• Οι 5 υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές της Κυβέρνησης

    Οι 5 υπερβολικά αισιόδοξες παραδοχές της Κυβέρνησης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-22 14:17:42 | Πηγή: News247

    “Στα χαρτιά” τα κυβερνητικά στελέχη ασπάζονται το δόγμα “σεμνά και ταπεινά” Η καρδούλα τους όμως ξέρει πως κρατιούνται και δεν πανηγυρίζουν αλαλάζοντας για τις επιτυχίες. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι “δεν πανηγυρίζουμε”, τις τελευταίες ημέρες έχουμε ακούσει την περιγραφή μιας κοσμογονίας που ακολουθεί την καθυστερημένη ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Η τέχνη της εικονικής πραγματικότητας απαιτεί πρωτίστως να την πιστέψουν οι “απόστολοί της”. Αυτό και κάνουν.

    Η βασική παραδοχή που κάνουν είναι ότι η αξιολόγηση που μόλις (και μετά βίας) έκλεισε, ήταν ο τελευταίος σκόπελος πριν τον παράδεισο. Στο λάθος αυτό συμπέρασμα οδηγούνται καθώς η εσκεμμένη καθυστέρηση στην ολοκλήρωσή της (όπως δήλωσε άλλωστε ο Σόιμπλε χωρίς να λάβει ποτέ απάντηση), είχε δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες, οι οποίες όντως ήρθησαν μετά την απόφαση του τελευταίου  eurogroup. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται μια ανέφελη πορεία από δω και στο εξής. Κανονικά η Κυβέρνηση έχει να κλείσει τέσσερις ακόμη αξιολογήσεις (ανα τρίμηνο) όπως και να κάνει τη “σούμα” στο τέλος.

    Δεδομένου ότι χρειάστηκε 16 μήνες για να ολοκληρώσει την τελευταία αξιολόγηση οι 14 μήνες για (ουσιαστικά) 5 αξιολογήσεις δεν μοιάζουν άπλετος χρόνος. Κάθε καθυστέρηση θα επαναφέρει τις μνήμες αλλά και το κλίμα αβεβαιότητας. Οι πληροφορίες που έρχονται κατά ριπάς από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι κάθε επόμενη αξιολόγηση θα είναι και πιο δυσβάσταχτη για την Κυβέρνηση που δεν διστάζει να λάβει μέτρα αλλά έχει αλλεργία στις μεταρρυθμίσεις. Αυτό ζητούν πλέον οι Ευρωπαίοι, να μεταρρυθμίσει η χώρα τη λειτουργία της. Το καλοκαίρι του 2018, θα πρέπει να κλείσουν άρον-άρον όσα θέματα κρύβαμε κάτω από το χαλί στα 7 χρόνια μνημονίων για να γλιτώσουν οι κυβερνώντες το πολιτικό κόστος.

    Η δεύτερη παραδοχή είναι ότι ο δρόμος προς τις αγορές είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα καθώς οι ευρωπαίοι θα φροντίσουν να τον διασφαλίσουν. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι θα δημιουργηθεί “ένα αποθεματικό για κάθε ενδεχόμενο”, όπως δήλωσε χθες στους υπουργούς του ο κος Τσίπρας. Το αποθεματικό αυτό στη θεωρία θα μπορούσε να “απορροφήσει” κάθε κραδασμό αν τα ελληνικά ομόλογα υποστούν πιέσεις. Στην πράξη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αν οι καιροσκόποι των αγορών “μυριστούν” χρήμα” θα πιέζουν όλο και περισσότερο, μέχρι να ροκανίσουν το αποθεματικό. Τα νταούλια θα παιανίζουν. Η εμπιστοσύνη των επενδυτών δεν αποκαθίσταται με κρατικές αποφάσεις. Οι μόνοι “επενδυτές” που υποχρεώθηκαν να αγοράσουν τόνους δημόσιου χρέους ήταν οι ελληνικές τράπεζες με καταστροφικά αποτελέσματα.

    Το επιχείρημα ότι τα spreads αποκλιμακώθηκαν είναι μεν σωστό αλλά ένας τίμιος παρατηρητής θα διαπιστώσει ότι βρισκόμαστε στα επίπεδα του Δεκεμβρίου του 2014 όταν η συναίνεση εξαντλήθηκε σε μικροπολιτικό παιχνίδι με φόντο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

    Πηγή διαγράμματος: Investing.com

    Η τρίτη παραδοχή αφορά στην έλευση των επενδυτών και τη συνακόλουθη ανάπτυξη ακριβώς εξ’ αιτίας της προηγούμενης παραδοχής ότι ήρθη η αβεβαιότητα. Είναι όντως αληθές ότι διάφοροι επενδυτές εξετάζουν την περίπτωση Ελλάδα κυρίως για τρεις λόγους. Πρώτον διότι οι επενδύσεις σε άλλες περιοχές του πλανήτη έχουν αρνητικές αποδόσεις. Στη χώρα μας, οι αποδόσεις είναι καλύτερες αλλά εμπεριέχουν μεγαλύτερο ρίσκο. Δεύτερον διότι οι αποτιμήσεις είναι πλέον εξαιρετικά χαμηλές. μόλις προχθές διαπιστώσαμε ότι ένας trader θα μπορούσε να αγοράσει τη ΔΕΗ με λιγότερο από μισό δις. ευρώ. Τρίτον διότι το εργασιακό κόστος είναι εξαιρετικά χαμηλό και οι εργασιακές σχέσεις εξαιρετικά ευέλικτες. Επιπλέον, υπάρχει πολύ και καταρτισμένο εργατικό δυναμικό.

    Από την άλλη πλευρά και παρά τις παραινέσεις του Πρωθυπουργού, Υπουργοί και στελέχη βάζουν συνεχώς αναχώματα για οποιαδήποτε επένδυση και επιπλέον η εμπειρία όσων ήδη έχουν βάλει τα χρήματά τους στη χώρα είναι δραματική. Πέραν της παλαβής φορολογίας και της γραφειοκρατίας, η ασυδοσία των υπουργών που δεν σέβονται ούτε τις δικαστικές αποφάσεις δεν αποτελεί κίνητρο για κάποιον να έρθει στην Ελλάδα, όσο δελεαστική και αν του φαίνεται η επένδυση.

    Σε αυτό θα βοηθούσε πιθανώς και η τέταρτη παραδοχή που αφορά στην άρση των κεφαλαιακών περιορισμών. Χθες στο συνέδριο της Πανελλήνιας ένωσης Εξαγωγές, δια στόματος κου. Τζανακόπουλου ενημερωθήκαμε ότι σύντομα θα αρθούν τα capital controls. Ακόμη και αν ξεχάσουμε πόσες φορές μας έταξαν τα κυβερνητικά στελέχη ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο παρελθόν, είναι αδύνατον να ξεχάσουμε την πραγματικότητα.

    Όντως τα capital controls  επεβλήθησαν με διοικητική απόφαση και με μια τέτοια θα αρθούν. Με την κατάσταση που επικρατεί όμως στην αγορά, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μείνει έστω και σεντς στα ταμεία των τραπεζών. Το πιο πιθανό είναι να χαλαρώσουν λίγο για να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις και αργότερα, αν όντως αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης που διέλυσε η πρώτη φορά αριστερά καθυβρίζοντας τις “μπατιροτράπεζες” ίσως μπορούμε να το συζητήσουμε.

    Η βασικότερη ωστόσο παραδοχή (η οποία περικλείει όλες όσες προαναφέρθηκαν) είναι ότι η συμφωνία που επετεύχθη είναι -τεχνικά- εξαιρετικά επιτυχής. Όχι μόνο διότι η κυβέρνηση πήρε ότι ήθελε (όπως τόνισαν τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος) αλλά κυρίως διότι προδιαγράφει με συγκεκριμένα νούμερα την μελλοντική πορεία της χώρας. Την άποψη αυτή δεν την ασπάζονται διάφοροι διεθνείς παράγοντες με τελευταία τη σοκαριστική έκθεση του ινστιτούτου Πατερσον που κάνει λόγο για δημοσιονομικό ζουρλομανδύα. Προηγήθηκαν διάφορα media διεθνούς κύρους όπως το Bloomberg και οι Financial Times, τα οποία έκριναν ότι η συμφωνία απλώς “κλοτσάει το τενεκεδάκι παρακάτω”. Υπονοώντας ότι τα προβλήματα δεν λύθηκαν αλλά θα τα βρούμε σύντομα μπροστά μας.

    Δεν είναι δα και δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μια οικονομία με υπερφορολόγηση και υποχρέωση για υψηλά πλεονάσματα δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τα έλεγε ακόμη και πέρυσι στο συνέδριο του Economist. Τότε αναρωτήθηκε (ορθά) πως «είναι αδύνατον να πιάσουμε πλεόνασμα 3,5% μετά το 2018; Ακόμη χειρότερα, είναι για γέλια η συμφωνία για διαρκή πλεονάσματα μέχρι το 2060. Ούτε το ημερολόγιο των Μάγιας δεν κάνει τόσο μακροπρόθεσμες προβλέψεις.

    Η αισιοδοξία είναι αρετή. Μόνον όμως αν συνοδεύεται από ρεαλιστικές προσεγγίσεις. Ειδάλλως είναι απλώς προσπάθεια “δημιουργίας κλίματος” ή στην χειρότερη περίπτωση ανικανότητα να δει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει. Ο χρόνος θα δείξει και μάλιστα σύντομα…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • O θείος που κάθεται με τη νεολαία

    O θείος που κάθεται με τη νεολαία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-06-22 14:17:42 | Πηγή: News247

    Είναι κλισέ – αλλά και σκληρή πραγματικότητα: Σε κάθε οικογενειακό τραπέζι, υπάρχει πάντα ένας θείος που κάνει πράξη το “εγώ θα κάτσω μαζί με τη νεολαία” - με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κέφι των νεαρών. Κάπως έτσι διαμορφώνεται η σχέση πολλών ελλήνων πολιτικών – και κάποιων δημοσιογράφων - με τα social media...

    Συμπεριφέρονται σαν τον θείο στο οικογενειακό τραπέζι. Όταν δεν τρολάρουν διεκδικώντας likes στη ζούγκλα του Διαδικτύου, επιστρατεύουν τη γλώσσα των ηρώων του Δαλιανίδη για να πλησιάσουν – τάχα – τη νεότερη γενιά...

    Συνήθως δεν τυχαίνει, αλλά πετυχαίνει. Ο παραμορφωτικός καθρέπτης των social media λειτουργεί σαν πολλαπλασιαστής της ροπής πολλών πολιτικών προς τον λαϊκισμό και τον εκχυδαϊσμό – ωθώντας στην δημιουργία μίας «αγοράς της ατάκας» , μέσα στην οποία οι πολιτικές θέσεις πολτοποιούνται και τελικά παύουν να παίζουν τον παραμικρό ρόλο στην δημόσια ατζέντα.

    Όταν ο λαϊκισμός κατακτά το πιστοποιητικό του «γνήσιου» , του «πηγαίου» , του «λαϊκού», τότε ο δημόσιος διάλογος ελάχιστα διαφέρει από την προσπάθεια των ελαφιών να συζητήσουν θέματα ασφαλείας με τα λιοντάρια. Tο αποτέλεσμα για αυτά είναι προδιαγεγραμμένο – θα καταλήξουν να γίνουν μεσημεριανό γεύμα.

    Πολλοί θεωρούν ότι το κακό έχει ήδη γίνει. Ότι η κυριαρχία του λαΐκισμού είναι αναπόφευκτη στην εποχή των social media και ότι εν πολλοίς, έχει ήδη συντελεστεί. Όμως, ακόμα και οι γραφικοί θείοι κάποια στιγμή αναγκάζονται να επιστρέψουν στο τραπέζι των ενηλίκων.

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλος, είναι Διευθυντής Σύνταξης του NEWS 24/7

  • Δεν παραιτήθηκαν ή όταν τα κινήματα ξεκινούν από το facebook

    Δεν παραιτήθηκαν ή όταν τα κινήματα ξεκινούν από το facebook

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-21 14:41:38 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Είναι αστείο, όταν ένα κάλεσμα έχει λίγο κόσμο; Όχι. Η Αριστερά, οι οργανώσεις της συχνά έχουν διαδηλώσει κινητοποιώντας λίγο κόσμο. Το πόσοι κατεβαίνουν, δεν είναι επιχείρημα. Για παράδειγμα, υπάρχουν και αντιδραστικά καλέσματα στην Ιστορία μαζικά και άγρια. Και υπάρχουν δίκαιες πλατφόρμες που δεν καταφέρνουν να συσπειρώσουν κόσμο. Βέβαια το Παραιτηθείτε της Τρίτης δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω δύο. Περισσότερο κινήθηκε στην σφαίρα του θεάματος και της ψευδαίσθησης πως τα κοινωνικά δίκτυα αρκούν για να φτιάξεις κίνημα. Συχνά, δεν αρκούν απλώς λειτουργούν προωθητικά για ήδη υπάρχουσες πλατφόρμες εκεί έξω.

    Ήταν αστείο το περιεχόμενο του καλέσματος της Τρίτης; Αστείο δεν ήταν. Απόλυτα προβληματικό ναι. Για μια γραφική μερίδα του λαού μας, ο Τσίπρας σήμερα εκπροσωπεί μια σοβιετική απόπειρα για εγκαθίδρυση καθεστώτος. Για μια σοβαρότερη μερίδα, απλώς μετακίνησε λίγο τους ολιγαρχικούς όρους. Για την πιο σιωπηλή, απλώς εγγυάται την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, άρα και την δημοσιονομική πειθαρχία.

    Το κάλεσμα των Παραιτηθείτε είναι απόλυτα κατανοητό αφού υπάρχει κόσμος που δεν θέλει ούτε κατά διάνοια μια σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση επιμέρους προοδευτικών τομών. Όχι τυχαία, δεν ήταν λίγοι αυτοί που πήραν το λόγο την Τρίτη το βράδυ στο Σύνταγμα και εκφώνησαν καραμπινάτο ξενοφοβικό και εθνικιστικό λόγο, μιλώντας γενικώς και αόριστα για "αριστεία", "αφανισμό Ελληνισμού", "επικίνδυνες ροές προσφύγων" κτλ. Εκεί ήμασταν και τα ακούγαμε. Αυτό δεν ήταν φιλοευρωπαϊκό τόξο. Και η ειρωνεία; Αρκέστηκαν στην πάνω Πλατεία. Θυμάστε ποιοι επέμεναν στην πάνω πλατεία και πότε.

    Γιατί έγινε; Γιατί μια μικρή μερίδα κόσμου, βαυκαλιζόμενη στα κοινωνικά δίκτυα θέλει να προσδώσει πια επετειακό χαρακτήρα στο κάλεσμα. Μα η συγκέντρωση της Τρίτης, δεν είχε σχέση με το πρώτο Παραιτηθείτε του 2016 και βέβαια καμία σχέση με το Μένουμε Ευρώπη του 2015. Αυτό το τελευταίο, δομήθηκε για λίγο διάστημα αλλά ως πλατφόρμα πάνω στην διαιρετική τομή του προ Δημοψηφίσματος πολιτικού σκηνικού. Για αυτό ήταν σοβαρότερο. Μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Επίσης, αυτό τότε πριμοδοτήθηκε ανοιχτά από τους Νικητές του Εμφυλίου. 

    Ο Τσίπρας δεν πέφτει από τα σοσιαλμιντιακά Παραιτηθείτε. Ίσως μόνον επανακτά αριστερό προφίλ σε σχέση με αυτό. Κι αφού το περιεχόμενο του καλέσματος ήταν πιο μνημόνιο και από το εφαρμοζόμενο μνημόνιο. Ναι, στην Ελλάδα του 2017, κάποιοι συμπολίτες μας κατάφεραν να επιζητούν πιο γνήσιο νεοφιλελευθερισμό από αυτόν που βιώνουμε ή αυτόν που επιβάλει σήμερα η γερμανική ΕΕ.

    Αν στα μάτια μας ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς φάνταζαν αμετακίνητοι αλλά κατορθώναμε κινηματικές ρωγμές στις διακυβερνήσεις τους, φαντάζομαι πως για τους Παραιτηθείτε ο Τσίπρας μοιάζει ακούνητος για τον επιπλέον λόγο πως δεν έχουν εξοικείωση με τα εργαλεία των μαζικών κινημάτων και της χειραφέτησης του δρόμου που αποκτιέται σε μακρύ χρόνο. Αυτό δεν νομιμοποιεί καμία ηθική την Αριστερά όμως, να χλευάζει μια διαδήλωση. Να την τρολάρει ναι, αφού και η ίδια η διαδήλωση οριοθετήθηκε και εκκινήθηκε από το πεδίο των σόσιαλ μίντια και άρα και των τρολ. 

    Έχω ξαναγράψει. Προτιμώ τους Παραιτηθείτε που παίρνουν μια ιντερνετική πρωτοβουλία - με την οποία προφανώς διαφωνώ πολιτικά- από τους κήνσορες και θεράποντες του Μετώπου της Λογικής που φαντασιώνονται παλινορθώσεις του παλιού πολιτικού συστήματος στο timeline τους και μονίμως αναζητούν ευθύνες στους άλλους.

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Δεν παραιτήθηκαν ή τα κινήματα και το facebook

    Δεν παραιτήθηκαν ή τα κινήματα και το facebook

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-21 11:47:47 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Είναι αστείο, όταν ένα κάλεσμα έχει λίγο κόσμο; Όχι. Η Αριστερά, οι οργανώσεις της συχνά έχουν διαδηλώσει κινητοποιώντας λίγο κόσμο. Το πόσοι κατεβαίνουν, δεν είναι επιχείρημα. Για παράδειγμα, υπάρχουν και αντιδραστικά καλέσματα στην Ιστορία μαζικά και άγρια. Και υπάρχουν δίκαιες πλατφόρμες που δεν καταφέρνουν να συσπειρώσουν κόσμο. Βέβαια το Παραιτηθείτε της Τρίτης δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω δύο. Περισσότερο κινήθηκε στην σφαίρα του θεάματος και της ψευδαίσθησης πως τα κοινωνικά δίκτυα αρκούν για να φτιάξεις κίνημα. Συχνά, δεν αρκούν απλώς λειτουργούν προωθητικά για ήδη υπάρχουσες πλατφόρμες εκεί έξω.

    Ήταν αστείο το περιεχόμενο του καλέσματος της Τρίτης; Αστείο δεν ήταν. Απόλυτα προβληματικό ναι. Για μια γραφική μερίδα του λαού μας, ο Τσίπρας σήμερα εκπροσωπεί μια σοβιετική απόπειρα για εγκαθίδρυση καθεστώτος. Για μια σοβαρότερη μερίδα, απλώς μετακίνησε λίγο τους ολιγαρχικούς όρους. Για την πιο σιωπηλή, απλώς εγγυάται την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, άρα και την δημοσιονομική πειθαρχία.

    Το κάλεσμα των Παραιτηθείτε είναι απόλυτα κατανοητό αφού υπάρχει κόσμος που δεν θέλει ούτε κατά διάνοια μια σοσιαλδημοκρατική διακυβέρνηση επιμέρους προοδευτικών τομών. Όχι τυχαία, δεν ήταν λίγοι αυτοί που πήραν το λόγο την Τρίτη το βράδυ στο Σύνταγμα και εκφώνησαν καραμπινάτο ξενοφοβικό και εθνικιστικό λόγο, μιλώντας γενικώς και αόριστα για "αριστεία", "αφανισμό Ελληνισμού", "επικίνδυνες ροές προσφύγων" κτλ. Εκεί ήμασταν και τα ακούγαμε. Αυτό δεν ήταν φιλοευρωπαϊκό τόξο. Και η ειρωνεία; Αρκέστηκαν στην πάνω Πλατεία. Θυμάστε ποιοι επέμεναν στην πάνω πλατεία και πότε.

    Γιατί έγινε; Γιατί μια μικρή μερίδα κόσμου, βαυκαλιζόμενη στα κοινωνικά δίκτυα θέλει να προσδώσει πια επετειακό χαρακτήρα στο κάλεσμα. Μα η συγκέντρωση της Τρίτης, δεν είχε σχέση με το πρώτο Παραιτηθείτε του 2016 και βέβαια καμία σχέση με το Μένουμε Ευρώπη του 2015. Αυτό το τελευταίο, δομήθηκε για λίγο διάστημα αλλά ως πλατφόρμα πάνω στην διαιρετική τομή του προ Δημοψηφίσματος πολιτικού σκηνικού. Για αυτό ήταν σοβαρότερο. Μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Επίσης, αυτό τότε πριμοδοτήθηκε ανοιχτά από τους Νικητές του Εμφυλίου. 

    Ο Τσίπρας δεν πέφτει από τα σοσιαλμιντιακά Παραιτηθείτε. Ίσως μόνον επανακτά αριστερό προφίλ σε σχέση με αυτό. Κι αφού το περιεχόμενο του καλέσματος ήταν πιο μνημόνιο και από το εφαρμοζόμενο μνημόνιο. Ναι, στην Ελλάδα του 2017, κάποιοι συμπολίτες μας κατάφεραν να επιζητούν πιο γνήσιο νεοφιλελευθερισμό από αυτόν που βιώνουμε ή αυτόν που επιβάλει σήμερα η γερμανική ΕΕ.

    Αν στα μάτια μας ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς φάνταζαν αμετακίνητοι αλλά κατορθώναμε κινηματικές ρωγμές στις διακυβερνήσεις τους, φαντάζομαι πως για τους Παραιτηθείτε ο Τσίπρας μοιάζει ακούνητος για τον επιπλέον λόγο πως δεν έχουν εξοικείωση με τα εργαλεία των μαζικών κινημάτων και της χειραφέτησης του δρόμου που αποκτιέται σε μακρύ χρόνο. Αυτό δεν νομιμοποιεί καμία ηθική την Αριστερά όμως, να χλευάζει μια διαδήλωση. Να την τρολάρει ναι, αφού και η ίδια η διαδήλωση οριοθετήθηκε και εκκινήθηκε από το πεδίο των σόσιαλ μίντια και άρα και των τρολ. 

    Έχω ξαναγράψει. Προτιμώ τους Παραιτηθείτε που παίρνουν μια ιντερνετική πρωτοβουλία - με την οποία προφανώς διαφωνώ πολιτικά- από τους κήνσορες και θεράποντες του Μετώπου της Λογικής που φαντασιώνονται παλινορθώσεις του παλιού πολιτικού συστήματος στο timeline τους και μονίμως αναζητούν ευθύνες στους άλλους.

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Πολίτες 'ελέφαντες' σ' ένα κράτος 'τσίρκο'

    Πολίτες 'ελέφαντες' σ' ένα κράτος 'τσίρκο'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-21 09:38:18 | Πηγή: News247

    Είμαι ένας από τους ένα εκατομμύριο τόσους "εντοπισθέντες" που σύμφωνα με την Ανεξάρτητη Αρχή Εσόδων κυκλοφορεί με ανασφάλιστο αυτοκίνητο. Να σκεφθείτε πόσο χρόνο και κόπο έκαναν οι άνθρωποι να "ανακαλύψουν" το δικό μου αυτοκίνητο μέσα σε τόσα ανασφάλιστα ώστε μετά από πολλές(φαντάζομαι) διασταυρώσεις, ώστε έλαβα το ειδοποιητήριο στις 16 Ιουνίου, ενώ η έρευνα που διενήργησαν προκειμένου να βεβαιωθούν είχε ολοκληρωθεί στις 6 Ιουνίου. Να μη τα πολυλογούμε με καλούν να πληρώσω 250 ευρώ πρόστιμο(υπολογίστε επί ένα εκατομμύριο τόσα ΙΧ και βγάλτε λογαριασμό), διαφορετικά θα υποστώ τις προβλεπόμενες εκ του νόμου κυρώσεις.

    Και πολύ καλά κάνει η Ανεξάρτητη Αρχή. Και άργησε. Ωστόσο αφού συνήλθα από το αρχικό σοκ-είναι δυνατόν σκέφθηκα να κυκλοφορώ τόσους μήνες με ανασφάλιστο αυτοκίνητο- μια και είχα μπει ήδη στη διαδικασία να αισθάνομαι "απατεώνας"(κράτος είναι αυτό κάτι παραπάνω θα γνωρίζει από εμένα) και να αμφιβάλλω αν έχω πληρώσει την ασφάλεια(άνθρωποι είμαστε με τόσους φόρους), πήγα στο αυτοκίνητο να ψάξω τα χαρτιά μου. Φαντάζομαι αυτό που "ανακάλυψα", δηλαδή ότι το αυτοκίνητό μου έχει ετήσια ασφάλιση που λήγει τον Δεκέμβριο του 2017, θα το έχουν "ανακαλύψει" μερικές χιλιάδες συμπολίτες μου.

    Εκείνο που ακόμη δεν μπορώ να φαντασθώ είναι πως παραμένουν οι αρμόδιοι στις θέσεις τους μετά από το αλαλούμ. Θα πει κάποιος έγιναν λάθη και θα διορθωθούν. Αυτό είναι το προφανές, αλλά γιατί είναι υποχρεωμένος ο πολίτης να ταλαιπωρηθεί προκειμένου να διορθώσει το λάθος της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου Οικονομικών; Γιατί εδώ και μήνες που η κυβέρνηση σχεδίαζε την "έφοδο" δεν φρόντισε να προβλέψει περιπτώσεις τέτοιου είδους λαθών, σαν τη δική μου αλλά και ιδιοκτητών που έχουν παραδώσει πινακίδες ή έχουν μεταβιβάσει το ΙΧ τους, ώστε να μη δίνει μια εικόνα "ό,τι κάτσει";

    Κυριακή πρωί στην εκπομπή του φίλου μου Γιώργου Αυτιά, παρακολουθούσα τον υφυπουργό Υποδομών, Νίκο Μαυραγάνη, ο οποίος προσπαθούσε μαζί με τον δημοσιογράφο να εξηγήσουν τι είχε συμβεί! Ούτε αυτός δεν είχε καταλάβει που οφείλονταν το φιάσκο. Είναι ο ίδιος που όταν οι ΑΝΕΛ ήταν στην αντιπολίτευση, ανέφερε το βιογραφικό του ότι "Επίσης απέτρεψε με πολιτικές και νομικές πράξεις την δημιουργία διοδίων στην Εύβοια χρησιμοποιώντας τον όρο εγκληματική και φονική πράξη τα διόδια καταθέτοντας αναφορά προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη Ευρωπαϊκή Επιτροπή". Τα σχόλια δικά σας.

    Το δικό μου σχόλιο είναι ότι ανεξάρτητα από ποια είναι η κυβέρνηση και τι λένε οι υπουργοί στα κανάλια, το κράτος είναι μπάχαλο. Είναι για γέλια και ταυτόχρονα για κλάματα. Είναι κράτος "τσίρκο" που όχι μόνο δεν σέβεται τους πολίτες, αλλά επιπλέον σχεδιάζει παντοιοτρόπως και την εξόντωση τους. Αυτό λοιπόν το "κράτος" για να γίνει κράτος δεν χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Αυτό το μόρφωμα χρειάζεται επειγόντως ανασυγκρότηση μέσα από έναν εθνικό σχεδιασμό στον οποίο θα συμμετέχουν όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Εδώ που έφθασε δεν σώζεται ούτε με ιδεολογικές καθαρότητες, ούτε με κόμματα "σωτήρες" που έχουν τις λύσεις στην αντιπολίτευση αλλά δεν τις εφαρμόζουν όταν έρθουν στην κυβέρνηση.

    Προς το παρόν οι πολίτες καλούνται να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες...   

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Το φωτομοντάζ είναι η γελοιογραφία του διαδικτύου

    Το φωτομοντάζ είναι η γελοιογραφία του διαδικτύου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-06-21 08:56:09 | Πηγή: News247

    Το θέμα Ακριβοπούλου αποκάλυψε για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς και τις βαθιές ρίζες που έχει με την παραδοσιακή Δεξιά της δεκαετίας του 60. Περίπου 43 χρόνια από την μεταπολίτευση Η ΝΔ απαιτεί την φίμωση της προσωπικής άποψης ενός δημοσιογράφου στο διαδίκτυο και ζητά την απόλυση του επειδή εργάζεται στη δημόσια τηλεόραση.

    Αλλά ακόμα και από την ίδια την συχνότητα της δημόσιας τηλεόρασης, ή του δημόσιου ραδιοφώνου, από πού και ως πού απαγορεύεται σε ένα δημοσιογράφο να εκφράζει την προσωπική του άποψη; Έτσι θέλουν κάποια κόμματα που αυτοαποκαλούνται «ευρωπαϊκά» και «φιλελεύθερα» την δημόσια ενημέρωση; Ως μεταφορά κομματικών γραμμών με απαγορευμένες τις απόψεις των δημοσιογράφων;

    Ο δημοσιογράφος κρίνεται από το κοινό και από το μέσον στο οποίο λειτουργεί και φυσικά, όπως κάθε πολίτης, έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα την άποψη του, είτε εργάζεται στο δημόσιο είτε όχι. Η απαγόρευση της προσωπικής άποψης, επειδή εργάζεται στην ΕΡΤ ή σε έναν οποιονδήποτε δημόσιο φορέα, οργανισμό, σχολείο, πανεπιστήμιο, κλπ, παραπέμπει στις πιο μαύρες εποχές της Δεξιάς της δεκαετίας του 50 και του 60.

    Τελικά φαίνεται πως τρομάζει πολύ το γεγονός ότι το διαδίκτυο, όχι μόνο είναι ελεύθερο για όλους, αλλά προσφέρει και νέες δυνατότητες έκφρασης σε όλους. Το φωτομοντάζ για παράδειγμα, είναι η γελοιογραφία του διαδικτύου. Πριν από πολλές δεκαετίες ένα μεγάλος γελοιογράφος, ο Φωκίων Δημητριάδης, όταν αναφέρονταν στον Κωνσταντίνο Τσάτσο σκιτσάριζε δίπλα του μία κότα. Σήμερα ο άγνωστος γελοιογράφος του φωτομοντάζ του διαδικτύου «σκιτσάρισε» τον κο Μητσοτάκη ως ζητιάνο να εκλιπαρεί για εκλογές. Ένα φωτομοντάζ που συμπυκνώνει όλη την αποτυχημένη πολιτική στρατηγική του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μάλιστα σε πολύ πιο χαμηλούς και πετυχημένους τόνους από μια παραδοσιακή γελοιογραφία που προσομοιάζει ένα επιφανή πολιτικό και μετέπειτα πρόεδρο της Δημοκρατίας ως «κότα». Όσο λοιπόν και αν ορισμένοι έχουν τους λόγους τους να ενοχλούνται, η παραδοσιακή γελοιογραφία στις εφημερίδες έχει πλέον αντικατασταθεί στο διαδίκτυο από το φωτομοντάζ το οποίο, άλλοτε πετυχημένο και άλλοτε αισθητικώς απαράδεκτο, δίνει όμως την δυνατότητα να εκφράζεται «γελοιογραφικά», όχι μόνο κάθε δημοσιογράφος αλλά και κάθε πολίτης και αυτό είναι που ενοχλεί και τρομάζει.

    Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που η ΝΔ παρεμβαίνει στην ΕΡΤ και όχι μόνο. «Αντικειμενικός» δημοσιογράφος κατ αυτήν είναι εκείνος που απλώς παραπληροφορεί, υβρίζει τον Τσίπρα και υμνολογεί τον κο Μητσοτάκη. Αυτή την φορά όμως το κόμμα του επαίσχυντου «μαύρου», της διαπλοκής και των επανειλημμένων θρασύτατων παρεμβάσεων στην ενημέρωση, ξεπέρασε κάθε όριο. Έφτασε στο σημείο να ζητήσει απόλυση δημοσιογράφου που σατίριζε γελοιογραφικά στο facebook τον κο Μητσοτάκη(!) Καταλαβαίνουμε πόσο ακραίο και φασιστικό είναι αυτό και τι προοιωνίζει εφόσον πρόκειται για την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας. Ότι αυτό το κόμμα φοβάται τόσο πολύ το διαδίκτυο που στην περίπτωση της παλινόρθωσης του στην κυβερνητική εξουσία, όπως τόσο εύκολα έκλεισε την ΕΡΤ, άλλο τόσο εύκολα αυτή τη φορά, όχι μόνο θα αποπειραθεί να ελέγξει τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και τα προσωπικά μας μηνύματα στο ιμποξ του facebook.

