικού Συλλόγου Οικολόγων Ύδρας

  • Η Γαλλία δείχνει το δρόμο στην Ευρώπη

    Η Γαλλία δείχνει το δρόμο στην Ευρώπη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-05-06 08:42:35 | Πηγή: News247

    Στις αρχές της δεκαετίας κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα ερχόταν η εποχή που η Ευρώπη θα δίχαζε τους Ευρωπαίους. Προφανώς μεσολάβησαν καταστάσεις και γεγονότα που σε μεγάλο βαθμό ριζοσπαστικοποίησαν τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας, αλλά και έτσι όπως έχουν τα πράγματα η κρίση ταυτότητας που διέρχεται η Ευρώπη δεν δικαιολογεί την επιστροφή ιδεολογιών που τάσσονται κατά της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ευρώπη στερείται οράματος, μια και όσοι πήραν τη σκυτάλη από εκείνους που σχεδίασαν την προοπτική της με βάση το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, το κοινωνικό κράτος και τη δημοκρατία, επέλεξαν με διαφορετικά κριτήρια να φθάσουν στην ευρωπαϊκή ενοποίηση. Και μπορεί θεωρητικά να κρατούν ζωντανή αυτή την προοπτική, στην πράξη όμως είναι εμφανές ότι την υπονομεύουν. Ωστόσο η υπονόμευση που κατέληξε σε φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης-χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα- μόνο ως άλλοθι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αύξηση του λαϊκισμού και την άνοδο των ακραίων ιδεολογιών.

    Όσον αφορά στην Ελλάδα η άνοδος του λαϊκισμού είναι μικρότερη(επί του παρόντος τουλάχιστον) σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Μ. Βρετανία, αλλά και σε αρκετές χώρες του ευρωπαϊκού βορρά. Το πλέον όμως ανησυχητικό είναι ότι όσο εντείνεται η κρίση τόσο γίνονται ευδιάκριτες οι ομοιότητες της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Δεξιάς. Και όσο αυτές οι ομοιότητες  καταλήγουν σε κοινούς εχθρούς, τόσο η σύγκλιση των δύο άκρων δεν αφήνουν χώρο έκφρασης στη μετριοπάθεια και στη λογική.

    Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η "ουδέτερη" στάση που κράτησε ο Μελανσόν- όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων έναντι του Μακρόν- η οποία ουσιαστικά εξισώνει τον Μακρόν με τη Λε Πεν. Αναλόγου είδους συγκλίσεις παρατηρούνται στην Ιταλία, ενώ στην Ελλάδα γίναμε μάρτυρες του πειράματος σε κυβερνητικό επίπεδο. Προς επίρρωση όλων αυτών έρχεται η μελέτη του YouGov  που παραγγέλθηκε από το Ινστιτούτο TUI, το χρονικό διάστημα Φεβρουαρίου- Μαρτίου μεταξύ νέων από ευρωπαϊκές χώρες ηλικίας από 16 έως 26 ετών. Από τα πλέον ανησυχητικά ευρήματα είναι ότι, μόλις οι μισοί νέοι της Ευρώπης θεωρούν το δημοκρατικό πολίτευμα ως το καλύτερο για τις χώρες τους.

    Η δημοκρατία είναι εμφανές ότι απειλείται. Οι δε ακραίοι που την απειλούν, εκμεταλλευόμενοι την αποστροφή της κοινής γνώμης για τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς των Βρυξελλών, στοχεύουν στη διάλυση της Ευρώπης ώστε στη συνέχεια να θέσουν σε εφαρμογή το τελικό σχέδιο για τη κατάλυση της δημοκρατίας και την επιστροφή στα κλειστά σύνορα. Μάλιστα για να στηρίξουν τα επιχειρήματά τους κατά της δημοκρατίας, εμφανίζουν την οικονομική κρίση ως αποτυχία του φιλελευθερισμού ώστε να οδηγήσουν τους απογοητευμένους να σκεφθούν ότι, αφού το πολιτικό σύστημα απέτυχε γιατί είναι διεφθαρμένο, όλοι είναι ίδιοι και η Ευρώπη δεν καλύπτει τις ανάγκες μας, γιατί να μη γυρίσουμε πίσω στα εθνικά κράτη;

    Αυτό ακριβώς κρίνεται στη Γαλλία και από το αποτέλεσμα αυτής της κρίσιμης αναμέτρησης, ανάμεσα στη δημοκρατία και στον εθνολαϊκισμό, θα εξαρτηθεί κατά μείζονα λόγο το μέλλον της δημοκρατίας και της Ευρώπης. Της Ευρώπης που ασφαλώς και πρέπει να αλλάξει και να ανακτήσει τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά, αλλά που επ' ουδενί δεν πρέπει να αλλάξει για να υπηρετήσει τα σχέδια που απεργάζονται οι νοσταλγοί των εθνικών κρατών, του προστατευτισμού και του αυταρχισμού.   

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

    (Φωτογραφία: AP Photo / Thibault Camus)

  • Αμετανόητος, Αλαζών. Άκης!

    Αμετανόητος, Αλαζών. Άκης!

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-05 18:06:40 | Πηγή: News247

    Το χρώμα του προσώπου του και η μικρή καμπούρα, πρόδιδε ότι η φυλακή και η ασθένειά του τον έχουν πλέον καταβάλει. Όσοι όμως είναι προσεκτικοί παρατηρητές και έχουν εντυπωμένες μνήμες από τη δεκαετία του 80, θα διέκριναν ψήγματα του -άλλοτε- αγέρωχου ανθρώπου που παραλίγο να γίνει πρίγκιπας. Η πρώτη εικόνα του Άκη βγαίνοντας από τον Κορυδαλλό διατηρούσε την αλαζονεία της εξουσίας που διακατέχει εσαεί όσους τη δοκιμάσουν. Ακόμη και όσοι καταλήγουν ξοφλημένοι πολιτικά, ηθικά ακόμη και πνευματικά…

    Ο Άκης εκνευρίστηκε από την ερώτηση της δημοσιογράφου που εύλογα ήθελε να μάθει ποιος πληρώνει την εγγύηση”; “Δεν ενδιαφέρουν αυτά” απάντησε κοφτά, χωρίς να αφήσει περιθώρια. Ο Άκης πάντα ήξερε τι ενδιαφέρει και τι όχι. Τι είναι σωστό και τι λάθος. Ποιος είναι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό. Στάθηκε τυχερός στη ζωή του και δίπλα σ’ έναν χαρισματικό ηγέτη βρήκε τον τρόπο να εξαργυρώσει την αντιδικτατορική του δράση. Πέρασε “φίνα” όλη τη ζωή του. Δεν του έλειψε τίποτε, δεν είχε ανάγκη από τίποτε. Όταν όμως του δόθηκε η ευκαιρία “φτέρωσε” σαν το μυρμήγκι. Και το μυρμήγκι “όταν φτερώσει χάνεται”.

