• Γιατί το Πολυτεχνείο ακόμη ζει

    Γιατί το Πολυτεχνείο ακόμη ζει

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-11-17 15:49:50 | Πηγή: News247

    Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου εμφανίζονται και αυτοί που προσπαθούν να το απαξιώσουν. Που είτε αμφισβητούν ότι υπήρξαν νεκροί, είτε αρχίζουν ακατάληπτες συνωμοσιολογίες περί Αμερικάνων, είτε στέκονται σε όσους το καπηλεύτηκαν και προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Πολυτεχνείο πέθανε. Τότε γιατί προσπαθούν με τόση λύσσα να σκοτώσουν ένα πτώμα;

    Για τους νεκρους τα έχουμε γράψει χιλιάδες φορές, κι ας μην πείθονται εκείνοι που δεν μπορούν να αποφασίσουν εάν πρέπει να καταγγείλουν τους ταραξίες που μπήκαν στο Πολυτεχνείο ή να υποστηρίξουν λίγο πολύ ότι δεν έγινε και τίποτα.

    Η άλλη καραμέλα είναι "σιγά και τι έγινε, το Πολυτεχνείο δεν έριξε τη Χούντα, απλά έφερε μια άλλη Χούντα". Λίγο πολύ θέλουν να χρεώσουν στο Πολυτεχνείο τον Ιωαννίδη, ενίοτε για να τον αθωώσουν. Ο Ιωαννίδης ήταν ομως μέλος της ίδιας συμμορίας που έβαλε τη Δημοκρατία στο γύψο, ο επικεφαλής του κολαστηρίου της ΕΑΤ- ΕΣΑ, ήταν ένας από τους εγκληματίες, που μεταξύ τους φυσικά και είχαν ανταγωνισμούς, αφού έτρωγαν καλά - διότι, όχι η Χούντα δεν ήταν καθόλου αγία και απαλλαγμένη σκανδάλων.

    Το Πολυτεχνείο όμως και η Νομική νωρίτερα, χάλασε επίσης το αφήγημα της Χούντας περί δήθεν φιλελευθεροποίησης και έριξε τη μάσκα της κυβέρνησης Μαρκεζίνη. Η ιστορία δε γράφεται με εάν, εάν όμως δεν υπήρχε το Πολυτεχνείο τι θα είχε συμβεί; Το σχέδιο ήταν να γίνουν δήθεν εκλογές με εγκεκριμένους από τη Χούντα και οι δικτάτορες όχι μόνο θα είχαν ασυλία, αλλά θα λάμβαναν ισόβιες θέσεις, α λα Πινοσέτ.

    Οι νεκροί και οι τραυματίες του Πολυτεχνείου διασφάλισαν λοιπόν ότι δε θα έμεναν παντελώς ατιμώρητοι οι δικτάτορες.

    Ναι μέσα ήταν μερικές εκατοντάδες. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι μπορεί όπως πονηρά προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι να περιοριστεί η απήχηση του.

    Ναι, οι εορτασμοί όπως γίνονται και όπως σημαδεύονται από επεισόδια, μπορεί να μην είναι οι καλύτερη δυνατή. Αυτό δε σβήνει τη μνήμη.

    Ναι κάποιοι καπηλεύτηκαν τη συμμετοχή τους στο Πολυτεχνείο και την αντιστασιακή τους δράση. Άνθρωποι ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο, με όλα τους τα ανθρώπινα ελαττώματα, δεν ήταν θεοί. Ήταν όμως εκεί.  Αυτό όμως δεν ακυρώνει την έννοια και την πράξη της αντίστασης.

    Γιατί αυτό είναι το Πολυτεχνείο και αυτό παραμένει παρά τη φθορά του μύθου. Η υπόμνηση ότι κάποιοι νέοι άνθρωποι αντιστάθηκαν σε μία εξουσία και ιστορικά, ιδεολογικά, τη νίκησαν.

    Γιατί η αντίσταση είναι ιδέα πρώτα και πράξη μετά. Και οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες, όπως μας θυμίζει ο αγαπητός V.

    Για αυτό είναι συγκινητική η εικόνα του Μανώλη Γλέζου με υψωμένη τη γροθιά μέσα σε καταρρακτώδη βροχή παρά την προχωρημένη ηλικία του. Και για αυτό είναι σοκαριστικές οι επιθέσεις ακροδεξιών στον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή τόλμησε μέσω twitter να εκφράσει τις ευχαριστίες σε όσους αγωνίστηκαν για να πέσει η Χούντα. Οι κραυγάζοντες με αντικομμουνιστική υστερία, λησμονούν προφανώς ότι η Χούντα φυλάκισε και δεξιούς πολιτικούς. Αλλά εκτός της άγνοιας τους, αποδεικνύουν ότι ως σύμβολο το Πολυτεχνείο ακόμη ζει.

     

    (Πηγή φωτογραφίας: Sooc.gr)

  • Είναι ακόμη ο Άδωνις αντιπρόεδρος της ΝΔ;

    Είναι ακόμη ο Άδωνις αντιπρόεδρος της ΝΔ;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-17 12:04:07 | Πηγή: News247

    Ένα από τα ωραία κλισέ των δημοσιογράφων λέει πως δεν γίνεται κάποιος ηγέτης μιας παράταξης, αν δεν διαγράψει ένα-δύο σημαντικά στελέχη, ώστε να δείξει πως ελέγχει τους εσωκομματικούς μηχανισμούς.

    Ο Κώστας Καραμανλής που αυτές τις συμβουλές τις έπαιρνε τοις μετρητοίς τον Φεβρουάριο του 1998 διέγραψε με συνοπτικές διαδικασίες  τους κκ.  Α.Παπαληγούρα, Π. Τατούλη, Σ. Μάνο, Γ. Σουφλιά, Ν. Κάκκαλο και Β. Κοντογιαννόπουλο επειδή διαφοροποιήθηκαν σε ψηφοφορία στη Βουλή επί άρθρου για την εξυγίανση των ΔΕΚΟ. Με μια κίνηση έθεσε στο περιθώριο όλους τους εσωκομματικούς του αντιπάλους, έβγαλε εκτός παιχνιδιού τότε τον Κων. Μητσοτάκη και έστειλε το μήνυμα πως ενότητα στο κόμμα σημαίνει συμφωνία με την ηγεσία. Λίγο αργότερα εκτός Νέας Δημοκρατίας βρέθηκε και ο Γιώργος Καρατζαφέρης, σηματοδοτώντας την στροφή του κόμματος στο κέντρο. Απαλλαγμένος από βαρωνίες και ιδεολογικά φάλτσα ο  Καραμανλής οδήγησε τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία και παραμένει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης και εγγυητής της ενότητας -παρά το ρεκόρ διαγραφών- της παράταξης.

    Ο Άδωνις Γεωργιάδης προέβη σε μια δήλωση που σε οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα θα σήμαινε την ταυτόχρονη καρατόμηση του από τα θεσμικά του αξιώματα. Η άποψη ότι “κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να γλιτώσουν αυτή τη λεηλασία των εισοδημάτων τους από τις κυβερνήσεις” με αφορμή τις αποκαλύψεις των Paradise Papers ελέγχεται όχι μόνο ηθικά, αλλά πρωτίστως πολιτικά. Ο αντιπρόεδρος του κόμματος καθιστά τη Νέα Δημοκρατία το κόμμα των πολύ πλουσίων -απέναντι και από τα συμφέροντα της αγαπημένης μεσαίας τάξης- , “υπόσχεται” τη μετατροπή της χώρας σε φορολογικό παράδεισο και πηγαίνει κόντρα στη δημόσια τοποθέτηση του Ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος για διαφάνεια στην καταγραφή των περιουσιών.

    Συρρικνώνει τόσο πολύ το εκλογικό ακροατήριο του κόμματος, ταυτιζόμενος με τα συμφέροντα μιας μικρής ελίτ που κινείται στα όρια μεταξύ προβοκάτσιας και χονδροειδούς πολιτικής ανοησίας. Υπερασπιζόμενος δε συνεχώς τη σύζυγο του πρόεδρου της ΝΔ, με το επιχείρημα “έτσι δουλεύει το σύστημα για τους πλούσιους”, τροφοδοτεί απλώς με επιχειρήματα το ΣΥΡΙΖΑ και καθιστά το ζεύγος Μητσοτάκη αντιπαθές στον πολύ κόσμο.

    Και εκεί που περιμένεις να αρπάξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μια ευκαιρία που παρουσιάζεται σπάνια τόσο καθαρά, επικρατεί σιωπή. Όχι μόνο δεν αποδοκιμάζει τη δήλωση του αντιπροέδρου του, αλλά δεν εξηγεί και την επίσημη άποψη της Νέας Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα ως θέση του κόμματος να καταγράφεται αυτή του Γεωργιάδη. Αντί να διαγράψει τον αντιπρόεδρο του και να γυρίσει το παιχνίδι υπερ του, ο Γεωργιάδης “διαγράφει” τον Μητσοτάκη και εκφράζει το κόμμα στα δύσκολα.

    Στον Κυριάκο Μητσοτάκη δόθηκε η ιδανική αφορμή να ξεμπερδεύει με τον Άδωνι Γεωργιάδη,  χωρίς να χρειαστεί να δημιουργήσει ο ίδιος μια τεχνητή κρίση. Σχεδόν δύο χρόνια από την ανάληψη της ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, μπορούσε να στείλει το μήνυμα ότι δεν ανέχεται αυτονομημένα κέντρα εντός κόμματος και παράλληλα να τελειώσει με την ακροδεξιά έκφραση εντός της παράταξης. Και μάλιστα διαγράφοντας το στέλεχος που έγινε αντιπρόεδρος, εξαργυρώνοντας τη στήριξη του στον ίδιο στις εσωκομματικές εκλογές και την εκπροσώπηση του Σαμαρικού μπλοκ εντός Νέας Δημοκρατίας.

    Τις περισσότερες φορές στην πολιτική η απραξία είναι δείγμα αδυναμίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο δεν κατάφερε να δείξει ποιος είναι το αφεντικό, αλλά πιστώνεται και την επέλαση των βαρβάρων, με τον Άδωνη Γεωργιάδη να επιδιώκει το χτίσιμο μιας Πινοσετικής  ταυτότητας που συνδυάζει την άκρα δεξιά με τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Όπως προσπάθησε και ο Αντώνης Σαμαράς.

    *Ο Λευτέρης Αρβανίτης είναι δημοσιογράφος.

  • Face Control στο Πολυτεχνείο: Ποιοι έχουν δικαίωμα να καταθέτουν στεφάνι

    Face Control στο Πολυτεχνείο: Ποιοι έχουν δικαίωμα να καταθέτουν στεφάνι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-17 11:22:31 | Πηγή: News247

    Η ωμή αλλά αληθής παραδοχή ότι ο μόνος τρόπος να “ανοίξει” το Πολυτεχνείο ήταν η παρέμβαση “αναρχικών, αριστερών και ελευθεριακών ομάδων” είναι μια a priori ήττα της δημοκρατίας, αντίθετη με το “πνεύμα του Πολυτεχνείου” και μια τρανή απόδειξη ότι η αστική δημοκρατία συμπεριφέρεται ενοχικά απέναντι σε κάθε είδους αριστερίστικη παλαβομάρα.

    Ιδίως καθώς οι καταληψίες απειλούσαν ανοιχτά το Κράτος προσκαλώντας σε πανστρατιά μπαχαλάκηδων ώστε «να στελεχώσουμε το εγχείρημα, να κάνουμε την εξέγερση πράξη και να συγκρουστούμε με τις αστυνομικές δυνάμεις». Σε αντίθεση με τους “αναρχικούς”, η αστυνομία δεν ήταν διατεθειμένη να υπερασπιστεί τη νομιμότητα. Ακόμη και αν αυτή στρέφονταν κατά του συνόλου της κοινωνίας αφού οι μπαχαλάκηδες είχαν στόχο “να σπάσουν την καπηλεία της εξέγερσης και να ακυρώσουν το πανηγύρι των κομματικών οργανώσεων”.