    *Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος

  • Ο Γιώργος ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη

    Ο Γιώργος ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-21 07:46:44 | Πηγή: News247

    Η είδηση δεν είναι ότι υπάρχει ακόμα σε μια γωνιά της πολιτικής σκηνής, έστω και σε τρίτο ή τέταρτο πλάνο, ο Γιώργος Παπανδρέου. Η είδηση είναι ότι θέλει και να παρεμβαίνει, μέσω twitter βέβαια, γιατί παραδοσιακά, μέσω κομματικών παρεμβάσεων, είναι κομμάτι δύσκολο. Και πολύ περισσότερο ότι ισχυρίζεται πως για την χρεοκοπία, τα μνημόνια και την λιτότητα χωρίς τέλος, ευθύνονται όλοι οι άλλοι εκτός από αυτόν.

    Δεν είναι βέβαια τόσο αφελής, ή μάλλον δεν είναι τόσο αφελείς οι σύμβουλοί του: Απέφυγε να χρησιμοποιήσει τη λέξη “μνημόνια” και δεν έκανε την παραμικρή αναφορά στο ΔΝΤ, την τρόικα, την λιτότητα και τα μέτρα που μας επιβλήθηκαν. Αλλά αυτό, ότι ευθύνονται όλοι οι πρωθυπουργοί εκτός από αυτόν, βρήκε τρόπο να το πει.

    Του χρειάστηκαν μάλιστα μόνο 114 χαρακτήρες για να δηλώσει... λευκή περιστερά και αθώος του αίματος. Όπως έγραψε, “Πάμε τώρα Καστελόριζο Αλέξη να σου πω πώς μας χρεοκόπησε ο φίλος σου ο Κώστας και πώς ο Αντώνης & εσύ μας φορτώσατε άλλα 5 χρόνια Οδύσσειας!”. Η αλήθεια, βέβαια, για να ακριβολογούμε και να μην τον αφήνουμε στην πλάνη του, είναι ότι ο κάποτε πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να δηλώνει ό,τι θέλει αλλά εμείς -ό,τι κι αν νομίζει- δεν τον πιστεύουμε.

    Γιατί μπορεί να φταίνε όλοι οι πρωθυπουργοί που αναφέρει, και άλλοι που ξέχασε, όπως λόγου χάριν ο Κ. Σημίτης, αλλά όσο και να φταίνε αυτοί, άλλο τόσο, και περισσότερο, φταίει αυτός που τώρα πουλάει “τρέλα” και προσπαθεί να μας τρελάνει όλους, παριστάνοντας ότι δεν πήρε είδηση τον “φόνο”.

    Γιατί το Καστελόριζο δεν ήταν απλώς το φόντο για να εκφωνηθεί ένα διάγγελμα, αλλά το σκηνικό για να πουληθεί ένα παραμύθι που θα επέτρεπε στην κυβέρνηση Παπανδρέου να επιβιώσει όσο χρειαζόταν για να κληθεί το ΔΝΤ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, φέρνοντας βέβαια μαζί του, τους -εκτός ευρωπαϊκών κεκτημένων- “κανόνες” και “συνταγές” του.

    Η κοντή μνήμη είναι βέβαια βολική και συμφέρουσα ιδίως για πολιτικούς που εκλέχτηκαν ισχυριζόμενοι ότι “λεφτά υπάρχουν” για να “ανακαλύψουν” στην συνέχεια ότι δεν υπάρχει ούτε... σάλιο και να μας χώσουν, χωρίς λαϊκή εξουσιοδότηση και δίχως δημοκρατική νομιμοποίηση, στο σπιράλ των μνημονίων. Βολικό είναι επίσης το ξαναγράψιμο της ιστορίας κατά πώς βολεύει τον κάθε πολιτικό που αφού πανθομολογουμένως απέτυχε προσπαθεί να... επιστρέψει, για να επαναλάβει προφανώς τα ίδια λάθη!

    Αλλά η απλή αλήθεια, που επιτηδείως ξεχνά ο κ. Παπανδρέου, είναι ότι όλα αυτά που συμφέρουν τους πολιτικούς οι οποίοι τίποτα δεν διδάχτηκαν από όσα μάς έκαναν, δεν βολεύουν καθόλου όλους εμάς τους υπόλοιπους, που πληρώνουμε τα λάθη τους. Για αυτό, όπως λέει ο λαός μας, των φρονίμων ολίγα.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Δεν συλλαμβάνουμε, θα περιμένουμε να γίνουν καλά παιδιά…

    Δεν συλλαμβάνουμε, θα περιμένουμε να γίνουν καλά παιδιά…

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-20 11:15:33 | Πηγή: News247

    Η άμεση κινητοποίηση της πολιτείας μετά την τραγική δολοφονία στο Μενίδι, είχε σαν αποτέλεσμα να ληφθούν επίσης άμεσα μέτρα. Όσο όμως και αν είναι κανείς σύμφωνος με δράσεις που στοχεύουν στην επανένταξη των Ρομα, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσει την ανάγκη για καταστολή της δράσης εγκληματικών συμμοριών που απειλούν τις ζωές των περιοίκων. Η Κυβέρνηση αποδεικνύεται εξαιρετικά εφευρετική στη θεωρία και την ανάλυση αλλά μάλλον διστάζει να επιβάλλει την τήρηση του νόμου και βρίσκει απλώς προφάσεις και γιατί όχι, ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις.

    Διότι όταν αδέσποτες σφαίρες αποτελούν καθημερινότητα στη Δυτική Αττική αλλά και αλλού, αποτελεί πρώτη προτεραιότητα η καταστολή του φαινομένου. Οι δράσεις για ενσωμάτωση των Ρομά στην κοινωνία έπονται. Η Κυβέρνηση έχει θεωρητικά τις δομές για να επιβάλλει την έννομη τάξη. έχει επίσης την υποχρέωση να το κάνει. Πρόκειται όμως για μια δύσκολη απόφαση που απαιτεί και πολιτική βούληση, εκτός από επιχειρησιακή ικανότητα.

    Αντ’ αυτού ξεπέρασε τις λεπτομέρειες που σχετίζονται με την καταστολή της παράνομης και κατά συρροή οπλοχρησίας, της εμπορίας ναρκωτικών και της εκμετάλλευσης των παιδιών και προχώρησε σε μακρόπνοους σχεδιασμούς. Λησμονώ ποιος γίγας του εγχώριου σοσιαλισμού είχε πει την μνημειώδη φράση “αν θέλεις να καθυστερήσεις την ανάληψη δράσης για οτιδήποτε, δημιούργησε μια επιτροπή”. Η Κυβέρνηση έκανε ακριβώς αυτό.

    Δημιούργησε μια Κυβερνητική επιτροπή η οποία ανέλαβε το σχεδιασμό δράσεων για να αποφορτιστεί η κατάσταση. Στην επιτροπή μετείχαν πρωτοκλασάτα στελέχη όπως η Θεανώ Φωτίου, ο Πάνος Σκουρλέτης, ο Νίκος Τόσκας, ο Κώστας Γαβρόγλου αλλά και ο Παύλος Πολάκης. Ο τελευταίος υποθέτω θα συμβάλλει και με τις γνώσεις του για την παράδοση της μπαλοθιάς στον ελλαδικό χώρο.

    Βεβαίως, όπως έγινε ευρύτερα γνωστό μετά τη “στραβή”, υπήρχε ήδη μια σχετική επιτροπή που φέρει τον βαρύγδουπο τίτλο “Ειδική Γραμματεία Κοινωνικής Ένταξης των Ρομά”. Έχει στελεχωθεί με 2 Ειδικούς Γραμματείς, άγνωστο αριθμό ειδικών συμβούλων και συνεργατών και 24 άτομα προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων. Το κόστος λειτουργίας της ανέρχεται σε 662 χιλ. ευρώ ετησίως και επειδή τίποτε δεν γίνεται τυχαία, είχαν προβλεφθεί μέχρι και ποσά για επιδόματα θέσεων ευθύνης.

    Σε κάθε περίπτωση η νέα επιτροπή αποφάσισε μια σειρά δράσεων που περιλαμβάνουν από φωτισμένους δρόμους και μείωση του αριθμού των μαθητών, μέχρι τη μετεγκατάσταση καταυλισμών, την πιθανή πρόσληψη νέων Ρομά στην αστυνομία αλλά και το ενδεχόμενο εισαγωγής των απόφοιτων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης άνευ εξετάσεων σε συγκεκριμένα ακαδημαϊκά τμήματα.

    Ειδικά το τελευταίο χρήζει περαιτέρω διερεύνησης ως προς την χρησιμότητα του καθώς σύμφωνα με εκτιμήσεις του “δικτύου Ρομ” τα ποσοστά αναλφαβητισμού των 250.000 Ρομά που ζουν στη χώρα μας κυμαίνονται μεταξύ 60 και 80% ενώ οι απόφοιτοι δημοτικού στις ηλικίες 20-29 είναι μόλις 12%! Η εισαγωγή άνευ εξετάσεων θα ήταν μια καλή προοπτική αν πρώτα λύναμε το πρόβλημα της παρακολούθησης τουλάχιστον της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Η οποία είναι μεν υποχρεωτική αλλά η ίδια επιτροπή έκρινε ότι πρέπει να αποφασίσει ότι “γίνεται υποχρεωτική η παρακολούθηση του ολοήμερου σχολείου για τα παιδιά των Ρομά”.

    Είναι προφανές ότι η πολιτεία οφείλει να αναλάβει δράση για την κατάσταση και τις συνθήκες διαβίωσης αυτής της μερίδας των συμπολιτών μας. Προεκλογικά άλλωστε στελέχη και Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είχαν αρκετές ιδέες. Το κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς είχε προτείνει τη δωρεάν παραχώρηση κυριότητας και χρήσης ακινήτων σε Ρομά, καθώς και την εξεύρεση χώρων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κατασκευή κατοικιών ώστε να εγκατασταθούν οριστικά μέσα στον οικιστικό ιστό των πόλεων. Μια παρέμβαση βουλευτών, μεταξύ των οποίων οι κύριοι Γιώργος Σταθάκης, Θοδωρής Δρίτσας και η κυρία Ελένη Αυλωνίτου ζητούσε την εξαίρεση των Ρομά από τον έλεγχο στο υπαίθριο εμπόριο. Η τύχη των εξαγγελιών, ήταν παρόμοια με την τύχη που είχαν και οι υποσχέσεις των προηγούμενων Κυβερνήσεων. Δεν έγινε τίποτα.

    Η ανάγκη όμως να προστατευθούν ανυπεράσπιστοι πολίτες είναι επιτακτική και εκεί ο κος Τόσκας κρύβεται πίσω από τις δυσκολίες του εγχειρήματος, οι οποίες ομολογουμένως υφίστανται. Το οφείλει στους Έλληνες πολίτες που ζουν στην περιοχή και δεν ενοχλούνται από τους Ρομά. Τα κίνητρά τους δεν είναι ρατσιστικά. ενοχλούνται από τη δράση εγκληματικών συμμοριών, τις οποίες η αστυνομία οφείλει να πατάξει. Άμεσα και χωρίς περιστροφές. Αν δεν το κάνει, είναι περισσότερο από προφανές ότι θα δώσει χώρο στους αυτόκλητους υπερασπιστές να προχωρήσουν σε αυτοδικία, κάτι που θα χειροτερέψει την κατάσταση.

    Δεν το κάνει όμως. Δεν το κάνει πουθενά. Ούτε στα Εξάρχεια, όπου αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί έχουν στήσει το δικό τους κράτους, ούτε καν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όπου 471 φοιτητές κάνουν έκκληση για προστασία από τους εμπόρους ναρκωτικών. Εδώ δεν το έκανε ούτε χθες στην Ευελπίδων όπου 40 παλικάρια Ρομά διαφώνησαν για τις ποινές που επέβαλλε το δικαστήριο σε 2 ομόφυλούς τους για υπόθεση ναρκωτικών. Εξέφρασαν την άποψη τους με …πέτρες και τραμπουκισμούς ακόμη και κατά δικαστικών και παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν εντός του χώρου των δικαστηρίων, δεν έγινε ούτε μια σύλληψη. Ίσως να τους μοιράσαν φοιτητικές ταυτότητες…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos). 

  • Η κυρία Μία Ράμβικ

    Η κυρία Μία Ράμβικ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-06-20 09:40:42 | Πηγή: News247

    Πριν ένα μήνα, στα μέσα του Μάη, μια τουρίστρια από τη Νορβηγία, η κυρία Μία Ράμβικ, αποφάσισε να μαζέψει τα σκουπίδια σε ένα αγροτικό δρόμο της Κρήτης, μεταξύ Σταλού και Αγίας Μαρίνας. Έτσι, από μόνη της, και αθορύβως. Την φωτογράφησε και κατέγραψε τη μαρτυρία της ο κ. Σταύρος Πλανάκης, δημοσιεύοντάς την στην ηλεκτρονική έκδοση της καθημερινής εφημερίδας των Χανίων «Χανιώτικα Νέα».

    Όπως λέει ο ίδιος, τη βοήθησε, με το αυτοκίνητό του, να μεταφέρει στον κοντινότερο κάδο σακκούλες βάρους δέκα κιλών, τις οποίες είχε τιγκάρει με σκουπίδια, που είχε μαζέψει με τα χέρια της περπατώντας για δύο χιλιόμετρα κάτω από το δυνατό ήλιο.

    Ντράπηκα διαβάζοντας την ιστορία της κυρίας Ράμβικ. Γενικώς, δεν πετάω τα σκουπίδια μου κάτω. Ούτε από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Αλλά βέβαια, ούτε και μαζεύω τα σκουπίδια των άλλων. Σαν γνήσιος Έλληνας, είμαι περήφανος – ναι μεν δεν ρυπαίνω, στο μέτρο του δυνατού και εντός λογικών πλαισίων, αλλά ασφαλώς και δεν θα τρέξω ξοπίσω σας, καθώς πετάτε το περιτύλιγμα της σοκολάτας, το άδειο κυπελλάκι του καφέ και τη σακκούλα από τα τσιπς στο δρόμο και την παραλία. «Ο καθένας να μαζεύει τις βρομιές του» είναι το μότο μου, και μέχρι τώρα πίστευα πως είναι σωστό και δίκαιο.

    Επίσης, ούτε έχω συμμετάσχει ποτέ σε ομαδικές δραστηριότητες καθαρισμού ακτών, ας πούμε, ενταγμένος σε κάποιο σύλλογο ή οργάνωση που εθελοντικά απορυπαίνει το περιβάλλον. Τα θαυμάζω όλα αυτά, αλλά εκ του μακρόθεν  – είπαμε, είμαι ένας γνήσιος Έλληνας. Που όταν περνάει με το αυτοκίνητο ή τη μηχανή του από κάποιο υπέροχο τοπίο, και βλέπει τα πεταμένα σκουπίδια να το στιγματίζουν, σαν σπυριά  ένα όμορφο πρόσωπο, ασφαλώς ελεεινολογεί τους απολίτιστους και αδιάφορους συμπατριώτες του, που θεωρούν όλο τον κόσμο έναν απέραντο σκουπιδοτενεκέ, αλλά μέχρις εκεί.

    Ποτέ δεν έχω μπει στον κόπο να σταματήσω, και να αρχίσω να μαζεύω τα απορρίμματα των άλλων. Αν και μου έχει περάσει από το μυαλό, θεωρητικά: για φαντάσου, λέω από μέσα μου, να ήμουν ζάπλουτος. Δεν θα ‘χωνα κάποια μύρια για να καθαριστεί η Ελλάδα απ’ άκρου είς άκρον; Μπορεί – την επόμενη βδομάδα όμως η χώρα θα ξαναγινόταν χωματερή, γιατί το μυαλό είναι αυτό που ρυπαίνει, η νοοτροπία, και όχι τα χέρια των κατοίκων της. Και η νοοτροπία δεν αλλάζει, έτσι δεν είναι; Οπότε, είμαστε άξιοι της τύχης μας και σωτηρία δεν υπάρχει, έτσι έλεγα και πίστευα, μέχρι που έμαθα την ιστορία της κυρίας Ράμβικ.

    Πριν από χρόνια με είχε φιλοξενήσει μια φίλη μου, Γιαπωνέζα, στο σπίτι της στο Λονδίνο. Ασφαλώς ήταν αδιανόητο να ανάψω τσιγάρο μέσα στο σπίτι – οκέι, κανένα πρόβλημα, θα καπνίσω έξω, είπα. Καθώς έμπαινα μετά στο σπίτι, είδα, άναυδος, την φίλη μου να βγαίνει έντρομη και να μαζεύει τις δυο γόπες που είχα ρίξει στο δρόμο, μπροστά στο σπίτι της, με ένα χαρτομάντιλο, για να τις πετάξει στον κάδο. Σήμερα, που έμαθα για την κυρία Μία Ράμβικ, δεν νιώθω πια έκπληξη για την πράξη της φίλης μου - μόνο ντροπή για μένα.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7

  • Σταματήστε την Κου Κλουξ Κλαν του Ασπροπύργου

    Σταματήστε την Κου Κλουξ Κλαν του Ασπροπύργου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-20 07:56:37 | Πηγή: News247

    Από πέρυσι οι μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή του Ασπροπύργου, και ιδίως στην Γκορυτσά, έχουν γίνει στόχος μιας εγκληματικής φασιστικής ομάδας, χωρίς όπως φαίνεται να ιδρώνει το αυτί των “αρμοδίων”.

    Οι επιθέσεις, οι οποίες βέβαια είναι ηαπρόκλητες, καθώς η “Κου Κλουξ Κλαν” του Ασπροπύργου δεν αναζητεί αφορμές για να επιτεθεί, είναι βγαλμένες από το ίδιο καλούπι: Οι οπλισμένοι με σιδερογροθιές, ρόπαλα και ξύλα δράστες επιτίθενται στους Πακιστανούς, κατά κύριο λόγο, μετανάστες, βρίζοντας, φωνάζοντας “φύγετε από την χώρα μας, θα σας χτυπάμε όπου σας βρίσκουμε” και χτυπώντας τους στο κεφάλι, το πρόσωπο και τα πλευρά τόσο βίαια που είναι άξιον απορίας πώς μέχρι τώρα δεν υπήρξε θανάσιμος τραυματισμός.

    Οι φασίστες, που συχνά για να τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο τους μετανάστες εισβάλουν ακόμα και στις οικίες και τα καταλύματά τους, παραμένουν ασύλληπτοι παρά τις καταγγελίες και παρ' ό,τι τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, δημιουργώντας πολλά ερωτήματα για τη στάση της αστυνομίας και τις υπόγειες διασυνδέσεις της με τους συμμορίτες.

    Τουλάχιστον πέντε βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις της συμμορίας καταγράφτηκαν το 2016, ενώ φέτος, οι επιθέσεις έχουν αυξηθεί καθώς η ατιμωρησία επιτρέπει στους φασίστες να βγαίνουν συχνότερα από τις τρύπες τους. Ενδεικτικά:

    Στις 2 Φεβρουαρίου φέτος, και μάλιστα μέρα μεσημέρι, δύο μέλη της φασιστικής ομάδας του Ασπροπύργου επιτέθηκαν από πίσω στον Πακιστανό εργάτη γης Ζισάν Ελάχι την ώρα που γύριζε από τα χωράφια στο σπίτι του και τον χτύπησαν άγρια με σιδερογροθιά στο κεφάλι, στέλνοντάς τον αιμποφυρτο στο νοσοκομείο.

    Δυο μήνες μετά, τον Απρίλιο, η ίδια, σύμφωνα με τις περιγραφές των θυμάτων συμμορία, επιτέθηκε εναντίον τεσσάρων συνολικά Πακιστανών εργατών. Η μέθοδος πάντοτε η ίδια, το καρτέρι σε όλες τις περιπτώσεις στο δρόμο της επιστροφής από τα χωράφια στα καταλύματα και τα σκληρά πολλαπλά χτυπήματα πάντοτε στο κεφάλι και τα πλευρά.

    Όπως είπε ένα από τα θύματα στον εκπρόσωπο της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας που τον επισκέφθηκε στο «Τζάνειο», ένας από τους φασίστες τον κρατούσε από πίσω και οι άλλοι δύο τον χτυπούσαν από μπροστά για αρκετά λεπτά, μέχρι να τον παρατήσουν για να διαφύγουν ανενόχλητοι.

    Τον Μάιο η “Κου Κλουξ Κλαν” του Ασπροπύργου προτίμησε να επιτεθεί μια δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα εισβάλλοντας κατ' αρχάς σε δυο σπίτια όπου μένουν μετανάστες και επιτιθέμενος τη συνέχεια στο κατάλυμα άλλου πακιστανού σε εργοστάσιο της περιοχής.

    Το αποκορύφωμα βέβαια της εγκληματικής δράσης των φασιστών, που όπως φαίνεται θεωρούν ότι έχουν πλάτες, τη γνωστή εγκληματική συμμορία με τις υπόγειες διασυνδέσεις στη νύχτα και τα σκοτεινά οικονομικά συμβόλαια, ήταν η επίθεση με σφυριά, ρόπαλα και βόμβες μολότοφ κατά της αντιφασιστικής συγκέντρωσης που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ (Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και την Φασιστική Απειλή) διαμαρτυρόμενη για τις ρατσιστικές επιθέσεις κατά των αλλοδαπών εργατών!

    Με άλλα λόγια, οι συμμορίτες, θέλοντας προφανώς να δείξουν ότι είναι υπεράνω νόμων και δημοκρατικών κανόνων, προσπάθησαν ουσιαστικά να... απαγορεύσουν τις διαδηλώσεις εναντίον τους και να αφαιρέσουν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας από τους αντιφασίστες. Κάτι αντίστοιχο αυτού που κάνουν οι χρυσαυγίτες στη δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης προπηλακίζοντας τους μάρτυρες κατηγορίας.

    Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να γίνει ανεκτό: τα μέλη της φασιστικής “κλαν” πρέπει να εντοπιστούν άμεσα -καθώς οι μαρτυρίες που δίνουν αυτή τη δυνατότητα είναι πολλές- και να καθίσουν στο σκαμνί του κατηγορουμένου, όπως έγινε με τους “συγγενείς” τους της κεντρικής χρυσαυγίτικης οργάνωσης.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Η ώρα της αλήθειας

    Η ώρα της αλήθειας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-06-19 13:00:13 | Πηγή: News247

    Οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς για ενημέρωση επί της συμφωνίας που επιτεύχθηκε στο Eurogroup σηματοδοτούν το τέλος μίας πολύμηνης αβεβαιότητας: οι αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία από την καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης είναι εμφανείς, όμως αυτονόητη είναι και η αλλαγή του κλίματος.

    Για πρώτη φορά στα χρόνια των Μνημονίων, η Ελλάδα έχει μπροστά της καθαρό πεδίο για το επόμενο 18μηνο - κατά τη διάρκεια του οποίου δεν πρόκειται να ζητηθεί η λήψη νέων δημοσιονομικών μέτρων.Βεβαίως, τα μέτρα που ψηφίστηκαν ως προσπαιτούμενα της συμφωνίας είναι υφεσιακού χαρακτήρα, είναι πολύ βαριά - και κυρίως, δεσμεύουν την χώρα για διάστημα πολύ μεταγενέστερο της λήξης του προγράμματος. Ωστόσο, αυτό σημαίνει επίσης ότι οι δανειστές δεν θα έχουν τη δυνατότητα να προβάλουν νέες απαιτήσεις - εκτός αν υπάρξει εκτροχιασμός της οικονομίας λόγω πολιτικής αστάθειας.

    Η Ελλάδα έχει πλέον μπει στη λεωφόρο της εξόδου από την κρίση - αλλά δεν υπάρχει αυτόματος πιλότος. Η προσπάθεια πρέπει να είναι καθημερινή - και αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά στο μεγαλύτερό της στοίχημα: το στοίχημα της επιστροφής στην κανονικότητα, κάτι που συνεπάγεται την επίκεντρωση στην διακυβέρνηση. Οι τακτικισμοί και οι κραυγές δεν περνούν εδώ και χρόνια στην ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία - και βεβαίως , δεν πρόκειται να βρουν ευήκοα ώτα στη σημαρινή συγκυρία.

    Μετά από την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, η κυβέρνηση οφείλει πλέον να κυβερνήσει. Οφείλει να ασχοληθεί τόσο με τα μεγάλα - τις επενδύσεις, την απασχόληση, την υλοποίηση των συμφωνιών με τους δανειστές για τις ιδιωτικοποιήσεις - όσο και με τα θεωρούμενα ως «μικρά» , που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα του πολίτη και καθορίζουν τη σχέση του με το πολιτικό σύστημα.

    Παράλληλα, η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες για να πέσουν οι τόνοι της κομματικής αντιπαράθεσης. Δεν νοείται , σε μία στιγμή που ολόκληρη η κοινωνία προσπαθεί να ολοκληρώσει το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής για την έξοδο από τα Μνημόνια, τα κόμματα να διαγκωνίζονται για τις εντυπώσεις με φρασεολογία περασμένων εποχών. Οι κοκορομαχίες , η σκανδαλολογία , οι καταγγελίες επί δικαίων και αδίκων, απλώς δυναμιτίζουν τις γέφυρες προς το μέλλον και εγκλωβίζουν τη χώρα στο κακό παρελθόν της.

  • Να γιατί η μετοχή της ΔΕΗ έχασε 50% σε λίγα λεπτά σήμερα το πρωί

    Να γιατί η μετοχή της ΔΕΗ έχασε 50% σε λίγα λεπτά σήμερα το πρωί

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-19 12:17:32 | Πηγή: News247

    Η κατάρρευση της μετοχής της ΔΕΗ στο Χρηματιστήριο σήμερα ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μιας συστηματικής απαξίωσης που της επιφύλαξαν ομού και διαχρονικά οι Κυβερνήσεις, οι διορισμένες διοικήσεις και οι συνδικαλιστές, με τις πρώτες δύο να βρίσκουν βολικό το να φορτώνουν όλο το βάρος για το πάρτι στους τελευταίους. Στην πραγματικότητα “μαζί τα φάγανε”.

    Βεβαίως, τεχνικά η ΔΕΗ έχασε ένα μέρος της αξίας της διότι από σήμερα το πρωί υπάρχει και μια δεύτερη εταιρεία που διαπραγματεύεται στο ΧΑ. Ο ΑΔΜΗΕ που έχει πάρει μέρος της αξίας της ΔΕΗ όταν αποσχίσθηκε από τη μητρική. Η ΔΕΗ όμως (στην οποία ανήκει τρόπος του λέγειν η μισή χώρα) αποτιμάται στο χρηματιστήριο λίγο περισσότερο από 450 εκατ. ευρώ έχοντας υποχωρήσει από την περιοχή των 10 ευρώ ανά μετοχή το καλοκαίρι του 14 στα 4 ευρώ ανά μετοχή μέχρι σήμερα το πρωί.

    Αν δεν επρόκειτο για μια ημι-κρατική επιχείρηση και κυρίως αν δεν ήταν τόσο στρατηγικός ο ρόλος της για την εθνική οικονομία και ασφάλεια, η εταιρεία θα είχε ήδη αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο. Χρωστά 4,5 δισ. ευρώ και τα κέρδη της πριν υπολογιστούν οι φόροι, οι τόκοι και οι αποσβέσεις ίσα που ξεπερνούν το 1 δισ. ευρώ. Τα κέρδη μετά από φόρους ίσα που έφτασαν πέρυσι τα 67,5 εκατ ευρώ. Δάνεια δεν μπορεί να λάβει πλέον ούτε από τοκογλύφους. Τι έκανε; Δανείστηκε από τους πελάτες της με τεράστιο επιτόκιο.

    Θα μπορούσε να εισπράξει όλ’ αυτά τα χρήματα που της χρωστούν οι κακοπληρωτές και οι ρευματοκλέφτες. Το ποσό των ανείσπρακτων αγγίζει τα 2,5 δισ. ευρώ και δεν είναι πανάκεια για να περισώσει το χάλι της επιχείρησης αλλά αποτελεί ασφαλώς ένα τεράστιο μέγεθος. Όμως η πολιτική της διορισμένης διοίκησης ήταν εξαρχής να μην κόβει το ρεύμα για λογαριασμούς κάτω των 1.000 ευρώ αδιακρίτως. Ακόμη και ο Ωνάσης να είχε “ρολόι” με μικρότερες οφειλές, η ΔΕΗ τον προστάτευε.  Άλλωστε μία από τις αυταπάτες που κόμιζαν οι αντιμνημονιακοί στον δημόσιο διάλογο είναι ότι το ρεύμα είναι δημόσιο αγαθό. Έτσι φτάσαμε το φέσι στα 2,5 δισ. Βεβαίως το κράτος έχει φροντίσει εδώ και χρόνια να προστατεύει τους διαπιστωμένα αδύναμους, μέσω αυτού που ονομάζουμε Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας. Όμως έχει άλλη επαναστατική χάρη να είσαι κιμπάρης με όλους αδιακρίτως. Με τα λεφτά των άλλων βεβαίως.

    Και σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, υπάρχει και αυτή η οδηγία περί απελευθέρωσης της αγοράς που θα υποχρεώσει την επιχείρηση να περιορίσει κατά το ήμισυ τη δραστηριότητα και άρα τον κύκλο εργασιών της. Ήτοι από τα 5,2 δισ. ευρώ τζίρο που πραγματοποίησε το 2016, θα περιοριστεί στα 2,5 περίπου. Τα δάνεια όμως θα παραμείνουν ίδια.

    Ιδίως αν ακολουθηθεί η ίδια μέθοδος που επελέγη για την παραχώρηση του ΑΔΜΗΕ. Η ΔΕΗ “επέλεξε” να χαρίσει το 51% του ΑΔΜΗΕ στο ελληνικό δημόσιο. Αποζημιώθηκε μόνον για το 49 λαμβάνοντας 295 εκατ. ευρώ από το Δημόσιο και 320 εκατ. ευρώ από τους Κινέζους της State Grid. Ακόμη και σήμερα οι χρηματιστηριακοί αναλυτές αναζητούν ψήγματα λογικής πίσω από μια τέτοια κίνηση. Να πουλήσει δηλαδή στο δημόσιο ένα ποσοστό 25% και να χαρίσει το υπόλοιπο 51%!!!!

    Συνέβησαν επιπλέον και όσα συνέβησαν στο Αμύνταιο. Τα οποία είναι τραγικά. Πέραν του γεγονότος ότι δεν υπήρχε ασφαλιστική κάλυψη για ζημίες που οι ειδικοί υπολογίζουν σε 1 δις. ευρώ, η διοίκηση εμφάνισε ως περίπου αναπάντεχο ένα γεγονός για το οποίο είχαν προειδοποιήσει οι εργαζόμενοι και για το οποίο είχαν υποψία μέχρι και τα βρέφη στην περιοχή. Που θα βρει για να πληρώσει τα σπασμένα; Ίσως αυξήσει τα τιμολόγια αποδεικνύοντας ότι οι κουτοπονηριές και οι υποσχέσεις για τσάμπα ρεύμα, οδηγούν συχνά στα αντίθετα αποτελέσματα.

    Στο παρελθόν, όλοι οι εμπλεκόμενοι σφύριζαν αδιάφορα για κάτι που φαινόταν ότι θα συμβεί. Σε άρθρο μου με ημερομηνία 29 Δεκεμβρίου, περιέγραφα την πορεία προς το πουθενά. Θα έλεγε κανείς ωστόσο ότι “άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε”. Σύμφωνοι. με μόνη διαφορά ότι οφείλουμε να μαθαίνουμε από αυτά. Μαθαίνει κανείς; Σημερινά ρεπορτάζ αναφέρουν ότι και στη διοίκηση του αποσχισθέντος ΑΔΜΗΕ, αναμένεται να τοποθετηθεί παλαιός γνώριμος του αρμόδιου Υπουργού. Λες και οι εταιρείες διοικούνται από κολλητούς. Φανταστείτε τον Mark Zuckerberg να διορίζει όλα τα κολλητάρια του στο ΔΣ του Facebook. Αν από την άλλη κρίνουμε από την προ ημερών πρόσληψη μαέστρου για τη χορωδία της ΔΕΗ, ίσως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι άνθρωποι έχουν και πρόγραμμα αλλά και καλό γούστο. Η βύθιση μετά μουσικής είναι πολύ σικ. Ακόμη και ο Τιτανικός έτσι βυθίστηκε, με την ορχήστρα να παίζει…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Οι άνεργοι και η στατιστική της απόγνωσης

    Οι άνεργοι και η στατιστική της απόγνωσης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Στέλιος Παπαπέτρου | Ημερομηνία: 2017-06-19 11:34:05 | Πηγή: News247

    Συμμετέχουμε σε μία νέα εποχή χωρίς – κάποιοι από εμάς -  να μπορούμε να το αντιληφθούμε. Χωρίς να παραδεχόμαστε, ούτε καν να διακρίνουμε ότι η προηγούμενη εποχή, η εποχή πριν την κρίση που ξεκίνησε το 2010, έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, έχει πεθάνει. 

    Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τα δεδομένα του «σήμερα» με τους όρους του «χθες». Για την ανεργία γίνεται λόγος παντού και διαρκώς. Ναι. Αλλά με ποιους όρους; Τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι μειώνεται σταδιακά και ότι βρίσκεται στο στατιστικό μέγεθος του 23,3% στο πρώτο τρίμηνο του 2017. Υπενθυμίζω πως το φθινόπωρο του 2013 είχε ανέλθει στο εφιαλτικό 27,9%. Όμως, πολλές φορές όταν μιλάμε για την ανεργία, λησμονούμε ότι δεν αναφερόμαστε σε απλούς αριθμούς, αλλά σε Ανθρώπινες Ζωές που καταστρέφονται. Τι λένε οι αριθμοί; Σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία έχουμε 1.114.700 ανέργους. Από αυτούς σχεδόν το 70% είναι άνεργοι πάνω από 1 χρόνο. Επίσης, σήμερα στη χώρα μας υπάρχουν 369.400 άνεργοι πάνω από τέσσερα χρόνια! Δηλαδή, ο 1 στους 3 ανέργους είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο των 4 ετών.

    Τι γίνεται με αυτούς τους ανθρώπους; Πως ζουν; Πως αντέχουν; Πως επιβιώνουν; Έχουν όνειρα, ή μόνο εφιάλτες; Είναι οι δικοί μας Άνθρωποι!

    Ακόμη κι αν θεωρήσουμε αγχώδη αυτά τα ερωτήματα, για ποιο λόγο η λέξη «εργαζόμενος» δεν υπάρχει στο επίσημο λεξικό των στατιστικών αρχών; Σύμφωνα με την επίσημη ορολογία και τον  λεκτικό προσδιορισμό της ΕΛΣΤΑΤ καθώς και της EUROSTAT, υπάρχουν οι λέξεις «απασχολούμενος» και «άνεργος» για να περιγράψουν το φαινόμενο της ανεργίας. Έτσι, αντιγράφοντας τα επίσημα στατιστικά δελτία επισημαίνω ότι:  «απασχολούμενοι είναι τα άτομα ηλικίας άνω των 15 ετών  που κατά την εβδομάδα αναφοράς είτε εργάστηκαν έστω και μία ώρα (ναι έτσι, μία ώρα!), με σκοπό την αμοιβή ή το κέρδος, ή ως μη αμειβόμενοι βοηθοί στην οικογενειακή επιχείρηση, είτε δεν εργάστηκαν αλλά είχαν μία εργασία ή επιχείρηση από την οποία απουσίαζαν προσωρινά».

    Μα ποιος μπορεί να ζήσει μόνο με μία ώρα δουλειάς;

    Πόσο μάλλον χωρίς δουλειά για δύο, τρία, τέσσερα ή και περισσότερα χρόνια. Κι όμως. Η Εργασία, ακόμη και με την παραποιημένη της μορφή - τις δύο τελευταίες δεκαετίες - της γενικευμένης μερικής απασχόλησης ολίγων ωρών, ή ακόμη χειρότερα της «μιας ωρίτσας», εξακολουθεί να αποτελεί τον συνεκτικό ιστό της κοινωνίας μας. Οι άνεργοι και ειδικά οι μακροχρόνια άνεργοι   δεν έχασαν μόνο τη δουλειά τους και τον μισθό τους. Αποκομμένοι εδώ και χρόνια από το εργασιακό τους περιβάλλον που μεταβάλλεται ταχύτατα, έχασαν και χάνουν καθημερινά τις δεξιότητες τους, τις ικανότητες τους, ενώ το επίπεδο των γνώσεων τους απομειώνεται συνεχώς.

    Εγκλωβισμένοι και ταυτόχρονα ξεχασμένοι μέσα στην ίδια κοινωνία. Οι περισσότεροι άνω των 45-50 ετών. Τόσες ζωές σε αδιέξοδο.

    Όμως, τι γίνεται με το δικαίωμα στην ζωή όταν το δικαίωμα στην εργασία δεν ισχύει πια;

    *Ο Στέλιος Παπαπέτρου, είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7

  • Συμβασιούχοι: Δρόμος για την κόλαση μέσω Ελεγκτικού

    Συμβασιούχοι: Δρόμος για την κόλαση μέσω Ελεγκτικού

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-06-19 10:09:59 | Πηγή: News247

    Η περίφημη απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τους συμβασιούχους, που δημοσίευσε η aftodioikisi.gr το απόγευμα της Παρασκευής, δεν ήρθε, ασφαλώς, ως κεραυνός εν αιθρία. Την είχε προαναγγείλει μία, προ έξι εβδομάδων, νυχτερινή «διαρροή», με βάση την οποία οι εργαζόμενοι «καταδικάζονταν» τριπλά: Πρώτον, δεν επιτρέπονταν οι παρατάσεις συμβάσεων, δεύτερον απαγορευόταν η πληρωμή τους ακόμη και αν η παράταση ήταν για ένα χρόνο και, τέλος, εμποδιζόταν η μονιμοποίησή τους. Από τότε μέχρι την περασμένη Παρασκευή η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου βρισκόταν σε συνεχή συνεδρίαση και, τελικώς, η οριστική του απόφαση ήταν, όπως αναμενόταν, πιο ήπια από την αρχική («διαρροή»).

    Κι αυτό γιατί ναι μεν κρίνεται:

    -ομοφώνως ότι οι παρατάσεις των συμβάσεων (άρθρο 16 του νόμου 4429/2016) είναι αντίθετες στις διατάξεις του άρθρου 103 του Συντάγματος και στην Οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου της 28.6.1999, όπως ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο με το ΠΔ 164/2004 (Παυλόπουλου) και

    -κατά πλειοψηφία ότι είναι αντισυνταγματική (αντίθετη στο άρθρο 98 του Συντάγματος) η ρύθμιση του άρθρου 25 του ν. 4456/2017 για την πληρωμή των συμβασιούχων

    Αλλά παράλληλα:

    -Με βάση το σκεπτικό της μειοψηφίας, αφήνεται ανοιχτό «παράθυρο» για την έγκριση από το Κλιμάκιο του 1 Τμήματος του εντάλματος πληρωμής, με αφορμή το οποίο έγινε και η συνεδρίαση της Ολομέλειας, και, άρα, και της καταβολής των δεδουλευμένων όλων των συμβασιούχων αλλά και την παραμονή στην εργασία, τουλάχιστον όσων από αυτούς δεν έχουν κλείσει 24μηνο, έως την 31 Δεκεμβρίου 2017,

    -Αναγνωρίζεται ότι οι συμβασιούχοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, δίνοντας με αυτό τον τρόπο μία πιθανή νομική διέξοδο στην ρύθμιση για την οριστική λύση του προβλήματος, που έχει προαναγγείλλει η κυβέρνηση μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού.

    Ωστόσο, ανεξάρτητα αν η (επίσημη) απόφαση είναι πιο ήπια από αυτή που είχε «διαρρεύσει», είναι βέβαιο ότι μετά την δημοσιοποίησή της, τόσο για την κυβέρνηση όσο, κυρίως, για τους χιλιάδες εργαζόμενους στην καθαριότητα, κυρίως, των δήμων, των οποίων οι συμβάσεις παρατάθηκαν, τρεις φορές, αρχής γενομένης από το 2015, ο δρόμος γίνεται ακόμη πιο ανηφορικός.

    Για την κυβέρνηση, αφενός γιατί μετά την απόφαση, πιθανότατα, θα έχει να αντιμετωπίσει, την απόλυση ενός σημαντικού αριθμού συμβασιούχων, οι οποίοι είναι μοιραίο να στραφούν εναντίον της και αφετέρου γιατί, σύμφωνα με την άποψη που έχει εκφράσει και παλαιότερα ο υπογράφων, το καλύτερο που έχουν να περιμένουν οι συμβασιούχοι καθαριότητας από μία οριστική λύση, είναι η συμμετοχή τους σε διαγωνισμό ΑΣΕΠ με αυξημένη μοριοδότηση. Βεβαίως, κάτι τέτοιο, δεν είναι καθόλου λίγο, όπως λίγο δεν είναι και το γεγονός ότι, σύμφωνα με έγκυρους νομικούς, όσοι έχουν προλάβει να κλείσουν 24μηνο, μπορούν να διεκδικήσουν δικαστικά, με αυξημένες πιθανότητες, την μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου. Όμως και οι δύο αυτές εκδοχές, σε καμία περίπτωση, δεν επιβεβαιώνουν την αρχική εξαγγελία της κυβέρνησης ότι θα γίνουν αορίστου χρόνου όσοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

    Αν η κυβέρνηση θα «ζοριστεί» πολιτικά λόγω της απόφασης της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, , μιας και, σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, οι κινητοποιήσεις θα είναι μαζικές, για τους χιλιάδες συμβασιούχους καθαριότητας των δήμων ο δρόμος είναι ακόμη πιο δύσβατος. Εκεί που πολλοί από αυτούς πίστεψαν ότι θα αποκτήσουν, επιτέλους, μία σταθερή εργασιακή σχέση, είναι πιθανόν ότι θα οδηγηθούν στο άλλο άκρο, όπου ανοίγεται μπροστά τους το φάσμα της ανεργίας.

    Και, ασφαλώς, θα έχουν κάθε δίκιο να είναι θυμωμένοι με μια κυβέρνηση που ναι μεν είχε καλές προθέσεις αλλά, τελικά, όπως έλεγε και ο Σκοτσέζος συγγραφέας, Σερ Γουόλτερ Σκοτ, πατέρας του Ιβανόη και του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, τους οδήγησε (μέσω Ελεγκτικού Συνεδρίου) στην …κόλαση.



    *O Χρίστος Βούζας είναι δημοσιογράφος και διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Ποιος έχασε την αυτοκριτική για να την βρουν οι 'μεταρρυθμιστές';

    Ποιος έχασε την αυτοκριτική για να την βρουν οι 'μεταρρυθμιστές';

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-19 09:09:26 | Πηγή: News247

    'Όταν οι εκπρόσωποι του παλιού πολιτικού προσωπικού της χώρας μιλάνε, ακόμη κι αν ηλικιακά δεν ανήκουν στην τρίτη ηλικία, είναι σαν να μιλάνε κάποιοι παππούδες που λένε ιστορίες του χτες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τους, ώστε να φαίνεται ότι στα πάντα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο και, βέβαια, ...“δίκιο”.

    Ένας εκ των εκφραστών αυτών των πολιτικών που απέτυχαν, με την υπογραφή των μνημονίων, την αποδοχή της επιτροπείας και την έλλειψη κάθε εναλλακτικού σχεδίου να πιστοποιούν την αποτυχία, είναι ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

    Ένας πολιτικός που οργανώνει συνέδρια για την “Ελλάδα μετά”, χωρίς να μπορεί να αρθρώσει ούτε μια ουσιαστική πρόταση για το πώς η “Ελλάδα τώρα” θα μπορέσει να βγει από το τέλμα στο οποίο την οδήγησαν πολιτικές σαν κι αυτές που “σχεδίασε” ή αποδέχτηκε, και χωρίς να έχει την πολιτική γενναιότητα να κάνει τα αναγκαία βήματα αυτοκριτικής για την “Ελλάδα πριν”.

    Γιατί η “Ελλάδα πριν” στην οποία δεν γίνονταν οι “απαραίτητες μεταρρυθμίσεις” όπως με κάθε ευκαιρία αναφέρουν οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων της ύστερης μεταπολιτευτικής περιόδου, δεν ήταν μια χώρα με κυβερνήσεις “αγνώστου ταυτότητας”.

    Είτε επί Νέας Δημοκρατίας, είτε επί ΠΑΣΟΚ, είτε επί της κυβέρνησης Παπαδήμου, είτε επί της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, οι κυβερνήσεις, που έστειλαν το χρέος στα ουράνια, που άφησαν ανοχύρωτη την χώρα, έρμαιο στα χέρια των “αγορών” και των κερδοσκόπων, αυτοί που έφεραν το ΔΝΤ και προμοτάρησαν τα μνημόνια, είχαν πολύ σαφή πολιτική ταυτότητα και στελεχώθηκαν από πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα που έχασαν προ πολλού το “δικαίωμα” να κουνάνε το χέρι και να πουλάνε πολιτική... τρελίτσα.

    Ένας πολιτικός λοιπόν σαν τον Βενιζέλο δεν μπορεί να εμφανίζεται πάλι σαν σωτήρας και να καλεί σε “νέα Αλλαγή” όταν έχει πρωταγωνιστήσει στην υποστολή της “παλαιάς” και στην αντικατάστασή της από την “εκσυγχρονιστική – νεωτερική” διακυβέρνηση περίοδο που έβαλε τα σκάνδαλα στην καθημερινότητα και έκανε τις μίζες καθεστώς.

    Για όλα αυτά όμως ο Βενιζέλος και οι συν αυτώ του “κύκλου ιδεών” του δεν λεν κουβέντα, κρατώντας (φρονίμως!) κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα που λέει και το άσμα.

    Αλλά τι να πουν και τι να μολογήσουν όταν η βασική τους “ιδέα” είναι να επανέλθει η χώρα στο στρατηγικό στόχο “δημοσιονομικός χώρος αναπνοής έναντι μεταρρυθμίσεων” όπως “ήταν τον Νοέμβριο του 2014”!

    Τότε δηλαδή, που ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς και ο Χαρδούβελης με τα... ιστορικά μέιλ του, παρακαλούσαν τον Σόιμπλε και τους άλλους “εταίρους” να κλείσουν την αξιολόγηση και αυτοί τους έγραφαν κανονικότατα.

    Το Plan B δηλαδή των Βενιζέλων, ακόμα και τώρα, είναι το Plan A των δανειστών. Αυτοί θα γράφουν κανονικότατα τις ελληνικές κυβερνήσεις και αυτές θα υποκλίνονται, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή το κουαρτέτο θα δείξει έλεος. Αλλά οι εμπειρίες των τελευταίων ετών δεν επιτρέπουν ούτε αυτήν την... “αισιοδοξία” στους μεταρρυθμιστές μας.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Ο αναθεωρητής της Δεξιάς

    Ο αναθεωρητής της Δεξιάς

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-17 09:59:12 | Πηγή: News247

    Το βαλς των χαμένων ονείρων, επίκαιρο όσο ποτέ στις μέρες μας, συνοδεύει νοσταλγικά το κενό που άφησε πριν από 23 χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις. Κενό που δεν αφορά μόνο την μουσική παιδεία του συνθέτη, αλλά σε μεγάλο βαθμό τους πολιτικούς στοχασμούς που δεν μπόρεσε να μετουσιώσει σε θέσεις η αστική παράταξη. Κι αυτό γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ανήκε στην "καιροσκοπική δεξιά". Πίστευε, αντιθέτως, σε μια "δεξιά" που δεν εφησύχαζε σοσιαλιστικά και που παρά τις παθογένειες της- σε αντίθεση με την άκρα αριστερά- ανεχόταν τον διάλογο και την αντίθεση. "Είμαι όντως αναθεωρητής", είχε πει σε μια συνέντευξη, "και η αστική παράταξη είναι η μόνη που το ανέχεται αυτό".

    Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε πηγή έμπνευσης για έναν κόσμο που τα ιδανικά του δεν χωρούσαν "σ' έναν γεμάτο προκαταλήψεις "φιλελευθερισμό", ανεπαρκέστατο για ν' απαντήσει στα τόσα ερωτήματα που μας περιβάλλει σαν Έλληνες και Ευρωπαίους ο παρόντας χρόνος". Η ανατρεπτική σκέψη αυτού του ξεχωριστού δημιουργού δεν χωρούσε σε κόμματα. Γι αυτό και στη Νέα Δημοκρατία, της οποίας ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε στενός φίλος του, δεν ασπάστηκε τις προωθημένες φιλελεύθερες απόψεις του. Και πως θα μπορούσε άλλωστε όταν οι "κλειδοκράτορες" του κόμματος τον άκουγαν να λέει ότι, "Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να ξαναγίνει Νέα. Τουλάχιστον με την ίδια ειλικρίνεια που την εδραίωσε ο δημιουργός της αλλά και με το περιεχόμενο που της επιβάλλει ο χρόνος που ζούμε".

    Και είναι γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερνε πάντα με επιτυχία να συνδυάζει το "περιεχόμενο" με τις αλλαγές που συντελούνταν στη κοινωνία. Διότι ακόμα και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά από το θάνατό του, τα λόγια του θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα προκειμένου να διαγνωσθούν οι αιτίες που καθυστερούν την μετεξέλιξη του κόμματος σε μεγάλη αστική παράταξη. "Στερούμεθα", είχε πει, "ιδεολογίας, στερούμεθα στόχων, στερούμεθα περιεχομένου. Και προπαντός στερούμεθα σύγχρονης σκέψης". Γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις όπως συγκρουόταν με τις ιδεοληψίες της αριστεράς, έτσι δεν ανεχόταν να υπηρετεί αισθηματολογικά τον αντικομμουνισμό.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1983, όταν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, αποχώρησε οργισμένος από το φεστιβάλ της νεολαίας όταν μια ομάδα ΟΝΝΕδιτών φώναζε "Φέρτε μας τον Σαλαμπάση"(ο τραγουδιστής του σουξέ "Σ' αγαπάω μ' ακούς"). Αμέσως μετά προέβη σε μια δήλωσε που έμεινε στην ιστορία. "Είναι νεολαία αναψυκτηρίου". Και φυσικά δεν δίστασε να αποδεχθεί πρόσκληση της νεολαίας του "Ρήγα Φεραίου"(ΚΚΕ εσωτερικού) και μετά το τέλος της συναυλίας να δηλώσει ότι έπαιξε μπροστά σε μια "πολιτισμένη νεολαία". 

    Αυτός ο "δεξιός" Μάνος Χατζιδάκις, που όπως έλεγε συμπεριφερόταν ως μεγαλοαστός, ως καλλιέργεια ήταν ποιητής και ως ιδιοσυγκρασία λαϊκός, δεν άφηνε τα πιστεύω του να πολώνουν τη σκέψη του. Αντιπαρατίθετο σκληρά με την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, αλλά όταν ήταν απαραίτητη εθνικά η συναίνεση δεν υπάκουε σε "γραμμές". Σε κάποια παρόμοια περίπτωση που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε υποχρεωθεί να πάρει σκληρά μέτρα είχε πει "Καλώς ή κακώς, η παρούσα κυβέρνηση έλαβε μέτρα, και μάλιστα αυστηρά, για να αποτρέψει κατά την κρίση της τη βέβαιη οικονομική καταστροφή του τόπου". Σημείωνε δε ότι πρέπει η κυβέρνηση "να σταματήσει η αμπάριζα της αναλήψεως των ευθυνών και η μεταβίβαση τους από τη μια παράταξη στην άλλη". Γι αυτό και θεωρούσε ότι ενώ είναι απαραίτητη η ομοψυχία, εν τούτοις δεν επιτυγχάνεται "Διότι οι Έλληνες κάποτε, έστω για λίγο, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως".

    Για όλα αυτά, αλλά και πολλά περισσότερα που δεν χωρούν σ' ένα άρθρο, το "βαλς των χαμένων ονείρων" θα συνεχίσει να ακούγεται σε πείσμα του λαϊκισμού και του "τσιφτετελισμού" που έχει μετατρέψει την πολιτική και την πολιτιστική ζωή της χώρας σε "σκυλάδικο".         

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Για πάντα Μίκης Θεοδωράκης

    Για πάντα Μίκης Θεοδωράκης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μανόλης Τσακίρης | Ημερομηνία: 2017-06-16 13:07:11 | Πηγή: News247

    Μέσα στις πολλές χαρές που μου έκανε η μοίρα, ήταν και οι προσωπικότητες της πατρίδας μας διεθνούς κύρους, που στάθηκαν στη ζωή μου φίλοι, δάσκαλοι, συναγωνιστές στον αγώνα για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την δημοκρατία, τον πολιτισμό.

    Ένας από αυτούς του κορυφαίους παγκοσμίους Έλληνες ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Θα έχω ελπίζω την ευκαιρία να αναφερθώ  σε αυτούς τους δασκάλους, κυρίως για την ανθρώπινη ποιότητα τους. Η ταπεινότητά τους έδειχνε τη μεγαλοσύνη τους.

    Με αφορμή την εκδήλωση τιμής στον μεγάλο Έλληνα δημιουργό, την Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017, στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας, θα αναφέρω ορισμένα περιστατικά από την σαραντάχρονη θητεία μου.

    Στο επόμενο βιβλίο μου, με προσωρινό τίτλο «ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ», θα αναφερθώ σε μερικούς από αυτούς, όπως τον Μίκη, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Μιχάλη Κακογιάννη, τον Κώστα Βάρναλη,  τον Μάριο Πλωρίτη, τον Ζύλ Ντασσέν, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Αδαμάντιο Πεπελάση, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον Γιάννη Θεοδωράκη(τον ποιητή της «Όμορφης Πόλης», αδελφό του Μίκη), τον Νίκο Κούνδουρο, τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Παναγιώτη Τέτση, την Ελένη Καζαντζάκη, τον Βασίλη Ρώτα, την Έλλη Αλεξίου, τον Μάρκο Αυγέρη, τον Μάνο Κατράκη, τον Μιχάλη Κατσαρό και τόσους άλλους ιδίου αναστήματος που πλούτισαν με την παρουσία τους τη ζωή μου.

    Για τον Μίκη, θα αρκεστώ σήμερα, στις σύντομες λεζάντες των φωτογραφιών που παραθέτω.

     

    Υποδοχή του Μίκη από τον συντονιστή της διοργάνωσης, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, για την κοινή εκδήλωση με τα Τουρκικά Συνδικάτα, η οποία έγινε και στην Κωνσταντινούπολη για την αλληλεγγύη των δύο λαών, ύστερα από τους καταστροφικούς σεισμούς που έπληξαν τις δύο χώρες το 1999 (τότε δεν υπήρχε ο σουλτάνος Ερντογάν, αν και η τουρκική πολιτική σε βάρος της χώρας μας δεν αλλάζει και αυτό το βλέπουμε καθημερινά!)

     

    Εν αναμονή της έναρξης της συναυλίας. Στην πρώτη σειρά ο Μίκης, η σύζυγός του, Μυρτώ, ο Ζύλ Ντασσέν και ο συντονιστής της εκδήλωσης Μανόλης Τσακίρης για λογαριασμό της ΓΣΕΕ και της ΟΤΟΕ

     

    Ο παρουσιαστής της εκδήλωσης στο κατάμεστο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, Κώστας Καζάκος, συζητάει με τον Μ. Τσακίρη για τη σειρά της εμφάνισης των συντελεστών, Ζυλφί Λιβανελί, Μαρίας Φαραντούρη, Μανώλη Μητσιά, Γιάννη Φέρτη και τη χορωδία της ΕΡΤ.

     

    Στην εκδήλωση προς τιμήν του Μίκη, στο Θέατρο ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΑΙΗ, όπου ομιλητές γαι το έργο και τη ζωή του ήταν ο Μάριος Πλωρίτης  και ο Μανόλης Τσακίρης, τη στιγμή που ο Πλωρίτης «μαλώνει» τον Μανόλη Τσακίρη, γιατί μετά θα ακολουθούσε η παράσταση της Κάτιας Δανδουλάκη, «Υπηρέτης δύο αφεντάδων», κάτω από το συγκαταβατικό χαμόγελο του Μίκη.

     

    Στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, Μίκης, Τσακίρης, και ο διάσημος οφθαλμίατρος, μέλος των Οικολόγων Ύδρας, δόκτωρ Στέφανος Δημόπουλος, που συμμετείχε στο προσκύνημα της Αγίας Σοφίας, του φάρου της Ορθοδοξίας μέσα στη φωλιά του Ισλάμ.

    ΟΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017, με αεροπλάνα και βαπόρια, όπως έλεγε ο Διονύσης Σαββόπουλος, στο Καλλιμάρμαρο. Εγώ, δυστυχώς δεν θα είμαι εκεί. Θα βρίσκομαι στην Ύδρα, κοντά στον Δάκη Ιωάννου και τους άπειρους επίσης φίλους του. Ελπίζω ο Μίκης να μου συγχωρέσει την πρώτη μου απουσία, που θα χαθεί άλλωστε μέσα στη λαοθάλασσα που θα τον αποθεώσει.

    Να είσαι καλά, Μίκη της Ελλάδος, Μίκη του παγκόσμιου πολιτισμού.

    Μανόλης Τσακίρης

    Συγγραφέας

    Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Ηθικής Τάξεως, 1978

    Μέλος του Ελληνικού ICOMOS

    Πρόεδρος του Συλλόγου Οικολόγων Ύδρας

    Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Ύδρας

     

  • Φοβήθηκαν το φάντασμα της κρίσης

    Φοβήθηκαν το φάντασμα της κρίσης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-16 08:19:08 | Πηγή: News247

    Όλοι γνωρίζουμε ότι τα νομίσματα έχουν δύο όψεις. Έτσι και οι συμφωνίες. Διότι πάντοτε οι συμφωνίες μεταξύ δύο πλευρών που έχουν ευθύς εξαρχής διαφορετικούς στόχους καθορίζονται από τους συσχετισμούς δύναμης, λαμβανομένων υπόψιν και των εσωτερικών διαφορών στα αντίπαλα στρατόπεδα που τροποποιούν τις βασικές στρατηγικές.

    Στην περίπτωσή μας αυτό που ελήφθη υπόψιν, πέραν από την βασική στρατηγική να μην δημιουργηθούν σε ένα εύθραυστο παγκόσμιο σκηνικό επιπρόσθετα προβλήματα στη ζώνη του ευρώ, είναι ότι έπρεπε να βγει ατσαλάκωτη από την όλη διαδικασία η κυβέρνηση του Μακρόν δείχνοντας ότι ο λόγος της ακούγεται στο Βερολίνο.

    Ταυτόχρονα όμως, οι Γερμανοί δεν είχαν καμιά διάθεση να φανεί ότι ακούν περισσότερο από όσο πρέπει και ότι αφήνουν σε άλλους τα ηνία. Και αυτό “έσπρωξε” τις όποιες ρυθμίσεις για το ελληνικό χρέος στο μέλλον: η βασική δηλαδή “κόκκινη” γερμανική γραμμή δεν παραβιάστηκε ούτε για το χρέος αλλά ούτε και για τα υψηλά πλεονάσματα της επόμενης πενταετίας.

    Ο Ευάγγελος Βενιζέλος που μπορεί να είναι αντιδημοφιλής αλλά είναι και ιδιαίτερα έξυπνος πολιτικός, τα είχε εγκαίρως αντιληφθεί όλα αυτά και έβλεπε πού πάνε τα πράγματα. Θέλοντας λοιπόν να ναρκοθετήσει τους επικοινωνιακούς χειρισμούς του Μεγάρου Μαξίμου, πριν από τρεις ημέρες, σαφώς δηλαδή πριν από το Eurogroup, μιλώντας στο Ραδιόφωνο 24/7 είχε δηλώσει ότι οι δανειστές “μάς δίνουν πίσω αυτά που μας πήραν το 2015”.

    Μόνο που, επειδή ακριβώς είναι ευφυής, κράτησε εκτός συζήτησης την ίδια την ουσία των μνημονίων και των στρατηγικών επιλογών των δανειστών: “Ξέχασε” δηλαδή να τοποθετηθεί γιατί τα “πήραν αυτά” το 2015 οι δανειστές, γιατί δηλαδή δεν “έδωσαν” την αξιολόγηση στην κυβέρνηση Σαμαρά της οποίας υπήρξε αντιπρόεδρος. “Ξέχασε” δηλαδή να αναφέρει ότι οι δανειστές είχαν προσχεδιάσει όλα τα βήματα της “διαπραγμάτευσης”, από το 2014 και το 2015 μέχρι τα φετινά 140 προαπαιτούμενα.

    Και βέβαια, τόσο αυτός όσο και οι φίλοι του στη Νέα Δημοκρατία, οι άλλοι “προοδευτικοί” που αντιμάχονται τον... λαϊκισμό, στις εντυπωσιακά όμοιες αναλύσεις τους, δεν φάνηκαν ικανοί να διαπιστώσουν ότι μια συμφωνία για το “ελληνικό πρόβλημα” στις σημερινές συνθήκες θα ήταν ευεργετική για όλες τις χώρες του ευρώ.

    Αυτό που δεν διαπίστωσαν οι “προοδευτικοί” μας το διαπίστωσαν άλλοι (λαϊκιστές!) πολιτικοί, όπως ο υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας, Μάριο Σεντένο, που χαρακτήρισε την συμφωνία “καλή είδηση για την ζώνη του ευρώ”, αλλά και εφημερίδες που είναι μάλλον αδύνατον να χαρακτηρίσει κάποιος “λαϊκιστικές”, όπως η Monde, που έγραψε φαρδιά πλατιά ότι με την απόφασή τους οι υπουργοί της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ “απέτρεψαν το φάντασμα μιας νέας κρίσης”.

    Η αποτροπή όμως μιας καλοκαιρινής κρίσης σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει αποτροπή των κρίσεων γενικώς! Κι αυτό πρέπει να μας θυμίζει ότι τόσο η οριστικοποίηση των μέτρων για το χρέος, όσο και τα δυσθεώρητα πρωτογενή πλεονάσματα είναι μπροστά μας.

    Υπό αυτή την έννοια, σήμερα, βλέπουμε μόνο τη μία όψη του “νομίσματος”, ανάλογα με την θέση μας στο πολιτικό τόξο. Τα εναλλακτικά σχέδια όμως, και πολύ περισσότερο η απαλλαγή από την επιτροπεία, προϋποθέτουν ότι μπορούμε να δούμε και τις δύο όψεις αλλά και το πώς αλληλοκαθορίζονται.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Η Αγία Κοινωνική Δικτύωσις

    Η Αγία Κοινωνική Δικτύωσις

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-06-15 12:04:45 | Πηγή: News247

    Πρόσφατα, μια κοπέλα βίωσε τη δυσάρεστη έκπληξη να δει το περιεχόμενο του παντελονιού ενός ιερέα συνεπιβάτη της σε ένα λεωφορείο. Στην πορεία προέκυψε πως ο συγκεκριμένος λειτουργός του Υψίστου είχε δείξει και σε άλλες κοπέλες σε μέσα μαζικής μεταφοράς το δρόμο για τη λύτρωση.  Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα, αν και η κοπέλα έχει πλέον διαπιστώσει ιδίοις όμμασιν πως τελικά το ράσο κάνει τον παπά, και πως εάν το αφαιρέσεις, από κάτω βρίσκεται ένας ακόμα άντρας, που μπορεί να είναι νορμάλ, μπορεί να είναι και ανώμαλος.

    Το πρόβλημα δεν είναι εκεί, λοιπόν. Το πρόβλημα δεν είναι ούτε καν στα πάρα πολλά υβριστικά σχόλια στην ανάρτησή της στο κοινωνικό δίκτυο, όπου ανέβασε τη φωτογραφία του επιδειξία ιερέα και την περιγραφή του περιστατικού. Πώς τόλμησε αυτή, ένα τυχάρπαστο γκομενάκι, να γράψει οχετούς ψεμάτων για ένα ιερέα για να γίνει διάσημη; Πώς τόλμησε να «πειράξει» τη φωτογραφία, πώς τόλμησε να επιτεθεί συκοφαντικά σε ένα άγιο άνθρωπο;

    Και αν ακόμα κι αυτός, ως άνδρας τέλος πάντων, υπέπεσε σε ένα στιγμιαίο ολίσθημα, μήπως ήταν εκείνη που τον ξεσήκωσε, αυτή η ανάφτρα, αυτό το τσουλάκι του Σατανά, ο Πειρασμός των ανθρώπων του Θεού; Ναι, τέτοια και χειρότερα σχόλια εμφανίστηκαν στη σελίδα της, αλλά ούτε κι εκεί είναι το πρόβλημα – στην ελληνική κοινωνία η νύχτα του Μεσαίωνα αργεί να ξημερώσει.