    Η άρνηση του να φερθεί φυσιολογικά ακόμη και την ώρα που η κοινωνία δείχνει τη συμπόνια της, μαρτυρά το πόσο αμετανόητος μπορεί να παραμείνει κάποιος, ακόμη και μετά από 5 χρόνια στη φυλακή. Στην περίπτωση του Άκη, δεν έχει σημασία αν έφταιξε ή όχι. Η αποφυλάκισή του είναι μια πράξη ανθρωπιάς, απέναντι σ’ έναν άνθρωπο με ταλαιπωρημένη υγεία που επιθυμεί να ζήσει τα τελευταία του χρόνια -ήσυχα- πλάι στους δικούς του ανθρώπους.

    Η άρνησή του να αποκαλύψει στην κοινωνία το ποιος έδωσε τα λεφτά για την πληρωμή της εγγύησης, φανερώνει κατά τη γνώμη μου τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ο beau Brummel του ΠΑΣΟΚ (όπως εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο Χάρρυ Κλύν) , θεωρούσε εαυτόν υπεράνω του νόμου. Αυτός ήταν ενδεχομένως και ο λόγος που τον οδήγησε στην υπερβολή και την προκλητικότητα.

    Η κορωνίδα της άσωτης σοσιαλιστικής ζωής του ήταν ο αυτοκρατορικός γάμος στο Παρίσι. Δεν ήταν απλώς ένα χαρούμενο βράδυ πλάι στην γυναίκα που ερωτεύτηκε, ήταν μια επίδειξη δύναμης, πλούτου και ισχύος. Η ματαιότητά της φάνηκε ξεκάθαρα όταν βρέθηκε πίσω από τα σίδερα. Οι πολυπληθείς καλεσμένοι του τον ξέχασαν μαζί με εκείνους που απολάμβαναν να βρίσκονται ως κόλακες στην αυλή του. Μαζί με εκείνους που έφαγαν ψωμί δίπλα του. Μαζί με τα “ορφανά” του Άκη, που κυβερνούν τη χώρα μέχρι σήμερα.

    Τίποτε από αυτά δεν τον κλόνισε αρκετά ώστε να κατανοήσει την σπουδαιότητα του μέτρου, της απλότητας και της ταπεινοφροσύνης. Επετέθη στην συνάδελφο που συνέχισε τις ερωτήσεις: “Τι λέτε τώρα είστε στα καλά σας; Δεν μπορείτε να με ρωτάτε αυτά τα πράγματα”. Είπαμε ο Άκης ξέρει τα πάντα, ακόμη και το τι πρέπει να ρωτούν οι δημοσιογράφοι έναν ευεργετηθέντα κρατούμενο. Το ύφος του είχε κάτι από τη σκληρότητα της εποχής που θεωρούσε εαυτόν ανίκητο. Αν περνούσε απ’ το χέρι του, θα τηλεφωνούσε στο αφεντικό της για να την συνετίσει.

    Αυτό που ζήτησε να μάθει η δημοσιογράφος, είναι αυτονόητο σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία. Οι δικαστές, παραβλέποντας -ως οφείλουν να κάνουν- τη λαϊκή οργή που συνεχίζει να απαιτεί την παραδειγματική καταδίκη του, αποφάσισαν την αποφυλάκισή για λόγους υγείας. Ο ίδιος αρνείται να συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκαν ως δια μαγείας 200.000 ευρώ που του εξασφάλισαν τον εξιτήριο. Ο δικηγόρος του γελοιοποίησε έτι περαιτέρω την υπόθεση υποστηρίζοντας ότι απλοί πολίτες συνεισέφεραν τον οβολό τους. Γελάνε μέχρι και ο οβολοί.

    Οι φορολογικές αρχές θα κάνουν προφανώς τη δουλειά τους και ερευνήσουν την προέλευση και τη νομιμότητα αυτών των χρημάτων. Ειδάλλως θα ήταν δυνατόν κάθε κακοποιός να μπορεί να πληρώνει την εγγύηση με αδήλωτα χρήματα που προέρχονται από λύτρα, ληστείες ή λαθρεμπόριο.

    Ο Άκης επέλεξε και αυτή τη στιγμή να παραμείνει το ίδιο αμετανόητος. Η πασοκογενής μαγκιά του “όπου θέλω τα βρήκα”, δεν είναι πλέον ανεκτή σε μια κοινωνία που έχει χάσει μεγάλο μέρος του βιοτικού της επιπέδου. Σε μια κοινωνία που ίσως θεωρεί ότι ο Άκης δεν πλήρωσε αρκετά για τις πράξεις του. Πράξεις τις οποίες ο ίδιος αρνείται κατηγορώντας τους πρώην συντρόφους τους Κ. Σημίτη και Γ. Παπανδρέου για σκευωρία. Προτιμά να διατηρήσει στο μυαλό του την εικόνα του αγέρωχου και τιμητή των πάντων από την ενδεχομένως λυτρωτική μετάνοια. Η αλαζονική ιστορία του Άκη είναι εξόχως διδακτική και μας διαλύει κάθε αμφιβολία σχετικά με το αν πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Αμετανόητος, Αλλαζών. Άκης!

    Αμετανόητος, Αλλαζών. Άκης!

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-05 11:05:13 | Πηγή: News247

    Το χρώμα του προσώπου του και η μικρή καμπούρα, πρόδιδε ότι η φυλακή και η ασθένειά του τον έχουν πλέον καταβάλει. Όσοι όμως είναι προσεκτικοί παρατηρητές και έχουν εντυπωμένες μνήμες από τη δεκαετία του 80, θα διέκριναν ψήγματα του -άλλοτε- αγέρωχου ανθρώπου που παραλίγο να γίνει πρίγκιπας. Η πρώτη εικόνα του Άκη βγαίνοντας από τον Κορυδαλλό διατηρούσε την αλαζονεία της εξουσίας που διακατέχει εσαεί όσους τη δοκιμάσουν. Ακόμη και όσοι καταλήγουν ξοφλημένοι πολιτικά, ηθικά ακόμη και πνευματικά…

    Ο Άκης εκνευρίστηκε από την ερώτηση της δημοσιογράφου που εύλογα ήθελε να μάθει ποιος πληρώνει την εγγύηση”; “Δεν ενδιαφέρουν αυτά” απάντησε κοφτά, χωρίς να αφήσει περιθώρια. Ο Άκης πάντα ήξερε τι ενδιαφέρει και τι όχι. Τι είναι σωστό και τι λάθος. Ποιος είναι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό. Στάθηκε τυχερός στη ζωή του και δίπλα σ’ έναν χαρισματικό ηγέτη βρήκε τον τρόπο να εξαργυρώσει την αντιδικτατορική του δράση. Πέρασε “φίνα” όλη τη ζωή του. Δεν του έλειψε τίποτε, δεν είχε ανάγκη από τίποτε. Όταν όμως του δόθηκε η ευκαιρία “φτέρωσε” σαν το μυρμήγκι. Και το μυρμήγκι “όταν φτερώσει χάνεται”.