    Παρά ταύτα, η Κυβέρνηση παρακολουθούσε διακριτικά, φοβούμενη όχι μόνο τα πιθανά εκτεταμένα επεισόδια που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν μια αστυνομική παρέμβαση αλλά κυρίως την ενδεχόμενη ηρωοποίηση των καταληψιών. Οι τελευταίοι άλλωστε ζουν στην παραζάλη μιας επαναστατικής φαντασίωσης. Στο μυαλό τους η κατάληψη του Πολυτεχνείου αποτελεί μια αναβίωση της εξέγερσης που -λόγω ηλικίας- δεν κατάφεραν να ζήσουν. Τη ζουν τώρα. Με οδηγό το διχαστικό σύνθημα “η χούντα δεν τελείωσε το ’73”, που με τεράστια ευκολία ξεστόμιζαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πριν αναλάβουν την εξουσία. Τώρα προφανώς τελείωσε.

    Πρόκειται για μια διαστρέβλωση της ιστορίας, που μένει διαρκώς αναπάντητη. Πρώτον θα υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που θα θεωρούν “χούντα” όσα κάνει μια νόμιμα εκλεγμένη Κυβέρνηση και αυτό απεδείχθη από την ίδια την κατάληψη. Δεύτερον, ο καθένας ερμηνεύει κατά το δοκούν και συμφέρον το “νόημα του Πολυτεχνείου”. Οι περισσότεροι ευτυχώς θεωρούν ένα σύμβολο μιας εξέγερσης ανθρώπων που ζητούσαν ελευθερία και μια αστική δημοκρατία όπου δεν θα χρειάζονται τα όπλα για να αλλάξει μια Κυβέρνηση. Άλλοι το ερμηνεύουν ως μια ευκαιρία για επαναστατική γυμναστική και άλλοι βλέπουν τις εκδηλώσεις μνήμης σαν ένα πάρκο αναψυχής για μπαχαλάκηδες. Οι αντιλήψεις αυτές που μεταλαμπαδεύονται από γενιά σε γενιά αλλά και μέσω ενός συστήματος “καθοδηγητών”,  έχουν μετατρέψει τις εκδηλώσεις μνήμης της φοιτητικής εξέγερσης για ελευθερία στο “Πάσχα του μπαχαλάκια”.

    Η ίδια η Επιτροπή Εορτασμού ανακοίνωσε ότι «η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί πρέπει να λυθεί με πολιτικούς όρους και στη βάση του νοήματος της εξέγερσης του Νοέμβρη, και όχι με μέσα καταστολής». Προφανώς θεωρεί “πολιτικούς όρους” την παρέμβαση της άλλης ομάδας αναρχικών που έβγαλε τους προηγούμενους αναρχικούς εκτός Πολυτεχνείου. Μάλιστα υπάρχουν διαβεβαιώσεις ότι οι εκδιωχθέντες δεν θα κάνουν ρεσάλτο για να ανακαταλάβουν το ίδρυμα. Δεν γνωρίζω όμως αν υπάρχει και τρίτη ομάδα αναρχικών που μέσα στην αναμπουμπούλα θα προσπαθήσει να καταλάβει για λογαριασμό της το ιστορικό κτίριο του  ΕΜΠ.

    Μάθαμε να ζούμε μ’ αυτές τις “ιδιαιτερότητες”. Όχι μόνο να τις ανεχόμαστε αλλά και να κυριαρχούν ιδεολογικά στον δημόσιο διάλογο. Η βία έγινε αποδεκτή και όποιος εξέφραζε αντίθετη άποψη κινδύνευε πραγματικά και όχι μόνο από το bullying που ασκούσαν οι κατ’ επάγγελμα “της γενιάς του Πολυτεχνείου”.

    Το γεγονός όμως ότι αποδεχόμαστε την επιβολή της τάξης από μια άλλη ομάδα αναρχικών, μεγεθύνει έτι περαιτέρω το πρόβλημα. Έδειξαν ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή, σίγουρα όχι η αστυνομία. Αυτοί θα καθορίζουν εφεξής ποιος θα έχει δικαίωμα να καταθέτει στεφάνι και ποιος όχι. Ποιοι μπορούν να ταμπουρώνονται στο ιστορικό πανεπιστήμιο και κυρίως με ποια αιτήματα. Ειδάλλως θα παρεμβαίνουν. Αυτοί, όχι η αστυνομία. Το κράτος δεν έχει τον έλεγχο μιας ολόκληρης περιοχής στο κέντρο της πόλης. Δεν μπορεί να προστατέψει τον δημόσιο χώρο αλλά ούτε και τους πολίτες.

    Ολ’ αυτά μοιάζουν σουρεαλιστικά. Βγαλμένα από καλή κωμωδία. Αναρχικοί που βγάζουν άλλους αναρχικούς έξω από ένα κρατικό κτίριο. Ένα άσυλο που προστατεύεται από την Κεντρική Κυβέρνηση και την αστυνομία προκειμένου να δίδεται το δικαίωμα σε γκρουπούσκουλα να κάνουν face control σε μια παγανιστικού τύπου γιορτή μίσους, όπου το ζητούμενο είναι να καεί το σύμπαν. Μια πολιτική ηγεσία που ονειρεύεται “ρωμαλέους” φοιτητές οι οποίοι στα διαλείμματα από τα εργαστήρια θα κάνουν και τους σεκιουριτάδες. Ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα όπου ουσιαστικά δεν γίνονται μαθήματα αλλά υπάρχει μόνο σαν ορμητήριο μπαχαλάκηδων.

    Κανείς δεν μπορεί με ασφάλεια να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα σχετικά με το τι φοβάται η Δημοκρατία μας και ανέχεται τις μειοψηφίες που έχουν οδηγήσει στην απαξίωση αυτή την γιορτή μνήμης. Πράγματι η καταστολή μπορεί να οδηγήσει στην ηρωοποίηση όσων προκαλούν. Όμως αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα της δημοκρατίας μας. Η τεράστια ιδεολογική σύγχυση οδηγεί πολλούς να πιστεύουν ότι όσοι πολέμησαν ένα ανελεύθερο καθεστώς, το έκαναν για να μπορούν σήμερα οι αυτόκλητοι τιμωροί να αποφασίζουν και να διατάσσουν ποιος δικαιούται να μνημονεύει το Πολυτεχνείο και ποιος όχι.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 24/7 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Ποιο Πολυτεχνείο ζει;

    Ποιο Πολυτεχνείο ζει;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-11-17 07:40:17 | Πηγή: News247

    Το Πολυτεχνείο ζει, αλλά όχι εκεί που νομίζουν κάποιοι όψιμοι δημοκράτες. Προφανώς έχει τα χρονάκια του, τις ρυτίδες που αυλακώνουν το προφίλ του, αλλά τέλος πάντων ζει. Θα μπορούσε βέβαια να ζούσε και καλύτερα, όπως και να έχει πεθάνει με όσα έχει υποστεί από όλους εκείνους που υποτίθεται αγωνίζονται ώστε να το κρατήσουν ζωντανό, αλλά για καλή του τύχη ζούμε όλοι εμείς που κρατήσαμε τις στιγμές του στις καρδιές μας.

    Και μαζί μας ζει και το Πολυτεχνείο. Εκείνο όμως το Πολυτεχνείο που ένωσε όλους τους Έλληνες εναντίον μιας δικτατορίας. Εκείνο το Πολυτεχνείο ζει, και θα ζει όσο υπάρχουν Έλληνες που αντιστέκονται στον αυταρχισμό, στον λαϊκισμό και σε νοοτροπίες που απαξιώνουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και συμπεριφορές που περιορίζουν την ελευθερία της σκέψης και τα ατομικά δικαιώματα.

    Το... «άλλο» Πολυτεχνείο, εκείνο που σέρνεται με τις φαντασιώσεις των χαβαλέδων στην πλατεία των Εξαρχείων, που τα σπάει και τα καίει στην υγεία της επανάστασης, που έχει μετατρέψει μια εξέγερση κατά της δικτατορίας σε «πάρτι οργίων» κατά της δημοκρατίας, είναι μια κακή απομίμηση. Είναι μια φάρσα τόσο κακόγουστη και τόσο αντιαισθητική, που έχει κουράσει. Αυτό το «άλλο» Πολυτεχνείο Υπάρχει μόνο και μόνο για να έχουν δουλειά οι τζαμάδες και να πληρώνουν οι ασφαλιστικές (όσες αναλαμβάνουν το ρίσκο να ασφαλίσουν τα καταστήματα της επικίνδυνης ζώνης) τις ζημιές.

    Αν ειλικρινά οφείλουμε στην ιδέα του Πολυτεχνείου προκειμένου να αποκατασταθεί ιστορικά, είναι να υπενθυμίσουμε από πού και από ποιους ξεκίνησε ο εκφυλισμός της. Μπορεί να ενοχλεί τους «προοδευτικούς» κατ’ επάγγελμα, αλλά ο εκφυλισμός άρχισε από τις φοιτητικές παρατάξεις της Αριστεράς, που οργάνωναν και καθοδηγούσαν το φοιτητικό κίνημα, και έγινε «φιέστα» από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όταν η κυβέρνηση έδωσε χαρακτήρα σχολικής γιορτής σ’ ένα ξεχωριστό και μοναδικό γεγονός έκφρασης της νέας γενιάς κατά της δικτατορίας.

     Στην πορεία, το γεγονός της εξέγερσης, που ένωσε τους Έλληνες απέναντι στη δικτατορία, έγινε μέρος της μυθολογίας που διαμορφώθηκε στα σχολεία από το 1974 μέχρι και σήμερα. Ο θεσμικός χαρακτήρας  της επετείου αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά και τη φυσιογνωμία μιας αυθόρμητης έκρηξης δημοκρατίας που δεν είχε σκοπό να διχάσει τους Έλληνες, αλλά να ενώσει το λαό προς μια και μόνη κατεύθυνση: Στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Και συνέβαλε τα μέγιστα στα γεγονότα που ακολούθησαν. Εκεί σταματάει η σημασία της εξέγερσης και αρχίζει η διαστρέβλωση του νοήματός της. Η αντίσταση απέναντι σε μια παράνομη δικτατορική εξουσία, μερικών επίορκων αξιωματικών, πήρε τη μορφή επίσημου εορτασμού κατά του Κράτους και των Ενόπλων Δυνάμεων. Σ' αυτή τη βάση στήνεται κάθε χρόνο το πανηγύρι.

  • Λάνθιμος, εισαγωγή στο σινεμά χωρίς νόημα

    Λάνθιμος, εισαγωγή στο σινεμά χωρίς νόημα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-11-16 14:58:01 | Πηγή: News247

    Είδα τον «θάνατο του ιερού ελαφιού» και εντυπωσιάστηκα πραγματικά από τη νέα κινηματογραφική σχολή που εισάγει ο Λάνθιμος. Το  προκλητικό σινεμά χωρίς νόημα.

    Στο πρώτο μέρος της ταινίας ήταν εμφανής η ωρίμανση του σκηνοθέτη. «Ο θάνατος του ιερού ελαφιού», είναι όντως πολύ καλύτερη ταινία από τον «αστακό». Ξεπερνούσε τα σχεδόν παιδαριώδη και ατάκτως ειρημένα νοήματα του «αστακού» γύρω απ τις ανθρώπινες σχέσεις, που δημιουργούσαν οι ριπτόμενες αλληγορίες στην οθόνη για να εντυπωσιάσουν και φυσικά να κουβεντιαστούν, αναγκαστικά, όπως συμβαίνει με κάθε αλληγορία.