    Το πρόβλημα είναι στο ίδιο το μέσο της κοινωνικής δικτύωσης. Η ίδια η κοπέλα δήλωσε στο News 24/7: "θέλω να πω πως οι φωτογραφίες μου δέχθηκαν "αναφορές" (report) και το Facebook τις κατέβασε και επίσης έχει αποκλειστεί ο λογαριασμός μου, δηλαδή δεν μπορώ ούτε να σχολιάσω ούτε να απαντήσω σε μηνύματα που έχω δεχθεί τα οποία είναι άπειρα. Την ανάρτηση μου με το κείμενο μπορεί να τη δει ο οποιοσδήποτε αλλά δεν μπορώ να απαντήσω. Θεωρώ απαράδεκτο ότι οι αρμόδιοι του Facebook "κατέβασαν" τις φωτογραφίες μου γιατί ήταν μια είδηση και έπρεπε να υπάρχει ακριβώς όπως έγινε”.

    Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης που διασυνδέει μεταξύ τους δισεκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο, αναπαράγει τις σκοταδιστικές δομές, διαιωνίζοντάς τις. Το πρόβλημα είναι όταν η διαδικτυακή επικινωνία των ανθρώπων ελέγχεται, λογοκρίνεται και ψαλιδίζεται, προς όφελος του ψεύδους, της ατιμίας και της διαστροφής.

    Εάν τέτοιες συγκλονιστικές μαρτυρίες πετσοκόβονται, τότε δεν έχει νόημα να παραμένουμε σε ένα Μέσο, εκτός κι αν το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ανταλλάσσουμε ευχές γενεθλίων και φωτογραφίες με κουτάβια.

  • Ο Σόιμπλε παίζει με τα νεύρα μας

    Ο Σόιμπλε παίζει με τα νεύρα μας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-14 13:44:43 | Πηγή: News247

    Μιλώντας για τις γερμανοαμερικανικές σχέσεις ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε φόρεσε το καλύτερο επαγγελματικό του χαμόγελο, γιατί από τα άλλα, τα πραγματικά, δεν νομίζω να διαθέτει, και δήλωσε: “Στην Ευρώπη χρειαζόμαστε όσο το δυνατόν στενότερη συνεργασία με τις ΗΠΑ. Αλλά χρειάζονται δύο για να πετύχει αυτό. Εμείς θα προσπαθήσουμε να είμαστε ευγενικοί”.

    Αυτά όμως τα “ευγενικά” έστω και για τα μάτια του κόσμου, ισχύουν για τις ΗΠΑ και μόνο. Με την Ελλάδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δεν θεωρεί ότι πρέπει να είναι ευγενικοί, ούτε ο ίδιος, ούτε η κυβέρνησή του. Εξ ου και η πολλαπλή ειρωνεία των τελευταίων δηλώσεών του: Με στόχο και τον Τσακαλώτο και τον Τσίπρα και όλους εμάς που ανεχόμαστε τις κατά καιρούς παραστάσεις του.

    “Σκληρός διαπραγματευτής” λοιπόν και “εξαιρετικός υπουργός Οικονομικών” ο Ευκλείδης, επειδή από πέρυσι που έθεσε ως “κόκκινη γραμμή” τη διατήρηση του αφορολόγητου στις 9.000 ευρώ μάς πήρε και μάς σήκωσε όλους: Και αυτόν και τους συνδιαπραγματευτές του και την χώρα ολόκληρη.

    Και πολιτικός που δεν εμπιστεύεται κανέναν εκτός από την... Μέρκελ ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς συνεχώς ζητάει την συνδρομή της αλλά εκείνη συνεχώς επίσης τον παραπέμπει στα Eurogroup και τον Σόιμπλε.

    Τελικά δηλαδή η σομπλεϊκή ειρωνεία αγγίζει ακόμα και την Μέρκελ: Όχι μόνο δεν ακούει τον Τσίπρα (σημαινόμενο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών με στόχο τον Έλληνα πρωθυπουργό) και δεν ικανοποιεί τα αιτήματά του (δεύτερο σημαινόμενο κατά Τσίπρα με στόχο τα άμεσα εκλογικά οφέλη στη Γερμανία) αλλά τον “γειώνει” δεόντως αφήνοντάς τον -και μαζί τη χώρα- στα χέρια του Σόιμπλε.

    Οπότε πλέον τα σημαίνοντα γίνονται προφανή και για τους αδαείς και οι στόχοι του εμφανείς:

    Οι τύχες της Ελλάδας αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης είναι υπόθεση των υπουργών Οικονομικών, δηλαδή δική του.

    Οι κατευθύνσεις του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της επιτροπείας δεν τροποποιούνται, δεν επαναδιαπραγματεύονται και δεν χαλαρώνουν, μένουν όπως ακριβώς τις χάραξε σε συνεργασία με την τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας Κριστίν Λαγκάρντ, πριν από επτά χρόνια, όταν μας έχωσαν στα μνημόνια.

    Και η αισιοδοξία του για λύση στο Eurogroup της Πέμπτης 15ης Ιουνίου δεν είναι παρά μια ακόμη αποτύπωση της διαχρονικής αδιαλλαξίας του! Γιατί δηλώνοντας αισιόδοξος για επίτευξη συμφωνίας εννοεί ότι αισιοδοξεί για την επιβολή των απόψεών του ακόμα μια φορά χωρίς την παραμικρή διαφοροποίηση και δίχως μια συμβολική έστω παραχώρηση στον αντίπαλο.

    Αλλά με αυτή του τη στάση, ξεπερνά άλλη μια φορά τα (ήδη παρατεντωμένα) όριά μας.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

  • Ο Βενιζέλος αμάρτησε. Είπε την αλήθεια

    Ο Βενιζέλος αμάρτησε. Είπε την αλήθεια

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-14 11:53:22 | Πηγή: News247

    Ελάχιστοι πολίτικοι έχουν απαξιωθεί τόσο, όσο ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Το επίθετό του έγινε σχεδόν βρισιά στα χείλη των “παραπλανημένων” αντιμνημονιακών σε συνδυασμό με εκείνο του πρώην πρωθυπουργού. Ίσως γιατί ήταν από τους πρώτους που τόλμησαν να εκφράσουν θετική άποψη για τη μεταρρύθμιση της ράθυμης ελληνικής κοινωνίας, πράξη που του εξασφάλισε τη ρετσινιά του γερμανοτσολιά. Ίσως γιατί όπως αναρωτήθηκε χθες ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος στη συζήτηση με τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ “«Αν διορίσω 400 χιλιάδες πόσο εκσυγχρονιστής είμαι;» για να προσθέσει με νόημα ότι «μετά γίνομαι και Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

    Ο Βενιζέλος αποδέχθηκε βεβαίως ως τίτλο τιμής την προσφώνηση γερμανοτσολιάς από όποιον ”δεν έχει συνείδηση της πατριωτικής του ευθύνης”, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε από το Βήμα της Βουλής. Η ιστορία θα δείξει αν ό ίδιος είχε την ανάλογη συνείδηση, όμως ήδη ένα μεγάλο μέρος των πολιτών τον έχει καταδικάσει πολιτικά. Το ισχυρό του “εγώ” σίγουρα ευθύνεται για τις πολιτικές έριδες, ακόμη και με συντρόφους του. Οι πολιτικές επιλογές του και η -αρχικά- αλαζονική στάση του στην περιβόητη διαπραγμάτευση των Καννών, επίσης του χρεώνονται από τους πολιτικούς αντιπάλους του. Τίποτε από αυτά όμως δεν θα ήταν αρκετό για να τον βάλει στο περιθώριο της mainstream πολιτικής.

    Το μεγάλο του λάθος είχε να κάνει με την απόφασή του να πει την αλήθεια σε μια περίοδο που κανείς δεν ήταν πρόθυμος να την ακούσει. Την εποχή που ευδοκιμούσαν τα λεφτόδεντρα, ο Βενιζέλος αποφάσισε να παρουσιάσει ρεαλιστικά τα δεδομένα. ήταν φυσικό να έχει την τύχη όλων όσων επέλεξαν το δρόμο της αλήθειας σε μια κοινωνία που ρέπει διαρκώς προς τον λαϊκισμό. Όπως συνέβη για παράδειγμα με τον Τάσο Γιαννίτση που θεωρήθηκε περίπου προδότης όταν μίλησε για το πρόβλημα του ασφαλιστικού δυο δεκαετίες πριν. Σήμερα όμως τον μνημονεύουν όλοι, εκτός από αυτούς που πιστεύουν σε ψεκασμούς, ufo και την επίπεδη Γη.

    Στο πρόσωπο του, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ βρήκαν τον πραγματικό ιδεολογικό εχθρό. Η πρώτη φορά αριστερά δεν είχε να χωρίσει τίποτε με τη λαϊκή δεξιά. Κατά περίπτωση και αναφορικά με τις μνημονιακές επιλογές του Βενιζέλου οι απόψεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και των “ψεκασμένων” δεν διέφεραν ακόμη και από αυτές των ακροδεξιών. Ο Βενιζέλος τάραξε τα ήρεμα νερά της λίμνης των πελατών-ψηφοφόρων. Αυτών που επιχειρούσε κάθε λαϊκιστής, ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης να προσεταιριστεί, τάζοντας λαγούς με ασορτί πετραχήλια. Ήταν μια γενναία πράξη του Βενιζέλου. Ιδίως αν σκεφθεί κανείς ότι η οξυδέρκειά του, του επέτρεπε να αντιληφθεί ότι η επιλογή του να πει τα πράγματα με το όνομά τους φλέρταρε με την πολιτική αυτοκτονία. Το έκανε συνειδητά.

    Υπάρχουν δύο παράδοξα σε σχέση με τη στάση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στον Βενιζέλο. Πρώτον ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων με κύρος και ευρεία αποδοχή, δεν συμμερίζονται την πολιτική απαξίωση του Τουναντίον, όπως φαίνεται και από το namedropping όσων στήριξαν την πρωτοβουλία του think tank που ουσιαστικά δημιούργησε ο Βενιζέλος. Βουλευτές από άλλα κόμματα, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες και διανοητές βρέθηκαν χθες και προχθές στο Caravel, στην διημερίδα που διοργάνωσε η e-kyklos.

    Δεύτερον ότι όλοι αυτοί που στοχοποίησαν τον Βενιζέλο και χλεύασαν τις απόψεις του, εφαρμόζουν εδώ και χρόνια, χωρίς δισταγμό, σχεδόν όλα όσα ο ίδιος εξέφρασε στο παρελθόν. Η Κυβέρνηση δικαιολογεί την αλλαγή της πολιτικής της στο δόγμα ΤΙΝΑ, “δεν υπάρχει εναλλακτική”. Λες και ο Βενιζέλος δεν θα ήθελε να είναι αρεστός τάζοντας τα πάντα σε όλους, λόγω ενός περίεργου βίτσιου. Απλώς δεν είχε αυταπάτες και αντιλήφθηκε νωρίς το τι πρέπει να συμβεί.

    Ο Βενιζέλος είναι αναμφίβολα ένας επαγγελματίας πολιτικός. Είναι ένα πολιτικό ον για να είμαστε πιο δίκαιοι. Όχι με την έννοια της με κάθε τρόπο πολιτικής επιβίωσης. Η βαθιά γνώση του συντάγματος και ο σεβασμός των θεσμών δεν θα έπρεπε να ενοχλεί τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σε ένα περιβάλλον με λιγότερη πόλωση και βασικό στόχο τη συναίνεση, αποτελεί έναν χρήσιμο πολιτικό παράγοντα. Η ιδεολογική διαφωνία μαζί του, εφόσον γίνεται στη βάση επιχειρημάτων θα ήταν μια παραγωγική διαδικασία. Ας σκεφθούν την άποψη τους για τον Βενιζέλο, όλοι αυτοί που έδωσαν την ψήφο τους σε ένα σωρό απίθανους τύπους που βρίσκονται στα βουλευτικά έδρανα. Θεωρούν ότι η επιλογή τους ήταν καλύτερη από τον Βενιζέλο; Το ίδιο ισχύει και για όσους με μανία τον στοχοποίησαν και βοήθησαν την απαξίωσή του σε μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων.

    Από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, ο Βενιζέλος δεν έχει καμία πρόθεση να προχωρήσει σε ίδρυση νέου πολιτικού φορέα. Ίσως να το έκανε παλαιότερα αν η συγκυρία το επέβαλλε. Γνωρίζει επίσης ότι επιμένοντας στις πικρές αλήθειες δεν έχει καμία τύχη. “Ψηφίζουμε όποιον μας προτείνει τον Παράδεισο” είπε εύστοχα ο Στέλιος Ράμφος. Ο Βενιζέλος στα αυτιά των βολεμένων ψηφοφόρων του πελατειακού συστήματος, προτείνει μια κόλαση. Επίσης όταν είχε την ευκαιρία δεν διόρισε 400.000 υπαλλήλους. Ακόμη και για ένα αξίωμα που μοιάζει επαρκής, όπως αυτό του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν έχει καμία ελπίδα όσο το πολιτικό σύστημα δεν αναζητά ανθρώπους με γνώση και αποφασιστικότητα, αλλά απλά βολικούς…

    Υ.Γ. Η συζήτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον Στέλιο Ράμφο είναι απολαυστική και εξαιρετικά δύσκολο να περιγραφεί. Μπορείτε όμως να διαμόρφωσετε μόνοι σας άποψη παρακολουθώντας την εδώ .

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).  

  • O Γερμανός αντιφασίστας

    O Γερμανός αντιφασίστας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-14 09:57:37 | Πηγή: News247

    Υπάρχει πάντα ένας τρόπος να χάσεις το δίκιο σου. Κι αυτός είναι να κάνεις το λάθος πράγμα, την λάθος στιγμή. Για το Δίστομο τα γεγονότα είναι γνωστά αν και η παραχάραξη της Ιστορίας και η δεξιά αναθεώρησή της μας επιβάλει να τα συνοψίσουμε. Στις 10 Ιουνίου 1944, εδώ σημειώθηκε μια από τις πιο ειδεχθείς σφαγές του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Θύτης, οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής. Θύματα, οι κάτοικοι του χωριού, άμαχοι και γυναικόπαιδα, 228 τον αριθμό. Τελεία.

    Ούτε σχετικοποιήσεις διαφόρων μοντέρνων απολογητών του ναζισμού, που λένε πως η θηριωδία προκλήθηκε από την επίθεση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ που λίγο νωρίτερα της σφαγής σημειώθηκε. Ούτε προσπάθειες για άμβλυνση της συλλογικής μνήμης. Το τέλος του Β Παγκοσμίου όμως και η συντριπτική ήττα των Ναζί, κυρίως λόγω της τεράστιας συμβολής της ΕΣΣΔ και του λαού της διαμόρφωσε την νέα ισορροπία στον κόσμο. Ευθύνες αποδόθηκαν.

    Δίκες έγιναν –βασικά όχι ακριβώς στην Ελλάδα αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Η Γερμανία πλήρωσε ακριβά την ναζιστική σελίδα της. Θα ήταν άδικο εκ μέρους μας να μην δούμε, να μην σημειώσουμε πως ο ίδιος ο λαός της ήταν αυτός που στάθηκε αυτοκριτικά. Θα ήταν εξίσου επικίνδυνο να μην θυμηθούμε πως και η συνέχεια του γερμανικού κράτους δεν ήταν τόσο εύκολη λόγω του γεγονότος πως η πλειοψηφία της χώρας συμμετείχε έμμεσα ή άμεσα στην ναζιστική μηχανή. Υπήρξε όμως η κρίσιμη δημοκρατική μάζα που πάνω της δομήθηκε η νέα εποχή. Υπήρξαν και οι περιπτώσεις αριστερών και δημοκρατών Γερμανών που αντιτάχθηκαν στον Χίτλερ από πολύ νωρίς.

    Όχι τυχαία, στοχοποιήθηκαν ως εσωτερικός εχθρός. Μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, επίσης Γερμανοί ήταν ανάμεσα σε άλλους αυτοί που πρωταγωνίστησαν στο κυνήγι διαφόρων ναζί αξιωματικών που είχαν εν τω μεταξύ διακτινιστεί σε όλο τον κόσμο (κυρίως στην Λατινική Αμερική) και συνέχιζαν την ζωή τους σαν να μην έτρεχε τίποτε. Θα ήταν παράλειψη, αν ξεχνούσαμε ας πούμε την συμβολή του γερμανού εισαγγελέα Φριτς Μπάουερ που αφιέρωσε την ζωή του στο κυνήγι ναζιστών εγκληματιών και μαζί με άλλους διαδραμάτισε τεράστιο ρόλο για να διεξαχθεί η Δίκη του Άουσβιτς ή για να συλληφθεί ο εγκληματίας Άιχμαν.

    Η μεταπολεμική Γερμανία αργά και βασανιστικά αποναζιστικοποιήθηκε. Διαμόρφωσε μια επικράτεια της Δημοκρατίας. Το κατόρθωμα αυτό της ανήκει. Προφανώς η μνήμη δεν παραγράφεται. Το μαρτυρικό Δίστομο ανάμεσα σε άλλους τόπους, αποτελεί μόνιμη πηγή Μνήμης και Ιστορικής φόρτισης.

    Ο Γερμανός Πρέσβης όμως που κατέθεσε στεφάνι στην επέτειο της θηριωδίας, δεν εκπροσωπεί μια ναζιστική Γερμανία. Ο Γερμανός Πρέσβης εκπροσωπεί τον ανώνυμο δημοκράτη ή αριστερό Γερμανό που αντιτάχθηκε στον Ναζισμό και το πλήρωσε εξίσου. Ας μην το ξεχνάμε. 

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Ορατότης (Σοβαρότης) μηδέν

    Ορατότης (Σοβαρότης) μηδέν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-14 09:05:32 | Πηγή: News247

    Όλοι θα θέλαμε να έχουμε κάτι περισσότερο από αυτό που έχουμε. Μόνο που στη θέση που βρισκόμαστε καλό θα ήταν να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως θα χάσουμε αυτό που δεν είχαμε φαντασθεί ποτέ ότι θα έχουμε. Για να αρχίσουμε όμως να σκεφτόμαστε με τη λογική, ώστε εν συνεχεία πάνω σ' αυτή τη βάση να επενδύσουμε τις ελπίδες μας για το μέλλον, απαιτείται κατ' ελάχιστο η πολιτική ηγεσία να επιδείξει σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Τουλάχιστον ανάλογη της κρισιμότητας των στιγμών, αλλά και του μεγέθους των προβλημάτων που έχει την ευθύνη χειρισμού και επίλυσης.

    Ωστόσο για να κατανοήσει η κοινωνία την κρισιμότητα της κατάστασης, την οποία αν και βιώνει με στερήσεις και δραματική επιδείνωση στους δείκτες ευημερίας εν τούτοις ελπίζει στο θαύμα, η πολιτική ηγεσία οφείλει να "αντέξει" την αλήθεια και να την πει στον κόσμο. Προηγουμένως, όμως, η κυβέρνηση χρειάζεται να αποδεχθεί την "ιδιοκτησία" των ευθυνών της αντί να παρουσιάζεται ως "ένοικος" της ιστορίας, και να νοικοκυρέψει τα πράγματα αντί να διαμαρτύρεται συνεχώς για τις φθορές που προκάλεσαν οι προηγούμενοι.

    Σε λίγες ώρες κρίνονται οι καθυστερήσεις και τα λάθη των τελευταίων μηνών. Μακάρι να μη γίνει ένα ακόμη που ίσως να αποβεί καθοριστικό για την πορεία προς την έξοδο από την κρίση. Ας προσέξει ο πρωθυπουργός γιατί η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να μπει σε ανάλογη περιπέτεια με εκείνη του 2015. Οι Έλληνες έχουν από καιρό εξαντλήσει τις ανοχές τους και η κοινωνία κάθε άλλο παρά έχει τις αντοχές να αντέξει έναν νέο γύρο πολιτικής αστάθειας και ανασφάλειας. Όλα αυτά απαιτούν σοβαρότητα από όλους και κυρίως από εκείνους που εκπροσωπούν την Ελλάδα.

    Το προηγούμενο διάστημα φάνηκε ότι η σοβαρότητα θυσιάστηκε στο βωμό μιας λαϊκίστικης αντίληψης που επικεντρώθηκε στην επίρριψη ευθυνών στους προηγούμενους, γεγονός που πλέον είναι αδιάφορο για την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Η καθημερινότητα έχει καταστεί τόσο επικίνδυνη σε όλες τις εκφάνσεις της, ώστε το τελευταίο που ενδιαφέρει τον άνεργο, τον συνταξιούχο χωρίς... σύνταξη και τον μισθωτό χωρίς... μισθό, είναι άλλος ένας ακόμα γύρος... "σκληρής" διαπραγμάτευσης με το ΔΝΤ και τον "μοχθηρό" Σόιμπλε. Κι αυτό έχει αρχίσει να "κουράζει" και ίσως είναι η στιγμή ο πρωθυπουργός να κάνει ένα διάλειμμα ώστε να ξανασκεφθεί πως θα γίνει χρήσιμος στη χώρα του.

    Υποθέτω ότι πολλά στελέχη του κόμματός του, φαντάζομαι και οι "οργανωμένοι" οπαδοί του, δεν θέλουν να τον δουν να "υποχωρεί" και να παραδίδει τα λάβαρα στους "εχθρούς". Όπως εικάζω και πολλοί "οργανωμένοι" της απέναντι εξέδρας δεν θα ήθελαν να δουν τον πρωθυπουργό να συνεννοείται για το καλό της Ελλάδας με τον δικό τους αρχηγό. Αυτά όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση αυτό που ζούμε δεν είναι παιχνίδι. Τουλάχιστον δεν παίζουν οι δανειστές μαζί μας, κι αυτό- έστω αργά- έχουν αρχίσει να το αντιλαμβάνονται όλοι.

    Εικάζω ότι θα ήταν εξωπραγματικό για την "οπαδική" κουλτούρα των κομμάτων να υπάρξει, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του Eurogroup, πολιτική συνεννόηση. Η πόλωση τους βολεύει όλους και ως εκ τούτου είναι περιττό να το συζητάμε. Παρ' όλα αυτά καλό θα ήταν όλοι να θυμούνται ότι η κρίση είναι "λαίμαργη" και καταπίνει κόμματα και κυβερνήσεις, τόσο εύκολα όσο εύκολα τα ετοιμάζει και τα σερβίρει. Εν ολίγοις, κι αυτό αφορά πρωτίστως την κυβέρνηση, αφού η "σοβαρότης" είναι στο μηδέν ας φροντίσει η "ορατότης", από εδώ και στο εξής, να οδηγήσει σ' ένα νέο δρόμο την πορεία της χώρας.  

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος

    Στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-13 11:29:26 | Πηγή: News247

    Χωρίς να είναι σίγουρο ότι το βράδυ της Πέμπτης θα έχουμε τη λήξη του μελοδράματος που ονομάζεται αξιολόγηση, σε κάθε περίπτωση πλησιάζει η ώρα της αλήθειας. Η ώρα που τα νταούλια θα σιγήσουν και το καραβάνι θα προχωρήσει με σκυμμένο το κεφάλι στο μονοπάτι που χάραξαν οι δανειστές. Στο μονοπάτι που οδηγεί στις αγορές, οι οποίες “κάνουν τη δουλειά τους. Δουλειά τους είναι να κερδίζουν ” όπως έλεγε προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας (Ηράκλειο Κρήτης 13 ΔΕΚ 2014).

    Στα δύο και πλέον χρόνια διακυβέρνησης οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν σεβάστηκαν το αξίωμα που γνώριζε ο Πρωθυπουργός. Επιχείρησαν πράγματι να διαπραγματευτούν τα πάντα, ασχέτως αν τελικά δεν κέρδισαν τίποτε. Επιχείρησαν να αμφισβητήσουν τη λειτουργία των αγορών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το έκαναν με το καλό και με το άγριο. Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο. Μηδέν. Δεν υπάρχει καμία συνωμοσία κατά του Έθνους μας. Απλώς έτσι λειτουργούν οι αγορές. Δεν συνυπολογίζουν το πολιτικό κόστος ούτε “τσοντάρουν” για να γίνεται επικοινωνιακή διαχείριση.

    Περιμένοντας ότι έστω από οίκτο οι δανειστές θα δώσουν έναν καλό λόγο, τα κυβερνητικά στελέχη πίστευαν μέχρι πρότινος ότι κάποτε θα έρθει η στιγμή της δικαίωσης. Η στιγμή που ο ιδιότυπος διπλωματικός ανταρτοπόλεμος στον οποίον επιδίδονταν, θα φέρει αποτελέσματα. Είχαν συνηθίσει σ’ αυτή την τακτική που έμοιαζε αποτελεσματική στα αμφιθέατρα. Για χρόνια εξαντλούσαν τους αντιπάλους τους με τη μέθοδο του ατέρμονου διαλόγου. Συνήθως άνευ ουσίας. Στο τέλος ζαλισμένοι από την κυκλική συζήτηση οι αντίπαλοί τους τα παρατούσαν. Οι δανειστές όμως δεν είναι γκρουπούσκουλα.

    Δεν “μάσησαν” από την απειλή του δημοψηφίσματος, ούτε είχαν ενδοιασμούς για την επιβολή των capital controls. Σίγουρα δεν έτρεμαν από τις απειλές περί μη εφαρμογής των μέτρων που ψηφίστηκαν πρόσφατα από την Ελληνική Βουλή. Η Κυβέρνηση ξεκίνησε μαξιμαλιστικά μιλώντας για “μέτρα μηδενικού δημοσιονομικού αθροίσματος” (Ν. Παππάς ΑΝΤ1 21 ΦΕΒ 2017). Συνέχισε υποστηρίζοντας (διά στόματος του ίδιου του Πρωθυπουργού) ότι “δε θα εφαρμοστούν μέτρα χωρίς το χρέος” (Αλ. Τσίπρας Υπ. Παιδείας 9 ΜΑΙΟΥ 2017) για να καταλήξει πλέον στο ότι θα πρέπει εφαρμόσουν τα πάντα διότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

    Όλο και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους, παραδέχονται πλέον ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για ελιγμούς και τσαλιμάκια. Έχουν δίκιο. Λίγες ημέρες πριν την λήξη ομολόγων που η χώρα αδυνατεί να αναχρηματοδοτήσει, η μόνη λύση είναι αυτή που προτείνουν οι δανειστές. Την περιέγραψε ο Γ. Νταισελμπλουμ σε μία από τις επιστολές τους προς το ολλανδικό κοινοβούλιο. Θα εφαρμόσουμε όλα τα μέτρα που υπογράψαμε, όπως και αυτά που θα κληθούμε να υπογράψουμε στην επόμενη αξιολόγηση. Το καλοκαίρι του 2018 θα κάνουμε λογαριασμό. Αν τότε κριθεί ότι κάναμε ότι έπρεπε αλλά δεν ήταν αρκετό για να επαναφέρει το χρέος σε πορεία εξυπηρετησιμότητας, τότε και μόνο τότε θα συζητήσουμε πώς θα διαχειριστούμε το ελληνικό χρέος. Αυτό άλλωστε είχε συμφωνήσει την Άνοιξη του 2016 ο Πρωθυπουργός.

    Αν εξαιρέσει κανείς τον κομματικό και ιδεολογικό εγωισμό, η εξέλιξη αυτή δεν είναι καταστροφική. Η Κυβέρνηση συνεχίζει να έχει χρόνο για μεταρρυθμίσει την ελληνική οικονομία. Αν το κάνει θα φθάσει στην πολυπόθητη πηγή της ανάπτυξης και θα μπορεί να πανηγυρίζει ότι πέτυχε το στόχο, έστω και με τα εργαλεία που κατέκρινε προηγουμένως. Το γεγονός ότι υπάρχουν ολοένα και περισσότερα κυβερνητικά στελέχη που κατανοούν ότι δυστυχώς θα κληθούν να λάβουν μέτρα που δεν τους αρέσουν, χωρίς μάλιστα αντίμετρα και άλλες αλχημείες, μπορεί να πληγώνει τον εγωισμό τους, αλλά είναι ένα βήμα πιο κοντά στη λύση.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Η Ζωή και ο τραμπουκισμός της αυτοεπιβεβαίωσης

    Η Ζωή και ο τραμπουκισμός της αυτοεπιβεβαίωσης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-06-12 13:55:57 | Πηγή: News247

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

    Περί της Ζωής λοιπόν και όχι μόνο. Για όλους όσοι αυτοεπιβεβαιώνονται σε βάρος των «άλλων».

    Κατ' αρχάς η κατάθεση στεφάνου από τον Γερμανό πρέσβη στο Δίστομο είναι μια επίσημη πράξη συγνώμης. Η παρεμπόδιση της και η μη αποδοχή αυτής της συγνώμης δεν εξαναγκάζει την γερμανική πολιτεία να αναγνωρίσει τις οφειλόμενες στη χώρα μας αποζημιώσεις. Τα εγκλήματα των ναζί δεν ξεχνιούνται, αλλά η κληρονομική μεταβίβαση της ευθύνης τους εξυπηρετεί μόνο αυτούς που θρέφονται από το μίσος τόσο πολιτικά όσο και υπαρξιακά.

    Η κα Κωνσταντοπούλου δεν παρεμπόδισε μόνο τον Γερμανό πρέσβη να καταθέσει τη συγνώμη του. Συνέχισε την «αντίσταση» της προσβάλλοντας και εξυβρίζοντας τον Μανώλη Γλέζο λέγοντας ότι «προτίμησε να βάλει ο ίδιος με τα χέρια του τη σημαία του κατακτητή πάνω στο μνημείο των θυμάτων», ότι κατέβασε την γερμανική σημαία από την Ακρόπολη αλλά την ανέβασε στο Δίστομο(!).

    Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Οι αυτοαναφορικές πράξεις διογκωμένων «εγώ» όπως τα συχνά λαϊκίστικα σώου της κας Κωνσταντοπούλου μπροστά στις κάμερες, δεν είναι πράξεις ηρωισμού και αντίστασης και δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αποδείξεις γιαυτό. Αρκεί και μόνο η θητεία της στη Βουλή που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ναρκισσιστικής αυτοπροβολής στην ιστορία του κοινοβουλίου. Η εξύβριση και προσβολή του Γλέζου δεν είναι «αντίσταση» και «αγώνας» αλλά μια απόπειρα μείωσης ακόμα και ενός αναγνωρισμένου ήρωα.

    Τα σώου αυτά μπορεί να εκφράζουν και να «ντοπάρουν» τους διάφορους οπαδούς, όμως τα κίνητρα όλων αυτών που χρησιμοποιούν οποιαδήποτε μορφή τραμπουκισμών και βίας, είτε λεκτικής, όπως ύβρεις, «προδότες», «χουντικοί» κλπ, είτε σωματικής κατά των «άλλων» λόγω των διαφορετικών τους απόψεων και πεποιθήσεων, κάθε άλλο παρά ιδεολογικοπολιτικά είναι. Απλώς η ιδεολογική «καθαρότητα» και «κανονικότητα», στο όνομα της οποίας προβαίνουν σε οποιαδήποτε μορφή τραμπουκισμών και βίας, αποτελεί το πρόσχημα πίσω απ το οποίο κρύβεται μια προσωπικότητα που αυτοεπιβεβαιώνεται όχι τόσο στη βάση της ιδεολογίας της, όσο σε βάρος των άλλων.

    Όλοι αυτοί δηλαδή ετεροκαθορίζονται μειώνοντας τους άλλους, υβρίζοντας τους και αποδομώντας τους για να νιώθουν οι ίδιοι «υπέρ άνω», περισσότερο σπουδαίοι, ακέραιοι και ολοκληρωμένοι. Όταν μια τέτοια προσωπικότητα προσλαμβάνει επί πλέον και το γνωστό ύφος αυτόκλητου εισαγγελέα και αποκλειστικού ιδιοκτήτη ιδεών και αξιών, όπως η κα Κωνσταντοπούλου, τότε το μίγμα αυτό, στην περίπτωση που βρεθεί σε θέση εξουσίας, είναι όντως πολύ επικίνδυνο για την Δημοκρατία όποια και αν είναι η ιδεολογία του.