    Η άρνηση του να φερθεί φυσιολογικά ακόμη και την ώρα που η κοινωνία δείχνει τη συμπόνια της, μαρτυρά το πόσο αμετανόητος μπορεί να παραμείνει κάποιος, ακόμη και μετά από 5 χρόνια στη φυλακή. Στην περίπτωση του Άκη, δεν έχει σημασία αν έφταιξε ή όχι. Η αποφυλάκισή του είναι μια πράξη ανθρωπιάς, απέναντι σ’ έναν άνθρωπο με ταλαιπωρημένη υγεία που επιθυμεί να ζήσει τα τελευταία του χρόνια -ήσυχα- πλάι στους δικούς του ανθρώπους.

    Η άρνησή του να αποκαλύψει στην κοινωνία το ποιος έδωσε τα λεφτά για την πληρωμή της εγγύησης, φανερώνει κατά τη γνώμη μου τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ο beau Brummel του ΠΑΣΟΚ (όπως εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει ο Χάρρυ Κλύν) , θεωρούσε εαυτόν υπεράνω του νόμου. Αυτός ήταν ενδεχομένως και ο λόγος που τον οδήγησε στην υπερβολή και την προκλητικότητα.

    Η κορωνίδα της άσωτης σοσιαλιστικής ζωής του ήταν ο αυτοκρατορικός γάμος στο Παρίσι. Δεν ήταν απλώς ένα χαρούμενο βράδυ πλάι στην γυναίκα που ερωτεύτηκε, ήταν μια επίδειξη δύναμης, πλούτου και ισχύος. Η ματαιότητά της φάνηκε ξεκάθαρα όταν βρέθηκε πίσω από τα σίδερα. Οι πολυπληθείς καλεσμένοι του τον ξέχασαν μαζί με εκείνους που απολάμβαναν να βρίσκονται ως κόλακες στην αυλή του. Μαζί με εκείνους που έφαγαν ψωμί δίπλα του. Μαζί με τα “ορφανά” του Άκη, που κυβερνούν τη χώρα μέχρι σήμερα.

    Τίποτε από αυτά δεν τον κλόνισε αρκετά ώστε να κατανοήσει την σπουδαιότητα του μέτρου, της απλότητας και της ταπεινοφροσύνης. Επετέθη στην συνάδελφο που συνέχισε τις ερωτήσεις: “Τι λέτε τώρα είστε στα καλά σας; Δεν μπορείτε να με ρωτάτε αυτά τα πράγματα”. Είπαμε ο Άκης ξέρει τα πάντα, ακόμη και το τι πρέπει να ρωτούν οι δημοσιογράφοι έναν ευεργετηθέντα κρατούμενο. Το ύφος του είχε κάτι από τη σκληρότητα της εποχής που θεωρούσε εαυτόν ανίκητο. Αν περνούσε απ’ το χέρι του, θα τηλεφωνούσε στο αφεντικό της για να την συνετίσει.

    Αυτό που ζήτησε να μάθει η δημοσιογράφος, είναι αυτονόητο σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία. Οι δικαστές, παραβλέποντας -ως οφείλουν να κάνουν- τη λαϊκή οργή που συνεχίζει να απαιτεί την παραδειγματική καταδίκη του, αποφάσισαν την αποφυλάκισή για λόγους υγείας. Ο ίδιος αρνείται να συζητήσει τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκαν ως δια μαγείας 200.000 ευρώ που του εξασφάλισαν τον εξιτήριο. Ο δικηγόρος του γελοιοποίησε έτι περαιτέρω την υπόθεση υποστηρίζοντας ότι απλοί πολίτες συνεισέφεραν τον οβολό τους. Γελάνε μέχρι και ο οβολοί.

    Οι φορολογικές αρχές θα κάνουν προφανώς τη δουλειά τους και ερευνήσουν την προέλευση και τη νομιμότητα αυτών των χρημάτων. Ειδάλλως θα ήταν δυνατόν κάθε κακοποιός να μπορεί να πληρώνει την εγγύηση με αδήλωτα χρήματα που προέρχονται από λύτρα, ληστείες ή λαθρεμπόριο.

    Ο Άκης επέλεξε και αυτή τη στιγμή να παραμείνει το ίδιο αμετανόητος. Η πασοκογενής μαγκιά του “όπου θέλω τα βρήκα”, δεν είναι πλέον ανεκτή σε μια κοινωνία που έχει χάσει μεγάλο μέρος του βιοτικού της επιπέδου. Σε μια κοινωνία που ίσως θεωρεί ότι ο Άκης δεν πλήρωσε αρκετά για τις πράξεις του. Πράξεις τις οποίες ο ίδιος αρνείται κατηγορώντας τους πρώην συντρόφους τους Κ. Σημίτη και Γ. Παπανδρέου για σκευωρία. Προτιμά να διατηρήσει στο μυαλό του την εικόνα του αγέρωχου και τιμητή των πάντων από την ενδεχομένως λυτρωτική μετάνοια. Η αλαζονική ιστορία του Άκη είναι εξόχως διδακτική και μας διαλύει κάθε αμφιβολία σχετικά με το αν πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Δεν τα λογάριασαν καλά οι χρυσαυγίτες

    Δεν τα λογάριασαν καλά οι χρυσαυγίτες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-05 08:56:26 | Πηγή: News247

    Όταν πριν από δύο χρόνια άρχιζε η δίκη της νεοναζιστικής συμμορίας που παριστάνει το πολιτικό κόμμα, ορισμένα μέλη και στελέχη της Χρυσής Αυγής θεωρούσαν ότι ο φόβος είναι όπλο τους. Ότι οι μάρτυρες θα πτοηθούν και δεν θα καταθέσουν, ότι θα γνωρίζουν αλλά δεν θα μιλήσουν, ότι όλα θα κρυφτούν στην ομίχλη, όπως οι εγκληματικές τους δραστηριότητες στο σκοτάδι της νύχτας.

    Δεν τα υπολόγισαν καλά. Παρά τις κάθε είδους κραυγές και πιέσεις, οι μάρτυρες δεν πτοήθηκαν και όσα κατέθεσαν ξεκαθάρισαν σαφώς το πλαίσιο της ρατσιστικής, εγκληματικής συμμορίτικης δράσης. Όπως χαρακτηριστικά το περιέγραψε χτες, στη συνέντευξη Τύπου των συνηγόρων της Πολιτικής Αγωγής, ο Άγγελος Βρεττός, “έχει καταδειχθεί η εγκληματική-ναζιστική οργάνωση, που ως πολιτικό κόμμα συμμετέχει στο Κοινοβούλιο με διαρκή δράση, με οργανωμένο σχέδιο, το οποίο εκτελούσαν και εκτελούν τα τάγματα εφόδου. Έχει αποδειχθεί ο ρατσιστικός χαρακτήρας της και οι διασυνδέσεις της με τον επιχειρηματικό κόσμο”.