    Οφείλω να ομολογήσω ότι γενικώς δεν μου αρέσουν οι συμβολισμοί και οι αλληγορίες στο σινεμά, τις θεωρώ «ευκολάκια» και «σανίδες σωτηρίας» για τους σκηνοθέτες, γιατί καλύπτουν πίσω από την δημιουργία εντυπώσεων και συζητήσεων, τόσο τις ανεπάρκειες της ταινίας, όσο και την ανεπάρκεια του ταλέντου τους.

    Δεν θα σταθώ στις κριτικές των επαϊόντων για τα πλάνα στους διαδρόμους που «θύμιζαν Κιούμπρικ», ή για τον ευρυγώνιο φακό που έβλεπε τους ήρωες πάντα χαμηλότερα, ή ψηλότερα από το ύψος των ματιών τους. Τέτοια είδα αρκετά και πετυχημένα. Όμως δεν είναι τυχαίο ότι όλες σχεδόν οι κριτικές για την ταινία επιδίδονται σε τέτοιες αναφορές αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθούν στο τί επιτέλους ήθελε να πει ο ποιητής. Είτε γιατί δεν έχουν κατανοήσει το τί θέλει να πει, είτε γιατί δεν έχει τίποτα να πει.

    Δεν περίμενα φυσικά να δω στην ταινία ένα ..ελάφι. Περίμενα όμως να δω, όπως και σε κάθε έργο τέχνης, αυτό που θέλει να πει ο ποιητής, όχι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ υποκειμενικά, αλλά όπως το θέτει η ταινία. Να δω και να απολαύσω, τον τρόπο που αυτό αποδίδεται κινηματογραφικά και αισθητικά και γίνεται τέχνη. Γιατί όλα τα θέματα και τα νοήματα ίδια είναι, διαφέρει μόνο ο τρόπος που προσεγγίζονται και μετουσιώνονται σε τέχνη. Να διευκρινίσω εδώ, ότι έχω πάψει προ πολλού, σχεδόν από τα νεανικά μου χρόνια, να επιρρίπτω τις ευθύνες στην ανεπάρκεια του εαυτού μου για το «αριστούργημα» που δεν κατάλαβα, ή να θαυμάζω ό,τι δεν καταλαβαίνω.

    Θάλεγε κάποιος, γιατί ρε φίλε να θέλει να πει κάτι συγκεκριμένο; Ό,τι καταλάβει και ό,τι νιώσει ο καθένας. Συμφωνώ. Αυτό θα ήταν πολύ πιο έντιμο από τις άσχετες αναφορές στην θυσία της Ιφιγένειας. Το είπε ο ίδιος ο Λάνθιμος στην συνέντευξη του στον X. Μήτση. «Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του σεναρίου ..γρήγορα διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν πολλές ομοιότητες με την αρχική υπόθεση (της Ιφιγένειας). Νιώσαμε λοιπόν υποχρεωμένοι να κάνουμε την αναφορά, ώστε να υπάρξει ένα είδος­ διαλόγου ανάμεσα σε μια σύγχρονη ταινία κι ένα τόσο παλιό κείμενο.. κάποια θέματα στην ταινία υπάρχουν ως ερωτήματα από την αρχαιότητα..»

    Αλλά ποιά είναι τα θέματα της «Ιφιγένειας εν Αυλίδι»; Στην τραγωδία του Ευριπίδη αντιπαρατίθεται το «κοινό καλό» της εκστρατείας των ελλήνων με τη άδικη θυσία ενός αθώου κοριτσιού, η ψυχική πορεία του θύματος από τη μαύρη απελπισία ως την απόφαση της θεληματικής αυτοθυσίας, η αμφισβήτηση των θεσμών και των θείων και φυσικά το θέμα της εξουσίας με κεντρικό ερώτημα, αν το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού. Η ίδια η Ιφιγένεια αποτροπιασμένη από την αχρειότητα των ανθρώπων επιλέγει τον θάνατο. «Τι περιμένετε, λοιπόν; Ορίστε, θυσιάστε με για την Ελλάδα. Για τα λάφυρα της Τροίας ανοίξτε δρόμο..»

    Στην ταινία του Λάνθιμου ένας έφηβος, ζητώντας εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του που πέθανε στο χειρουργείο από λάθος του γιατρού, εξαπολύει με μια αυθαίρετη-μαγική(;) υπερφυσική δύναμη, ένα απροσδιόριστο κακό που δεν έχει ούτε θεϊκές ούτε κοινωνικές αναφορές και παραλύει τα πόδια των παιδιών του γιατρού απειλώντας ότι το κακό θα συνεχιστεί έως να πεθάνουν, αν ο πατέρας δεν θυσιάσει ένα παιδί του για να γλυτώσουν τα άλλα μέλη της οικογένειας του.

    Καμία απολύτως σχέση με την θυσία της Ιφιγένειας! Τα θέματα της τραγωδίας ούτε καν θίγονται στην ταινία. Οι ερμηνείες «γιατρός άρα εξουσία που έχει τον θάνατο και τη ζωή στα χέρια του», μπορούν να γίνουν απ τον καθένα μας, αλλά εξουσία και εξουσιαστικές σχέσεις δεν υπάρχουν στην ταινία. Γίνεται μεν αναφορά στο λάθος του γιατρού στο χειρουργείο, που όμως δεν αρκεί για να δικαιολογήσει όλη αυτήν την τραγική εξέλιξη. Το μόνο θέμα που διαφαίνεται είναι η εκδίκηση ενός μυστηριώδους εφήβου. Το δε μοναδικό νόημα που προκύπτει είναι η επιμελημένη πρόκληση εντύπωσης. Παρουσιάζεται δηλαδή, σε πλήρη κινηματογραφική ανάπτυξη, η αισθητική της διαφήμισης κατά την οποία η εντύπωση για το «προϊόν» είναι το ίδιο του το νόημα.

    Είναι γεγονός ότι η πλοκή στο σενάριο ξετυλίχθηκε και κορυφώθηκε άψογα δραματουργικά και  ίσως έτσι εξηγείται και το βραβείο σεναρίου. Ο Λάνθιμος επιλέγει πάντα ένα προκλητικό σενάριο, μια προκλητική ιδέα, αλλά το τελικό προϊόν είναι μια ιστορία για την ιστορία, μια πρόκληση για την πρόκληση. Θα ήταν πολύ πιο έντιμη και αποδεκτή μια ταινία με θέμα την εκδίκηση παρά να παρουσιάζεται βαρύγδουπα και πομπωδώς ως «ο θάνατος του ιερού ελαφιού» μιας σύγχρονης Ιφιγένειας που δεν υπάρχει. Δεν ψάχνω για κοινωνικά και πολιτικά νοήματα και έχω δει πολλές ταινίες με ασήμαντα νοήματα. Καμία όμως χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Από αυτήν την άποψη το εγχείρημα του Λάνθιμου που εισάγει μια νέα σχολή, ένα προκλητικό σινεμά χωρίς νόημα, αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον.

  • Όχι άλλο 'τι κάνει το κράτος'

    Όχι άλλο 'τι κάνει το κράτος'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-16 14:37:04 | Πηγή: News247

    Αν έχεις ζήσει -ακόμη και ως νήπιο- περισσότερο από μια δεκαετία στη χώρα της “φαιδράς πορτοκαλέας” αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι το κράτος δεν κάνει τίποτε και συμβιβάζεσαι με την πραγματικότητα. Ο πατερναλισμός εξαντλείται σε τετριμμένα θέματα και απαγορεύεται αν υπάρχει υπόνοια πολιτικού κόστους. Οι πολίτες από την άλλη μεριά που με μεγάλη ευκολία καταγγέλλουν το ανύπαρκτο κράτος κατόπιν εορτής, αδιαφορούν ή συμβιβάζονται με όσα εγκληματικά συμβαίνουν γύρω τους πριν συμβεί “το κακό”.

    Ο Πρωθυπουργός μένοντας συνεπής στις πρακτικές όλων των προηγούμενων Πρωθυπουργών, εξήγγειλε χθες ότι “Θα υπάρξει εμπεριστατωμένη έρευνα για να καταλήξουμε στις αιτίες της τραγωδίας ώστε να μην ξαναζήσουμε παρόμοια καταστροφή”. Ας μην βαυκαλιζόμαστε όμως. Τίποτε δεν θα συμβεί. Η πρωθυπουργική εξαγγελία θα θαφτεί κάτω από τα χαλάσματα της αθάνατης ελληνικής γραφειοκρατίας. Άσε που μέχρι να ξανασυμβεί μια ανάλογη τραγωδία και να θυμηθούμε ξανά να καταμερίσουμε ευθύνες, ο Τσίπρας δεν θα είναι πιθανότατα πρωθυπουργός. Ουδείς θα αναζητήσει τότε ευθύνες για τα όσα εξήγγειλε, όπως δεν κάνει σήμερα με όλους τους προηγούμενους και τις υποσχέσεις τους. 

    Δεδομένου λοιπόν ότι το κράτος δεν κάνει τίποτε, η αγαπημένη ερώτηση των οργισμένων πολιτών απαντάται εύκολα. Μόλις όμως η οργή περάσει θα πρέπει κανείς να αναλογιστεί γιατί αυτό το σπάταλο κράτος που απομυζά σχεδόν το ήμισυ του εγχώριου παραγόμενου πλούτου, δεν κάνει τίποτα για κανένα θέμα;

    Κατά βάση διότι υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Οι αγανακτισμένοι, με την αδράνεια του κράτους, πολίτες αγανακτούν επίσης αν το κράτος αποφασίσει να πάρει στα σοβαρά το ρόλο του και κατεδαφίσει τα αυθαίρετα κτίσματα που πιθανώς να ευθύνονται για τη χθεσινή καταστροφή. Αυτό το γνωρίζουν οι κυβερνώντες σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο. Δεν είναι κορόιδα για να τα βάλουν με τους πολίτες-ψηφοφόρους.

    Ακόμη χειρότερα, οι τοπικές κοινωνίες ανέχονται τις παρανομίες χωρίς να αντιδρούν. Πέρα από την αυτονόητη υποχρέωση του κράτους να προστατεύει το δημόσιο χώρο και να απαγορεύει σε καταπατητές να χτίζουν όπου θέλουν, οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες οφείλουν να νοιάζονται για τις αυθαίρετες οικοδομές. Ιδίως αν έχουν υπόνοιες ότι οι κατασκευές αυτές θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια. Το κράτος άλλωστε με προκλητικό τρόπο έχει εκχωρήσει στις πολεοδομίες το εξωφρενικό δικαίωμα να μην κινούνται αυτεπαγγέλτως ούτε σε ακραίες παρανομίες, αν προηγουμένως δεν υπάρξει καταγγελία.

    Ουδείς από τους αγανακτισμένους διαμαρτυρήθηκε με την ψήφο του για το γεγονός ότι στα 18 χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη πλημμύρα, έχει υλοποιηθεί μόνο ένα αποχετευτικό έργο, το οποίο μάλιστα η δημοτική αρχή Μεγάρων χαρακτήρισε ανεπαρκές αλλά δεν φρόντισε να υλοποιήσει ένα καινούριο! Η κοινωνία των πολιτών δεν πρέπει να εξαντλεί τις δράσεις της σε μικροκομματικές φιέστες όπως να σηκώνει μπάρες στα διόδια και να γιαουρτώνει στις παρελάσεις. Αν οι πολίτες δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε την τοπική αυτοδιοίκηση, είναι μάταιο να αναζητούν ευθύνες κατόπιν εορτής. Οι πολιτικοί έχουν τρομερή τεχνογνωσία στο να μεταφέρουν τις ευθύνες μέχρι να κουραστεί ο κόσμος και να αποδεχτεί ότι τελικά δεν έφταιγε κανείς.