    *Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος

  • Το Μενίδι μιας άλλης πατρίδας

    Το Μενίδι μιας άλλης πατρίδας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-06-12 09:58:21 | Πηγή: News247

    Ο θάνατος ενός μικρού παιδιού στο Μενίδι, από αδέσποτη σφαίρα μέσα σε σχολείο δεν ήταν τυχαίος. Τυχαίο είναι που δεν έχουν σκοτωθεί πολλά περισσότερα παιδιά, που έχουν την ατυχία να κατοικούν στο Μενίδι.

    Οι ληστείες, οι πυροβολισμοί, η κάθε είδους παραβατικότητα, είναι καθημερινότητα. Όσοι μένουν ή έμεναν εκεί, έχουν αμέτρητες ιστορίες με κάλυκες, τρύπες στα παράθυρα και αδέσποτες σφαίρες, να διηγηθούν.

    Οικείες εικόνες αθλιότητας.

    Τα δήθεν γλέντια, που στην πραγματικότητα είναι καλέσματα για πώληση ναρκωτικών, οι ζωντανοί-νεκροί της Λεωφόρου Δημοκρατίας, οι επιθέσεις στο δρόμο. Παιδιά που κάνουν χρήση, μπροστά σε άλλα παιδιά και που περιμένουν συγκεκριμένη ώρα της ημέρας για να πάνε στον έμπορο. Όλα γνωστά, όλοι γνωστοί.

    Το ζήτημα όμως δεν είναι απλά αστυνομικό. Είναι ταξικό. Το γκέτο που με τα χρόνια δημιουργήθηκε, δεν έγινε από μόνο του. Αν στο παρελθόν κάποιος μπορεί να σου πουλούσε σήμερα τις καρέκλες, που σου είχε κλέψει χθες, τώρα είναι μέλος συμμορίας και γιορτάζει με σφαίρες τη μη προφυλάκιση άλλου μέλους συμμορίας.

    Πώς φτάσαμε ως εδώ; Χρειάστηκαν χρόνια εγκατάλειψης και υποχρηματοδότησης για αυτό το “επίτευγμα”. Οι κάτοικοι των υποβαθμισμένων περιοχών της χώρας, ήταν και είναι παιδιά άλλης πατρίδας. Της πατρίδας των φτωχών.

    Πάνε σε χειρότερα ως προς τις υποδομές σχολεία, περπατάνε σε χειρότερους δρόμους, έχουν Αστυνομικό Τμήμα με τεράστιες ελλείψεις, όταν θα έπρεπε να έχει προσωπικό τριπλάσιο, σε σχέση με άλλα Τμήματα.

    Όταν το θέμα φύγει από την επικαιρότητα, οι κάτοικοι, θα μείνουν με το γκέτο δίπλα τους, τις συμμορίες και με τον καθημερινό φόβο.

    Για να μην αρκεστούμε όμως στις διαπιστώσεις και στις ευθύνες, να μην αναφερθούμε δηλαδή μόνο στους τοπικούς άρχοντες που κάνουν τα στραβά μάτια ή στους θλιβερούς πολιτευτές που αγοράζουν ψήφους με 50ευρα και άλλα ανταλλάγματα, το θέμα είναι τι γίνεται τώρα.

    Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή θα πρέπει να γίνει μια μεγάλη αστυνομική επιχείρηση με στόχο τις συμμορίες, αλλά και τον οπλισμό και τα ναρκωτικά, που υπάρχουν στην περιοχή, αυτό που πρέπει να απαντηθεί, είναι αν η Πολιτεία θα ασχοληθεί με περιοχές σαν το Μενίδι, το Ζεφύρι ή τα Άνω Λιόσια.

    Θα προστατευθούν οι κάτοικοι; Θα προστατευθούν οι Ρομά, που χρησιμοποιούνται ως κάλυψη από τις συμμορίες και ως ντεκόρ εγκληματικών δραστηριοτήτων; Θα αντιμετωπιστεί το εμπόριο ναρκωτικών στην περιοχή, που αποτελεί τη βάση για το εποικοδόμημα κάθε εγκληματικής δραστηριότητας;

    Όποιος ζει σε υποβαθμισμένη περιοχή, θα απαντούσε με ένα ξερό όχι. Και θα είχε απόλυτο δίκιο.

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλος, είναι Διευθυντής Σύνταξης του NEWS 247

  • Ενός κακού, πολλά προηγούνται και μύρια έπονται

    Ενός κακού, πολλά προηγούνται και μύρια έπονται

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-12 08:05:53 | Πηγή: News247

    Άντε να το πούμε άλλη μια φορά μήπως κατορθώσουν να το καταλάβουν όλοι αυτοί οι επώνυμοι και οι “ανώνυμοι” που μας οδηγούν σε ολισθηρούς δρόμους: συλλογική ευθύνη δεν υπάρχει και ότα, γίνεται ένα έγκλημα πρέπει να πληρώνει, σύμφωνα με τους νόμους της συντεταγμένης πολιτείας, αυτός που φταίει.

    Αυτός όμως. Όχι τα αδέλφια του ή οι γονείς του, όχι οι συγγενείς και οι φίλοι του και, βέβαια, όχι όλοι οι ομοεθνείς του, όχι όσοι ανήκουν στην ίδια φυλή ή στην ίδια “ράτσα”.

    Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά και ξεκάθαρα: Πρέπει να γίνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να βρεθεί ποιος έριξε την σφαίρα που αφαίρεσε την ζωή του 10χρονου μαθητή στο Μενίδι. Και πρέπει επίσης, η πολιτεία να λάβει άμεσα όλα εκείνα τα μέτρα που δεν έλαβε όπως θα έπρεπε εγκαίρως ώστε όχι να μην υπάρξει άλλος τέτοιος θάνατος αλλά και να μην εξαρτάται η ζωή των ανθρώπων σε αυτές τις περιοχές από τα καπρίτσια των κυκλωμάτων της νύχτας.

    Αυτά τα απλά πράγματα όμως δεν είναι όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε όλους. Για αυτό και ορισμένοι που εντάσσονται σε άλλα κυκλώματα, διαφορετικά μεν από αυτά που υπάρχουν περί τους Ρομά αλλά υπαρκτά και επικίνδυνα επίσης, προσπαθούν να 'λύσουν” το πρόβλημα παίρνοντας τον νόμο στα χέρια τους και τιμωρώντας όποιον αυτοί αποφασίσουν: είτε γιατί δεν τους αρέσει το χρώμα του, είτε γιατί αυτόν μπορούσαν να στοχοποιήσουν πιο εύκολα, είτε γιατί με αυτόν έτυχε να έχουν διαφορές που βρήκαν τώρα ευκαιρία να τις λύσουν δια της τεθλασμένης.

    Δυστυχώς αυτές τις ολοφάνερα φαιές ή και μαύρες, κατάμαυρες κινήσεις, φαίνεται να ενισχύουν και ορισμένοι δημοσιογράφοι και κάποια τηλεοπτικά μέσα, που -κυνηγώντας μερικές μονάδες τηλεθέασης παραπάνω- προάγουν την αυτοδικία και σιγοντάρουν τους ακροδεξιούς που κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, ή μάλλον πίσω από τις καραμπίνες και τα... τσεκούρια που μοστράρουν στις τηλεοπτικές κάμερες.

    Είτε όμως το καταλαβαίνουν οι “λειτουργοί της κοινής γνώμης” είτε όχι, είτε συνεχίζει να υπνώττει το ΕΣΡ είτε όχι, οι κοινωνικοί και πολιτειακοί παράγοντες οφείλουν να κάνουν με πολύ προσεκτικά βήματα όλα αυτά που απαιτούνται.

    Διότι οι εμπρησμοί σπιτιών, η προσπάθεια εισβολής στον καταυλισμό των Ρομά, οι μολότοφ και οι προπηλακισμοί εναντίον όλων των “άλλων” που στοχοποιούνται αδιακρίτως, δεν τιμωρούν τους πραγματικούς ενόχους, τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς του θανάτου του 10χρονου, και δεν αποδίδουν δικαιοσύνη.

    Αντίθετα εγκαθιδρύουν ένα γενικευμένο καθεστώς ανομίας που πολλαπλασιάζει τα αδιέξοδα και υπονομεύει ακόμη περισσότερο το μέλλον της περιοχής και των ανθρώπων της.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

     

  • Τα 'δουλικά' της εξουσίας

    Τα 'δουλικά' της εξουσίας

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-10 08:30:15 | Πηγή: News247

    Υπάρχουν φορές που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Και όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια αρχίζουν όλοι να προσεύχονται και να σταυροκοπιούνται. Αυτή την περίοδο, κι ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη το πείραμα με την κωδική ονομασία "Πρώτη φορά Αριστερά", έφθασαν στο σημείο να παραποιήσουν κείμενο του Γιώργου Θεοτοκά στις εξετάσεις των υποψηφίων των Επαγγελματικών Λυκείων!

    Οι "επιστήμονες" φρόντισαν στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας να αντικαταστήσουν την φράση "από έναν κούφο πρύτανη ή έναν κακό πρωθυπουργό" με την φράση από έναν "κακό επιστήμονα"! Δεν ξέρω πόσο σοβαρό παράπτωμα είναι η παραποίηση κειμένου, κάτι στο οποίο οφείλει να πάρει θέση η πολιτική ηγεσία, αλλά και μόνο η πράξη δείχνει ότι η χώρα έχει καταληφθεί από αρρωστημένους εγκεφάλους.

    Επειδή το γεγονός είναι πρωτοφανές, τουλάχιστον από την αποκατάσταση της δημοκρατίας μέχρι και σήμερα, ο νους ταξιδεύει σε κάποιες ιστορίες από το παρελθόν που είναι συγκρίσιμες ως προς την αρρωστημένη νοοτροπία που τις συνδέει με το παρόν. Όπως λοιπόν ο "κακός πρωθυπουργός" έγινε "κακός επιστήμονας" κάπως έτσι και στις φωτογραφίες εξαφανίζονταν όσοι έπεφταν σε δυσμένεια από τους δικτάτορες. Η "εξαφάνιση" του Τρότσκι από τον Λένιν και του Γιεζόφ από τον Στάλιν, ο οποίος μάλιστα απέκτησε το προσωνύμιο "αόρατος κομισάριος" λόγω της εξαφάνισης του από φωτογραφίες μετά την εκτέλεση του.

    Προφανώς εδώ δεν υπάρχουν εκτελέσεις και "εξαφανίσεις" δυσάρεστων διαφωνούντων που στο παρελθόν εμφανίζονταν ευτυχισμένοι στο πλευρό του πρωθυπουργού(πχ Βαρουφάκης). Υπάρχουν όμως "εκτελέσεις" συγγραφέων με σοβιετικού τύπου παραποιήσεις. Είναι αυταπόδεικτο ότι οι "επιστήμονες" που πλαισιώνουν τους υπουργούς στερούνται χιούμορ. Είναι όμως και κάτι άλλο που ο Στέλιος Ράμφος χαρακτηρίζει "ιδεοληπτική παράνοια". Αυτή που δίνει το δικαίωμα στον "ανατρεπτικό αριστερό" να θεωρεί ότι του επιτρέπονται όλα. Και αφού θεωρεί ότι του επιτρέπονται όλα, έχει το δικαίωμα να ξαναγράφει την ιστορία, να προσθέτει ή να αφαιρεί λέξεις και προτάσεις που θεωρεί ότι βλάπτουν τον λαό.

    Ασφαλώς κανείς δεν περιμένει από τα δουλικά της εξουσίας να έχουν το στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στο έργο ενός συγγραφέα. Κάτι τέτοιο θα ήταν ανακόλουθο με την αρρωστημένη νοοτροπία τους. Αλλά ο υπουργός Παιδείας θεωρεί ότι η ανακοίνωση που εξέδωσε καθιστά "καλό" τον πρωθυπουργό; Τι πάει να πει "τα κείμενα προσαρμόζονται λεξιλογικά και δομικά, έτσι ώστε να διευκολύνουν την διατύπωση κατάλληλων επιμέρους ερωτημάτων";

    Σοβαρολογεί ο κ. Γαβρόγλου όταν λέει ότι "είναι εντελώς αβάσιμη η πληροφορία ότι συμβαίνει για πρώτη φορά διασκευή κειμένου"; Είναι "πληροφορία" ότι ο "κακός πρωθυπουργός" έγινε "κακός επιστήμονας"; Ή μήπως αποτελεί "διασκευή" η αλλαγή ιδιότητας; Εκτός κι αν ο καθηγητής Γαβρόγλου θεωρεί ότι η πρωθυπουργία είναι επιστήμη. Κι εδώ η επιστήμη σηκώνει όχι μόνο τα χέρια αλλά και τα πόδια για να υποκλιθεί στο μεγαλείο της σκέψης.

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Τα βάσανα του πήχυ

    Τα βάσανα του πήχυ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Στέφανος Τζανάκης | Ημερομηνία: 2017-06-10 08:22:31 | Πηγή: News247

    Το απέδειξαν - και - οι βρετανικές εκλογές: στην πολιτική, ο πήχυς πρέπει να μπαίνει σε τέτοιο ύψος, ώστε να τον περνά - αλλά δύσκολα - ο πολιτικός. Αν μπει χαμηλά, ουδείς ασχολείται. Αν μπει ψηλά, ουδείς θα το αναγνωρίσει μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης. Αυτό ακριβώς έπαθε η Τερέζα Μέι, η οποία ζητούσε αυτοδυναμίες και κατέληξε να παζαρεύει με τους Ιρλανδούς απογόνους του Ίαν Πέισλι για να σχηματίσει μία ετοιμόρροπη κυβέρνηση.

    Το ίδιο κινδυνεύει να πάθει και η δική μας κυβέρνηση - η οποία ξεκίνησε να διαπραγματεύεται τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους και κατέληξε να ψηφίζει άρον - άρον «ουρές» προαπαιτουμένων Παρασκευή βράδυ. Ενδιαμέσως, υπήρξαν οι ατυχείς αναφορές σε γραβάτες, φέσια και άλλα ενδυματολογικά αξεσουάρ, που είχαν ανεβάσει - αδίκως - τις προσδοκίες.

    Και στις δύο περιπτώσεις, ο πήχυς έπεσε επειδή είχε ανέβει ψηλά. Ωστόσο, ένας πεσμένος πήχυς μπορεί να μην προαναγγέλλει πάντοτε το επόμενο πάθημα - αρκεί να γίνεται μάθημα. Και η μεν κυρία Μέι έχει λίγο χρόνο για να διορθώσει τα αδιόρθωτα - αλλά η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αρκετό χρόνο μπροστά της. Και μάλιστα, ένα πολύμηνο διάστημα χωρίς τον βραχνά της ψήφισης δημοσιονομικών μέτρων - μία πολυτέλεια που δεν είχε κανένα άλλο κυνερνητικό σχήμα στην επταετία των Μνημονίων.

    Η κυβέρνηση Τσίπρα - όπως και όλες οι προηγούμενες - βάσισε την πρακτική της στο δόγμα «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Κι ας πληθαίνουν οι φωνές - κυρίως οι προερχόμενες από την ομάδα των ευρωβουλευτών της - που διαλαλούν ότι η χώρα χρειάζεται εθνική  συνεννόηση και σχέδιο και όχι ατέρμονες σκανδαλομαχίες. Σε κάθε ευκαιρία, η κυβέρνηση επικρίνει την αντιπολίτευση ότι δεν έχει διάθεση συναίνεσης - όταν πριν από πολύ λίγο καιρό έβλεπε τη Νέα Δημοκρατία πίσω από τις απαιτήσεις του κ. Σόιμπλε.

    Βεβαίως, τα έχει αυτά η πολιτική - οι κορώνες δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν: κάποτε ήταν ο λαός που άκουγε μονότονα ότι δεν έπρεπε να ξεχάσει τι σήμαινε η Δεξιά, αργότερα ήταν οι αρχιερείς της διαπλοκής. Και ο καιρός περνούσε , φέρνοντας τη χώρα κοντύτερα στην κρίση. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να συνεχίσουμε αμέριμνοι, κόβοντας συντάξεις , ψαλιδίζοντας προσδοκίες - και θεωρώντας ότι θα έχουμε και πολιτικά κέρδη κι από πάνω. Και ας το αντιληφθούν όσοι θεωρούν ότι τους αφορά: όταν πέφτει ο πήχυς, δεν ισχύει το περίφημο «τόσο το χειρότερο για τον πήχυ».

    *Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής του News 24/7

  • Οι 3 παράγοντες που δείχνουν μαύρο το μέλλον για τους συνταξιούχους

    Οι 3 παράγοντες που δείχνουν μαύρο το μέλλον για τους συνταξιούχους

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-10 00:50:24 | Πηγή: News247

    Ήταν μια ηλιόλουστη Τρίτη του Μάρτη του 2015 όταν η επαναστατική παραζάλη που ζούσε η χώρα έβρισκε τον εκφραστή της στο πρόσωπο του -τότε- συντρόφου, Δημήτρη Στρατούλη. Ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης της πρώτης φοράς αριστερά δεσμεύονταν ενώπιον των εκπροσώπων των συνταξιούχων “ότι δεν θα γίνουν νέες μειώσεις κύριων και επικουρικών συντάξεων και ότι θα υπάρξει σταδιακή αποκατάσταση των λεηλατημένων αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης, μέσα από τη συγκρότηση του Ταμείου Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης”.

    Ήταν εμφανές σε όλους τους ανθρώπους που κατανοούσαν το πρόβλημα του ασφαλιστικού  ότι ο πρώην σύντροφος δεν μπορούσε να δεσμευθεί για τίποτε. Η δέσμευση του δεν είχε καμία αξία. Όσοι δεν καταλάβαιναν, κατηγορούσαν με τραμπούκικο τρόπο τους ειδικούς για καταστροφολογία. Δύο χρόνια αργότερα και μετά από (κυριολεκτικά) 15 παρεμβάσεις στο εισόδημα των συνταξιούχων, όλοι νομίζουν ότι πιάσαμε πάτο. Δυστυχώς τα νέα δεν είναι καλά για τους συνταξιούχους.

    Σίγουρα όχι για όσους περιμέναν τις αυξήσεις που υποσχέθηκε προ μερικών μηνών η Κυβέρνηση. Ήταν μόλις Οκτώβρης του 2016 όταν ο Γ. Κατρούγκαλος, Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης ακόμη, υπόσχονταν αυξήσεις στις συντάξεις το 2018. Όπως και η δέσμευση του Στρατούλη, έτσι και η υπόσχεση του Κατρούγκαλου δεν είχε καμία ελπίδα να ισχύσει. Η τροπολογία-τσόντα που αναμένεται να ψηφιστεί σήμερα στη Βουλή, προβλέπει το “πάγωμα” των συντάξεων μέχρι το 2023. Μετά βλέπουμε.

    Θα μου πείτε ότι το πάγωμα των συντάξεων δεν συνιστά νέα περικοπή. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι. Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις κυβέρνησης και δανειστών για ανάπτυξη κατά τα επόμενα χρόνια, θα συμβεί μια  βίαιη και ουσιαστική περικοπή της αγοραστικής δύναμης.

    Το πραγματικό εισόδημα των ανθρώπων είναι ο λόγος του ονομαστικού εισοδήματος (δηλαδή πόσα λεφτά παίρνουν) προς το επίπεδο τιμών. Η πολυπόθητη ανάπτυξη θα συνοδευτεί μοιραία και από πληθωρισμό. Δηλαδή αύξηση των τιμών. Ήδη για φέτος η Κομισιόν προβλέπει πληθωρισμό 1,2% και για το 2018 1,1%. Αν επιβεβαιωθούν οι ευοίωνες προβλέψεις για το ελληνικό πρόγραμμα, οι πληθωριστικές τάσεις θα συνεχιστούν και στα επόμενα χρόνια.

    Το ονομαστικό εισόδημα όμως των συνταξιούχων θα παραμένει “παγωμένο”. Η δυνατότητά τους να αγοράσουν αγαθά θα μειώνεται διαρκώς. 

    Αυτό που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, θα ήταν μια μεγάλη αύξηση της απασχόλησης, η οποία θα δημιουργούσε νέα εισοδήματα και νέες εισφορές. Πράγματι η ανεργία μειώθηκε τον Μάρτιο στο 22,5%, σπάζοντας το ψυχολογικό φράγμα του 23%. Οι εαρινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κάνουν λόγο για περαιτέρω αποκλιμάκωση της ανεργίας κατά το επόμενο έτος σε ποσοστό 21,6%. Ακόμη και αν συνεχιστεί αυτή η τάση και δεν αποδίδεται σε συγκυριακούς και εποχικούς παράγοντες, η αύξηση της απασχόλησης δεν είναι αρκετή για να αλλάξει τα επίπεδα των συντάξεων. Κυρίως διότι όπως εξηγούν τα στοιχεία του συστήματος Εργάνη, τον Μάιο είχαμε ρεκόρ 16ετίας στην μισθωτή απασχόληση αλλά μια στις δύο προσλήψεις έγιναν με καθεστώς ευέλικτης εργασίας.

    Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι ο αριθμός των συνταξιούχων στην Ελλάδα αγγίζει τα 2,6 εκατομμύρια, την ώρα που οι εργαζόμενοι ανέρχονται σε 3,6 εκατομμύρια εκ των οποίων οι 770 χιλιάδες περίπου είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό σημαίνει ότι σχεδόν κάθε ένας εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα πρέπει να χρηματοδοτεί σχεδόν έναν συνταξιούχο.

    Τα αποθεματικά άλλωστε των ταμείων είναι ελάχιστα και δεν επαρκούν για να παραμείνουν υψηλές οι συντάξεις τρώγοντας απ’ τα έτοιμα. Μελέτη του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης που είδε το φως της δημοσιότητας την εποχή που ο Κατρούγκαλος υπόσχονταν αυξήσεις συντάξεων, καταδεικνύει ότι έως το 2025 ο ενεργός πληθυσμός της χώρας θα μειωθεί, με την πτώση να είναι μεγαλύτερη στην πιο δυναμική ηλικιακή κατηγορία, ήτοι στους εργαζόμενους 25-34 χρόνων.

    Όλ’ αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ακόμη και με τις υφιστάμενες συντάξεις, το σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Οι Κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις προτιμά να μεταθέτει το πρόβλημα για λίγο αργότερα. Μια τακτική που επιδεινώνει την κατάσταση του συστήματος και η χρηματοδότηση του οποίου αποτελεί ουσιαστικό εμπόδιο στην πολυπόθητη ανάπτυξη.

    Τι θα συμβεί και πότε, είναι άγνωστο. Δεδομένου όμως ότι τα λεφτόδεντρα ξεράθηκαν, θα πρέπει να αναμένουμε νέες πολύ σκληρές παρεμβάσεις. Μπορούμε να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε και να κατηγορούμε τους πάντες για καταστροφολογία. με το κυνήγι μαγισσών όμως δεν θα βρεθεί λύση. Αντίθετα, η κατάσταση θα χειροτερέψει τόσο πολύ που θα απειλεί με κατάρρευση όλο το οικοδόμημα…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Απλά μαθήματα από την ψυχρολουσία της Μέι

    Απλά μαθήματα από την ψυχρολουσία της Μέι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-10 00:50:24 | Πηγή: News247

    Το πρώτο που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι δεν αρκεί κάποιος να προηγείται είκοσι μονάδες δημοσκοπικά για να προκηρύξει εκλογές και να τις κερδίσει δια περιπάτου, όπως περίμενε η Τερέζα Μέι και αμέτρητοι αναλυτές που εδώ και μήνες λοιδορούσαν τον Τζέρεμι Κόρμπιν.

    Για να κερδίσεις τις εκλογές, όπως όφειλε να γνωρίζει και η Μέι και οι αναλυτές και πρωτοκλασάτοι των Εργατικών που περίμεναν στη γωνία να φάνε τον Κόρμπιν, χρειάζεται και... πρόγραμμα και η εμπιστοσύνη των πολιτών.

    Αλλά πρόγραμμα δεν είναι η νεοφιλελεύθερη αναζήτηση καινούργιων διαρκώς τρόπων για να γίνουν τα μεσαία στρώματα πληβειακά και να ριχτούν ο πληβείοι στον Καιάδα. Δεν είναι “οι νοσηλευτές που πεινούν”, τα σχολεία “σε παρακμή” και η “τσακισμένη χώρα”, όπως λέει το τραγούδι “Liar Liar Ge2017” που καταγγέλλοντας την Βρετανίδα πρωθυπουργό έφτασε στις κορυφαίες θέσεις των τσαρτς παρ' ότι οι μεγαλύτεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί της Βρετανίας αρνήθηκαν να το παίξουν.

    Και εμπιστοσύνη δεν υπάρχει όταν οι νέοι δεν βλέπουν παρά ένα τοπίο μαύρο και άραχνο, μέσα στο οποίο οι πολιτικοί που τους έφεραν μέχρι εδώ θέλουν να συνεχίσουν να κρατούν το τιμόνι για να “εγγυηθούν” ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν ακόμη χειρότερα.

    Και σε αυτό το πλαίσιο, η ψήφος στον Κόρμπιν, παρά τα όσα αναμασούσαν οι “ειδικοί”, αποδείχτηκε ότι μπορούσε να είναι μια κάποια λύση: κυρίως γιατί με αυτά που διαχρονικά υποστήριξε, χωρίς να τα κάνει γαργάρα όπως συνηθίζεται, έδειξε ότι ακόμη και σε αυτούς τους αγοραίους καιρούς μπορεί να γίνεται πολιτική χωρίς να εκπίπτει σε εκτέλεση συμβολαίων και δίχως να αναθεωρείται κατά πώς ορίζουν οι ρυθμοί των funds, των offshore και του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

    Υπό μία έννοια, οι ψηφοφόροι αξιολόγησαν ετεροχρονισμένα το “όχι” του Κόρμπιν στην επέμβαση στο Ιράκ και το τίμησαν όπως του άξιζε, ενώ παράλληλα ζήτησαν να προστατευτεί -ειδικά τώρα που ξετυλίγεται το Brexit- με... παραδοσιακό τρόπο ο κόσμος της εργασίας.

    Τελευταίο αλλά όχι έσχατο: οι βρετανικές κάλπες μάς έδειξαν -σε πείσμα των αναλυτών του συρμού και του πολιτικού προσωπικού παντός συστημικού καιρού- ότι η επικράτηση των ακροδεξιών δεν είναι “μονόδρομος” όπως ισχυρίζονταν, και η ήττα όσων πολιτεύονται με αριστερό κοινωνικό πρόσημο, μην απεμπολώντας τις λαϊκές αναφορές τους, δεν είναι αναπόφευκτη.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7.

    (Φωτογραφία: AP Images/Alastair Grant)

  • Το θάρρος και η συγγνώμη

    Το θάρρος και η συγγνώμη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-08 12:26:27 | Πηγή: News247

    Σε μια συνέντευξη 3377 λέξεων, ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται ο πρώτος Πρωθυπουργός της χώρας που μιλάει ανοιχτά, θαρρετά και τόσο αναλυτικά σε περιοδικό για θέματα χειραφέτησης και δικαιωμάτων της κοινότητας των ΛΟΑΤΚΙ. Μιλώ για την συνέντευξη που ο ίδιος παραχώρησε στο έντυπο antivirus που συνοδεύθηκε και από εξώφυλλο με τον ίδιο.

    Βεβαίως με αφορμή τα παραπάνω, πρόκυψε μια τάση αμφισβήτησης για την επιλογή του. Δεν ήταν λίγοι λοιπόν αυτοί που ερμήνευσαν την κίνηση του Τσίπρα ως μικροπολιτική ή απλώς ως χάιδεμα των gay πριν το Athens Pride (που γίνεται το προσεχές Σάββατο, 10 Ιουνίου).

    Συγγνώμη, λάθος. Για πολλά μπορεί κάποιος να κάνει κριτική στην σημερινή κυβέρνηση. Συχνά και μέσα σε ένα γενικευμένο κλίμα αντικυβερνητισμού με αφορμή την εφαρμοζόμενη πολιτική του τρίτου μνημονίου είναι εύκολο να συγκαλυφθούν θετικές τομές που η ίδια η κυβέρνηση έχει κατορθώσει.

     Για να μην ξεχνιόμαστε, στο κάδρο ενός πολύ δυσμενούς συσχετισμού. Τα δύο νομοσχέδια που αφορούν την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα αλλά και ευρύτερα την κοινωνία και αφορούν το σύμφωνο συμβίωσης και τώρα την νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου αποτελούν νίκη της Κυβέρνησης.

    Για την ακρίβεια αποτελούν, νίκη όλων των κινημάτων χειραφέτησης και προάσπισης των δικαιωμάτων από τα πέτρινα χρόνια της απόλυτης ομοφοβίας έως την πιο σημερινή περίπλοκη συγκυρία. Συχνά, μπερδευόμαστε. Η κοινωνία και η χώρα δεν είναι το timeline του facebook. Ούτε οι παρέες ενός προοδευτικού εποικοδομήματος.

    Η κοινωνία είναι σκληρή. Η πλειοψηφία της είναι η λαϊκή Δεξιά. Δεν το λέω επικριτικά, αυτός ο πολιτικό-κοινωνικός χώρος όμως δίνει τον κεντρικό τόνο. Και σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι αυτονόητο – ούτε ήταν ποτέ- πως μια Κυβέρνηση θα τολμούσε να ανοίξει τέτοια ζητήματα. Βεβαίως, προβλήματα υπάρχουν, ατέλειες στην νομοθεσία, κενά νόμου, αν θέλετε. Το γεγονός όμως πως ήδη υπάρχει και διεξάγεται ένας διάλογος στην επικράτεια των δικαιωμάτων δεν ήταν τόσο αυτονόητο για τα προηγούμενα χρόνια.

    «Αυτά τα νομοσχέδια δεν τα χρωστούσαμε μόνο στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Τα χρωστούσαμε στους εαυτούς μας, στις ιδέες και στους αγώνες μας για ισότητα και δικαιοσύνη. Και θα έλεγα χρωστούσε η ελληνική πολιτεία και μια συγνώμη στους χιλιάδες πολίτες της, που αντιμετώπιζε για χρόνια άνισα και σε πολλές περιπτώσεις απάνθρωπα. Για αυτό, άλλωστε, ζήτησα και δημοσίως συγνώμη εκ μέρους της ελληνικής Πολιτείας στη Βουλή, τη μέρα της ψήφισης του συμφώνου», λέει ο Τσίπρας στην εν λόγω συνέντευξη στο antivirus. Ας παραμερίσουμε το αντιπολιτικό και τυφλό ρεύμα και ας αρχίσουμε να διακρίνουμε και τις όποιες τομές.

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Έρχονται τα διόδια που επιστρέφουν το αντίτιμο και δίνουν σήμα στους επενδυτές

    Έρχονται τα διόδια που επιστρέφουν το αντίτιμο και δίνουν σήμα στους επενδυτές

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-08 11:22:03 | Πηγή: News247

    Ο Πρωθυπουργός, εξήγησε χθες το βράδυ μιλώντας σε διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, πώς θα έρθει η ανάπτυξη. Κατά τη δική του θεώρηση, οι επενδυτές έχουν ήδη πακετάρει το χρήμα σε βαλίτσες και περιμένουν “ένα σήμα” από την πολιτική ηγεσία της Ευρώπης, ώστε να εμπιστευθούν ξανά την Ελλάδα. Είναι αλήθεια ότι ένας εγγυητής μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος. Όμως η εμπιστοσύνη είναι μια πολύ ευαίσθητη υπόθεση και οι μαυρογιαλούροι που βρίσκονται στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ προκαλούν περισσότερο τρόμο στους επενδυτές παρά ασφάλεια για να φέρουν εδώ τα ωραία τους χρήματα.

    Μόλις χθες ο γαλουχημένος στην ΚΝΕ Βουλευτής Καβάλας κος. Κ. Μορφίδης έκανε την απίστευτη δήλωση ότι θα φτιάξουμε τώρα τα διόδια στην Εγνατία Οδό επειδή είναι μνημονιακή υποχρέωση αλλά θα τα ξηλώσουμε αργότερα, όταν μπει το αναλογικό σύστημα. Αναλογικό σύστημα σημαίνει ότι θα πληρώνει κανείς με βάση τη χρήση του δρόμου και όχι ένα σταθερό ποσό. Λογικό. Η εγκατάσταση διοδίων όμως είναι μνημονιακή υποχρέωση εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια αλλά η πεποίθηση που δημιουργήθηκε από τότε για μικροπολιτικούς λόγους, δεν επέτρεψε την κατασκευή τους. Σήμερα οι τεχνικοί σύμβουλοι εκτιμούν ότι η εγκατάσταση ενός τέτοιου σύγχρονου συστήματος θα χρειαστεί -αν όλα πάνε καλά- τουλάχιστον 3 χρόνια για υλοποιηθεί. Μέχρι τότε ποιος ζει ποιος πεθαίνει όμως, όπως ανέφερε κι ο μέγας διδάσκαλος Ζουράρις. Οπότε Κυβέρνηση και δανειστές συμφώνησαν να βάλουν 38 ωραία, παραδοσιακά διόδια.