    Αυτή ακριβώς η διασαφήνιση του πλαισίου, η αποκάλυψη των διασυνδέσεων των μελών των ταγμάτων εφόδου με τους πυρηνάρχες και των πυρηναρχών με τις κορυφές της συμμορίτικης αλυσίδας, η κατάδειξη των φυσικών αλλά και των ηθικών αυτουργών, είναι που μετέφερε τον φόβο στις γραμμές της εγκληματικής οργάνωσης, τα μέλη της οποίας δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν απλώς στις τρύπες τους.

    Η συνειδητοποίηση ότι το κουβάρι μπορεί να ξεδιπλωθεί και οι ευθύνες να καταμεριστούν και να καταλογιστούν, ήταν που έκανε τον επικεφαλής του μορφώματος Ν. Μιχαλολιάκο να αναλάβει κυνικά την “πολιτική ευθύνη” για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ομολογημένος στόχος του να κλείσει με αυτήν την “ανάληψη ευθύνης” η υπόθεση, καθώς -σύμφωνα με όσα δήλωσε ο αρχηγός της συμμορίας- “ποινική ευθύνη, δεν υπάρχει, γιατί, τότε, γιατί δεν υπήρχε ποινική ευθύνη για τη δολοφονία Τεμπονέρα ή του Λαμπράκη”. Όπως είχε μάλιστα συμπληρώσει, “κατηγορούν ένα ολόκληρο κόμμα γιατί ένας οπαδός του προέβη σε μία καταδικαστέα πράξη”.

    Βέβαια,η κυνική αυτή παραδοχή του... φύρερ υποδηλώνει σαφέστατα κάτι που οι περισσότεροι γνωρίζουμε: ότι στις δολοφονίες Λαμπράκη και Τεμπονέρα εκτός αυτών που με τον όποιο τρόπο τιμωρήθηκαν, υπήρχαν και άλλοι υπεύθυνοι που κρύφτηκαν στις σκοτεινές στοές του παρακράτους και των παρακομματικών μηχανισμών της δεξιάς.

    Επιβεβαιώνοντας την ενοχή των... άλλων, που δεν κάθισαν στο σκαμνί ή δεν καταδικάστηκαν τότε, ο Μιχαλολιάκος προσπαθούσε και προσπαθεί να κλείσει συμφωνία και για την πάρτη του: να τιμωρηθεί αυτός ο “ένας οπαδός” και να την σκαπουλάρουν τα στελέχη. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει.

    Και πρέπει να μας προβληματίζει η επισήμανση ενός άλλου συνήγορου Πολιτικής Αγωγής, του Κώστα Παπαδάκη, ότι μέχρι αυτή τη στιγμή, ο Μιχαλολιάκος 'δεν έχει κληθεί από το δικαστήριο να δώσει εξηγήσεις για αυτήν την υπόθεση” που άνοιξε με την “μισή” ανάληψη ευθύνης για την δολοφονία του Φύσσα.

    Όπως πρέπει να μας προβληματίζει και η περίεργη στάση του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή που δεν ορίζει -όπως έχει δικαίωμα- ως μόνο τόπο διεξαγωγής της δίκης το Εφετείο της Αθήνας, επιτρέποντας να διεξάγεται η δίκη στην αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, “κάτι που σημαίνει έλλειψη δημοσιότητας”. Είναι λοιπόν καιρός να αλλάξει ρότα ο υπουργός, βοηθώντας στην ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης σε όλες της τις διαστάσεις;

    Γιατί η Δημοκρατία θα νικήσει, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει και όλοι οι θεσμικοί παράγοντες να κάνουν αυτά που οφείλουν.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Ο Ντέμης και οι κάφροι

    Ο Ντέμης και οι κάφροι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρήστος Δεμέτης | Ημερομηνία: 2017-05-04 14:09:26 | Πηγή: News247

    Πόνος, θλίψη, δυσωδία. Είναι κάτι παραπάνω από στενάχωρο το να συλλογίζεται κανείς πως εν μέσω κρίσης, κάποιοι επιλέγουν να σκοτωθούν και να σκοτώσουν για μια φανέλα, για ένα φθηνό οπαδιλίκι, για έναν κομπλεξισμό.

    "Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη, αγώνες για το ψωμί και το αλάτι" έγραφε ο Καρυωτάκης, και τώρα που το ψωμί και το αλάτι τείνουν να γίνουν είδη πολυτελείας, ο γηπεδικός άρτος και το χουλιγκανικό θέαμα, ζει και βασιλεύει. Κάπως οξύμωρο όλο αυτό, δεν θα μπορούσες να πεις; Κάπως ειρωνικό; Και όμως, σε κράτη της λατινικής Αμερικής, εκεί που η μεσαία τάξη έχει ξεχάσει τι σημαίνει ο όρος "αξιοπρεπής διαβίωση", ο χουλιγκανισμός οξύνεται. Η ένδεια η πνευματική είναι συνακόλουθο της οικονομικής κρίσης και μεταξύ τους, δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες.

    Προφανώς και δεν αναφέρομαι στις αντιθέσεις που πάντα θα υπάρχουν και θα εκφράζονται σε συνθηματικό επίπεδο. Προφανώς και δεν αναφέρομαι στο αναμενόμενο "κάζο" και στα πειράγματα. Προφανώς και αναφέρομαι στο μαχαίρι και στο αίμα.

    Μόλις χθες γράφτηκε και επίσημα μια ακόμη μαύρη σελίδα της οπαδικής ζωής του τόπου που ξεπερνά κάθε αθλητική στιγμή, κάθε αντιδικία εντός γηπεδικών γραμμών, κάθε υγιή νου.

    "Εγκεφαλικά νεκρός θεωρείται ο 24χρονος που τραυματίστηκε σοβαρά, όταν παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο στην προσπάθειά του να αποφύγει επίθεση αγνώστων, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό για το Κύπελλο Ελλάδος". Αυτή είναι η είδηση.

    Κάποιοι είπαν, "μα, ποια είναι η είδηση;". Άλλοι έγραψαν κυνικά, "μα και οι υπόλοιποι οπαδοί, εγκεφαλικά νεκροί είναι". Ποτέ δεν μου άρεσε το τσουβάλιασμα, ωστόσο στην καφρίλα, ναι, δεν χωράνε οπαδικοί διαχωρισμοί ομάδων και φανέλας.

    Στην καφρίλα δεν υπάρχει λογική. Στην τυφλή βία, δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει μόνο υπόβαθρο, αιτίες, ερωτήματα και δύσκολες απαντήσεις. Δύσκολες λύσεις που απαιτούν κρατική παρέμβαση και αποφασιστικότητα, με σεβασμό στα δικαιώματα του υγιούς φιλάθλου.