    Ήδη άλλωστε ακούσαμε ότι δεν φταίει κανείς αλλά ο “κακός μας ο καιρός”. Η Υπεύθυνη Πολιτικής Προστασίας της περιφέρειας Αττικής ακόμη και μετά από την βιβλική καταστροφή, υπερασπίστηκε του πορίσματος που εξέδωσε το συντονιστικό όργανο πολιτικής προστασίας και σύμφωνα με το οποίο “οι υπηρεσίες της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικής Αττικής είναι έτοιμες να ανταποκριθούν στις επερχόμενες συνθήκες της Χειμερινής Περιόδου” διαπιστώνοντας ότι “η στενή συνεργασία των αρμόδιων φορέων θα θωρακίσει  κατάλληλα την περιοχή ενόψει της αντιπλημμυρικής και αποχιονιστικής περιόδου”.

    Άλλωστε η μόνιμη επωδός μιας καταστροφής συνίσταται στο ότι “δεν είναι η ώρα για αναζήτηση ευθυνών”. Το τελετουργικό αυτό κρατά μερικές ημέρες μέχρι να ξεχαστεί η τραγωδία ή να μας χτυπήσει μια νέα. Μετά, ούτως ή άλλως ουδείς αποδίδει ευθύνες. Η υπερβολή της άσκησης μικροπολιτικής πάνω από πτώματα που συμβαίνει στη χώρα για δεκαετίες ,μας οδήγησε στην πλήρη άρνηση. Είναι η ώρα να αναζητηθούν ευθύνες αλλά δεν είναι ώρα για μικροπολιτική. Οι πολίτες είναι οργισμένοι και αναζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που καθώς δεν δοθούν τώρα, που το θέμα είναι επίκαιρο, δεν θα δοθούν ποτέ. Όπως έγινε όλες τις προηγούμενες φορές. Η μόνη ξεκάθαρη απάντηση παραμένει η απάντηση στο ερώτημα “τι κάνει το κράτος’. Φυσικά τίποτα…

  • Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε

    Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-16 14:13:47 | Πηγή: News247

    Εδώ και χρόνια, συνήθως μετά από φονικές πλημμύρες, τα ΜΜΕ και οι διάφοροι φορείς της διοίκησης θυμούνται τους ειδικούς. Τους φωνάζουν λοιπόν, τους ρωτάνε “γιατί”, και τάχα μου καταγράφουν τις απαντήσεις τους. Και μετά υποτίθεται ότι οι κάθε είδους υπεύθυνοι, εμπειρογνώμονες, υπηρεσιακοί παράγοντες, σύμβουλοι, δήμαρχοι, περιφερειάρχες και υπουργοί, λαμβάνουν υπόψιν όσα είπαν οι επιστήμονες και παίρνουν τα μέτρα τους για να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία.

    Η θέση των ειδικών λοιπόν, που καταγράφουμε και ξανακαταγράφουμε επί δεκαετίες, ήταν και είναι σαφής: Να μην μπαζώνονται τα ρέματα, για να μην εμποδίζεται η αποροή των υδάτων και η έξοδος των χειμάρρων προς τη θάλασσα. Αλλά είτε τα είπαν είτε όχι, είναι ένα και το αυτό για τους “αρμόδιους” . Από το ένα αυτί τους μπαίνουν και από το άλλο τους βγαίνουν, και το ένα μπάζωμα ακολουθεί το άλλο.

    Μπαζωμένο το ρέμα του Αγίου Γεωργίου, που διασχίζει τον Ασπρόπυργο και καταλήγει στη θάλασσα. Μπαζωμένο το ρέμα του Αγίου Ιωάννη ειδικά στην Γκορυτσά. Μπαζωμένο και το ρέμα της Αγίας Αικατερίνης στη Μάνδρα. Αλλά βασικά, μπαζωμένα μυαλά. Γιατί δεν διδασκόμαστε!

    Για “βιβλικό κατακλυσμό με 18 νεκρούς” έγραφαν οι εφημερίδες στις 3 Νοεμβρίου του 1977 συμπληρώνοντας ότι ο Πειραιάς έμοιαζε “Βομβαρδισμένη πολιτεία” και πως υπήρχε “παντού πένθος και καταστροφή”. Παρόμοιες είναι και οι αναφορές για τις μεγάλες πλημμύρες του 2002 ή του 2004 ή ακόμα του 2014 όπου σημειωνόταν ότι “πολλοί δρόμοι πρώτα στη Δυτική Αττική και έπειτα στη Δυτική Αθήνα μετατράπηκαν σε ποτάμια που πλημμύρισαν υπόγεια, ισόγεια σπίτια και γκαράζ”.

    “Το ευτυχές της όλης υπόθεσης” έγραφαν τότε “είναι ότι ήταν η πρώτη από τη σειρά ιστορικών φθινοπωρινών καταιγίδων στην Αττική στην οποία δεν θρηνήσαμε ανθρώπινα θύματα”. Κάτι που δυστυχώς δεν αποφεύχτηκε αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα να μετράμε και πάλι νεκρούς σε ένα ακόμα επεισόδιο ενός χρονικού προαναγγελθέντος εγκλήματος που συνεχίζεται επί δεκαετίες προς δόξαν της αυτοδιοίκησης, των κυβερνήσεων που πέρασαν και βασικά όλων των “αρμοδίων” που παρίσταναν όλα αυτά τα χρόνια ότι συσκέπτονται χωρίς να σκέπτονται.

    Πρωτοδημοσίευτηκε στο 'Έθνος"

  • Να μη σκοτώσει ο φόβος την ανθρωπιά

    Να μη σκοτώσει ο φόβος την ανθρωπιά

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χαράλαμπος Πουλόπουλος | Ημερομηνία: 2017-11-15 17:05:08 | Πηγή: News247

    Σκόπιμες διαστρεβλώσεις, απόκρυψη στοιχείων, ψευδείς αναφορές, όπως αυτή περί αύξησης της εγκληματικότητας την τελευταία διετία, υπερπροβολή μεμονωμένων γεγονότων γίνονται εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης με στόχο πολιτικά και οικονομικά οφέλη.

    Καθώς το θερμόμετρο της πολιτικής αντιπαράθεσης ανεβαίνει, μένει κανείς έκπληκτος από την ευκολία με την οποία κάποιες πλευρές κάνουν ακραίες τοποθετήσεις,  πλειοδοτώντας υπέρ της ενίσχυσης της τιμωρητικότητας, της αστυνομοκρατίας και της καταστολής με εκδικητικές πρακτικές, ενάντια σε κάθε έννοια κοινωνικού κράτους δικαίου που διεκδικεί ισότιμη συμμετοχή στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η αναγωγή μεμονωμένων περιστατικών σε γενικό κανόνα έχει στόχο τη διάχυση του φόβου στη ελληνική κοινωνία, ώστε κάθε πολίτης να «μολυνθεί» από αυτόν, και να δικαιολογηθεί στη συνέχεια η οπισθοδρόμηση σε πολιτικές και πρακτικές άλλων εποχών.

    Η επανάληψη, για παράδειγμα, της είδησης, ότι με το νόμο Παρασκευόπουλου κυκλοφορούν ελεύθεροι 3.000 δυνητικοί δολοφόνοι στοχεύει στο να δημιουργήσει ένα διαρκές αίσθημα κινδύνου και απειλής στους πολίτες,  φέρνοντας στην επιφάνεια τον φόβο του θανάτου. Όσοι διασπείρουν και εκμεταλλεύονται αυτήν την «είδηση» θα παρουσιαστούν στο μέλλον ως προστάτες απέναντι στους κινδύνους που οι ίδιοι κατασκεύασαν.  Μετά την υπόθεση του διασυρμού των εξαρτημένων οροθετικών γυναικών ως «υγειονομικής βόμβας» στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας και του στιγματισμού προσφύγων και μεταναστών ως εγκληματιών, η Ιστορία θα επαναληφθεί.

    Φυσικά αυτοί που επιτίθενται στον νόμο αποσιωπούν το γεγονός ότι στις φυλακές  η προσβολή της αξιοπρέπειας και η στέρηση των δικαιωμάτων αποτελούσε  καθημερινό φαινόμενο, εκθέτοντας διεθνώς  την Ελλάδα. Από το 2011 η χώρα έχει 33 καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) για παραβίαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με το οποίο ορίζεται ότι "κανένα πρόσωπο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία. Ούτε ίχνος ντροπής για την απαξίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος ούτε λόγος για το κόστος των τριών εκατομμυρίων ευρώ που χρειάζεται να επωμισθεί  το ελληνικό κράτος για αποζημιώσεις στους παθόντες και  δικαστικά έξοδα.

    Κυρίως, όμως, οι υπέρμαχοι τέτοιων θέσεων και μεθόδων αποσιωπούν το γεγονός ότι τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών σκληρής λιτότητας έχει διαρραγεί το σύστημα προστασίας των δικαιωμάτων και ελευθεριών και τίθεται σε αμφισβήτηση η ίδια η αξία του ανθρώπου. Και εννοείται πως, πάνω από όλα, αποσιωπούν και το δικό τους μερίδιο ευθύνης σε αυτό.

    Συγκαλύπτουν επίσης το γεγονός ότι ο αριθμός των ανθρώπων που δυστυχούν λόγω ένδειας αυξάνεται μαζί με το φαινόμενο της συσσώρευσης του πλούτου στους λίγους και ότι το τίμημα της κοινωνικής ανισότητας είναι η δημιουργία μιας αυξανόμενης κοινωνικής παθολογίας που οδηγεί στον κοινωνικό αποκλεισμό μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

    Αποσιωπούν τέλος το γεγονός ότι τα επόμενα χρόνια η ανισότητα θα μεγαλώσει και η ο αγώνας για επιβίωση θα γίνει σκληρότερος, με τους όρους διαβίωσης μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού να επιδεινώνονται και την ταπείνωση και την απογοήτευση να κυριαρχούν.

    Θέλουν με κάθε τρόπο να επικρατήσει ο φόβος, η δυσπιστία, η καχυποψία και η παράνοια για να έχουν πολιτικό ρόλο. Για αυτό και δεν διστάζουν να παραποιούν την αλήθεια και να στοχοποιούν όσους προασπίζονται την ανθρωπιά, την ένταξη και την κοινωνική συνοχή.

    *Ο Χαράλαμπος Πουλόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στο  Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

  • Μαγικό! Εισπράττουν λιγότερα, τους μένουν περισσότερα να μοιράσουν

    Μαγικό! Εισπράττουν λιγότερα, τους μένουν περισσότερα να μοιράσουν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-15 11:35:25 | Πηγή: News247

    Το πώς γίνεται να υπάρχει ταυτόχρονα υστέρηση στα έσοδα του προϋπολογισμού και η Κυβέρνηση να διαθέτει πλεόνασμα προς διανομή, είναι δυσνόητο για πολλούς συμπολίτες μας. Η εξήγηση ωστόσο είναι σχετικά απλή, όμως πρακτικά επιβεβαιώνει τους φόβους όσων εκτιμούν ότι σύντομα δεν θα υπάρχουν φορολογούμενοι για να στηρίξουν τις επιδοματικές διαθέσεις της Κυβέρνησης.

    Ο αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών κος. Γ. Χουλιαράκης σε μια προσπάθεια να ανασκευάσει όσα κυνικά είχε πει την προηγούμενη εβδομάδα για την μεσαία τάξη, δήλωσε χθες ότι η υπερφορολόγηση θα διορθωθεί, όμως οι πληγές από τις επιλογές του οικονομικού επιτελείου ίσως χρειαστούν πολλά χρόνια για να επουλωθούν.

    Θα μπορούσε βεβαίως κανείς να πει ότι δεν υπάρχει αστοχία στα φορολογικά έσοδα του κράτους ή ακόμη και να αρνηθεί το ενδεχόμενο της φορολογικής κόπωσης των Έλληνων, λέγοντας απλά ότι η Κυβέρνηση έβαλε πολύ ψηλά τον πήχυ. Ακόμη και έτσι να είναι, η συμφωνία με την Τρόικα έγινε στη βάση αυτών των δεδομένων αλλά η Κυβέρνηση κατάφερε να εισπράξει 2,265 δισ. ευρώ λιγότερα από ότι υπολόγιζε. Υπήρχε μόνον ένας τρόπος να διατηρήσει το θηριώδες πλεόνασμα που απλόχερα μοίρασε προχθές ο Πρωθυπουργός. Να συγκρατήσει τις δημόσιες δαπάνες.