    Αν υλοποιηθεί ποτέ το αναλογικό σύστημα, καθώς ό ίδιος βουλευτής δήλωσε ότι αν οι συμπολίτες του φτιάξουν ένα νέο κίνημα “δεν πληρώνω”, θα είναι μαζί τους, μεταθέτοντας όλο το πολιτικό κόστος στους κ.κ. Τσακαλώτο και Σπίρτζη που προ εβδομάδας επικύρωσαν με την υπογραφή τους την κατασκευή των 38 διοδίων. Η πρακτική της αμφισβήτησης ακόμη και όσων έχουν ήδη ψηφίσει, αποτελεί πρώτη επιλογή για τους βουλευτές που ασπάζονται τον λαϊκισμό απ’ όπου και αν προέρχεται. Πάλι καλά που δεν υποσχέθηκε ότι στα μισά διόδια θα εισπράτουν και στα άλλα μισά θα δίνουν πίσω το αντίτιμο με τόκο, Σαν τα αντίμετρα…

    Δεν έχουν περάσει άλλωστε ούτε δύο εβδομάδες από την ημέρα που έτερος κυβερνητικός βουλευτής , ο εκπαιδευτικός κος Γ. Στέφος από τα Γιάννενα, παραδέχτηκε με κυνισμό ότι: “δε σημαίνει ότι επειδή έχει υπογραφεί κάτι δεν μπορεί κάποια στιγμή να αναιρεθεί. Ήρθε ένα μεγάλο νομοσχέδιο και προφανώς ξέραμε τι ψηφίζαμε τότε και ξέρουμε τι θέλουμε να φύγει σιγά σιγά”.

    Ο κος Στέφος αναφέρονταν στο άρθρο που αφορούσε στον τρόπο απόλυσης των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία. Μέχρι την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, ίσχυε ένας πρόσφατος νόμος της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που αφαιρούσε το δικαίωμα από τους ιδιοκτήτες ιδιωτικών σχολείων να καθορίζουν το πότε θα απολύεται ή όχι ένας εργαζόμενός τους.

    Τέτοιου τύπου τοποθετήσεις, είναι βέβαιο ότι δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη. Όχι μόνο στους επενδυτές αλλά ούτε και στους δανειστές. Έτσι το πρόβλημα είναι διπλό. Κανείς από τους δανειστές μας δεν θα “μπει εγγυητής” για τη χώρα και κανείς επενδυτής δεν θα νιώσει ασφαλής για να φέρει  αυτοβούλως εδώ τα ωραία του χρήματα. Πράγματι το κόστος χρήματος και η αστρονομική φορολογία αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη, αλλά δεν είναι αυτά που διώχνουν τις επενδύσεις. Ο φόβος της ασυνέπειας και της ανά πάσα στιγμή αλλαγής πλεύσης είναι.

    Οπότε όσο και αν πασχίζει ο κος Τσίπρας και όσοι συν αυτώ επωμίζονται πολιτικό κόστος με τις αποφάσεις τους, πάντα θα υπάρχει ο “πονηρός πολιτευτής” που θα βγάζει την ουρά του απέξω, θα υποδαυλίζει τις τοπικές κοινωνίες και θα δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια για ανάκαμψη. Έστω αυτή την προσπάθεια που γίνεται με το στανιό.

    Το ίδιο συμβαίνει εδώ και χρόνια με το Ελληνικό, με τα υδροπλάνα, με τη ΔΕΗ, με τα μεταλλεία, με όλα. Οι επενδυτές στην Ελλάδα ρισκάρουν και το κάνουν διότι οι αποτιμήσεις είναι χαμηλές, όπως και το κόστος εργασίας. Το ρίσκο είναι μεγάλο αλλά πάντα υπάρχουν κάποιοι που τζογάρουν, γι αυτό και παλεύουν να κάνουν κάποιες υποτυπώδεις επενδύσεις. Είναι επίσης απροστάτευτοι από το νόμο. Η δικαιοσύνη σέρνεται και αδυνατεί να επιβάλει τη νομιμότητα σε μια χώρα που η μεταπολίτευση έφερε μαζί της την άποψη ότι νόμος είναι το δίκαιο του πεζοδρομίου.

    “Σήμα” ή “λευκός καπνός” με τον τρόπο που το ζητάει ο Πρωθυπουργός δεν φαίνεται πιθανό να υπάρξει στο άμεσο μέλλον. Είναι ξεκάθαρο ότι οι Ευρωπαίοι δεν μας εμπιστεύονται. Ένα ξεκάθαρο σήμα θα μπορούσε να δοθεί όμως από την ίδια τη χώρα. Με σοβαρότητα και σχέδιο που δεν θα αλλάζει σαν ανεμοδείκτης, θα μπορούσαμε να πείσουμε επενδυτές να έρθουν. Θα μπορούσαμε πρωτίστως να αφήσουμε τους ήδη υφιστάμενους επενδυτές να δουλέψουν. Μόνο το Ελληνικό και τα μεταλλεία χρυσού στην Β. Ελλάδα θα μπορούσαν να αλλάξουν το κλίμα, αν προχωρούσαν χωρίς παλινωδίες, καθυστερήσεις και φαντασιόπληκτους δασάρχες. Όσο δεν το κάνουμε όμως το μόνο σήμα που δίνουμε στις αγορές και τους επενδυτές, είναι αυτό του απαγορευτικού.

     

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Ο Κατσίκης, οι ΑΝΕΛ και ο ρατσισμός που δεν κρύβεται

    Ο Κατσίκης, οι ΑΝΕΛ και ο ρατσισμός που δεν κρύβεται

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-08 08:46:51 | Πηγή: News247

    Αυτός ο Κατσίκης των ΑΝΕΛ πρέπει να είναι πολύ μυρωδάτο άνθος. Το είχε δείξει και πριν από μερικούς μήνες όταν ήθελε να... εκστρατεύσουμε στη FYROM για να λυθούν τα προβλήματα στην περιοχή μας.

    Τότε, σε μια αποκαλυπτική των απόψεών του συνέντευξη, είχε δηλώσει: “Αν νομίζουν ότι τα εδάφη τους πρέπει να λέγονται Μακεδονία, τότε να προσθέσουμε στην ελληνική γη, στα ελληνικά εδάφη, τα Σκόπια ως Μακεδονία, να τη θεωρήσουμε ως μια ακόμη αλύτρωτη πατρίδα για μας και, με την σκέψη πάλι να γίνει δική μας, να αναμένουμε να ωριμάσει ο χρόνος”.

    Μετά βέβαια, εκ των πραγμάτων, υποχρεώθηκε να αφιππεύσει, να αφήσει όπλα και μπαλάσκες στον καναπέ του και τους γείτονες στα αρκετά προβλήματα που έχουν και χωρίς την δική μας ανάμειξη.

    Χτες, ο λαμπρός αυτός κύριος, με τις εμφανώς... ριζοσπαστικές ιδέες, που εκτός των άλλων συμμετέχει και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Βουλής, αποφάσισε να διεκδικήσει ξανά μερικά λεπτά δημοσιότητας. Και ως ακραιφνής... δημοκράτης θεώρησε ότι ο πιο εύκολος τρόπος είναι να επιτεθεί φραστικά σε έναν μετανάστη.

    Γιατί η Επιτροπή συζητούσε για την αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας, θέμα που όπως φαίνεται είναι κόκκινο πανί για πολιτικούς σαν τον ανελίστα Κ. Κατσίκη, και ο εκπρόσωπος του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών Σαμ Ιντρίσου δήλωσε -χωρίς να υπολογίσει ότι ο κ. Κατσίκης δεν θέλει να ακούει τέτοιες απόψεις- ότι "χρειάζεται οργανωμένη δράση από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, ειδικά από την αστυνομία, γιατί φαίνεται ακόμη πως η πλειοψηφία των αστυνομικών συμπεριφέρεται στους μετανάστες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας”.

    Ο κ. Ιντρίσου, μάλιστα, δεν περιορίστηκε σε αυτή την διόλου καινοφανή διαπίστωση, αλλά συμπλήρωσε επίσης -εντείνοντας την δυσφορία του κ. Κατσίκη- ότι “ακόμα και σήμερα, πολλοί μετανάστες πιστεύουν πως θα τους κακομεταχειριστούν στην αστυνομία, ειδικά στα τμήματα της Ομόνοιας, του Αγίου Παντελεήμονα και στο Κέντρο της Αθήνας”.

    Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά που ανέβασαν την πίεση του στελέχους των ΑΝΕΛ που παλιότερα ανήκε στο ΛΑΟΣ, και μπορεί να μην έχει τίποτε με τους ξένους αλλά δεν ανέχεται ότι αυτοί οι ξένοι δεν είναι από δω, η πρόεδρος της Επιτροπής Αφροδίτη Σταμπουλή τόλμησε να ευχαριστήσει τον κ. Ιντρίσου για την συμβολή του στις εργασίες της Επιτροπής.

    Παρά την πασιφανή... αμεροληψία του, αυτό δεν το άντεξε ο βουλευτής των ΑΝΕΛ και άρχισε το σόου φωνάζοντας “τι τον ευχαριστείτε, που βρίζει τους Έλληνες;” για να αποχωρήσει στη συνέχεια φωνάζοντας ότι οι μετανάστες δεν σέβονται τη χώρα που τους φιλοξενεί και κατηγορούν την αστυνομία!

    Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι γραφικά, αν δεν ήταν επικίνδυνα. Γιατί κάθε παράσταση στην πλάτη των μεταναστών και κάθε φράση που στοχοποιεί μετανάστες και πρόσφυγες, είναι επικίνδυνη. Και γίνεται δυο φορές επικίνδυνη όταν αυτός που παίζει εν ου παικτοίς είναι βουλευτής και μάλιστα κυβερνητικός, όσο κι αν θέλουν να το ξεχνούν πολλοί από αυτούς που στηρίζουν την κυβέρνηση.

     

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος του News 24/7

  • Σύντροφοι, στηρίξτε για να πάρουμε ό,τι μας δώσουν

    Σύντροφοι, στηρίξτε για να πάρουμε ό,τι μας δώσουν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-07 10:58:28 | Πηγή: News247

    Μπορεί η συλλογική απόφαση της πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώθηκε στο “δεν εφαρμόζουμε μέτρα αν δεν πάρουμε λύση για το χρέος”, όμως φημολογείται ότι ακούστηκαν και άλλες πιο “προσγειωμένες” απόψεις. Εις εκ’ των συντρόφων φέρεται να έβαλε στο τραπέζι την πρόταση “μήπως να πάρουμε ότι μας δώσουν”; Δεδομένου ότι εκεί θα καταλήξουμε, η παραδοχή έστω και από μεμονωμένα στελέχη της αδυναμίας να δρομολογήσουμε τις εξελίξεις είναι ένα πρώτο βήμα προς τον ρεαλισμό.

    Διότι οι αυταπάτες συνεχίζονται σε μερίδα της Κυβέρνησης και του κόμματος. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι η άρνηση της ελληνικής πλευράς βραχυκυκλώνει τους δανειστές. Όπως πίστεψαν στο παρελθόν ότι οι δανειστές δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από ότι ζητάει ο περιούσιος ελληνικός λαός ή ότι ο Σόιμπλε απομονώθηκε και σύντομα θα σκύψει το κεφάλι.

    Γι αυτό και η ανακοίνωση του κομματικού οργάνου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι “στο βαθμό που το ΔΝΤ αναβάλλει την απόφασή του για συμμετοχή και χρηματοδότηση του ελληνικού προγράμματος και εν τέλει δεν αποφασίσει τη συμμετοχή του, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν θα εφαρμόσει το μίγμα πολιτικής που το Ταμείο απαίτησε κατά την τελευταία διαπραγμάτευση”. Πρόκειται για μια ευθεία απειλή προς τους δανειστές ότι αν δεν κάνουν αυτό που ζητούμε η χώρα θα μετατραπεί σε Κούγκι. Όπως έδειξε όμως η πρόσφατη ιστορία, οι απειλές δεν έχουν ιδιαίτερο αποτέλεσμα.

    Συμβάλλουν όμως στην τόνωση της αυτοπεποίθησης των μελών της Κυβέρνησης και του κόμματος. Τουλάχιστον μέχρι τις 15 Ιουνίου ή λίγο αργότερα, οπότε και θα δούμε αν τελικά “πάρουμε ότι μας δίνουν”. Μια εξέλιξη εξαιρετικά πιθανή.

    Δεδομένου άλλωστε ότι οι διαρροές από το οικονομικό επιτελείο αναφέρουν ότι μέχρι το επερχόμενο Eurogroup  θα έχουν ολοκληρωθεί όλες οι απαιτούμενες ενέργειες για την εφαρμογή των προαπαιτούμενων, η απειλή δεν έχει και τόση σημασία. Η ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων, θα οδηγήσει περίπου αυτόματα στην εκταμίευση της δόσης και στην αποφυγή της χρεοκοπίας.

    Το αποτέλεσμα θα είναι να κερδηθεί πολιτικός χρόνος για όλες τις πλευρές, μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρωθούν και οι Γερμανικές εκλογές. Αυτό δηλαδή που ήθελε εξαρχής το Βερολίνο και αυτό που αποζητά διαρκώς η Αθήνα. Να αναβάλλει το αδιέξοδο που η ίδια δημιουργεί. Παράλληλα θα έχει καταργηθεί στην πράξη το κυβερνητικό σχέδιο για τη συνολική διαπραγμάτευση. Τα προαπαιτούμενα θα έχουν υλοποιηθεί και θα υπάρχει χρόνος μέχρι την εφαρμογή των μέτρων του 2018-2019.

    Η περιβόητη τακτική της “αέναης διαπραγμάτευσης” που εισήγαγε ο μεγάλος θεωρητικός της πολιτικής του χάους Γ. Βαρουφάκης δεν έχει τελειώσει. Πως θα ήταν αέναη άλλωστε;. Η ελληνική οικονομία έχει μπει στον πάγο εδώ και σχεδόν έναν χρόνο, με αφορμή την περιβόητη διαπραγμάτευση και περιμένοντας κάτι που εξ’ αρχής φαινόταν αδύνατο να κερδηθεί. Εν’ τω μεταξύ τα δημοσιονομικά μεγέθη έχουν αλλάξει δραστικά. Μην ξεχνάτε και το ρητό “ο χρόνος είναι χρήμα”.

    Η αέναη διαπραγμάτευση απλώς εξελίχθηκε. Συμβαίνει σε δύο επίπεδα. Στο “φαντασιακό”, όπου προέχει η τόνωση του -αριστερίστικων καταβολών- ηθικού των μελών του κόμματος και των ψηφοφόρων και στο “ρεαλιστικό” που ουσιαστικά κρατά τη χώρα ζωντανή, αν και διαρκώς στο χείλος του γκρεμού.

    Δεν γνωρίζω αν ο “πραγματιστής σύντροφος” λοιδορήθηκε ή απλώς αγνοήθηκε. Στο εσωτερικό άλλωστε προέχει η επαναστατική γυμναστική. Αυτό εξηγεί και την έκκληση της Πολιτικής Γραμματείας προς “όλους τους Έλληνες πολίτες να στηρίξουν την εθνική προσπάθεια για την επίτευξη του στόχου βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους”. Δυστυχώς δεν εξήγησαν με ποιόν τρόπο μπορούν οι Έλληνες πολίτες να κάνουν κάτι τέτοιο. Στο εξωτερικό πάλι είναι μια διαφορετική περίπτωση αλλά τελικά αυτή που πραγματικά ισχύει…

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

  • Oι συμβασιούχοι σε πρώτο πλάνο

    Oι συμβασιούχοι σε πρώτο πλάνο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-06-07 08:37:10 | Πηγή: News247

    Την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε αιφνιδιαστικά το υπουργείο Εσωτερικών. Επρόκειτο για μία ακόμη έξοδο του Αλέξη Τσίπρα από το Μέγαρο Μαξίμου με προορισμό ένα από τα υπουργεία της κυβέρνησής του, όπως το ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο είχε προαναγγείλλει στις αρχές του προηγούμενου μήνα.

    Η επίσκεψη στην πλατεία Κλαυθμώνος ήταν η τρίτη κατά σειρά. Είχαν προηγηθεί τα υπουργεία Παιδείας όπου ανακοίνωσε την κατάργηση των Πανελλαδικών και Περιβάλλοντος όπου εξήγγειλε ελαφρύνσεις στους λογαριασμούς ρεύματος, ενώ μίλησε και για τα αποτελέσματα της συνεδριάσης του Eurogroup, εκτιμώντας ότι η Ελλάδα είναι κοντά στην έξοδο στις αγορές.

    Στο υπουργείο Εσωτερικών, αν δεν υπήρχε η πρωθυπουργική ατάκα με το φέσι, τα θέματα που θα μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον θα ήταν αυτά της επισημοποίησης ότι οι Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 θα γίνουν με απλή αναλογική και, κυρίως, η υπόθεση με τους συμβασιούχους.

    Ως προς αυτό, καθόλου τυχαίο δεν ήταν ότι δίπλα στον κ. Τσίπρα εκτός από τον αρμόδιο υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη, καθοταν και ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης, ο οποίος με  την τρίτη παράταση των συμβάσεων έως 31.12.2017, προκάλεσε τις περισσότερες πολιτικές και δικαστικές αντιδράσεις. Καθόλου τυχαίο επίσης δεν ήταν το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο πρωθυπουργός επιφύλασσε αιχμές όχι μόνο για τους πολιτικούς αντιπάλους του αλλά και για το Ελεγκτικό Συνέδριο, με επίκεντρο την περίφημη διαρροή της απόφασης της Ολομέλειας για τους συμβασιούχους.  

    Τι όμως νέο μάθαμε για το θέμα των συμβασιούχων από την πρωθυπουργική επίσκεψη στο υπουργείο Εσωτερικών; Ως προς το περιεχόμενο της λύσης που επεξεργάζεται η κυβέρνηση, ο κ. Τσίπρας δεν φάνηκε να είχε κάτι παραπάνω να πει απ’ όσα μέχρι τώρα έχουν πει οι υπουργοί του: Άλλωστε, Βερναρδάκης, Σκουρλέτης και Γεροβασίλη έχουν πει τόσα πολλά και πολλές φορές αντιφατικά πράγματα, που θα ήταν δύσκολο ο πρωθυπουργός να βρει κάτι περισσότερο να πει, την ώρα μάλιστα που ακόμη δεν έχει καθαρογραφεί και δεν έχει δημοσιοποιηθεί η περίφημη απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

    Ωστόσο, εκτός του ότι είναι άλλο να ακούς τη δέσμευση ότι θα δοθεί οριστική λύση στο θέμα των συμβασιούχων από υπουργικά και άλλο από πρωθυπουργικά χείλη, ο Αλέξης Τσίπρας:

    Πρώτον, ενιαιοποίησε τη «γραμμή» της κυβέρνησης στο θέμα των συμβασιούχων, η οποία στο πρόσφατο παρελθόν είχε «θολώσει». Βεβαίως, ο πρωθυπουργός εξέφρασε την πολιτική βούληση της κυβέρνησης και δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες. Επανέλαβε ωστόσο ότι τα δύο βασικά κριτήρια θα είναι η κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών και ο χρόνος εργασίας και ότι η όλη διαδικασία θα γίνει από το ΑΣΕΠ ή κάποιον άλλο ανεξάρτητο φορέα.

    Δεύτερον, μετατόπισε τον χρόνο λύσης από τον Μάιο για τον οποίο είχε μιλήσει στη συνέντευξή του στην aftodioikisi.gr, o υπουργός Εσωτερικών, στο τέλος του χρόνου. Βεβαίως, ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης σε ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook το Σάββατο, δύο, δηλαδή, ημέρες μετά την συνέντευξη του πρωθυπουργού,  υποστηρίζει ότι  τους «επόμενους δύο μήνες θα τελειώσει το θέμα», αλλά για την πλειοψηφία αν όχι για όλους τους συμβασιούχους, το ζητούμενο είναι όντως «να τελειώσει» και ας γίνει αυτό και στο τέλος του 2017.

    Τρίτον, για πρώτη φορά έθεσε δημοσίως το θέμα της εξαίρεσης των προσλήψεων των συμβασιούχων από το λεγόμενο attrition rule, δηλαδή της αναλογίας προσλήψεων – αποχώρησεων από το Δημόσιο που φέτος είναι 1 προς 4, το 2018 θα γίνει 1 προς 3 κοκ. Είναι προφανές ότι για το θέμα η διαπραγμάτευση με τους θεσμούς θα είναι ιδιαιτέρως δύσκολη και από την κατάληξή της θα εξαρτηθεί εν πολλοίς το μέλλον πολλών χιλιάδων συμβασιούχων.

    Τέταρτον, και τελευταίο, ανέλαβε και ο ίδιος τη δέσμευση ότι οι συμβασιούχοι που εργάζονται σήμερα στο Δημόσιο μέσω των ρυθμίσεων για τις παρατάσεις, θα λάβουν τα δεδουλευμένα τους, ανεξαρτήτως της απόφασης της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου. 

    Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση, μέσω του ίδιου του πρωθυπουργού, φαίνεται να ανάγει το ζήτημα της λύσης ενός χρονίζοντος προβλήματος όπως αυτό των συμβασιούχων, σε μείζον πολιτικό θέμα για την ίδια.  Μένει, τώρα, να ξεπεράσει τα όποια νομικά και συνταγματικά προβλήματα, ώστε πράγματι, να το λύσει. Το αν και σε ποιο βαθμό θα τα καταφέρει, θα το γνωρίζουμε σε λίγους μήνες. Σε κάθε περίπτωση, μετά και την είσοδο του Αλέξη Τσίπρα στο κάδρο με τους συμβασιούχους, στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι μία μη, ή ακόμη και μερική, λύση θα κοστίσει πολύ ακριβά.  

    *O Χρίστος Βούζας είναι δημοσιογράφος και διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Οι Έλληνες και η τρομοκρατία

    Οι Έλληνες και η τρομοκρατία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-07 08:11:20 | Πηγή: News247

    Στη Γερμανία η Πύλη του Βρανδεμβούργου πήρε τα χρώματα της Μεγάλης Βρετανίας. Στη Γαλλία πολιτική ηγεσία και λαός εξέφρασαν τη συμπαράσταση τους, ενώ στην Ιταλία όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες οι κοινωνίες αντέδρασαν εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στο τρομοκρατικό χτύπημα. Εδώ, ποια ήταν η αντίδραση πέραν των στερεότυπων ανακοινώσεων της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας; Μήπως διοργανώθηκε από κάποιο κόμμα ή από κάποια κίνηση "αγανακτισμένων" πολιτών πορεία διαμαρτυρίας κατά του ISIS, αντίστοιχη ή παρόμοια με την κατ' έθιμο πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, ή μήπως αντέδρασε ο πνευματικός και ο καλλιτεχνικός κόσμος; Έστω μια συναυλία για τα μάτια του κόσμου.

    Τίποτα απ' όλα αυτά. Βλέπετε η δημοκρατία εδώ λειτουργεί και προφανώς έχει τέτοια ποιοτικά χαρακτηριστικά ώστε εκδηλώσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης, ανάλογες με αυτές που διοργανώθηκαν ή αυθόρμητα εκδηλώθηκαν σε άλλες χώρες, είναι περιττές. Σκεφθείτε πόσο ευαίσθητοι σε θέματα τρομοκρατίας και δημοκρατικά συνειδητοποιημένοι πολίτες είναι, ώστε από νωρίς συγκεντρώθηκαν έξω από την πρεσβεία της Μεγάλης Βρετανίας, αφενός για να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων και αφετέρου με την παρουσία τους να στείλουν ένα ισχυρό μήνυμα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας.

    Νοερώς ήταν όλοι εκεί,  γιατί απλούστατα οι Έλληνες, της "μετά" μεταπολίτευσης- την οποία το "νέο" πολιτικό σύστημα κατασυκοφάντησε συστηματικά και οργανωμένα- έχουν σοβαρότερα ενδιαφέροντα να ασχοληθούν. Όχι όλοι, χωρίς αμφιβολία όμως οι περισσότεροι, θεωρούν ενδομύχως ότι οι κάθε λογής και ιδεολογικής απόχρωσης τρομοκράτες αντιδρούν στην καταπίεση και στην κρατική βία με βία. Προφανώς καταδικάζουν την τρομοκρατία, αλλά για το "εκλυτικό αίτιο" που την προκαλεί έχουν κατασταλαγμένη άποψη. Τέτοια ώστε να εξισώνει τον θύτη με το θύμα, το οποίο μάλιστα θεωρεί ως παράπλευρη απώλεια.

    Η αρρωστημένη νοοτροπία που κατευθύνει και επιβάλλει τρόπους συμπεριφοράς δεν είναι καινούρια. Σε ποια κοινωνία οι δολοφόνοι της 17 Νοέμβρη θα έδιναν συνεντεύξεις, θα έγραφαν βιβλία και οι "ιδέες" τους θα ετίθεντο σε δημόσια διαβούλευση; Σε ποια κοινωνία το κράτος θα θεωρούσε όλους αυτούς περίπου κοινωνικά "παρεκκλίνοντα" άτομα, συγχρόνως όμως θα αποδεχόταν επισήμως τη δράση των "συλλογικοτήτων" και θα άνοιγε μαζί τους διάλογο; Ασφαλώς οι τζιχαντιστές δεν έχουν σχέση με τους αντάρτες των πόλεων. Αλλά έχει σημασία ο λόγος που σκοτώνουν ή ότι σκοτώνουν;

    Κάποιοι βέβαια επικαλούμενοι τη "γκετοποίηση" τόσο των μεν όσο και των δε, προσπαθούν να βρουν "ελαφρυντικά". Η "κακιά" Δύση και ο δυτικός τρόπος ζωής, ο καπιταλισμός κλπ. Όλοι αυτοί όμως ξεχνούν ότι οι τρομοκράτες δεν κάνουν... βαθυστόχαστες αναλύσεις όταν πατούν τη σκανδάλη, όταν ρίχνουν τα αυτοκίνητα σε ανυποψίαστους πολίτες, ή όταν πυροδοτούν μια βόμβα σκοτώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους. Και φυσικά σε κανέναν από αυτούς δεν περνάει από το μυαλό ότι θα μπορούσε το παιδί του ή ένας δικός τους άνθρωπος να πέσει θύμα τρομοκρατικής επίθεσης.

    Καλό θα ήταν πάντως να προβληματιστούμε και να σκεφθούμε ότι το Λονδίνο και το Παρίσι είναι τόσο μακριά όσο και τόσο κοντά.

    AP Photo/Alastair Grant

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος

  • Να γίνει ο ΤΡΑΜΠ επίτιμο μέλος της ΓΕΝΟΠ

    Να γίνει ο ΤΡΑΜΠ επίτιμο μέλος της ΓΕΝΟΠ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-06 11:16:36 | Πηγή: News247

    Δεν γνωρίζω πόσο νόημα θα έχουν τα “κεκτημένα” των συνδικαλιστών της ΔΕΗ όταν ο κόσμος θα έχει καταστραφεί. Οι άνθρωποι αυτοί όμως συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν απογόνους ή τέλος πάντων σαν να μην νοιάζονται γι’ αυτούς και για τις μελλοντικές γενιές. Η “παρέμβασή” τους ωστόσο υπέρ της απόφασης του Προέδρου των ΗΠΑ να αποχωρήσει από τη συμφωνία των Παρισίων δεν έχει καμία ουσιαστική επίπτωση και εύλογα προκύπτει το ερώτημα: “γιατί την κάνουν”; Η απάντηση είναι εξίσου εύλογη. Γιατί μπορούν, χωρίς καμία συνέπεια. Γιατί έτσι νομίζουν ότι δικαιολογούν την παρουσία τους.

    Βεβαίως ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφράζει τη γνώμη του. Η γνώμη λοιπόν της ΓΕΝΟΠ εν συντομία είναι ότι η υπόθεση κλιματική αλλαγή, αποτελεί μια παγκόσμια συνωμοσία για να εξυπηρετηθούν “κάποια” συμφέροντα. Ως συνήθως σε τέτοιου τύπου καταγγελίες, τα συμφέροντα δεν κατονομάζονται. Τι να φοβάται άραγε η ΓΕΝΟΠ και δεν το κάνει;

    Περιγράφονται όμως οι στόχοι των “κάποιων συμφερόντων”. Μεταξύ άλλων είναι να “επιβάλλουν παύση λειτουργίας των ορυχείων, απόσυρση μονάδων της ΔΕΗ με μία «βίαιη» διαδικασία και πολλαπλές αρνητικές και καταστροφικές συνέπειες τις οποίες, διαχρονικά, έχουμε εκθέσει και για τις οποίες διεξάγουμε έναν διαχρονικό αγώνα προκειμένου να τις αποτρέψουμε”.

    Για όσους δεν κατάλαβαν καλά, όλες οι χώρες του κόσμου πλην ΗΠΑ, Νικαράγουας και Συρίας, έχουν στόχο να σταματήσουν την υφιστάμενη δραστηριότητα της ΔΕΗ. Μαρκ Ζουκεμπεργκ, Αλ Γκορ, Έλον Μασκ αλλά ακόμη και εταιρείες που σχετίζονται με τα ορυκτά καύσιμα όπως η Ford, απεργάζονται σχέδιο για να σταματήσει η ρυπογόνος δραστηριότητα της ελληνικής επιχείρησης ηλεκτρισμού. Ακόμη και η διοίκηση της επιχείρησης, διαχώρισε της θέση της. Οι σύντροφοι συνδικαλιστές, φυλούν Θερμοπύλες.

    Η ανακοίνωση των γραφικών συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ είναι φαιδρή και δεν θα είχε κανείς λόγο να ασχοληθεί μαζί της και να δώσει επιπλέον δημοσιότητα σε ένα θέμα που προκαλεί ντροπή ακόμη και σε αυτούς που εκπροσωπεί ο “πορτοκαλί Πρόεδρος”. Όμως είναι ενδεικτική του θράσους που διακρίνει τους κομματικά υποστηριζόμενους “εκπροσώπους” των εργαζομένων. Είναι ενδεικτική της ροπής προς τη συνομωσιολογία που έχει ποτίσει μεγάλο μέρος των πολιτών. Καταδεικνύει επίσης το γεγονός ότι οι μικρές μειοψηφίες μπορούν να σφετερίζονται τη δύναμη που τους δίνει -λανθασμένα- η κοινωνία.

    Η άποψη της ΓΕΝΟΠ δεν μπορεί να εκφράζει ούτε τους εργαζομένους στην επιχείρηση. Δεν τους ρώτησαν πριν εκδώσουν αυτή την ντροπιαστική ανακοίνωση. Οι εργαζόμενοι τους έχουν εκλέξει ωστόσο -ακόμη και με την αποχή τους από τις διαδικασίες- οπότε οι συνδικαλιστοπατέρες θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να υποστηρίζουν ότι αρλούμπα τους κατέβει στο κεφάλι.

    Θεωρείται επίσης φυσικό κάποιος να αφήνει υπονοούμενα για παγκόσμιες συνωμοσίες. Γίνεται βέβαια σε όλο τον πλανήτη αλλά όσοι το κάνουν, θεωρούνται μόνον γραφικοί. Εδώ διεκδικούν μια ισότιμη φωνή στον δημόσιο διάλογο. Πιστεύει κανείς  σοβαρός άνθρωπος ότι η ΓΕΝΟΠ θα ξεσκεπάσει την παγκόσμια συνωμοσία κατά του άνθρακα; Όχι αλλά το γεγονός ότι αρκετοί τους πιστεύουν είναι ανησυχητικό. Όπως ήταν ανησυχητικό ότι στο παρελθόν πίστευαν στελέχη των ΑΝΕΛ που διέδιδαν ότι κάποιοι μας ψεκάζουν. Κάποιοι τους έβαλαν στη Βουλή και εν συνεχεία στην Κυβέρνηση!