    Πριν κάμποσα χρόνια, κάποιοι αντιδρούσαν όταν ο Ντέμης Νικολαΐδης, αυτός ο σπουδαίος παίχτης και αγνός οπαδός της ΑΕΚ με την έννοια του πωρωμένου φιλάθλου, ως πρόεδρος της ομάδας που αγάπησε και εκπροσώπησε σαν σημαία της, "έδινε" στην αστυνομία άτομα με παραβατική συμπεριφορά. Ήταν ο πρωτοπόρος που έγινε "ρουφιάνος".

    Στην Ελλάδα της ασυλίας σε συγκεκριμένους οργανωμένους οπαδούς, το απόστημα της βίας θα ζει και θα βασιλεύει όσο αυτή η ασυλία θα συνεχίζεται. Ο Ντέμης τότε βιάστηκε να υποκαταστήσει το έργο της αστυνομίας και του αρμοδίου υπουργείου, ακριβώς όμως γιατί αυτοί οι διαπλεκόμενοι φορείς δεν έπραξαν τίποτε έναντι μέρους της "στρατιάς" που δημιούργησαν και συντηρούν οι πρόεδροι όλων των Σωματείων για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους. Ή τουλάχιστον, των περισσότερων Σωματείων.

    Αυτό ήταν το λάθος του Ντέμη. 13 χρόνια όμως μετά, και ύστερα από θανάτους νεαρών που μπόλιασαν το κεφάλι τους με έννοιες παρωχημένες και θολές, ο Ντέμης δικαιώνεται μέσα από τα σχόλια του. Μετά τον εγκεφαλικό θάνατο του 24χρονου, ο πρώην επιθετικός της ΑΕΚ έγραψε στο προφίλ του στο Facebook:

    "Δεν μπορώ να δεχθώ ότι αυτοί που έκαναν την επίθεση σε έναν νέο άνθρωπο που γυρνούσε χαρούμενος σπίτι του από το γήπεδο, ήταν φίλαθλοι. Δεν έχει καμία σχέση η πράξη τους με το ποδόσφαιρο.

    Αυτό που πρέπει να αποδεχθούμε δυστυχώς, είναι ότι ανάμεσα στους φιλάθλους, υπάρχει μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από το γήπεδο που συχνάζουν.

    Η επιθετική συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων κλιμακώνεται από την ανοχή της πολιτείας, των παραγόντων του ποδοσφαίρου και από τις γεμάτες φανατισμό τοποθετήσεις τους.

    Εύχομαι δύναμη στους γονείς του νεαρού φιλάθλου του ΠΑΟΚ".

    Αυτός ο αγνός οπαδός, αυτή η σημαία που πάντοτε ζήλευα σαν φίλαθλος του Παναθηναϊκού, έδωσε το στίγμα με το ήθος του για ακόμη μια φορά (πρόσφατα μεταξύ άλλων, έδωσε και συγχαρητήρια στον Σπανούλη). Προσωπικά, δεν μπορώ παρά να χαμηλώσω το κεφάλι ταπεινά, να πω από μέσα μου ένα "μπράβο" που μέσα από τον χώρο του νοσηρού ελληνικού ποδοσφαίρου πηγάζουν και κάποιες θετικές διατυπώσεις, όμως δεν μπορώ και να μην απογοητευθώ για ακόμη μια φορά. Η "χαρά" που περιγράφει ο Ντέμης, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει όταν ξέρεις πως δεν μπορείς να εκδηλώσεις ελεύθερα τα συναισθήματα σου για την ομάδα που αγαπάς, δεν υπάρχει όταν σε στέλνουν σε αποστολές θανάτου για κάτι που θα έπρεπε να λειτουργεί εντελώς διαφορετικά, δεν υπάρχει όταν το ποδόσφαιρο κυριαρχείται από "υπόγειες" δομές που ζουν στο όριο του νόμου και της παρανομίας. Δεν υπάρχει όταν πρέπει να επανεφεύρουμε τα αυτονόητα.

    Οι ευθύνες είναι γνωστές και η απόδοση τους είναι ξεκάθαρα, υπερκομματική και για την Ελλάδα, διαχρονική.

    Κλείνω το κείμενο με μια εικόνα από τη γειτονική μας χώρα που θα προχωρήσει στο άμεσο μέλλον της υπό σουλτανική διοίκηση. Ήταν 2013. Ήταν οι αγώνες των Συνδικάτων εναντίον του Ερντογάν που ενδυναμωνόταν πριν ακόμη εκμεταλλευτεί το αποτυχημένο πραξικόπημα. Ήταν οι φωτιές που ένωναν τα αντίθετα χρώματα. Ήταν οπαδοί της Μπεσίκτας, της Φενερμπαχτσέ αλλά και άλλων ομάδων που διαδήλωναν μαζί, για έναν κοινό σκοπό.

    Και ήταν μια πραγματικά, υπέροχη εικόνα.

    ΥΓ. Σήμερα, φίλοι του Πανσερραϊκού, εξέδωσαν μια ανακοίνωση - αχτίδα ελπίδας, που μιλάει από μόνη της. Και απέδειξαν πως υπάρχουν και "μη αρρωστημένοι" οπαδοί σε αυτή τη χώρα:

    "Οι φωτογραφίες είναι από παιχνίδια στα οποία κυριολεκτικά κρινόταν μια ολόκληρη κατηγορία. Καβάλα-Πανσερραϊκός (το παιχνίδι της χρονιάς στη Γ' Εθνική) και Πανσερραϊκός - Εθνικός (πλέι οφ ανόδου Β' Εθνικής).

    Τότε, πολλοί από αυτούς που σήμερα "πέφτουν από τα σύννεφα" και δηλώνουν "συγκλονισμένοι" με τον άδικο χαμό του οπαδού του ΠΑΟΚ, μας έλεγαν "φλώρους". Επειδή στα κρίσιμα παιχνίδια, δε σκοτωνόμασταν με τους αντιπάλους, επειδή τα ματς άρχιζαν και τέλειωναν με πραγματική φιλοξενία κι όχι με καταμέτρηση τραυματιών.

    "Φλώρους", επειδή ο δρόμος που επέλεξαν κάποιες ομάδες και οι οπαδοί τους, δε συμβαδίζει με τα δικά τους άρρωστα ένστικτα. Εκείνοι εξαντλούνται στο να μετρούν κερδισμένα και χαμένα "σκηνικά" απέναντι στους αντιπάλους. Μέχρι να υπάρξει ένας ακόμη νεκρός. Τότε, ξανά "συγκλονίζονται". Αυτοί είναι οι πραγματικοί ΦΛΩΡΟΙ.

    Απαιτείται ακόμη περισσότερη συσπείρωση από τους υγιώς σκεπτόμενους οπαδούς των ομάδων, περισσότερη περιφρούρηση των κερκίδων μας, περισσότερη περιθωριοποίηση των εκκολαπτόμενων δολοφόνων.

    Καλό ταξίδι Νάσο!

    PANSERRAIKOS CHE GUEVARA CLUB"

    Αυτά. Και καλά (μας) μυαλά.