    Όπερ και έκανε. Κατά το ίδιο διάστημα (Ιανουαρίου-Οκτωβρίου2017) οι δαπάνες του κράτους ήταν μειωμένες κατά 2,940 δισ. ευρώ και πρακτικά “εξαφάνισαν” το όποιο πρόβλημα προέκυψε από την αστοχία στην είσπραξη. Το αποτέλεσμα ήταν πλεονασματικό.

    Αν όμως η διαχείριση των οικονομικών μιας χώρας ήταν τόσο απλή υπόθεση, ουδείς θα είχε ανάγκη τις εξειδικευμένες γνώσεις οικονομολόγων. Με τον ίδιο τρόπο άλλωστε τα βγάζει πέρα ένα νοικοκυριό ή μία επιχείρηση. Όταν δεν έχει χρήματα δεν ξοδεύει. Οι Κυβερνητικές επιλογές όμως επηρεάζουν ένα σύνθετο πλέγμα από ισορροπίες που αποτελούν την εθνική οικονομία.

    Σε ένα περιβάλλον ύφεσης, όπως αυτό που βιώνει η χώρα κατά την τριετία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η επιβολή υψηλής φορολογίας επιδεινώνει περαιτέρω τις προοπτικές της οικονομίας που βρίσκεται σε περιβάλλον ύφεσης. Οι επιχειρήσεις είναι απρόθυμες να επενδύσουν ακόμη και στην περίπτωση που υπάρχουν κεφάλαια προς επένδυση. Οι ίδιες οι τράπεζες αναφέρουν ότι οι λιγοστές επιχειρήσεις που θα ήθελαν να δανειοδοτήσουν και πληρούν τα κριτήρια, δεν επιθυμούν να λάβουν τραπεζικό δανεισμό, αποθαρρημένες από το κόστος δανεισμού, την υψηλή φορολογία και τις επιπτώσεις που έχει στην κατανάλωση.

    Με τις τραπεζικές κάνουλες πρακτικά κλειστές και τις άμεσες ξένες επενδύσεις να είναι ανύπαρκτες (η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την αύξησή τους, η οποία ωστόσο βασίζεται αποκλειστικά στην πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων, την οποία προηγουμένως πολεμούσε), η μόνη ελπίδα για επενδύσεις και ενίσχυση της κατανάλωσης προέρχεται αποκλειστικά από τις δαπάνες του δημοσίου. Αυτές τις δαπάνες “κούρεψε” για να συντηρήσει το αφήγημα του υψηλού πλεονάσματος.

    Και δεν θα διστάσει να το ξανακάνει αν παραστεί ανάγκη. Το ξεκαθάρισε επίσης χθες ο κος Χουλιαράκης. «Να θυμίσω ότι το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θεωρεί ότι δεν υπάρχει πια χώρος περαιτέρω συμπίεσης των πρωτογενών λειτουργικών δαπανών του δημοσίου. Εγώ διαφωνώ. Εγώ νομίζω ότι υπάρχει», είπε χαρακτηριστικά ο Υπουργός προετοιμάζοντάς μας για τη συνέχεια.

    Με αυτό το μίγμα υπερφορολόγησης και διαρκούς περικοπής δαπανών η Κυβέρνηση πετυχαίνει δύο πράγματα. Πρώτον υλοποιεί την περιβόητη αναδιανομή του πλούτου. Είναι πρωτοφανές το γεγονός ότι για πολλούς επαγγελματίες, η αύξηση του τζίρου έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση των κερδών ως συνέπεια των παράλογων συντελεστών και της δαιδαλώδους νομοθεσίας. Είναι βέβαιο ότι κάτι ανάλογο δεν έχει συμβεί ποτέ σε κάποια καπιταλιστική κοινωνία. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό αντικίνητρο παραγωγικότητας.

    Δεύτερον στερεί την οικονομία από τα μοναδικά κεφάλαια που μπορούν να την τονώσουν. Ο αγαπημένος Κέυνς υποστήριζε ότι “για να σωθεί η οικονομία, το Κράτος πρέπει να προσλαμβάνει έναν εργάτη για να ανοίγει μια τρύπα και ένα άλλο εργάτη για να την κλείνει”. Το δικό μας κράτος παίρνει συμβασιούχο για να ανοίξει την τρύπα, δεν προλαμβάνει εργάτη για να κλείσει την τρύπα, δίνει και στους δύο επίδομα φτώχειας και εν συνεχεία τους υπερφορολογεί με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο..

    Η ομολογία της σκοπιμότητας όλων αυτών των επιλογών δεν αθωώνει βέβαια το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης. Τουναντίον καθιστά σαφές ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν την επάρκεια να αντιληφθούν ή ακόμη και να προβλέψουν τις συνέπειες των πολιτικών τους. Οι ίδιοι άλλωστε παραδέχονται κυνικά τις επιλογές τους και ενίοτε κομπάζουν γι’ αυτές δικαιολογώντας τες με ιδεολογικούς όρους. Τώρα προέχει το πλεόνασμα και η μοιρασιά του. Η ανάκαμψη της οικονομίας μπορεί να περιμένει.

  • Ο καλύτερος φίλος του ΣΥΡΙΖΑ

    Ο καλύτερος φίλος του ΣΥΡΙΖΑ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-15 11:35:25 | Πηγή: News247

    Η αλήθεια είναι ότι το κυβερνών κόμμα έχει πολλούς “φίλους” και ιδίως στην αντιπολίτευση. Γιατί είναι πολλοί εκείνοι που, ενώ -θεωρητικά- το αντιμάχονται, στην πράξη το ενισχύουν, στηρίζοντας τις τακτικές του και ενισχύοντας τις αφηγήσεις του.

    Ο Σταύρος Θεοδωράκης για παράδειγμα, όταν διεκδικεί την ηγεσία της κεντροαριστεράς χωρίς να τολμάει να πει καν αυτή τη λέξη, λες και έχει πολύ μπούκοβο και θα τον κάψει, και καταφεύγει σε ρήσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου γιατί ο ίδιος αδυνατεί να μιλήσει για “μετάπτωσιν των βαρών από τας απόρους τάξεις” με τα δικά του λόγια, πολύ περισσότερο αδυνατεί να προτείνει μέτρα για αυτή την “μετάπτωσιν”, αποκαλύπτεται... φίλος της κυβέρνησης.

    Ο έτερος διεκδικητής μέχρι πρότινος της ηγεσίας της κεντροαριστεράς Γιώργος Καμίνης είναι επίσης καλός φίλός της κυβέρνησης. Γιατί οι δηλώσεις του, που ανταποκρίνονται τόσο εμφανώς στο πλαίσιο που κάθε φορά θέτει ο πρόεδρος της ΝΔ, σε συνδυασμό με το ότι έχει εγκαταλείψει ξυλάρμενη την πρωτεύουσα, επιτρέπουν σε κάθε υπουργό έτοιμο για αναδόμηση να εμφανίζεται ως κυβερνητικό στέλεχος με άποψη, έργο και ουσιαστική πολιτική παρέμβαση.

    Φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ εξ αντικειμένου είναι και όλοι αυτοί οι βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ που γυρνούν από κανάλι σε κανάλι μηρυκάζοντας προκατασκευασμένες ατάκες κατά προτίμηση για την “ανομία”, μην έχοντας ούτε λέξη να πουν για τη μεγαλύτερη “ανομία” των τελευταίων επτά χρόνων, την διαιώνιση της λιτότητας και την κατάργηση κάθε κοινωνικής προστασίας.

    Ο μεγαλύτερος όμως φίλος του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης είναι ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης που επανέφερε και μάλιστα με τον χειρότερο για την παράταξή του τρόπο τη συζήτηση στις offshore και τη σύζυγο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

    Ενώ δηλαδή ήταν δεδομένο ότι ο πρόεδρος της ΝΔ ήθελε να φύγουν οι προβολείς της δημοσιότητας από το οικογενειακό του περιβάλλον και έκανε ό,τι μπορούσε για να μην υπάρξουν -ή να υπάρξουν οι λιγότερες δυνατές- τηλεοπτικές αναφορές στους φορολογικούς παραδείσους και τα Paradise Papers, ο κ. αντιπρόεδρος, εμφανίστηκε να δηλώνει ότι η φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή των ελίτ είναι και νόμιμη και ηθική.

    Μια μέρα μετά τις πρωθυπουργικές εξαγγελίες για το κοινωνικό μέρισμα και ενώ η ΝΔ προσπαθούσε -ασθμαίνοντας και χωρίς επιτυχία- να προβάλει την “ευρωπαϊκή παρουσία” του προέδρου της, ο (ακόμα) αντιπρόεδρος δήλωσε ότι “έτσι [με off shore και φοροαποφυγή] δουλεύει το παγκόσμιο σύστημα” και αυτό διότι “στον παγκόσμιο καπιταλισμό όσο οι κυβερνήσεις αυξάνουν τους φόρους, κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν να γλιτώσουν αυτή τη λεηλασία των εισοδημάτων τους από τις κυβερνήσεις”.

    Δεν είπε ψέματα ο κ. Γεωργιάδης. Την αλήθεια των ελίτ μας μετέφερε. Αλλά όπως ο ίδιος ως καθηγητής της ρητορικής και της στρεψοδικίας γνωρίζει, το κόμμα του αυτήν την αλήθεια ήθελε να κρύψει, και τις... οικογενειακές σχέσεις της ηγεσίας του με τις ελίτ, τις απόψεις και τις πρακτικές τους, ήθελε να αποσιωπήσει. Αλλά ο (ακόμα) αντιπρόεδρος είχε άλλους στόχους.

    Αυτή η διαφορετική από τους “φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές” της ΝΔ τακτική και στρατηγική είναι που κάνει τον κ. Γεωργιάδη τον καλύτερο φίλο του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους νεοδημοκράτες... καλούς φίλους της κυβέρνησης. 

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Τα αφορολόγητα και οι αφόρητοι αφορισμοί

    Τα αφορολόγητα και οι αφόρητοι αφορισμοί

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-11-15 11:35:25 | Πηγή: News247

    Της Γιώτας Μιχαλοπούλου*

    Από το Lux Leaks στα Panama Papers ως και τα πρόσφατα Paradise Papers, η γραμμή άμυνας-επίθεσης όσων τα ονόματα αποκαλύπτονται σε off shore εταιρίες αρχίζει με σχόλια έκπληξης για να καταλήξει σε απειλές και προσωπικές επιθέσεις, συχνά εναντίον όσων δημοσιεύουν πρακτικές και πρωταγωνιστές φορο-αποφυγής. Σε αυτό που αποτυγχάνουν όλοι και μαζί με αυτούς τα φορολογικά συστήματα και σε χώρες-μέλη της Ε.Ε., είναι να υπάρξει ένας αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου, ένα αυστηρό πλαίσιο διαφανούς λειτουργίας αυτών των υπεράκτιων εταιριών και χαρτογραφημένες οι διαδρομές δισεκατομμυρίων ευρώ, με τα απαραίτητα και καθαρά φορο-παραστατικά.