    Το πιο ανησυχητικό όμως απ’ όλα είναι ότι η κοινωνία ανέχεται να υποστηρίζονται αυτοί οι άνθρωποι για να ασχολούνται με ψεκασμούς, συνωμοσίες και πράσινα ανθρωπάκια. Ότι ανέχεται να συνδιοικούν -αν όχι να διοικούν- τις επιχειρήσεις.  Δεν είναι αυτή η δουλειά των συνδικαλιστών. Δουλειά τους είναι να προστατεύουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Τα πραγματικά δικαιώματα. Όταν και όπου χρειάζεται και όχι να εφευρίσκουν τρόπους παρέμβασης για να αποδείξουν την ικανότητά και τη χρησιμότητά τους. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλους εκκολαπτόμενους μαυρογιαλούρους.

    Οι συνδικαλιστές αυτοί ευτελίζουν την ιδιότητά τους όπως και την ουσία του συνδικαλιστικού κινήματος. Η γραφικότητά τους έχει ξεπεράσει κάθε όριο και αν ποτέ χρειαστεί να παλέψουν για κάτι πραγματικά σοβαρό, κανείς δεν θα τους παίρνει στα σοβαρά. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι οφείλουν να τους “τελειώσουν”. Η επιχείρηση οφείλει να τους αφαιρέσει το δικαίωμα να συνδιοικούν. Οι πολιτικοί πρέπει να πάψουν να τους χαδεύουν όπως συνεχίζουν να κάνουν. Τελικά  η κοινωνία πρέπει να σταματήσει να τους ανέχεται.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).

     

     

  • Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και ο Τραμπ: τρεις λαλούν και δυο χορεύουν

    Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και ο Τραμπ: τρεις λαλούν και δυο χορεύουν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-06 09:08:28 | Πηγή: News247

    Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί βάσιμα ότι υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων γύρω από τα ενεργειακά ζητήματα, τις μορφές ενέργειας που αξιοποιούνται και το πώς και πότε αξιοποιούνται; Η απάντηση είναι προφανής και είναι ναι.

    Το ίδιο εύκολα οποιοσδήποτε, ακόμα κι αν δεν είναι ειδικός, μπορεί να διαπιστώσει ότι γύρω από τις πράσινες μορφές ενέργειας έχει στηθεί εδώ και χρόνια ένα πολύ μεγάλο κερδοσκοπικό παιχνίδι και ότι μέσω των (μνημονιακών) “συνεργασιών” που επιβλήθηκαν για το... καλό μας, γίνεται προσπάθεια να υπάρξουν χρυσοφόρα συμβόλαια με εταιρείες χωρών που έχουν πλέον ιδιαιτέρως βαρύνοντα λόγο ως “εταίροι” μας, δηλαδή ως δανειστές μας.

    Το να διαπιστώνεις λοιπόν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια και να τα καταγγγέλεις, προσπαθώντας -γιατί όχι;- να τα σταματήσεις και να τροποποιήσεις προς όφελος της χώρας τους κανόνες του παιχνιδιού, είναι θεμιτό. Από αυτό το σημείο όμως, μέχρι το σημείο να αρνείσαι την κλιματική αλλαγή και να επικροτείς την απόφαση του... Τραμπ να αποσυρθούν οι ΗΠΑ από την Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση.

    Περιέργως, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, η συνδικαλιστική ένωση όλων των εργαζομένων στη ΔΕΗ, όχι μόνο διήνυσε πολύ εύκολα,χωρίς δισταγμό και δίχως... σκέψη, όλη αυτήν την τεράστια απόσταση αλλά δεν φαίνεται να συνειδητοποιεί καν το γελοίον του πράγματος.

    Γιατί είναι γελοιότητα και μάλιστα μεγάλη, να θεωρείς ότι ο “μύθος” της κλιματικής αλλαγής είναι δημιούργημα “οικονομικών συμφερόντων” και “συγκεκριμένων βιομηχανιών” και να αρνείσαι να δεις -εθελοτυφλώντας- ότι και η αξιοποίηση των ορυκτών πόρων, και τώρα και στο παρελθόν- ήταν (και είναι) επίσης δημιούργημα “οικονομικών συμφερόντων” και (κατά συνέπεια) “συγκεκριμένων βιομηχανιών”!

    Η γελοιότητα του κειμένου της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ χτυπάει κόκκινο με τις γενικότερες αναφορές στον Τραμπ και την πολιτική του, καθώς με αυτές οι “συνδικαλιστές” προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος “στοχευμένα” και “καθόλου τυχαία” έρχεται να αποδείξει “την απάτη των μεγάλων συμφερόντων” που γίνεται “στις πλάτες των πιο αδύναμων”!

    Με αυτά και με εκείνα, από την γραφικότητα στη γελοιότητα και πίσω πάλι, οι εκπρόσωποι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στη ΔΕΗ υπονομεύουν ακόμα και την διατήρηση των λιγνιτικών μονάδων για την οποία υποτίθεται ότι αγωνίζονται.

    Διότι, τώρα, πιο τραμπιστές από τον Τραμπ και πιο απολίτικοι από τον ακρορεπουμπλικανό γερουσιαστή που έδειχνε μια μπάλα χιόνι για να “αποδείξει” ότι δεν υπάρχει υπερθέρμανση του πλανήτη, δεν μπορούν να υπερασπιστούν, όπως ισχυρίζονται ότι θέλουν, καμιά “πράσινη ανάπλαση”, είτε για τη ΔΕΗ, είτε για τη χώρα.

    Γιατί είναι τόσα πολλά τα... πράσινα άλογα που αμόλησαν με την ανακοίνωσή τους ώστε ισοπεδώθηκε απολύτως οποιοδήποτε ίχνος αξιοπιστίας και σοβαρότητας μπορεί να είχαν μέχρι προχτές.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος του News 24/7

    πηγή φωτογραφίας: AP/Branden Camp   

  • Ποτέ δεν απορρίπτω, ποτέ δεν αντιλέγω, απλά ξεχνάω

    Ποτέ δεν απορρίπτω, ποτέ δεν αντιλέγω, απλά ξεχνάω

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-03 09:02:15 | Πηγή: News247

    Όταν φθάνει κανείς στο αδιέξοδο, ή το βλέπει να πλησιάζει, συνήθως στρέφει το βλέμμα αναζητώντας βοήθεια.

    Κάπως έτσι εκλαμβάνουν στην αντιπολίτευση τις έμμεσες αναφορές του πρωθυπουργού περί συναίνεσης και τις διαρροές περί Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σε δύσκολη θέση, τόσο ως προς το δικό του διακύβευμα του χρέους όσο και ως προς την αξιολόγηση, ενώ τα μηνύματα που έρχονται από τους δανειστές ενόψει της 14ης Ιουνίου δείχνουν ότι το πρόβλημα είναι σοβαρότερο από αυτό που εμφανίζει η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό. Με ευθύνη και των δανειστών βεβαίως, αλλά γι αυτό θα μπορούσε να πει πολλά περισσότερα από τον Αλέξη Τσίπρα, ο Αντώνης Σαμαράς. "Έπεσε" με πολύ λιγότερα μέτρα και φόρους από αυτά που συμφώνησε η κυβέρνηση.

    Αλλά επειδή η συναίνεση είναι ένα "έργο" που επαναλαμβάνεται σε διαφορετικές βερσιόν και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές- πάντα όμως με σενάριο καταστροφής- κάποτε ο πολιτικός κόσμος της χώρας θα πρέπει να αποφασίσει ώστε να γνωρίζουν οι πολίτες ποιους ψηφίζουν και γιατί τους ψηφίζουν. Διότι, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος αναρριχήθηκαν στην εξουσία με το αφήγημα ότι θα "σκίσουν τα μνημόνια" που έφεραν οι "ενδοτικοί" προκειμένου να ευνοήσουν(;) τους δανειστές σε βάρος των συμφερόντων(;) του ελληνικού λαού. Το ερώτημα είναι τι άλλαξε εν τω μεταξύ ώστε η κυβέρνηση να βολιδοσκοπεί τους "μενουμευρωπαίους" για συναίνεση.

    Ένα άλλο ερώτημα είναι πως ζητάει εμμέσως συναίνεση και συνεννόηση, όταν τα δύο τελευταία χρόνια-για να μη πάμε στα προηγούμενα- οι υπουργοί της κυβέρνησης καθυβρίζουν τους προηγούμενους(από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν); Σε όλα αυτά τα ερωτήματα αρμοδιότερος να απαντήσει είναι ο πρωθυπουργός. Αυτός γνωρίζει τι άλλαξε και μόνο αυτός ξέρει τι υποσχόταν και πως αυτοπαγιδεύθηκε μέσα στις αυταπάτες του. Αρχίζει όμως να μαθαίνει και ο κόσμος, αν και ελάχιστοι έχουν καταλάβει τι θα συμβεί στη ζωή τους στην περίπτωση που σε λίγες ημέρες τα μηνύματα των δανειστών δεν μεταφραστούν σωστά από την κυβέρνηση.

    Επαναλαμβάνω ότι ο ρόλος των δανειστών είναι αυτός που είναι. Ο ρόλος της κυβέρνησης ποιος είναι; Αυτό είναι το ζήτημα και επί αυτού ορθώς η αντιπολίτευση αντιδρά στη χείρα βοηθείας που τείνει ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτό που ζητάει τώρα ο πρωθυπουργός θα μπορούσε κάλλιστα να το είχε ζητήσει πριν ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο και πριν πάρει τα μέτρα για το τέταρτο. Ωστόσο όλοι οφείλουν να κατανοήσουν ότι η Ελλάδα είναι πάνω από τα κόμματα και τις ηγεσίες τους. Και όταν κινδυνεύει η χώρα όλοι έχουν χρέος να συνεννοούνται, ανεξάρτητα με το ποιος ή ποιοι ευθύνονται για την κατάσταση. Δικαίως η αντιπολίτευση υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση αναζητά συνενόχους. Έχει συκοφαντηθεί σε τέτοιο βαθμό η αντιπολίτευση από το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, που η αντίδραση της είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δικαίως, όμως, οι πολίτες αισθάνονται ανασφαλείς όταν βλέπουν ότι οι πολιτικοί δεν έχουν διάθεση συνεννόησης, ακόμα και όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

    Εν τοιαύτη περιπτώσει η χώρα, στο σημείο που έχει βρεθεί με ευθύνη όλων αλλά κυρίως της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, κινδυνεύει άμεσα. Αυτό και μόνο υπερβαίνει τις ασχήμιες που διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν τα στελέχη της κυβέρνησης εναντίον της αντιπολίτευσης. Εάν αυτό το καταλάβει ο Αλέξης Τσίπρας και απομονώσει τους "Πολάκηδες", ίσως οι διαρροές περί συναίνεσης και συνεννόησης να τύχουν ανταπόκρισης. Δυστυχώς, όμως, όπως φαίνεται από τις δηλώσεις υπουργών(Φλαμπουράρης), αλλά και του Μαξίμου(Τζανακόπουλος), δεν βάζουν μυαλό...

    *Ο τίτλος είναι φράση του Μπέντζαμιν Ντισραέλι (Άγγλος πρωθυπουργός)

     

  • Πάλι το Βερολίνο μαίνεται

    Πάλι το Βερολίνο μαίνεται

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-06-02 07:22:37 | Πηγή: News247

    Ο Σόιμπλε, δηλαδή το Βερολίνο, γιατί αρκετά τράβηξε η ιστορία με την καλή κυρία Μέρκελ που δεν συμμερίζεται τις απόψεις του και όπου να 'ναι θα τον μαζέψει, δεν κρύβεται απλώς πίσω από το δάχτυλό του. Προσπαθεί -όχι για πρώτη φορά- στοχοποιώντας την Ελλάδα να περιορίσει τη συζήτηση στις “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” που τάχα μου δεν έχουν γίνει και στο έλλειμμα “εμπιστοσύνης” που εμποδίζει την συνεργασία.

    Κοροϊδεύοντας δηλαδή -όχι για πρώτη φορά- ολόκληρη την Ευρώπη παριστάνει ότι δεν έχει αντιληφτεί τις διαφορές όσων προτείνει ο ίδιος με αυτά που προτείνουν, για παράδειγμα, τα στελέχη της Ευρωπαϊκής κεντρικής Τράπεζας. Παριστάνει δηλαδή, ότι, αν κάνει πως δεν άκουσε, ο Μπενουά Κερέ δεν ζήτησε ποτέ “να συγκεκριμενοποιηθούν τώρα τα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους”, μια πρόταση που ο Σόιμπλε απέρριψε και συνεχίζει να απορρίπτει, αλλά περιέργως δεν θέλει να αναλάβει και τις ευθύνες για αυτήν την απόρριψη.

    Ίσως όμως, παρ' ότι έχει ζωτικό ενδιαφέρον για εμάς και την χώρα μας, δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα. Για την Ευρώπη πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι, εννιά χρόνια μετά από την χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008, η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν έχει βγει από την κρίση, αντίθετα από τις ΗΠΑ ή την Ιαπωνία που αποκρύνθηκαν από την δίνη του κυκλώνα, αλλά κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βρεθεί στο επίκεντρο μιας νέας κρίσης.

    Για αυτά όμως δεν μιλά ποτέ ο λαλίστατος κατά τα άλλα Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Γιατί εάν μιλούσε θα βρισκόταν πολύ σύντομα αναγκασμένος να εξηγήσει γιατί η χώρα του, που παράγει τα υψηλότερα εξωτερικά πλεονάσματα, είναι αυτή που επενδύει τα λιγότερα.

    Σε αυτήν την περίπτωση όμως, ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος της γερμανικής Ευρώπης θα βρισκόταν υποχρεωμένος να μιλήσει για τους κανόνες που έχει θέσει, σαν κι αυτόν των μηδενικών ελλειμμάτων, που με την επιβολή του μετέτρεψε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια σε περιοχή... μηδενικής σταθερότητας, αφήνοντας τελικά εκτεθειμένη ολόκληρη την ΕΕ.

    Με την περιφέρεια της ΕΕ να μετατρέπεται σε ειδική οικονομική ζώνη και το δημοκρατικό πλαίσιο να στρεβλώνεται κανόνες υπό την πίεση της επιτροπείας, η Ευρώπη γίνεται όλο και πιο ευάλωτη στις πιέσεις των “αγορών” που εύκολα αντιλαμβάνονται αυτό που αποκρύπτει ο Σόιμπλε: με τις υφεσιακές πολιτικές που επιβάλλει, η “εικόνα της Ευρώπης παύει να είναι θελκτική” για τους πολίτες, όπως και το Βερολίνο έχει παραδεχτεί αλλά μόνο για τα μάτια του κόσμου, αλλά γίνεται ιδιαίτερα θελκτική για τα επιθετικά funds της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού.

    Τελικά, ο “αντιλαϊκιστής” υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας θεωρεί ότι κουνώντας διαρκώς, λαϊκίστικα, το δάχτυλο πίσω από το οποίο κρύβεται, προς τον Νότο και την Ελλάδα, θα αποφεύγει εσαεί την ουσιαστική συζήτηση: Για την ουσία, μέτρο – μέτρο, των συμφωνιών που μας επιβλήθηκαν, τις συγκυρίες που επιλέχτηκαν και τα αδιέξοδα που επισώρευσαν.

    Είναι προφανές ότι πλανάται. Αλλά είναι επίσης προφανές ότι την γερμανική πλάνη θα την πληρώσει, άλλη μια φορά, ακριβά η Ευρώπη.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος, είναι δημοσιογράφος του News 24/7

  • Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και η πίστη του στους κοινοβουλευτικούς δημοκρατικούς θεσμούς

    Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και η πίστη του στους κοινοβουλευτικούς δημοκρατικούς θεσμούς

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μανόλης Τσακίρης | Ημερομηνία: 2017-06-01 13:26:17 | Πηγή: News247

    Ανεξάρτητα από τις πολιτικές θέσεις του καθενός και της καθεμίας από εμάς τότε και τώρα, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την πίστη του εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού στους κοινοβουλευτικούς δημοκρατικούς θεσμούς.

    Ήταν άλλωστε ένας από τους πρώτους μαζί με τον Γεώργιο Παπανδρέου που συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967.

    Δυστυχώς υπήρξαν και κάποιες φωνές ακραίας πολιτικής σκοπιμότητας όπως του αντιπεριφερειάρχη Αττικής Καραμέρου, που προσέβαλε βάναυσα τον εκλιπόντα Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

    Ύστερα μάλιστα από την υπεύθυνη αξιοπρεπή ανθρώπινη και πολιτικά ηθική δήλωση της Περιφερειάρχη Αττικής, κυρίας Ρένας Δούρου για τον εκλιπόντα, ο κύριος Καραμέρος πρέπει να παραιτηθεί.

     

    O Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ξεναγεί τον Μανόλη Τσακίρη στο ιδιαίτερο γραφείο του σπιτιού του στο Ακρωτήρι

    Απομονώνοντας ένα θέμα που αφορά την Ύδρα, την ιδιαίτερη πατρίδα της επιλογής μας, το νησί της Παλιγγενεσίας  οφείλει πολλά στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και πρέπει να έχουμε το πολιτικό θάρρος να το αναγνωρίσουμε.

    Επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη και με υπογραφή Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Ύδρα και ο Δοκός επέστρεψαν στην προστασία του Υπουργείου Πολιτισμού, με αποκλειστικές ενέργειες όπως όλοι γνωρίζουν του ιστορικού Συλλόγου Οικολόγων Ύδρας και με τη βοήθεια σημαντικών προσωπικοτήτων του πνεύματος, των επιχειρήσεων, του πολιτισμού και του συνόλου της τοπικής κοινωνίας.

     

    H ανακοίνωση της επιστροφής της Ύδρας στο ΥΠΠΟΑ στην εφημερίδα ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ με φωτογραφία της τότε Υπουργού Πολιτισμού, κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη που ως αρμόδια υπουργός συνέβαλε στο πολύτιμο αυτό εγχείρημα για τα δύο νησιά, Ύδρα και Δοκό

    Εν συνεχεία οι κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη με υπουργό κυρίως τον Ευάγγελο Βενιζέλο διεύρυναν και κατοχύρωσαν την προστασία αυτών των δύο νησιών.

    Μανόλης Τσακίρης

    Πρόεδρος του Συλλόγου Οικολόγων Ύδρας

    Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Ύδρας(δεύτερη θητεία)

    Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών, Ηθικής Τάξεως, 1978

    Μέλος του Ελληνικού ICOMOS

  • Γιατί ανεχόμαστε ανήθικους δασκάλους να διδάσκουν τα παιδιά μας;

    Γιατί ανεχόμαστε ανήθικους δασκάλους να διδάσκουν τα παιδιά μας;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-01 11:55:30 | Πηγή: News247

    Μια από τις πιο γκροτέσκες φιγούρες της σχολικής μου ζωής, ήταν μια νεαρή φιλόλογος στο Γυμνάσιο. Δεν είχε και πολύ σχέση με τα γράμματα. Δεν διάβαζε, δεν αναζητούσε τη γνώση. Η “πετριά” της είχε να κάνει με την εκκλησία. Προσοχή, όχι με τη θρησκεία αλλά με οτιδήποτε παραθρησκευτικό. Ας πούμε όχι ήταν το χόμπι της. Στον έναν χρόνο που της ανετέθη να μας διδάξει νέα ελληνικά, δεν μάθαμε απολύτως τίποτε για τη γλώσσα μας. Εντρυφήσαμε όμως στην αναγνώριση των κρυφών συμβόλων, στα “ανάποδα μηνύματα” που εμπεριείχαν οι ροκ δίσκοι βινυλίου αλλά και στα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα που υποδουλώνουν τον ελεύθερο άνθρωπο και τα οποία σύμφωνα με την άποψή της σύντομα θα κατάφερναν να μας βάλουν “τσιπάκι”. Η γυναίκα αυτή ενδεχομένως να είχε ανάγκη υποστήριξης. Ήταν όμως ανίκανη να διδάξει λογοτεχνία στα παιδιά. Άλλωστε θεωρούσε τους περισσότερους λογοτέχνες ανήθικους.

    Αυτή τη γυναικά και χιλιάδες άλλους “εκπαιδευτικούς” προστατεύει η αδιαλλαξία των δασκάλων συνδικαλιστών που με προχθεσινή απόφασή τους καλούν τα μέλη της Ομοσπονδίας, σε απεργία-αποχή από την διαταχθείσα διαδικασία αξιολόγησης. Σύμφωνα με την ανακοίνωση τα μέλη της είναι “συνδικαλιστικά και νομικά” καλυμμένα για να μην πειθαρχήσουν με την οδηγία της Κυβέρνησης. Πρόκειται για μια απόφαση εντεταγμένη στην ευρύτερη “ανταρσία” της ΑΔΕΔΥ που αρνείται την αξιολόγηση. Όμως όσο σοβαρές και αν είναι οι συνέπειες από την παρουσία ενός ράθυμου ή αγενούς υπαλλήλου στο ελληνικό δημόσιο, δεν μπορούν με τίποτε να συγκριθούν με τις συνέπειες της επαφής ενός κακού δασκάλου με παιδιά σε μια ηλικία που έχουν ανάγκη τον ορθολογισμό και τη γνώση. Αντ’ αυτών, ένας κακός δάσκαλος τους παρέχει ένα οπισθοδρομικό πρότυπο και στερεί από τους μαθητές και την κοινωνία το υπέρτατο αγαθό της μόρφωσης.

     

     

    Η διδασκαλική ομοσπονδία αποφεύγει κάθε επαφή με την αξιολόγηση όπως ο διάολος το λιβάνι. Πρόκειται για κλασική συντεχνιακή τακτική με ψηφοθηρικό χαρακτήρα. Οι συνδικαλιστές δεν ενδιαφέρονται για το επίπεδο μόρφωσης. Ενδιαφέρονται για να χαδεύουν τα αυτιά των μελών της ομοσπονδίας που τους εκλέγουν. Όλες οι ψήφοι ίδιες είναι. Ακόμη και του καθηγητή φυσικής που συνάντησα αργότερα, στο Λύκειο. Αφού χαράμισε σχεδόν όλη την πρώτη Λυκείου για να μας εξηγεί πως επικοινωνεί με “ανώτερες δυνάμεις εκτός του σύμπαντος τουτού”, συμμάζεψε όση λογική του είχε απομείνει και αναζήτησε βοήθεια σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Καλή του ώρα.

    Συνυπεύθυνοι είναι και όλοι οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί που ανέχονται τις προκλητικές αποφάσεις των συνδικαλιστών. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια που μάχονταν καθημερινά σε αντίξοες συνθήκες για να μορφώσουν τους μαθητές. Δεν είχαν άλλο κίνητρο πέρα από το εσωτερικό αξιακό τους σύστημα. Δεν μιλούσαν όμως. Υπέκυπταν στην στρεβλή αντίληψη περί “χαφιεδισμού”.  Στο αξιακό τους σύστημα δυστυχώς, ήταν χειρότερο το να καρφώσουν έναν επικίνδυνο συνάδελφο, από το να εκθέτουν μαθητές σε κίνδυνο. Αν κάποιοι το έκαναν, οι συνδικάλες του τραμπούκιζαν απροκάλυπτα και οι πολιτικοί κουκούλωναν την υπόθεση ακόμη πιο απροκάλυπτα.

    Αυτή την παθητική στάση εκμεταλλεύονται οι συνδικαλιστές για να επιβάλλουν τις απαράδεκτες απόψεις τους. Η ευθύνη τους για το κατάντημα της δημοσίας παιδείας είναι τεράστια. Δίνουν συνδικαλιστική κάλυψη σε ακραία φαινόμενα δασκάλων που είναι έως και επικίνδυνοι για να έρχονται σε επαφή με τα παιδιά μας. Στα χρόνια που ήμουν μαθητής, ήταν διάσημος ένας δάσκαλος σε κοντινό σχολείο που μπεκρόπινε ακόμη και μέσα στην τάξη. Ήταν κοινό μυστικό στην μικρή κοινωνία της περιοχής. Οι γονείς απλώς έβαζαν μεσον για να αποφύγουν το σχολείο που δίδασκε.

    Ευθύνεται βέβαια και το πολιτικό σύστημα που τους χαδεύει διαχρονικά. Όπως υπενθυμίζουν οι δάσκαλοι στην ανακοίνωσή τους η σημερινή κυβέρνηση (από τη θέση της αντιπολίτευσης) είχε δεσμευτεί ότι θα ικανοποιήσει το αίτημα του κλάδου για κατάργηση του νόμου που προβλέπει την αξιολόγηση. Το ότι δεν το έκανε, εμφανιζόμενη ασυνεπής, της πιστώνεται θετικά. Προχωρά μάλιστα και σε εξειδίκευση των μεθόδων. Δίνει όμως το δικαίωμα στους δασκάλους να υποστηρίζουν ότι τους κορόιδεψε.

    Όπως και να ‘χει το αίτημα των δασκάλων είναι χυδαίο. Να μην αξιολογείται τίποτα και ποτέ. ούτε οι ίδιοι, ούτε οι διευθυντές τους, ούτε καν τα εποπτικά μέσα και οι σχολικές μονάδες. Βασίζουν την απόφασή τους στο γεγονός ότι οι δάσκαλοι θα αξιολογούνται από συμβούλια επιλογής με συνέντευξη και συγκεκριμένα ερωτηματολόγια. Αφήνουν να εννοηθεί ότι θεωρούν το σύστημα αυτό διαβλητό. Το ίδιο και ‘γω ενδεχομένως. Όμως χωρίς “αξιολογητές", πώς θα γίνει η αξιολόγηση; Η απάντηση είναι ότι δεν θα γίνει και γι’ αυτό προβάλλουν αυτά τα προσχηματικά κωλύματα. Γιατί δεν θέλουν να γίνει.

    Και αν κανείς μπορεί να συζητήσει μαζί τους τις μεθόδους αξιολόγησης, προσωπικά αρνούμαι να συζητήσω μαζί τους το έτερο επιχείρημα. Η Κυβέρνηση, δίνει τη δυνατότητα στους ίδιους τους δασκάλους να συμμετέχουν με τη γνώμη τους στην διαδικασία αξιολόγησης των διευθυντών τους. Την αρνούνται ωστόσο και αυτή βρίσκοντας και πάλι προσχηματικές δικαιολογίες σχετικές με τη νομιμότητα της επιτροπής που θα αποφασίζει και η οποία δεν περιλαμβάνει τους αναπληρωτές καθηγητές!

    Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αναλάβει το ιερό χρέος να μορφώσουν τα παιδιά μας. Να τους μάθουν γράμματα και να τους διδάξουν ήθος. Επιπρόσθετα, οι εκπαιδευτικοί μέσης εκπαίδευσης (η ΟΛΜΕ δεν έχει καθόλου διαφορετική άποψή από τη ΔΟΕ) θα αξιολογήσουν τους μαθητές, διαχωρίζοντάς τους σε καλούς και κακούς, καθορίζοντας εν’ πολλοίς το μέλλον τους. Χωρίς την αξιολόγηση είναι αδύνατον να γνωρίζουμε το κατά πόσο είναι ικανοί να τους μάθουν γράμματα. Με τέτοιες ενέργειες όμως είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να τους διδάξουν ήθος.

    Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos). 

  • Ο Μητσοτάκης, ο αστισμός και το '65

    Ο Μητσοτάκης, ο αστισμός και το '65

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-01 07:52:11 | Πηγή: News247

    Μέγεθος και άνδρας από μια εποχή που οι πολιτικοί ζυμώνονταν με την κοινωνία αλλά είχαν σαφή τον στόχο τους -βραχυπρόθεσμο ή μακρόπνοο. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επέδρασε, καθόρισε και συνέβαλε σε πολλές και διαφορετικές εποχές, αλλά σε όλες υπήρχε ένα ενοποιητικό στοιχείο για αυτόν και την σκέψη του: Η στράτευση στον αστισμό. Σαφές. Ακόμη και η εθνική συμφιλίωση που ονειρευόταν , έθετε ως προϋπόθεση πως η Αριστερά είχε κατεβάσει το ξίφος. Την ήθελε. Αλλά θεσμική. Ως δύναμη συμβολής. Όχι ως δύναμη ανατροπής.

    Έχει τεράστια διαφορά. Αυτές τις μέρες μετά τον θάνατό του ο δημόσιος λόγος κινήθηκε μεταξύ των γνωστών στερεοτύπων. Μια νέα τάση ήταν και είναι η επιχείρηση άμβλυνσης της πιο μοιραίας συμβολής του εκλιπόντος στην μεταπολεμική Ιστορία. Θα μιλήσουμε μόνον για αυτήν. Η Αποστασία. Που μετονομάσθηκε από ορισμένους ακόμη και Μετακίνηση ή απλώς Αποχώρηση από την Ένωση Κέντρου. Το επιχείρημα δεν εκπορεύτηκε μόνον από νεοφιλελεύθερα χείλη και πληκτρολόγια. Για αυτούς, δεν υπήρξε ποτέ Αποστασία – εξ’ ου και την γράφουν εντός εισαγωγικών- αφού έτσι κι αλλιώς ο Μητσοτάκης έμεινε αμετακίνητος στην αστική του στράτευση και άρα δεν αποστάτησε ποτέ –το 1965 δηλαδή.

    Μια λογική που υποτιμά, ακυρώνει, αγνοεί τις ενδοαστικές αντιθέσεις. Πάντα υπό το πρίσμα του άρματος που ήταν και είναι δεμένη η χώρα. Αν ψάχνετε το κλειδί της πυροδότησης της κρίσης του 65 και τελικά του βασιλικού πραξικοπήματος, μην στέκεστε στην προσπάθεια του Γεωργίου Παπανδρέου να καρατομήσει τον παλατιανών αποχρώσεων Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης παρότι ο τελευταίος μετακινούσε ήδη και αποδεδειγμένα τα παλικάρια του ΙΔΕΑ στο στράτευμα με σκοπό την ετοιμασία προαποφασισμένης ανατροπής του Γέρου. Κρατήστε την φράση του αμερικάνου παράγοντα Άνσουτς που απανθίζεται σε διάλογό του με τον Ανδρέα Παπανδρέου και αφορά αυτήν ακριβώς την αλλαγή που είχε το θράσος να κάνει ο Γέρος: «Αν κάθε νέα ελληνική κυβέρνηση άλλαζε την ηγεσία του στρατεύματος, τι εγγύηση θα είχαμε πως οι ένοπλες δυνάμεις θα παίξουν το ρόλο που τους έχει αναθέσει το ΝΑΤΟ;».

    Οι απίστευτες επιστολές του Βασιλέα από την Κέρκυρα προς τον Γεώργιο Παπανδρέου απλώς επιβεβαιώνουν πως το σχέδιο εκτροπής είχε δρομολογηθεί. Το θέμα είναι ποιος θα στεκόταν σε ποια όχθη εντός των διαμερισμάτων του αστισμού. Πάντως σε δωμάτιο του Παλατιού ήταν κρυμμένος και έτοιμος από καιρό ο Νόβας για να ορκιστεί αμέσως μετά την παραίτηση του Παπανδρέου. Και σε εκείνη την πρώτη κυβέρνηση βρήκε αμέσως διαθέσιμους κεντρώους. Και βέβαια τον ΚΜ. Η Αποστασία υπήρξε, συνέβη, είχε τριπλή κυβερνητική έκφραση και διαμόρφωνε ή επιτάχυνε τα ήδη υπαρκτά σχέδια για μια πιο οργανωμένη εκτροπή της Δημοκρατίας. Ακόμη περισσότερο, θεσμοποιούσε τον κυνισμό. Βεβαίως, για όσους συμμετείχαν σε αυτήν, εκτός των φαιδρών περιπτώσεων, απλώς ιεραρχούσε την αστική νομιμότητα και την έθετε «πάνω από κομματικούς πατριωτισμούς».