    Κεντρική φωτογραφία: AP Photo/Kostas Tsironis

  • Τα κλειδιά της Κυριακής

    Τα κλειδιά της Κυριακής

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-04 12:00:05 | Πηγή: News247

    Η αντιπαράθεση για την κυριακάτικη αργία έχει τις ρίζες τις στις αρχές του προηγούμενου αιώνα -  με την καθιέρωσή της , το 1908, στα καταστήματα,  για τους τρεις θερινούς μήνες.

    Με επιχειρήματα που ξεκινούν από το σήμερα και φτάνουνι σε αναφορές στην Αγία Γραφή και την “ημέρα την έβδομη”, η αντιπαράθεση  στην Ελλάδα διεξάγεται - ως συνήθως - με όρους άσπρου - μαύρου.

    Η αλήθεια είναι ότι η καθιέρωση λειτουργίας για 32 Κυριακές το χρόνο, όπως επιβλήθηκε από τους δανειστές, δεν θα είναι ελληνική πρωτοτυπία .Είναι κάτι που ισχύει εδώ και αρκετά χρόνια  σε πολλές χώρες της Ευρώπης, αλλά και στις τουριστικές περιοχές της χώρας μας.

    Προφανώς, οι ανησυχίες μικρομεσαίων επιχειρηματιών και εργαζομένων, είναι εύλογες.

    Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στα  χρόνια των Μνημονίων, έχει δημιουργήσει συνθήκες ζούγκλας στην αγορά:  σε πάμπολλες περιπτώσεις, οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται - προκειμένου να διασφαλίσουν την απασχόλησή τους -  να δουλεύουν  περισσότερες ώρες και να πληρώνονται για πολύ λιγότερες. Η  γενίκευση της κυριακάτικης λειτουργίας της αγοράς  θα εντείνει αυτά τα φαινόμενα  - ειδικά αν δεν θεσμοθετηθούν συνεχείς και αυστηροί έλεγχοι .

    Είναι επίσης γεγονός ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που έχουν δει τον τζίρο τους να συμπιέζεται όλα τα προηγούμενα χρόνια θα πιεστούν ακόμα περισσότερο , σε σχέση με τα πολυκαταστήματα και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

    Ωστόσο,  σε μια σύγχρονη χώρα, δεν μπορεί να ρυθμίζεται η  λειτουργία της αγοράς μέσω απαγορεύσεων. Το «ποτέ την Κυριακή» είναι εξίσου προβληματικό με το «ανοικτά επτά μέρες την εβδομάδα». Και εντέλει , θα είναι τα χρήματα  που διαθέτουν οι καταναλωτές και οι ανάγκες τους,  θα καθορίσουν το ποιοι και πώς θα λειτουργούν τις Κυριακές.

    Ασφαλώς – και εφ’ όσον   προχωρήσει το μέτρο,  θα πρέπει να υπάρξουν  αυστηροί όροι και προϋποθέσεις, που θα διασφαλίζουν τόσοι τους μικρομεσαίους όσο και τους εργαζόμενους. Είναι όμως άλλο να αφήνεις τελείως ελεύθερο το (αόρατο) χέρι της αγοράς και άλλο να του περνάς χειροπέδες.

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

  • Κοίτα ποιος μιλάει

    Κοίτα ποιος μιλάει

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-05-04 07:32:53 | Πηγή: News247

    Όταν ένας πολιτικός λέει για οποιοδήποτε ζήτημα ότι “έχουμε ένα μικρό προβληματάκι, η συμφωνία έκλεισε αλλά είναι ακόμη ανοιχτή”, δεν μπορούμε να τον πάρουμε στα σοβαρά. Γιατί μια συμφωνία ή κλείνει ή παραμένει ανοιχτή, όλα τα άλλα είναι γελοιότητες. Κι αν μια συμφωνία που (νομίζαμε ότι) έκλεισε ξαναανοίγει, μάλλον κάποιοι δεν έκαναν και πολύ καλά την δουλειά τους και τότε δεν έχουμε ένα “μικρό προβληματάκι” αλλά ένα κανονικό, και ίσως μεγάλο, πρόβλημα.

    Όλα αυτά γίνονται χειρότερα όταν το ζήτημα για το οποίο γίνονται οι δηλώσεις είναι η πρόσφατη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με το κουαρτέτο, γιατί το “ελληνικό πρόβλημα” σε καμιά περίπτωση δεν είναι προβληματάκι και μάλιστα μικρό. Αλλά αυτό πολιτικοί που είναι μάλιστα επικεφαλής της μεγαλύτερης ομάδας του Ευρωκοινοβουλίου θα έπρεπε να το γνωρίζουν ήδη.

    Ό,τι ο Μάνφρεντ Βέμπερ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ένας καραμπινάτος αρχιδεξιός δηλαδή, που εκλογικεύει στις Βρυξέλλες την πολιτική του Βερολίνου, τα αγνοεί όλα αυτά και κάνει φτηνό χιούμορ λίγο μετά από τη συνάντησή του με την Κριστίν Λαγκάρντ στην Ουάσιγκτον, όπως και να το κάνουμε είναι ένα μεγάλο πρόβλημα: και για τους δεξιούς, και για το ευρωγραφειοκρατία, και για το Βερολίνο που τον έχει κατσικώσει στην προεδρία του ΕΛΚ, αλλά ακόμα και για εμάς, καθώς κάτι τέτοιοι τύποι επηρεάζουν αποφάσεις που μας αφορούν.

    Με δεδομένο το ποιόν του Βέμπερ, από τον οποίο ακόμα και οι δεξιοί τρέχουν κάθε τόσο να πάρουν αποστάσεις, γιατί όταν ανοίξει το στόμα του βγάζει κυριολεκτικά βατράχια, δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν οι υπόλοιπες δηλώσεις του, ότι για όλα φταίει ο Τσίπρας, και ότι “στην Ελλάδα έχουν κομμουνιστή πρωθυπουργό και αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα εκεί”!

    Βέβαια, εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το ουσιαστικό πρόβλημα το έχουν η ευρωπαϊκή δεξιά και το Βερολίνο, καθώς απ' ό,τι φαίνεται επικεφαλής του ΕΛΚ και τοποτηρητής της γερμανικής Ευρώπης, είναι ένας... απολιθωμένος δεξιός που νομίζει πολλά και διάφορα. Και δεν φτάνει που τα νομίζει αλλά τα λέει κιόλας, για να τον... μάθουν και αυτοί που δεν τον έχουν πάρει ακόμη πρέφα.

    Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που ο Βέμπερ προσπαθεί να παρέμβει στα ελληνικά πράγματα, άγαρμπα, με ιταμό τρόπο κι έναν ρατσισμό που δύσκολα αποκρύπτεται. Έχει λοιπόν καταφέρει να δηλώσει ότι «η εκτίμηση ότι το grexit είναι ρεαλιστική επιλογή δυστυχώς είναι ορθή», ότι “δεν είναι αδιανόητη μία προσωρινή αποχώρησή της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν” και πρόσφατα ότι “πρέπει να αφήσουμε το ΔΝΤ να φύγει”, κάτι που προφανώς ξέχασε χτες στην Ουάσιγκτον και για να μην του το θυμίσουν “θυμήθηκε” τον... κομμουνιστή Τσίπρα.