    Τα Paradise Papers δεν αποκάλυψαν τίποτα καινούργιο, ή κάτι πρωτοφανές και άγνωστο. Τα Lux Leaks το 2014 μας έδειξαν με ποιους τρόπους ο αγαπητός πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, ως πρωθυπουργός στο Λουξεμβούργο, ενθάρρυνε και φιλοξενούσε με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους κεφάλαια πολλών εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ που οι ιδιοκτήτες τους τα ήθελαν... "αόρατα". Είτε για να μην πληρώσουν το φόρο που τους αναλογεί, να μη συνεισφέρουν δηλαδή τον οβολό τους και αυτοί στο δημόσιο κορβανά όπως όλοι μας, είτε για να μην αποκαλύψουν "πόθεν έσχες 80 εκατομμύρια ευρώ;" Ο Γιούνκερ παραμένει πρόεδρος της Κομισιόν, τον οποίο και κυνηγούμε οι δημοσιογράφοι για να μας δώσει μία αποκλειστική συνέντευξη για το πως θα καταπολεμηθεί πχ η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα. (λολ, ε;)

    Kαι πέρασαν τα Lux Leaks και μικρή μερίδα των εγχώριων ΜΜΕ ασχολήθηκε και ήρθαν τα Panama Papers, το 2016, με άλλα ωραία νέα. Και με αποκαλύψεις ελληνικού ενδιαφέροντος. Μάθαμε για παράδειγμα, για την Eurobank, για γνωστούς επιχειρηματίες και δημοσιογράφους και πολλά άλλα πρόσωπα που έχουν μία αδυναμία στις... υπεράκτιες εταιρίες. Σεισμός και ταραχή και στο ευρωκοινοβούλιο που πέφτει από τα σύννεφα ξανά.

    Οι μήνες περνούν και κάποια εκατομμύρια έγγραφα που διαρρέουν από μία δικηγορική εταιρία, εκθέτουν ξανά τους γνωστούς-αγνώστους. Αυτήν την ελίτ, είτε πολιτική, είτε οικονομική, είτε επιχειρηματική, είτε καλλιτεχνική που μπορεί νόμιμα να ιδρύσει μία off shore εταιρία, με αντικείμενο και πεδίο δραστηριότητας το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ, με έδρα σε εξωτικούς και μη προορισμούς και να περάσει στην TIPOTA INC μερικά εκατομμύρια ευρώ, αφορολόγητα. Και αγνώστου προελεύσεως.

    Αυτές οι αποκαλύψεις, τα γνωστά Paradise Papers που έφθασαν στα χέρια δημοσιογράφων της Suddeutsche Zeitung, αγγίζουν από τη βασίλισσα Ελισάβετ, έως τον λατρεμένο από τα MME πρωθυπουργό του Καναδά, τον τόσο ανθρώπινο και προσιτό Τζάστιν Τριντό, από τον ακτιβιστή Bono, έως τον Τραμπ και από πολυεθνικές, σαν την Apple και τη Nike έως και τράπεζες. Και φυσικά και ελληνικές τράπεζες και συνολικά 130 πρόσωπα ελληνικού ενδιαφέροντος.

    Και όπως οφείλουμε να κάνουμε σε πολλές περιπτώσεις όπου αναζητούμε τον 'Ελληνα πρωταγωνιστή και ασφαλώς λειτουργώντας δημοσιογραφικά, αρχίζουμε να ερευνάμε. Διότι αυτό είναι -μεταξύ άλλων- η δημοσιογραφία. Κι αυτό οφείλουν και οφείλουμε όλοι να το γνωρίζουμε. Και πρώτοι οι δημοσιογράφοι. Ακόμα και αυτοί που μετά από χρόνια δημοσιογραφικής πορείας επέλεξαν να βρίσκονται στην πλευρά την οποία οφείλει ο τύπος να ελέγχει: την εξουσία, την πολιτική εξουσία. Και οι δημοσιογράφοι πρέπει να μάθουν απαιτούν να λειτουργούν σε περιβάλλον ελευθερίας. Τόσης και τέτοιας ελευθερίας που να ενοχλεί. Η δημοσιογραφία πρέπει να τους ενοχλεί. Ολους.

    Λυπάμαι (#not) που οι αποκαλύψεις των Paradise Papers για την off shore συζύγου του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας ενόχλησαν την εκπρόσωπο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έφθασε στο σημείο να πει ότι είμαστε, ότι είμαι παραλήπτης "διανομής copy paste από το Μαξίμου". Ότι δηλαδή έτσι λειτούργησα δημοσιογραφικά, όταν μεταδώσαμε μαζί με άλλους δημοσιογράφους τις έρευνες από τα αρχεία της Appleby και σε ταυτόχρονη μετάδοση με δεκάδες άλλα μέσα από τον κόσμο. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε αν υπήρξαν αντίστοιχα σχόλια για τους δημοσιογράφους της Suddeutsche Zeitung, των New York Times, του Guardian, του BBC, του NBC, της Le Monde, των Irish Times και πολλών άλλων.

    Ίσως όμως αυτή η ενόχληση να εξηγείται τελικά -εν μέρει- από τον ίδιο τον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας που περιέγραψε τη φορο-αποφυγή ως "φυσική διεργασία στον καπιταλισμό, όπου πάντα οι άνθρωποι θα προσπαθούν να γλιτώσουν τα λεφτά τους". Μία φυσική διεργασία που πρέπει όμως να μένει... μεταξύ μας.

    Ωστόσο αν (και) το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ψάχνει ποια πρέπει να είναι η θέση του για ένα θέμα με αφορμή το οποίο ευρωβουλευτές ζήτησαν τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τις αποκαλύψεις των Paradise Papers, καλό θα ήταν να κοιτάξει εντός του, αντί να "επενδύσει" σε πυρά κατά δημοσιογράφων και κατηγορίες για κατά παραγγελία δημοσιογραφία.

    Και να ακούσει ίσως τη φωνή του τομεάρχη εξωτερικών του κόμματος που θεωρεί "κατακριτέο μια δημοσιογραφική έρευνα να υφίσταται μομφή γιατί παραθέτει τα γεγονότα".

    *Γιώτα Μιχαλοπούλου: Γεννήθηκε στην Αθήνα, τελείωσε δημόσιο λύκειο, σπούδασε Ιστορία Τέχνης και, πριν πάρει το πτυχίο της, συνειδητοποίησε ότι ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός μάλλον την είχε ρίξει σε λάθος δρόμο. Προτίμησε τελικά τη δημοσιογραφία, αρχίζοντας από το ραδιόφωνο και τον ΩΧ-FM, κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ. Μετά από το ταξίδι στα ερτζιανά βρέθηκε στην τηλεόραση και το Star Channel ως ρεπόρτερ. Ως ρεπόρτερ παρέμεινε εκεί, αν και πολύ γρήγορα άρχισε ταυτόχρονα να παρουσιάζει και τα πρώτα της δελτία ειδήσεων. Από το Star Channel πήρε την πρώτη μεταγραφή της στην ΕΤ2 κάνοντας τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και προσπαθώντας –μάταια- να παραμείνει παράλληλα και ρεπόρτερ. 5 χρόνια μετά βρίσκεται πλέον στη ΝΕΤ παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και στη συνέχεια εμφανίζεται στην τηλεοπτική συχνότητα του ΑΝΤ1 και τα κεντρικά δελτία. Τέλη του 2011 μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, βάζοντας μία άνω τελεία στην επαγγελματική της πορεία ως δημοσιογράφος. 5 χρόνια μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και ξανα-αρχίζει από εκεί που ξεκίνησε: ραδιόφωνο. Ραδιόφωνο 247, στους 88,6.

  • Καταπράσινες ιστορίες της κρίσης

    Καταπράσινες ιστορίες της κρίσης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-14 12:27:14 | Πηγή: News247

    Ας αφήσουμε στην άκρη τα ανέκδοτα όπως ότι ο... Ζορό Ψωμιάδης προσήλθε στις κεντροαριστερές κάλπες συνεισφέροντας στην “ανανέωση” ή την “επανεκκίνηση” ή τον “επαναπροσανατολισμό” ενός νέου φορέα που δεν είναι και τόσο νέος και για την ώρα δεν έχει αποφασίσει τι θα κάνει στη ζωή του.

    Και ας αρχίσουμε να βλέπουμε την ουσία: η ψήφος όσων έφτασαν στις κάλπες και ιδίως όσων δήλωσαν ότι θέλουν να συμμετέχουν και στο μέλλον στις διαδικασίες του φορέα, καταγράφεται πρώτα απ' όλα σαν “όχι” στους “νεοκεντρώους” και τους “ακροκεντρώους”, δηλαδή στον Καμίνη και τον Θεοδωράκη.

    Με άλλα λόγια, αποδείχτηκε -παρά τα όσα λέγονταν και γράφονταν- ότι δεν ήταν ελκτικές υποψηφιότητες και δεν αφορούσαν παρά μικρό (πραγματικό) τμήμα του χώρου, καθώς υποστηρίχτηκαν κυρίως από τμήματα της ελίτ, καναπεδάτους ψηφοφόρους, και κάποιους ευαίσθητους στην ακροκεντρώα ρητορική “ανεξάρτητους φιλελεύθερους” σαν τον Στέφανο Μάνο.

    Αφού λύθηκε αυτό το πρώτο ζήτημα και έγινε σαφές προς πάσα κατεύθυνση ότι είναι κυρίως ο κλασικός πασοκικός κόσμος αυτός που στηρίζει το φορέα της κεντροαριστεράς, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε ότι σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ζητήματα είναι ανοιχτά: Σε ποιο πλαίσιο θα κινηθεί, με ποιον/ποιους θα συνεργαστεί, εάν θα είναι και θα λειτουργήσει ως ενιαίο κόμμα ή εάν θα δημιουργηθεί πολυτασικός φορέας.

    Όταν αναφερόμαστε βέβαια σε “κλασικό πασοκικό κόσμο” εννοούμε κυρίως εστίες που εδράζονται και έχουν επιρροή τοπικά, σε δήμους, περιφέρειες, κλαδικές οργανώσεις, και οι οποίες υποχρεωτικά αναζητούν συνεργασίες που θα επιτρέπουν τόσο την επιβίωση των μελών τους στις συνθήκες κρίσης όσο και την αναπαραγωγή αυτών καθαυτών των (πελατειακών) δικτύων τοπικής εξουσίας και εν μέρει αντιπροσώπευσης.

    Αυτό σημαίνει ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο για την “πολιτική συμμαχιών” του νέου φορέα και βιάζονται όσοι υποστηρίζουν, με την ευκολία της ελαφρότητας, ότι τάχα μου “αποδοκιμάστηκε” κατ' άλλους η κυβέρνηση και κατ' άλλους η αξιωματική αντιπολίτευση.

    Κι αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στις τωρινές (εκλογικές για τον φορέα) συνθήκες, καθώς οι υποψήφιοι για την ηγεσία του κράτησαν επιμελώς κρυμμένα τα χαρτιά τους, τόσο γιατί όλοι τους ήθελαν να ψαρέψουν σε όσο πιο θολά νερά μπορούσαν, όσο και γιατί δεν έχουν ούτε... σκαρίφημα κάποιου σχεδίου για την επόμενη μέρα.

    Αλλά ως προς αυτό, μοιάζουν πολύ με τα υπόλοιπα κόμματα του πολιτικού συστήματος.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Τα 'λόμπι των ζόμπι' και οι πλειστηριασμοί

    Τα 'λόμπι των ζόμπι' και οι πλειστηριασμοί

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-14 11:43:56 | Πηγή: News247

    “Η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει να τεθεί σε αμφισβήτηση η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος για την οποία έχουν δαπανηθεί από τους φορολογούμενους πολίτες δισεκατομμύρια ευρώ για τα παλάτια και τις βίλες των επωνύμων οφειλετών τους οποίους προστατεύουν ομάδες με ιδιοτελή στόχευση” αναφέρουν σε κοινή τους δήλωση δύο υπουργοί της κυβέρνησης. Οι κύριοι Τόσκας και Κοντονής ανακοίνωσαν μάλιστα τη λήψη αστυνομικών μέτρων προκειμένου να πραγματοποιηθούν κανονικά στις 29 Νοέμβρη οι πρώτοι πλειστηριασμοί. 