    Οι Αποστάτες προκαλούσαν ρήγμα στην Ένωση Κέντρου, επειδή έτσι περιφρουρούσαν την ισορροπία μεταξύ Παλατιού και Γεωργίου Παπανδρέου, όπως περιφραστικά έλεγαν. Απέτρεπαν και μια μελλοντική σύμπλευση της αριστερής πτέρυγας της Ένωσης Κέντρου που τότε εξέφραζε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την ΕΔΑ. Κεντρικό πρόσωπο ο ΚΜ. Προφητικά είχε δει πριν τον τρομερό Ιούλιο του 65 τον ανταγωνιστή του στο πρόσωπο του Ανδρέα, παρότι ο ΚΜ είχε το αναμφισβήτητο προβάδισμα στην διαδοχή της Ενώσεως Κέντρου. Εκείνο τον κόσμο όμως που συγκλόνιζε την Αθήνα με τις τεράστιες διαδηλώσεις του από τις 16 Ιουλίου μέχρι τις 17 Αυγούστου 1965, ποιος δημοσιολόγος θα θυμηθεί και θα περιγράψει; Τους χιλιάδες διαδηλωτές που αμφισβήτησαν το πραξικόπημα του Παλατιού και την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνηησς, ποιος θα τους μνημονεύσει σήμερα που η παραγραφή και η παραχάραξη μοιάζουν να δεσπόζουν; Ποιος θα αποτιμήσει το κύμα ριζοσπαστισμού που διογκωνόταν έστω και με επίδικο την αστική Δημοκρατία που εκείνη την στιγμή υπονομευόταν από τους δήθεν εγγυητές της; Κι οι οικοδόμοι; Οι ηττημένοι του Εμφυλίου που ξαναβγαίνανε στο προσκήνιο εν μέσω οδοφραγμάτων και ξηλωμάτων των πεζοδρομίων; Κι ο Σωτήρης Πέτρουλας; Δολοφονήθηκε κι αυτός ενώ αδίκως δεν έβλεπε πως πρακτικά το αστικό μπλοκ απλώς αναδιατασσόταν κι εκείνος έπρεπε να κάτσει στα αυγά του αναμένοντας μια πιο αριστερή εξέγερση από κείνη που συγκροτούσε εκείνο το καλοκαίρι το καλύτερο κομμάτι της ελληνικής νεολαίας;

    Ας μην ξεχνάμε ίσως τον βασικότερο παράγοντα όλων των παραπάνω και της αιτίας που οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν πια τον Γέρο. Το άθλιο σχέδιο Άτσεσον για το Κυπριακό που ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε απορρίψει και άρα είχε δυσαρεστήσει τον Αμερικάνικο Παράγοντα. Ο τελευταίος – οι ΗΠΑ - είχαν επιλέξει την μετάβαση. Την σκληρή υπενθύμιση πως το Παλάτι και άρα οι ίδιοι ελέγχουν το στράτευμα ακόμη κι αν τα δικά τους παιδιά αλώνιζαν κι ετοίμαζαν τον γύψο της χώρας. Όχι τυχαία, η κυβέρνηση Στεφανόπουλου (επίσης αποστατών), εδώ ορκίστηκε πάλι υπουργός ο ΚΜ- τοποθέτησε τον Σπαντιδάκη Αρχηγό Στρατού. Ο τελευταίος άρχισε τις στοχευμένες μεταθέσεις για να φτιάξει συσχετισμό στρατιωτικού πραξικοπήματος. Το πέτυχε προφανώς. Ο χρόνος που κερδήθηκε μέχρι το 1967 δεν αξιοποιήθηκε από την Αριστερά κι ενώ τα πολλά σενάρια για χούντα είχαν ήδη πέσει στο τραπέζι.

    Μέχρι κι ο Παπαληγούρας είχε προτείνει εκδοχή εκτροπής. Μόνον η Αριστερά δεν είχε φτιάξει, την δική της γραμμή άμυνας. Η Αποστασία όμως, μήτρα όλων για μετά το 60, πράξη  υψηλού συμβολισμού με ευρύτερες στοχεύσεις δεν αμβλύνεται. Δεν παραγράφεται. Τομή μεγέθους όπως και το 1944 δρομολογεί μια άλλη Ελλάδα. Διαμορφώνει ρήγμα.

    Υπενθυμίζει πως τα χρίσματα εναλλάσσονται. Πως τα μέτωπα οικοδομούνται σε ταχτικούς στόχους αν μπορεί να περιγραφεί ως τέτοιος έστω και η υπεράσπιση του πολιτειακού και της λαϊκής κυριαρχίας, αυτής που πήγε να ξεφτιλίσει ο Βασιλιάς, οι Αμερικάνοι και το εδώ κομμάτι που έλεγχαν. Υπενθυμίζει πως το μέτωπο επίσης βαθαίνει ή μετασχηματίζεται μέσα από την ίδια την πάλη, την οργάνωσή της. Υπενθυμίζει πως ο αστισμός συχνά φλερτάρει με την εκτροπή. Απλώς χρειάζονται και οι πρόθυμοι.

    (Φωτογραφία: Αρχείο Μηχανής του Χρόνου)

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Οι θεωρίες συνωμοσίας κατασκευάζουν τρομοκράτες

    Οι θεωρίες συνωμοσίας κατασκευάζουν τρομοκράτες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Ο πολιτικός κόσμος εξέφρασε τον αποτροπιασμό του για την δολοφονική επίθεση κατά του Λουκά Παπαδήμου. Παραβλέποντας τα δηλητηριώδη σχόλια στο διαδίκτυο, τα οποία καλλιέργησε ο φανατισμός και η ακραία ρητορική με την οποία μερίδα του πολιτικού κόσμου υπερασπίζονταν υποτίθεται τα λαϊκά συμφέροντα έναντι των "προδοτών", έχει τη σημασία του ότι η κοινή γνώμη έδειξε γενικώς αποστασιοποιημένη από το γεγονός.

    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Λουκάς Παπαδήμος είχε καταστεί στόχος από εκείνους που κατά παράδοση συνδέουν και συνδυάζουν πρόσωπα και γεγονότα με σκοτεινές υποθέσεις και συνωμοσίες που εξάπτουν τη φαντασίωση του κόσμου. Κατ' αυτό τον τρόπο η προσφορά στην πατρίδα ενός ανθρώπου-με τη βοήθεια των ακραίων λαϊκιστών- έγινε συνώνυμο με την προδοσία και την προσπάθεια "κύκλων" που θέλουν να... πλήξουν τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Επί αυτού του αφηγήματος ξεκίνησαν συνειδητά να προσφέρουν φαντασιώσεις με το αζημίωτο, σε μια κοινωνία που είχε "εκπαιδευθεί" να θεωρεί τις πεποιθήσεις του αληθινές, και πάνω σ' αυτές να κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας.

    Και το πέτυχαν με σχετική ευκολία με άλλοθι τη κρίση που εκείνη την περίοδο είχε κορυφωθεί. Άλλωστε στη βάση αυτών των θεωριών πορεύεται επί δεκαετίες η χώρα και σ' αυτή τη βάση συνεχίζει να λειτουργεί το πολιτικό σύστημα. Το αποτέλεσμα αυτής της πολυετούς αδυναμίας προβληματισμού και δημιουργικής σκέψης, οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και σε μια τρομοκρατική επίθεση που προετοιμαζόταν καιρό και ήταν αναπόφευκτο ότι κάποτε θα εκδηλωνόταν. 

    Ο Λουκάς Παπαδήμος ήταν ο "ιδανικός" στόχος μια και εκτός του ότι ήταν ο πρωθυπουργός που συνδέθηκε με το PSI (αυτό για το οποίο οι μισοί κατηγορούν τους άλλους μισούς για "εθνική προδοσία" χωρίς να γνωρίζουν τι είναι), επί των ημερών του ως διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΟΝΕ και την ευρωζώνη. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί όλα αυτά μαζί συνιστούν ένα "βεβαρημένο" ιστορικό. Κατά συνέπεια δεν είναι τυχαίο το πλαίσιο που είχε διαμορφώσει ο λαϊκισμός. Άλλωστε εντός αυτού του πλαισίου-για το οποίο ευθύνες έχουν όλα τα πολιτικά κόμματα- "τσαλακώθηκαν" πολιτικοί, κόμματα, δημοσιογράφοι και ο επιχειρηματικός κόσμος.  Και επί αυτού του πλαισίου που το ίδιο το πολιτικό σύστημα δημιούργησε- με τη συμμετοχή όσων σήμερα εμφανίζονται ως "εθελοντές της αγάπης"- απομυθοποιούνται καθημερινά οι θεσμοί προς όφελος των ακραίων και των λαϊκιστών. Γιατί πως να εξηγηθεί διαφορετικά η αποστροφή του κόσμου για την πολιτική, τους πολιτικούς, τα κόμματα και τους δημοσιογράφους; Μήπως δεν είναι αποτέλεσμα αυτών των θεωριών συνωμοσίας το γεγονός ότι από κάλπη σε κάλπη λιγοστεύουν οι ψηφοφόροι; Ή μήπως είναι τυχαίο ότι η τρομοκρατία έχει συμπαθούντες που στην πρώτη ευκαιρία σπεύδουν να αποθεώσουν εγκλείστους για δολοφονίες;

    Είναι προφανές ότι, η χώρα διολισθαίνει διαρκώς σε καταστάσεις που επαναφέρουν στις μνήμες τον εθνικό διχασμό. Το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, με τη συμβολή όλων ανεξαιρέτως ασχολούνται με τα δημόσια πράγματα, είναι τοξικό και ως εκ τούτου επικίνδυνο. Αυτό που συνέβη στον Λουκά Παπαδήμο, πέραν των άλλων που προαναφέρθηκαν, εκθέτει διεθνώς την Ελλάδα και στέλνει το μήνυμα ότι όσοι ασχολούνται με την επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζονται ως "εχθροί" του λαού. Το χειρότερο δε είναι ότι όλα και όλοι συνδέονται με τρόπο σκοτεινό μέσα από τη συνωμοσιολογική ερμηνεία του "καλού" και του "κακού". Όπου στη θέση τους ενός ή του άλλου τοποθετούνται, κατά το δοκούν, έννοιες που αντιστοιχούν στην οργάνωση των ορίων του συστήματος και των φαντασιώσεων που κατευθύνουν τις αντιδράσεις του κόσμου.

    Η επίθεση που δέχθηκε ο πρώην πρωθυπουργός είναι απόρροια των θεωριών συνωμοσίας που γεννά η "αβαθής ιδεολογία" του λαϊκισμού. Ωστόσο, με δεδομένη τη διεθνή αναγνώριση και το κύρος που συνοδεύει τον Λ. Παπαδήμο, η επίθεση και η συμπεριφορά μιας μερίδας του πολιτικού κόσμου αξιολογούνται από ένα κύκλο ανθρώπων από τους οποίους εξαρτάται η επιστροφή της χώρας στη κανονικότητα. Πόσο μάλλον όταν γνωρίζουν ότι ανέλαβε, σε μια δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα, να κάνει αυτό που- είτε γιατί δεν μπορούσαν είτε γιατί δεν ήθελαν- να κάνουν οι πολιτικοί. Αυτός ακριβώς ο λόγος θα έπρεπε να προβληματίσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση ώστε αντί να αναλίσκονται σε στείρες αντιπαραθέσεις να συμφωνήσουν ώστε από κοινού να βάλουν τέλος στις θεωρίες συνωμοσίας που "δικαιολογούν" τη βία και τη καθιστούν συνώνυμο με την απονομή της δικαιοσύνης.   

    *O Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος του News 24/7 και πολιτικός σχολιαστής στο Κανάλι 1

  • Έχεις κάθε δικαίωμα να συμφωνείς μαζί μου

    Έχεις κάθε δικαίωμα να συμφωνείς μαζί μου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Μάνος Χωριανόπουλος | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Τα όσα ακολούθησαν την τρομοκρατική επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, στα ΜΜΕ και στα Social Media, κατέδειξαν για άλλη μια φορά τη νοσηρή κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική δημόσια σφαίρα.

    Αποκορύφωμα, λόγω και της θέσης του, η άθλια ανάρτηση Φιλιππάκη, που εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία.

    Η υπόθεση αυτή ανέδειξε την ανεπάρκειά μας όχι μόνο να λύσουμε, αλλά απλά να σκεφτούμε και να συζητήσουμε πάνω σε ένα σύγχρονο και σύνθετο πρόβλημα. Αυτό της ελευθερίας του λόγου και της νόθευσής της από το δηλητήριο της ασυδοσίας.

    Για να θυμηθούμε τον Χέγκελ, “ο κόσμος είναι μια σειρά από διαδικασίες, όχι από έτοιμα πράγματα” και ακριβώς σε ένα τόσο δύσκολο ζήτημα, δεν υπάρχουν λύσεις εκ των προτέρων. Χρειάζεται διαρκή διαβούλευση με καθαρά χαρτιά.

    Αντ' αυτού στήσαμε ταμπούρια για άλλη μια φορά και πολεμάμε, έχοντας κατά νού όχι την ελευθερία του λόγου, ούτε το σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, αλλά την ιερότητα της δικής μας άποψης, που φυσικά είναι η σωστή. Και όποιος δεν συμφωνεί, ξέρετε. “Ψόφος”, “όλεθρος” και άλλα πολιτισμένα.

    Το ζήτημα δεν είναι εύκολο, αντίθετα είναι γεμάτο σκοτεινά μονοπάτια. Ο υποτιθέμενος επαναστάτης του πληκτρολογίου, που ηδονίζεται με βόμβες και εύχεται ψόφους, είναι στη μία όψη του νομίσματος. Στην άλλη βρίσκεται αυτός που βρίσκει την ευκαιρία να τσουβαλιάσει όλους τους διαφωνούντες και να ζητήσει τη φίμωσή τους.

    Με τα ξερά της βλακείας αυτών που βλέπουν στην εξόντωση ενός προσώπου, τη δικαίωση του λαού, καίγονται και τα χλωρά αυτών που έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να μη θεωρούν τις πολιτικές οποιουδήποτε υπεράνω κριτικής.

    Ο εγκληματικά ηλίθιος, που επικροτεί δολοφονικές επιθέσεις, συναντά αυτόν που αγιοποιεί όσους εκφράζουν την άποψή του και την ιδεολογία του και αν και δηλώνει φιλελεύθερος, έχει αλλεργία στην αντίθετη άποψη.

    Οι ισορροπίες είναι λεπτές και όσοι πράγματι επιθυμούν, ο δημόσιος διάλογος να μη γίνεται ούτε με όρους χυδαίου λαϊκισμού, ούτε με όρους Ερντογανικής δικτατορίας, θα πρέπει να συζητήσουν ειλικρινά με απώτερο στόχο, να προστατευθεί η ελευθερία του λόγου, που δεν σημαίνει όμως ούτε παρακίνηση σε βία, ούτε ευχές για θάνατο, ούτε απειλές.

    Όσο στο νόμισμα του δημοσίου διαλόγου στην Ελλάδα απεικονίζονται από τη μία η ασύδοτη βλακεία και από την άλλη η άκρατη επιθυμία για απουσία κριτικής, η όποια συζήτηση θα έχει μηδενική αξία και θα οδηγεί πάντα σε διχασμό και ποτέ σε συνεννόηση και λύσεις.

    *Ο Μάνος Χωριανόπουλος, είναι Διευθυντής Σύνταξης του NEWS 247

  • Η χώρα θα ήταν αλλιώς αν τα είχε καταφέρει ο Μητσοτάκης

    Η χώρα θα ήταν αλλιώς αν τα είχε καταφέρει ο Μητσοτάκης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 1993 όταν έπεσαν οι υπογραφές για την σύμβαση κατασκευής του υφιστάμενου αεροδρομίου στα Σπάτα με αυτοχρηματοδότηση. Ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο που υπέγραψε μια “διαφορετική” Κυβέρνηση. Η πρώτη που “ταρακούνησε” τους Έλληνες εισάγοντας καινά δαιμόνια. Την ημέρα εκείνη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έχασε τη δεδηλωμένη.

    Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποδείχθηκε “εκτός τόπου και χρόνου”. Πολλά από όσα πρέσβευε αποτελούν σήμερα κοινό τόπο ακόμη και μεταξύ όσων σκίζουν τα μνημόνια ή αυτών που πασχίζουν να κρατήσουν τη χώρα όρθια. Κυρίως από ανάγκη αφού δεν υπάρχει εναλλακτική. Δυστυχώς τότε -όπως και τώρα- όσα πρέσβευε η μοναδική φιλελεύθερη Κυβέρνηση μετά τη μεταπολίτευση, ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλή. Η Ελλάδα θα ήταν πολύ διαφορετική αν η Κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε κατορθώσει να πείσει τους Έλληνες για την ορθότητα των προτάσεών της.

    Αντίθετα, οι Έλληνες με νωπή την κατάρρευση του Υπαρκτού σοσιαλισμού, θεώρησαν ανήκουστα τα όσα κόμιζε στην πολιτική ο “ψηλός”. Πολλοί θεωρούν -όχι άδικα- ότι την πτώση της Κυβέρνησης την προκάλεσαν οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ που αντιδρούσαν στην αποκρατικοποίηση του Οργανισμού. Ο “δημόσιος χαρακτήρας του ΟΤΕ” διασφάλιζε σύμφωνα με τα λεγόμενά τους το συμφέρον των πολιτών. Ήταν η Κυβέρνηση που Κατάργησε το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΗ, που δημιούργησε το θεσμικό πλαίσιο για τη δραστηριοποίηση του ιδιωτικού τομέα στη λειτουργία καζίνων και μαρίνων και έβαλε τις βάσεις για την κατάργηση του μονοπώλιου τόσο της Ολυμπιακής Αεροπορίας στις εσωτερικές πτήσεις όσο και των ΕΛΤΑ. Απελευθέρωσε μερικώς το ωράριο των καταστημάτων, όπως και την διατίμηση με εξαίρεση τα φάρμακα. Ταυτόχρονα ιδιωτικοποίησε  ή προχώρησε σε εκκαθάριση 66 “προβληματικών” επιχειρήσεων που ρουφούσαν το αίμα της χώρας για να συνεχίζουν την στρεβλή λειτουργία τους. Έβαλε τις βάσεις για τη δημιουργία των δικτύων κινητής τηλεφωνίας πραγματοποιώντας τον διαγωνισμό για την παραχώρηση των δύο πρώτων αδειών. Προσθέστε σ’ αυτά τις συμβάσεις για Αττική Οδό, Γέφυρα Ριου-Αντιρρίου αλλά και το μετρό της Αθηνάς.

    Σε όλ’ αυτά προσθέστε και το γεγονός ότι επί Κυβέρνησής του μειώθηκε ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων κατά περίπου 30.000 ανθρώπους. Μείωσε επίσης το έλλειμμα  από 19,8% το 1990 σε 13,8% το 1993 και τον πληθωρισμό από 22% το 1990 σε 12% το 1993. Ταυτόχρονα αυξήθηκε το κατά κεφαλήν εισόδημα της Ελλάδας ως ποσοστό του αντίστοιχου μέσου όρου της ΕΕ, από 57,4% το 1990 σε 64,2% το 1993. Κυρίως όμως αντελήφθη νωρίς αυτό που θα σκότωνε την ελληνική οικονομία στο προσεχές διάστημα. Με τρεις διαδοχικές παρεμβάσεις στο ασφαλιστικό επιχείρησε να βάλει μια τάξη. Δεν τα κατάφερε. Μπορείτε να διαβάσετε την άποψη του Δ. Σιούφα (ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων) στο βιβλίο του με τίτλο “Η Ασφαλιστική Μεταρρύθμιση της Περιόδου” 1990-1993, δωρεάν online εδώ.

    Με όλ’ αυτά που έκανε, δεν είναι να απορεί κανείς γιατί ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν αντιδημοφιλής σε μια χώρα που ζούσε ακόμη τη σοσιαλιστική παραζάλη των 80's. Οι πολίτες δεν ήθελαν κάποιον που θα βάλει τάξη. Ήθελαν κάποιον που να υποσχεθεί ότι θα συνεχίσει το πάρτι. Ένα πάρτι που με μουσική υπόκρουση αντάρτικά, διασπάθιζε δημόσιο και κοινοτικό χρήμα. 

    Η χώρα άλλαξε πολύ στα τρία χρόνια φιλελεύθερης διακυβέρνησης. Τέθηκαν οι βάσεις του εκσυγχρονισμού της, που μας οδήγησαν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μερικά χρόνια αργότερα. Τα μεγάλα έργα και η φιλελευθεροποίηση της αγοράς, οδήγησαν στο θαύμα της ελληνικής ανάπτυξης. Αν είχε κατορθώσει να υλοποιήσει περισσότερα από αυτά που κατόρθωσε, η χώρα θα είχε ενδεχομένως διαφορετικό προσανατολισμό.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos).  

  • PSI, βόμβες και ποσταρίσματα

    PSI, βόμβες και ποσταρίσματα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μανιάτης | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Η νωπή ακόμη τρομοκρατική επίθεση που παραλίγο να έχει θύμα της τον πρώην Πρωθυπουργό και νυν Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών Λουκά Παπαδήμο ξεδίπλωσε όλες τις συμπεριφορές και στάσεις του δημόσιου λόγου.

    Με μια διαφορά σε σχέση με παλιότερα: οι επιταχυντές των κοινωνικών δικτύων, διαστέλλουν, διαστρεβλώνουν την μέση αίσθηση ή σκέψη για το γεγονός που καλούνται να σχολιάσουν. Όχι πως πολλά από αυτά που διαβάσαμε αυτές τις μέρες δεν θα τα ακούγαμε και σε εστίες προφορικότητας όπως παλιά. Σε καφετέριες για παράδειγμα. Τώρα όμως οι απόψεις μοιάζουν να καλπάζουν αδυσώπητες στα timeline του facebook ή του twitter. Και μαζί τους, ο μισανθρωπισμός ή η άγνοια δεδομένων. Μερικές σκέψεις μόνον σε σχέση με τις αντιδράσεις και τις ερμηνείες που υπήρξαν.

    1. Πώς προεξοφλούν διάφοροι πως το χτύπημα είναι αριστερής απόχρωσης; Να θυμίσω μόνον πως σε πολλές ιστορικές περιπτώσεις, πίσω από τυφλά χτυπήματα είχαμε ακροδεξιό παρακράτος που στόχευε σε συγκεκριμένους σχεδιασμούς. Είτε έβαζε βόμβες στην Ιταλία και στα περίφημα Μολυβένια Χρόνια. Είτε σε κινηματογράφους των Αθηνών μεταπολιτευτικά. Για να μην γίνει κάποια παρανόηση. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία. Δεν γίνεται ποιο ελαφριά ή λιγότερο καταδικαστέα αν είναι κόκκινη ή μαύρη ή μπλε. Οφείλουμε όμως να θυμόμαστε.

    2. Υπήρξε μια άποψη, πως το ρεύμα του αντιμνημονίου έφτιαξε το υπόστρωμα για να ανεχθεί ή να επιδοκιμάζει η κοινωνία τρομοκρατικά χτυπήματα όπως αυτό κατά του Λουκά Παπαδήμου. Η άποψη αυτή προφανώς εκπορεύεται από την επιθυμία να παρθεί μια ρεβάνς κατά του κινήματος των Αγανακτισμένων που υπήρξε τελικά καθοριστικό για την απονομιμοποίηση του παλιού πολιτικού συστήματος και αντιμετωπίστηκε με καταστολή.

    Κι όμως, για όσους έχουν εικόνα των Αγανακτισμένων, θυμούνται καλά το μωσαϊκό των ρευμάτων και τάσεων που έδιναν το παρόν στην Πλατεία Συντάγματος. Τότε, μάλιστα, πολλοί δημοσιολόγοι προεξοφλούσαν πως είναι ακροδεξιάς υφής και απόχρωσης. Οι ίδιοι τώρα βλέπουν την Αριστερά σε αυτό. Ας αποφασίσουν.

    3.  Για άλλη μία φορά είδαμε την σχετικοποίηση. Δεκάδες άνθρωποι επιτέλεσαν το γνωστό σπορ. “Nαι αλλά για το PSI, δεν λέτε τίποτε”.  Η Αριστερά όμως είναι ανθρωπισμός, ανιδιοτέλεια, ευαισθησία. Έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ. Κάθε πράξη έχει πολιτική προέκταση. Έχει όμως και αυτοτέλεια. Το μαζικό κίνημα, η οργάνωση των κοινωνικών αγώνων μέσα στον λαό και για αυτόν, χωρίς ίχνος θεολογικής αποστολής, παραμένει το μεγάλο της στοίχημα.

    *Ο Δημήτρης Ν. Μανιάτης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός στο News 24/7. Γράφει από το 1999 σε πολλά έντυπα και έλκει την καταγωγή του από την Μύκονο. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ενώ έχει γράψει και για το θέατρο.

  • Ποιοι και γιατί επικροτούν την επίθεση στον Παπαδήμο

    Ποιοι και γιατί επικροτούν την επίθεση στον Παπαδήμο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χρίστος Βούζας | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Έχουν περάσει κάτι λιγότερο από 14 χρόνια από το περίφημο γκάλοπ της VPRC, που δημοσιεύθηκε μεσούσης της δίκης της 17Ν στην «Ελευθεροτυπία», σύμφωνα με το οποίο ένας στους τρεις πολίτες (33,3%) χαρακτήριζε τα εγκλήματα της Οργάνωσης μάλλον πολιτικά. Δηλαδή, με άλλα λόγια, ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της χώρας πίστευε, και μάλιστα σε μία εποχή (επίπλαστης όπως αποδείχθηκε) ευμάρειας, ότι τα μέλη της πλέον εμβληματικής τρομοκρατικής Οργάνωσης στην Ελλάδα δεν ήταν, αυτό που λέμε, «επαναστάτες» (ή επαναστάτες, εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπει ο καθένας) χωρίς αλλά με αιτία.

    Μετά την εξάρθρωση της 17Ν το 2002 που ακολούθησε την από το 1995 απόφαση του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα (ΕΛΑ), της δεύτερης μεγαλύτερης Οργάνωσης στην ιστορία της τρομοκρατίας στη χώρα μας, να σταματήσει την ένοπλη δράση του, πολλοί ήταν αυτοί που μίλησαν για το «τέλος της ιστορίας». Το ίδιο είπαν και μετά την οριστική (;) εξάρθρωση του «Επαναστατικού Αγώνα» με την πρόσφατη σύλληψη εκ νέου των Νίκου Μαζιώτη και Πόλας Ρούπα αλλά και τις μαζικές τις συλλήψεις μελών της Οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» από το 2009 έως και το 2015.

    Ωστόσο, το προ δύο μηνών δέμα με εκρηκτικά με παραλήπτη τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφραγκ Σόιμπλε, για το οποίο οι «Πυρήνες» ανέλαβαν την ευθύνη, αποδεικνύει ότι το «τέλος της ιστορίας» της τρομοκρατίας δεν έχει φτάσει, τουλάχιστον ακόμη, στην Ελλάδα.

    Μας το υπενθύμισε, άλλωστε, με εμφατικό τρόπο ο φάκελος με τα εκρηκτικά που την περασμένη Πέμπτη τραυμάτισε τον πρώην πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο. Ένας φάκελος που δείχνει πάλι τους «Πυρήνες», κι ας μην έχει κανείς αναλάβει μέχρι τώρα την ευθύνη.

    Μιλώντας για το «τέλος της ιστορίας» ή ακόμη και για θεωρίες συνωμοσίας, οι οποίες, άλλωστε, ενδημούν στην χώρα μας, έχουμε ξεχάσει όλα αυτά τα χρόνια να συζητήσουμε σοβαρά και σε βάθος ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους το φαινόμενο της εγχώριας τρομοκρατίας, παρά τις αναμφισβήτητες επιτυχίες των Αστυνομικών αρχών, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση για πάνω από 40 χρόνια.

    Ποιες, δηλαδή, είναι οι αιτίες που οδηγούν συμπολίτες μας, και μάλιστα, νεαρούς στην ηλικία, να επιθυμούν όχι να δημιουργήσουν στο πλαίσιο της συγκεκριμένης κοινωνίας αλλά να την τινάξουν κυριολεκτικά και μεταφορικά «στον αέρα».

    Ποιοι είναι οι λόγοι που ένας στους τρεις συμπολίτες μας σε μια εποχή (το 2003), έστω και τεχνητής, ευμάρειας, χαρακτήριζαν τα εγκλήματα της 17Ν ως πολιτικά.

    Και καθώς αν περιηγηθεί κανείς τα τελευταία 24ωρα στo σύγχρονο καφενείο, τα social media, θα διαβάσει πλείστες όσες απόψεις σε σχέση με την επίθεση κατά του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, πολλές από τις οποίες τείνουν όχι μόνο να την δικαιολογούν αλλά και να την επικροτούν, με γνωστότερη αυτή του ειδικού γραμματέα της ΕΣΗΕΑ Γιώργου Φιλιππάκη, καλό θα ήταν μία από τις πολλές εταιρείες δημοσκοπήσεων που έχουμε, με αφορμή αυτό το γεγονός, να πραγματοποιήσει ένα γκάλοπ σχετικά με τη γνώμη των πολιτών για τη δράση της νέας γενιάς τρομοκρατών: Της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, της Σέχτας Επαναστατών, ακόμη και του Επαναστατικού Αγώνα που, μετά τις τελευταίες συλλήψεις, φαίνεται ότι έχει σιγήσει οριστικά.

    Ένα γκάλοπ που μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας σοβαρής συζήτησης χωρίς φόβο και πάθος, για τις αιτίες που γεννούν, συντηρούν και, σε πολλές περιπτώσεις, γιγαντώνουν, το φαινόμενο της τρομοκρατίας στη χώρα μας. Γιατί μόνο βρίσκοντας τις πραγματικές αιτίες του θα μπορέσουμε να το προλάβουμε και να το καταπολεμήσουμε στη ρίζα του.



    *O Χρίστος Βούζας είναι διευθυντής της, βραβευμένης από το Ίδρυμα Μπότση, ιστοσελίδας aftodioikisi.gr, της οποίας είναι και ιδρυτής.

  • Ο καυγάς της συνεννόησης

    Ο καυγάς της συνεννόησης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-06-01 00:50:10 | Πηγή: News247

    Για άλλη μία φορά , στα επτά χρόνια των Μνημονίων, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ένα βουνό: οι διαρροές των πρακτικών του Eurogroup , την περασμένη εβδομάδα, απέδειξαν ακόμα και στους πλέον δύσπιστους, ότι είναι οι διαφωνίες μεταξύ των εταίρων – και όχι η ελληνική αργοπορία – που εμποδίζουν μία συνολική συμφωνία.

    Η ελληνική πλευρά έχει πράξει το χρέος της με το παραπάνω , όπως αναγνωρίζουν , δημοσίως και ιδιωτικώς, όλοι οι διεθνείς «παίκτες» που χειρίζονται την διευθέτηση του χρέους: τα μέτρα που απαίτησε το Δ.Ν.Τ υπερψηφίστηκαν από τη Βουλή, παρά τον εγνωσμένα υφεσιακό χαρακτήρα τους.

    Είναι προφανές ότι οι διαφωνίες των εταίρων – πραγματικές ή προσχηματικές – οδηγούν σε νέες αναβολές της περιγραφής των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται, δηλαδή επαναφορά της αβεβαιότητας για τους επενδυτές και αδυναμία ένταξης στην πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης που εφαρμόζει η Ε.Κ.Τ.

    Σε ένα τέτοιο σκηνικό, η εθνική συνεννόηση θα έπρεπε να θεωρείται ως επιβεβλημένη, από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου. Βεβαίως, η πολιτική αντιπαράθεση από το 2010 και εντεύθεν, γίνεται με όρους «φύγε εσύ να έλθω εγώ» - και αυτό δεν παράγει εθνική γραμμή, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές για την χώρα.

    Είναι όμως αδύνατο να πετύχει η Ελλάδα τους στόχους του αύριο, αν τα κόμματα συνεχίσουν να ερίζουν για το χθες: μετά από επτά χρόνια θυσιών, οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται να αποδώσουν ευθύνες για το τι συνέβη το 2010, το 2011, το 2012 και το 2014. Θέλουν λύσεις που θα επαναφέρουν τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης – και τις ζητούν από όλους, όχι μόνον από την κυβέρνηση.

    Τα κόμματα δεν μπορεί να μεταβάλλονται σε σχολιαστές ,ούτε να αντιμετωπίζουν κάθε πρωτοβουλία σύμπηξης ενός εθνικού μετώπου, υπό το πρίσμα του πολιτικού κόστους. Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Ας μην περιμένουμε να φτάσουμε για άλλη μία φορά στο παρά ένα – ή στο και πέντε – για να συνεννοηθούμε.

    (Φωτογραφία: Sooc.gr)

           

Σπόνσορες

φιλοξενία ιστοσελίδας




Live News

  • Γίνεται φόρτωση των τελευταίων νέων σε πραγματικό χρόνο