    Άλλωστε ο Βέμπερ δεν έχει πρόβλημα με τους χαρακτηρισμούς και τις επιθέσεις: προσπάθησε να στοχοποιήσει και τον Φρανσουά Ολάντ, τον Ματέο Ρέντσι και (ξανά!) τον Αλέξη Τσίπρα, για τις Συναντήσεις του ευρωπαϊκού Νότου, καθώς οι μόνες πολιτικές κινήσεις που κατ' αυτόν επιτρέπονται είναι όσες έχουν φανερή ή κρυφή γερμανική σφραγίδα.

    Όπως οι φράχτες που ύψωσαν οι χώρες του Βίσεγκραντ και με τον τρόπο του στήριξε ο χερ Βέμπερ, ζητώντας “να ενταθεί ο τρόπος δράσης” ώστε “να υπάρξει τάξη στα εξωτερικά σύνορα”. Βέβαια, μετά, με την γνωστή πολιτικάντικη υποκρισία, δήλωνε ότι πρέπει να στηριχτεί η Ελλάδα και να αναλάβουν οι υπόλοιπες χώρες το βάρος που τους αναλογεί από το Προσφυγικό, χωρίς βεβαίως να κουνήσει το δαχτυλάκι του ώστε να εφαρμοστούν οι αποφάσεις των Συνόδων Κορυφής.

    Πρόπερσι πάντως, πριν υπογραφτεί το 3ο Μνημόνιο, όλα αυτά για τους “κομμουνιστές” ο Βέμπερ τα είχε κάνει γαργάρα. Είχε πάρει το πιο μαζεμένο του ύφος, σαν θεούσα που φοβάται ότι θα της έρθει ο ουρανός στο κεφάλι, και δήλωνε ότι περιμένει από τον Τσίπρα “να αποδείξει ότι έχει τη δύναμη να συσπειρώσει το κόμμα του και ότι διαθέτει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο για να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις”.

    Γιατί -όπως λέει και ο λαός- ακόμα και ο άγιος φοβέρα θέλει. Και ο Βέμπερ δεν είναι και κάνας άγιος...

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

    Φωτογραφία: AP Photo/Jean-Francois Badias

  • Έρωτας είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της Φύσης

    Έρωτας είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της Φύσης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: kinigoskylo | Ημερομηνία: 2017-05-03 14:48:27 | Πηγή: Sport Dog

    Μια ερώτηση. Τι διαφορά έχει ένας ογκώδης τόμος εγκυκλοπαίδειας μ’ ένα βιβλίο τσέπης, μάλιστα λιγοσέλιδο που το 'χεις ρουφήξει κιόλας στο τραίνο μέσα, από Κηφισιά μέχρι Πειραιά.

    Τα λέει όλα ο συγγραφέας για τις «δύο μεγάλες κατασκευές», όπως χαρακτηρίζει τον άνδρα και την γυναίκα. «Δύο πλάσματα προορισμένα το ένα για το άλλο που είναι σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους, ιδίως αν ζευγαρώσουν...».

    Τα λέει ο Διονύσης, και τρομοκρατεί κιόλας με τις φοβερές αλήθειες, σε κάθε παράγραφο! Για το σεξ, τη ζήλια, την απιστία, το χωρισμό. Στο

    «Σχέσεις», όπως τιτλοφορείται το βιβλίο, γράφει:

    «Ο έρωτας είναι το Άγιο Δισκοπότηρο της Φύσης. Η πιο συνταρακτική ανθρώπινη πράξη. Δεν υπάρχει εναργέστερο ποίημα από δύο γυμνά κορμιά πλεγμένα που χαρίζουν ηδονή το ένα στο άλλο. Η σαρκική επαφή είναι υπερβατική...».

    Με ένδεκα ευρώ αγοράζεις έτοιμη μασημένη τροφή στο πιάτο όλα όσα ισχύουν. πάντα, από καταβολής, στις σχέσεις πόθου, πάθους, πόνου ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό.

    Α.

  • Οι πολιτικάντηδες τρέμουν την ψήφο του brain drain

    Οι πολιτικάντηδες τρέμουν την ψήφο του brain drain

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-05-03 11:37:31 | Πηγή: News247

    Υπάρχουν βασικά δύο απόψεις σχετικά με τους Έλληνες που αποφάσισαν να μεταναστεύσουν λόγω κρίσης. Η πρώτη, η θετική, είναι ότι αποτελούν τον ανθό της νεολαίας μας που αναγκάστηκε να φύγει σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Η δεύτερη -η αρνητική- είναι ότι πρόκειται για ριψάσπιδες που “την έκαναν” στα δύσκολα αντί να κάτσουν να βοηθήσουν τη χώρα τους.

    Το αν δικαιούνται ή όχι να ψηφίζουν αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα επηρεάζεται από την προαναφερθείσα διάκριση αλλά για τους περισσότερους μοιάζει να έχει λυθεί. Πολιτικοί κάθε (λογικής) απόχρωσης βγάζουν πύρινους λόγους για το brain drain και κάθε Κυβέρνηση έχει στόχο τον επαναπατρισμό των λαμπρών μυαλών. Ωστόσο εν έτει 2017, μια τέτοια εξέλιξη δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Οι περισσότεροι πολιτικοί δεν θέλουν την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

    Στην πραγματικότητα την φοβούνται, κυρίως γιατί είναι απρόβλεπτη. Πρόκειται για μια δυναμική μερίδα του ελληνισμού που αποφασίζει να πάρει την τύχη στα χέρια της. Πρόσφατη έρευνα της ICAP δείχνει ότι πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους (κάτοχοι μεταπτυχιακού ή/και διδακτορικού) σε ποσοστό 64%. Παρόμοιο ποσοστό κατέγραψε και η έρευνα της Endeavor Greece. Είναι πιο δύσκολο να τους κοροϊδέψει κανείς με λεφτόδεντρα και ομόλογα από το Σείριο.

    Έχουν άλλωστε εναλλακτική και δεν είναι ευάλωτοι στο εμπόριο ελπίδας του κάθε πολιτικάντη. Οι περισσότεροι από αυτούς που διάλεξαν να φύγουν, δεν δελεάζονται εύκολα με μια θεσούλα στο δημόσιο. Πολλώ δε μάλλον από μια τρίμηνη σύμβαση. Η συναλλαγή μαζί τους δεν είναι εύκολη. Σίγουρα όχι με τους παραδοσιακούς όρους.