    Οι δύο υπουργοί αναφέρουν επίσης ότι πληροφορήθηκαν από τον τύπο πως πολλά ακίνητα που πρόκειται να εκπλειστηριαστούν ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες και οικονομικούς παράγοντες και επομένως δεν θα επιτρέψουν μέσω της ακύρωσης των πλειστηριασμών να “απαλλάσσονται τελικώς εκείνοι που οδήγησαν το τραπεζικό σύστημα σε διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις”.

    Τι λένε δηλαδή οι υπουργοί; Ότι πρόσφατα ενημερώθηκαν από τις εφημερίδες πως στο σφυρί βγαίνουν ακίνητα μεγαλοεπιχειρηματιών, αν δεν πάρουμε τα λεφτά οι τράπεζες κινδυνεύουν, τη ζημιά των τραπεζών θα τη πληρώσει ο κόσμος και άρα όσοι αντιδρούν στους πλειστηριασμούς είναι με τους μεγαλοεπιχειρηματίες και όχι με τον κοσμάκη. Αλήθεια στο Μαξίμου  διάβασαν τη δήλωση πριν την βγάλουν; Την ίδια ακριβώς ανακοίνωση θα μπορούσε να έχει βγάλει η Νέα Δημοκρατία με ένα πιο έξυπνο από το υπάρχον επικοινωνιακό επιτελείο.

    Αυτό που πραγματικά συνέβη είναι λίγο διαφορετικό. Η κυβέρνηση, όπως και σε μια σειρά από άλλα θέματα, παρέπεμπε για το μέλλον το ζήτημα των πλειστηριασμών, δίχως να ενοχλείται ιδιαίτερα από τις αντιδράσεις στα δικαστήρια και ελπίζοντας σε μια μαγική λύση. Όταν από τους δανειστές μπήκε το πραγματικό δίλημμα ή ξεκινάτε πλειστηριασμούς ή σώστε με τα λεφτά του κόσμου και πάλι τις τράπεζες, όπως φαίνεται από τη δήλωση Κοντονή-Τόσκα, η κυβέρνηση επέλεξε να το μεταφέρει στην κοινωνία.

    Κι όμως θα μπορούσε πάνω ακριβώς στο μείζον θέμα των κόκκινων δανείων να ασκήσει επιθετική ταξική πολιτική και να κάνει πράξη ο ΣΥΡΙΖΑ το προεκλογικό σύνθημα “να πληρώσουν την κρίση, αυτοί που τη δημιούργησαν”.  Ο Νίκος Χριστοδουλάκης, υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη, που δεν τον χαρακτηρίζεις και ριζοσπάστη, σε πρόσφατη ομιλία του  αναφέρθηκε στα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ως το νούμερο ένα εμπόδιο στην ανάπτυξη.

    Ο Χριστοδουλάκης εξήγησε πως μετά τις συνεχείς ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, η κυβέρνηση νομιμοποιείται να δημοσιοποιήσει τα στοιχεία των μη εξυπηρετούμενων δανείων και δίπλα σε μια στήλη να αναφέρει τα κεφάλαια που έχουν οι ίδιοι επιχειρηματίες βγάλει στο εξωτερικό. “Θα δείτε τότε”, λέει ο πρώην υπουργός, “ότι ο διακανονισμός των κόκκινων δανείων μπορεί να έχει έναν ισολογισμό 1 προς 1”.

    Ο πρώην υπουργός ισχυρίζεται ότι μια τέτοια λύση θα επέτρεπε στο τραπεζικό σύστημα και την κυβέρνηση να χαρίσουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια σε φτωχές οικογένειες, ασκώντας γενναία κοινωνική πολιτική και να μη συντηρούν “το λόμπι των ζόμπι” , όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, που κρατάει δέσμια την οικονομία. Ένα λόμπι οικογενειών που διατηρούν μη εξυπηρετούμενα δάνεια και ζουν μέσα στη χλιδή.

    Η πρόταση Χριστοδουλάκη δεν είναι κάτι ριζοσπαστικό, ούτε μη ρεαλιστικό. Αγγίζει τη συζήτηση που γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και αφορά την καταγραφή της περιουσίας των ελίτ ως προϋπόθεση άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Συζήτηση που άνοιξε και πάλι με τα Paradise Papers και στην οποία η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να συνεισφέρει ένα παράδειγμα εφαρμοσμένης αριστερής πολιτικής, δίνοντας παράλληλα λύση στο θέμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

    Αν η κυβέρνηση είχε προχωρήσει σε γενναίες αποφάσεις, δεν θα ήταν υποχρεωμένη να θέτει σε εφαρμογή αστυνομικά μέτρα. Κανείς δεν θα εμπόδιζε τον πλειστηριασμό της περιουσίας ενός μεγαλοεπιχειρηματία, γιατί δεν θα είχε κανενός τύπου κοινωνική νομιμοποίηση. Στο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν άλλωστε καλά τους ανθρώπους που διακόπτουν τους πλειστηριασμούς και ξέρουν ότι μπορεί να τους χαρακτηρίζει ένας βερμπαλισμός στην άσκηση πολιτικής, αλλά δεν εξυπηρετούν ιδιοτελή -όπως προκλητικά αναφέρει η ανακοίνωση των υπουργών- συμφέροντα.

    Αν πάλι κάτι δεν έχουμε καταλάβει σωστά, όπως επίσης αναφέρει η δήλωση των υπουργών, οφείλουν να μας το εξηγήσουν. Γιατί αν έχουν αποφασίσει να τα πάρουν από τους “επώνυμους οφειλέτες”, που έχτισαν “παλάτια και βίλες” δεν θα χρειαστεί να στείλουν τα ΜΑΤ. Θα μαζευτούμε κόσμος να τους περιφρουρήσουμε τους πλειστηριασμούς να γίνουν.

    * Ο Λευτέρης Αρβανίτης είναι δημοσιογράφος και υπεύθυνος του γραφείου της 24MEDIA στη Θεσσαλονίκη

  • Αναδιανομή, ληστεία ή κοροϊδία;

    Αναδιανομή, ληστεία ή κοροϊδία;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-14 11:23:18 | Πηγή: News247

    Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ασκήσει κανείς επιδοματική πολιτική. Μια πολιτική εξόχως αγαπητή στη χώρα μας όπως και στις λατινοαμερικάνικού τύπου δημοκρατίες. Το κλειδί για την ερμηνεία τους είναι πάντοτε το που θα βρει κανείς τα χρήματα για να κάνει παροχές καθώς από φαντασία υπάρχει πλεόνασμα και οι κυβερνώντες πάντοτε βρίσκουν ευφάνταστους τρόπους επιλογής των δικαιούχων αλλά και ονοματοδοσίας των επιδομάτων.

    Η 'Δεύτερη Φορά Αριστερά' το ονόμασε μάλλον επιτυχημένα “κοινωνικό μέρισμα” και το συνοδεύει με το αφοπλιστικό κατά τη γνώμη της ερώτημα “ποιος δεν θέλει να δώσουμε χρήματα στους φτωχούς”; Αφενός η απάντηση είναι απλή. Όλοι θέλουμε να δοθούν χρήματα στους φτωχούς. Αφετέρου όμως η ικανότητα διοίκησης μιας χώρας δεν εξαρτάται από αυτονόητες απαντήσεις σε προφανή ερωτήματα αλλά σε πολύ πιο σύνθετα όπως το πού βρήκε η Κυβέρνηση τα λεφτά, όπως προαναφέρθηκε.

    Στην αξέχαστη δεκαετία του ’80 ο μετρ της πολιτικής επικοινωνίας Αντρέας, θριάμβευσε πολιτικά διά των επιδομάτων και κατά την άποψη πολλών, το ίδιο μπορεί να κάνει τώρα και η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Υπάρχουν όμως πολλές διαφορές σε σχέση με εκείνη την περίοδο. Ο Αντρέας έδινε επιδόματα πραγματικά αναγκαία σε κατηγορίες του πληθυσμού που κυριολεκτικά δεν είχαν στον ήλιο μοίρα καθώς πριν την “αλλαγή” δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη γι’ αυτούς. Αυτό βεβαίως δεν τον αθωώνει για το γεγονός ότι δανείστηκε δίχως φραγμό για να χρηματοδοτήσει τις επιδοματικές πολιτικές του. Πρακτικά έβαλε τη χώρα σε μια διαδικασία διαρκών ελλειμμάτων μέσω μιας διαδικασίας έμμεσης αναδιανομής του πλούτου. Α! Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ο Ανδρέας Κυβέρνησε σε μια περίοδο όπου μπορούσε να δανειστεί, το αντίθετο με ότι συμβαίνει σήμερα.

    Η σημερινή Κυβέρνηση δυστυχώς για την ίδια δεν μπορεί να δανειστεί για να μοιράσει επιδόματα. Αποφάσισε λοιπόν να υπερφορολογήσει ώστε να ελέγχει της διανομή ενός ποσοστού του παραγόμενου πλούτου. Όπως όμως εύστοχα είχε πει ο 30ός πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Calvin Coolidge, “το να εισπράττεις περισσότερους φόρους απ’ όσο είναι απολύτως απαραίτητο, είναι έννομη ληστεία”.

    Οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής βεβαίως δεν το βλέπουν έτσι. Θεωρούν ότι είναι κοινωνικά δίκαιο να αποφασίζουν οι ίδιοι το πως θα αναδιανεμηθούν τα χρήματα αυτά. Κομπάζουν κιόλας για αυτή την άποψή τους, όπως έκανε διά του twitter ο Βουλευτής Γ. Κυρίτσης.

    Μια κυβέρνηση διανέμει στοχευμένα στους πιο αδύναμους χρήματα που έχει μαζέψει απο φορολόγηση. Αυτό ενας αριστερός θα το έλεγε αναδιανομή, ένας δεξιός θα το έλεγε ληστεία κ ένας ανόητα κακοπροαίρετος θα το έλεγε κοροϊδία #Διάγγελμα_Τσίπρα

    — Γιώργος Κυρίτσης (@giorgoskyritsis) 13 Νοεμβρίου 2017  

    Μια κυβέρνηση διανέμει στοχευμένα στους πιο αδύναμους χρήματα που έχει μαζέψει απο φορολόγηση. Αυτό ενας αριστερός θα το έλεγε αναδιανομή, ένας δεξιός θα το έλεγε ληστεία κ ένας ανόητα κακοπροαίρετος θα το έλεγε κοροϊδία #Διάγγελμα_Τσίπρα

    Δεν μπήκε βέβαια στον κόπο να εξηγήσει πόσο κοινωνικά δίκαιο είναι να διανέμεις το ποσό από την λάθος βεβαίωση φόρων με βάση εισοδηματικά κριτήρια που προκύπτουν από τις δηλώσεις των πολιτών. Με τον τρόπο αυτό επιβραβεύουν ουσιαστικά -μεταξύ άλλων- και όσους κατάφεραν να φοροδιαφύγουν μοιράζοντας τα χρήματα που συγκεντρώνουν από τους συνεπείς. Με δεδομένη την τεράστια φοροδιαφυγή, κάποιοι την υπολογίζουν ακόμη και σε 10% του ΑΕΠ ή έως 16 δις ευρώ ετησίως (Διανέοσις 2016), είναι φανερό ότι υπάρχει μια ευνοημένη μερίδα των πολιτών που όχι μόνο δεν πληρώνει φόρους αλλά παίρνει και το όποιο πλεόνασμα για το οποίο συμβάλλουν ακόμη και οι εξαιρετικά φτωχοί.