    Επιπλέον στο κοινό αυτό δεν ευδοκιμεί και η προβοκάτσια. Στην Ελλάδα μεγάλο μέρος της κομματικής πελατείας “ενημερώνεται” από κομματικά ελεγχόμενα έντυπα και media που παρουσιάζουν τα πάντα ως επιτυχίες ή παταγώδεις αποτυχίες. Εξαρτάται από το αν το κόμμα που στηρίζουν είναι Κυβέρνηση ή αντιπολίτευση.

    Για όλους αυτούς τους λόγους το παλαιό πολιτικό σύστημα (ανεξαρτήτως ηλικίας) έχει κάθε λόγο να φοβάται την ετυμηγορία των περίπου 500 χιλιάδων συμπολιτών μας που πήραν το δρόμο της ξενιτιάς από την αρχή της κρίσης.

    Έχει κάθε λόγο να φοβάται και την ψήφο των Ελλήνων της διασποράς που ζούσαν στο εξωτερικό και πριν το ξέσπασμα της κρίσης και διατηρούν την ελληνική ιθαγένεια και το δικαίωμα ψήφου. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν διαφορετικές παραστάσεις και έχουν απομυθοποιήσει τις διάφορες λαϊκίστικες μπαρούφες που συνοδεύουν τον πολιτικό διάλογο στην Ελλάδα. Στις χώρες που ζουν, πολλά απ’ όσα αγκυλώνουν την ελληνική κοινωνία θεωρούνται απλώς αυτονόητα και έχουν λυθεί εδώ και δεκαετίες. Η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, την οποία η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτικών θεωρεί “του διαβόλου”, αποτελεί την καθημερινότητά τους.

    Κανείς mainstream πολιτικός δεν τολμά φυσικά να αντιταχθεί δημόσια στο αίτημα για ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Θέτει όμως εμπόδια με επιχειρήματα που θα ζήλευαν παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού. Πρόκειται για το ανάλογο του “χάλασε ο θερμοσίφωνας και πλημμύρισε το σπίτι” σαν δικαιολογία για την ελλιπή μελέτη.

    Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχοντας το μαχαίρι και το πεπόνι, θα μπορούσε εκμεταλλευόμενος το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για άμεση απόδοση του δικαιώματος ψήφου, να αποδείξει την “προοδευτικότητά” του και να αποσπάσει μια διακομματική συναίνεση. Το κόμμα συμφωνεί προφανώς με την ψήφο των Ελλήνων της διασποράς και μάλιστα θεωρεί πως “η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των Ελλήνων μεταναστών αποτελεί συνταγματική επιταγή”. Στα προγραμματικά κείμενα του κόμματος ωστόσο, θέτει μια σειρά από προϋποθέσεις  για να συμβεί κάτι τέτοιο.

    Πρωτίστως το αδιάβλητο της ψήφου. Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε στο πόσο αδιάβλητη είναι η εγχώρια ψήφος σε ένα σύστημα που άπαντες αναγνωρίζουν ότι έχει μετατραπεί εδώ και δεκαετίες σε πελατειακό. Ούτε επίσης να κάνουμε συγκρίσεις με τις ΗΠΑ, μια πολύ προηγμένη τεχνολογικά χώρα στην οποία οι πολίτες της ψηφίζουν ακόμη και από τον διαστημικό σταθμό. Πρόσφατα όμως οι Τούρκοι της διασποράς συμμετείχαν στο δημοψήφισμα του Ερντογάν και κατά πολλούς συνέβαλλαν στη διαμόρφωση του αποτελέσματος (ακόμη και αν δεν αρέσει σε όλους το αποτέλεσμα). Αν το 2017 δεν είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ένα αδιάβλητο σύστημα τηλε-ψήφου, μάλλον δεν θα είμαστε έτοιμοι ποτέ.

    Η δεύτερη προϋπόθεση που θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι “η ισότιμη παρουσίαση όλων των κομμάτων”. Πρόκειται για κάτι εντελώς αόριστο αλλά και δύσκολο να ελεγχθεί. Προφανώς θα υπάρχουν διάφοροι που θα διαμαρτύρονται για φίμωση αλλά δεν γνωρίζω κανέναν τρόπο να πείσει το ΕΣΡ ή κάποιος άλλος μηχανισμός, τους Auckland Times ή το Bravo!Canada να παρουσιάσει ισότιμα και αμερόληπτα τους Έλληνες υποψήφιους. Κάτι άλλωστε που δεν κάνουν ούτε τα ελληνικά media όταν υπάρχουν εκλογές σε άλλες χώρες. Μεροληπτούν ασύστολα. Οι ξένοι υπήκοοι όμως που ζουν στην Ελλάδα, πηγαίνουν στις πρεσβείες τους και ψηφίζουν.

    Το ότι οι πολιτικοί μας αναγνωρίζουν το brain drain σαν πρόβλημα είναι μια σημαντική πρόοδος. Το ότι δεν θέλουν να ζυμώσουν και κοσκινίζουν την ψήφο της διασποράς είναι ένας μεγάλος αναχρονισμός. Είναι μια από τις μεγάλες αλλαγές που εντάσσονται στην ρητορική του “να τα αλλάξουμε όλα” αλλά όπως είχε προβλέψει και ο Ρασούλης “όλα τα ίδια μένουν”. Γιατί έτσι μας αρέσει…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι αρθρογράφος του NEWS 247 και σύμβουλος έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Το χρέος και ο πολύτιμος χρόνος

    Το χρέος και ο πολύτιμος χρόνος

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-05-03 10:12:12 | Πηγή: News247

    Η συμφωνία στην οποία κατέληξαν χθες τα ξημερώματα κυβέρνηση και θεσμοί, αφήνει ασφαλώς πολλά περιθώρια για πολιτική αντιπαράθεση.

    Ενόψει της ψήφισης των μέτρων στη Βουλή, είναι φανερό ότι η μεν αντιπολίτευση θα εστιάσει τον πολιτικό της λόγο στα οδυνηρά μέτρα της συμφωνίας, η δε κυβέρνηση στα επόμενα βήματα που έχουν να κάνουν με τη διευθέτηση του χρέους και τη συμμετοχή στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.

    Σε μια τέτοια συγκυρία , το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς, είναι υψηλοί τόνοι και προσπάθεια αλληλοεπίρριψης ευθυνών για όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα.

    Ωστόσο, ο πολιτικός χρόνος, που θα προκύψει από την ψηφοφορία για τα μέτρα μέχρι και την εφαρμογή τους και με τη μάχη για το χρέος να είναι σε εξέλιξη, αποτελεί έναν παράγοντα, που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη από κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

    Μετά από 7 χρόνια μνημονίου, η χώρα έχει ανάγκη από μια περίοδο ήρεμης πολιτικής ζωής και σταθερότητας, προκειμένου να πετύχει αυτό που τελικά είναι ο μείζων εθνικός στόχος -δηλαδή την έξοδο από την κρίση και την επιστροφή στην ανάπτυξη.

           

Σπόνσορες

φιλοξενία ιστοσελίδας




Live News

  • Γίνεται φόρτωση των τελευταίων νέων σε πραγματικό χρόνο