    Υπάρχει κάτι ακόμη πιο παράδοξο σε σχέση με την παραδοχή του Γ. Κυρίτση. Ο μηχανισμός αναδιανομής που έχει στο μυαλό του είναι εξαιρετικά θνησιγενής. Στην παρούσα φάση, η Κυβέρνηση δύναται να αφαιμάζει τους πολίτες λόγω του “λίπους” που αποθήκευσαν κατά τους προηγούμενους κύκλους της οικονομίας. Σύντομα, με τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης (όπως παραδέχθηκαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της Κυβέρνησης) λόγω των υψηλών φόρων δεν θα υπάρχουν πολίτες που να μπορούν να υπερ-φορολογηθούν για να συγκεντρώνονται χρήματα προς διανομή. Είναι προφανές μάλλον ότι αυτό το κατανοεί και ο κ. Κυρίτσης.

    Απαντώντας λοιπόν σχετικά εύκολα στο ερώτημα, όλοι θέλουμε και συμφωνούμε να δοθούν χρήματα στους πιο αδύναμους κρίκους της κοινωνίας. Θα προτιμούσαμε ωστ΄όσο να δοθούν δουλειές. Κανονικές, καλοπληρωμένες και με εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτές τις δουλειές που η Κυβέρνηση διαφημίζει αλλά είναι πλέον πρόδηλο ότι η βάση του κόμματος, το περιβόητο 3% κάνει ότι μπορεί για να μην υπάρξουν. Το έκανε στις Σκουριές, στο Ελληνικό, στα μεγάλα εργοστάσια που έκλεισαν.

    Ακόμη και αν συμβιβαστούμε με την πολιτική των επιδομάτων θα προτιμούσαμε τα προς διανομή χρήματα να προέρχονται από αύξηση του ΑΕΠ. Να είναι δηλαδή φρέσκο χρήμα που παρήχθη στη χώρα και όχι φόροι επί ερειπίων μιας οικονομίας που συνεχίζει να συρρικνούται…

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Κοινωνικό μέρισμα αντικοινωνικής πολιτικής

    Κοινωνικό μέρισμα αντικοινωνικής πολιτικής

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-11-14 07:18:10 | Πηγή: News247

    Ο πρωθυπουργός μερικές εβδομάδες πριν την έλευση του Αϊ Βασίλη, μπροστά στο τζάκι όπως επιτάσσει το έθιμο, ανακοίνωσε τα δώρα, βάζοντας και κάτι παραπάνω για το καλό του χρόνου. Πάλι καλά που δεν του είπαν να φορέσει τη στολή, να βάλει γένια, και να βγει από το τζάκι, όπως ο original Αϊ Βασίλης.

    Πολλές συμπτώσεις ταυτόχρονα τις τελευταίες ώρες, αφού ένας άλλος… Βασίλης με… άλλα δώρα είχε κατάφερε να βάλει σε εορταστικούς ρυθμούς την κυβέρνηση, κάτι περίεργες δημοσκοπήσεις είχαν φτιάξει το κλίμα των Χριστουγέννων, και σαν να μην έφθαναν αυτά εμφανίστηκε και η Κεντροαριστερά να φέρνει κάπου 210 χιλιάδες να υποδεχθούν το «νεογέννητο» νέο φορέα. Ε, εδώ που τα λέμε τι να κάνει κι ένας πρωθυπουργός προκειμένου να αντιμετωπίσει τόσες πολλές συμπτώσεις ταυτόχρονα;

    Ανακοίνωσε «υπερδιπλάσιο» κοινωνικό μέρισμα από το περσινό, το οποίο θα ήταν πάνω κάτω το ίδιο με το προηγούμενο αν δεν είχαν προστεθεί οι επιστροφές των εισφορών που παρανόμως είχαν παρακρατηθεί από τους συνταξιούχους. Πρόσθεσε και άλλα τριακόσια και πλέον εκατομμύρια προκειμένου να χρηματοδοτήσει τη ΔΕΗ, και αυγάτισε το κοινωνικό μέρισμα.

    Επί της ουσίας το κοινωνικό μέρισμα είναι 720 εκατομμύρια, ενώ τα επιπλέον τα οποία η κυβέρνηση εμφανίζει ως μέρισμα, είναι εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων και ενίσχυση της ουσιαστικά χρεοκοπημένης ΔΕΗ. Αφήστε που ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι πράγματι η κυβέρνηση δίνει αυτά που λέει, δηλαδή 1,4 δισεκατομμύρια ευρώ, αποτελούν ελεημοσύνη όταν οι φόροι που έχουν πληρωθεί αγγίζουν τα 15 δισεκατομμύρια. Άλλωστε τόσο ο κ. Χουλιαράκης όσο και ο κ. Τσακαλώτος μας είχαν προϊδεάσει για το που βρέθηκε το υπερπλεόνασμα, ώστε ένα μέρος του να δοθεί υπό τη μορφή κοινωνικού μερίσματος. Τρόπος του λέγειν δηλαδή να δοθεί, αφού επί της ουσίας οι εξοντωτικοί φόροι που επιβλήθηκαν στη μεσαία τάξη δίνονται επιλεκτικά ως ελεημοσύνη.

    Θα περίμενα από τον πρωθυπουργό να πει αυτό που ομολόγησαν οι υπουργοί του, και μάλιστα χωρίς τύψεις. Να πει, δηλαδή, ότι πρόκειται για τη διανομή ενός μερίσματος που δεν προέρχεται από τις πολυδιαφημισμένες επενδύσεις, αλλά από τη λεηλασία της μεσαίας τάξης και των ελεύθερων επαγγελματιών. Υπάρχει, όμως, πέραν όλων αυτών και μια μικρή λεπτομέρεια, ενδεικτική της νοοτροπίας με την οποία η κυβέρνηση ασκεί εξουσία. Αυτή η απευθείας διαγγελματικού χαρακτήρα εξαγγελία, παραπέμπει σε μοντέλο διακυβέρνησης που δεν θυμίζει δημοκρατία δυτικού τύπου.

    Προφανώς δεν πρωτοτυπεί ο πρωθυπουργός, αφού και αρκετοί προκάτοχοι του έχουν ακολουθήσει παρόμοιες μεθόδους. Ωστόσο επειδή συμβαίνει δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό, όταν μάλιστα υπάρχει κοινοβούλιο. Εκτός κι αν η χώρα επιστρέφει σ’ ένα μοντέλο Φρειδερίκη της Αριστεράς. Όσο υπερβολικό είναι αυτό, άλλο τόσο είναι υπερβολικό αυτό που έγινε. Γιατί είναι υπερβολικό να μοιράζεις κοινωνικό μέρισμα το οποίο αποτελεί προϊόν αντικοινωνικής πολιτικής.     

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Πραγματική επανάσταση

    Πραγματική επανάσταση

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Δημήτρης Μπαλής | Ημερομηνία: 2017-11-13 16:48:55 | Πηγή: News247

    Παρακολουθείς τα ενημερωτικά δελτία, σερφάρεις στο internet, διαβάζεις αρκετά περιοδικά, συζητάς με τους φίλους σου. Τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους; Μα πολύ απλά την προστασία του περιβάλλοντος, που πλέον έχει γίνει ένα από τα πιο «ζεστά» θέματα της εποχής, ένα θέμα που δυστυχώς δεν αντιμετωπίζεται με την ανάλογη προσοχή όχι μόνο από τους απλούς πολίτες, αλλά ως επί το πλείστον από κυβερνήσεις και λοιπούς «γίγαντες» της παγκόσμιας οικονομίας.

    Ένας από φορείς που προσπαθεί εδώ και αρκετά χρόνια να συνεισφέρει στην προστασία του περιβάλλοντος είναι οι κατασκευαστές αυτοκινήτων, οι οποίοι ανάλογα την περίσταση εφαρμόζουν στην πράξη την τεχνογνωσία τους σχετικά με τις εναλλακτικές πηγές καυσίμου.

    Η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ήταν το 1997, όταν η Toyota παρουσίασε το πρώτο υβριδικό της μοντέλο παραγωγής, το Prius. To 1997 ήταν έτος-σταθμός, καθώς άρχισε να εφαρμόζεται η Συνθήκη του Κιότο. Η συγκεκριμένη συνθήκη που στοχεύει στην καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου, τέθηκε σε ισχύ, θέτοντας περιορισμούς στην έκλυση βλαβερών αερίων, που θεωρούνται υπεύθυνα για τις κλιματολογικές αλλαγές του πλανήτη.

    Το Prius αποτέλεσε ουσιαστικά τη βάση για να αναπτύξει η Toyota, αλλά και η θυγατρική της Lexus τα επόμενα μοντέλα της, που πλέον αποτελούν και τη βασική της γκάμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Volvo ανακοίνωσε ότι από το 2019 θα σταματήσει να κατασκευάζει αυτοκίνητα μόνο με κινητήρες εσωτερικής καύσης και πως όλα της τα μοντέλα θα είναι υβριδικά ή αμιγώς ηλεκτρικά.

    Πάντως, όσο τα χρόνια περνούν ολοένα και αυξάνονται τα υβριδικά αυτοκίνητα, είτε πρόκειται για concept cars είτε για μοντέλα παραγωγής. Και αυτό φαίνεται και από την γενικότερη τάση που επικρατεί σήμερα στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία. Η τάση αυτή αποτυπώνει τις ανησυχίες των εταιρειών για τις υψηλές τιμές του πετρελαίου, την απόδοση των καυσίμων και την παγκόσμια υπερθέρμανση θέτοντας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα οικολογικά προϊόντα και τεχνολογίες: κινητήρες χαμηλής κατανάλωσης, και νέα υβριδικά μοντέλα.

    Στο πρόσφατο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, τον περασμένο Σεπτέμβριο, σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές είχαν και ένα ηλεκτρικό μοντέλο να παρουσιάσουν.

    Η ηλεκτροκίνηση θεωρείται το μέλλον της αυτοκίνησης. Όλες οι αυτοκινητοβιομηχανίες, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό εστιάζουν στον τομέα αυτό, προκειμένου να απαντήσουν στις σύγχρονες τάσεις.

    Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025 στην Ευρώπη θα υπάρχουν περίπου 20 εκατομμύρια ηλεκτρικά αυτοκίνητα, ενώ μέχρι το 2040 θα ξεπεράσουν τα 150 εκατομμύρια (περίπου το 35% των συνολικών οχημάτων).

    Σήμερα, στους ευρωπαϊκούς δρόμους κυκλοφορούν σχεδόν 215.000 ηλεκτρικά αυτοκίνητα, εκ των οποίων περίπου 100.000 είναι αμιγώς ηλεκτροκίνητα και τα υπόλοιπα 115.000 έχουν τη δυνατότητα χρήσης και κάποιας άλλης μορφής καυσίμου.

    Τι μας περιμένει όμως στο άμεσο μέλλον ειδικά στη χώρα μας; Θα μπορεί ο Έλληνας πολίτης να αλλάξει νοοτροπία και να ακολουθήσει το παράδειγμα των υπολοίπων Ευρωπαίων; Πού οφείλεται η καθυστέρηση στην Ελλάδα; H χαμηλή ακόμα περιβαλλοντική συνείδηση, ειδικά όταν έχει να κάνει με συγκεκριμένες καταναλωτικές επιλογές και η έλλειψη κινήτρων αγοράς, είναι οι σημαντικότεροι λόγοι της καθυστέρησης.

    Οι πωλήσεις των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Ελλάδα από το 2013 οπότε και εμφανίστηκαν για πρώτη φορά δεν έχουν καταφέρει να ξεκολλήσουν από τον πάτο.

    Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασαν στελέχη εταιρείας το μερίδιο των ηλεκτρικών αυτοκινήτων είναι σταθερά κάτω της μιας ποσοστιαίας μονάδας.

    Η υστέρηση που παρουσιάζει η χώρα μας στην ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης, μιας φιλικής στο περιβάλλον τεχνολογίας δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων παραγόντων.

    Στους βασικότερους είναι η απουσία κινήτρων. Όπως αναφέρουν παράγοντες της αγοράς, καμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με το ζήτημα, ώστε να θεσπίσει τα κατάλληλα κίνητρα που θα καταστήσουν ελκυστική την απόκτηση ενός ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου.

    Ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι η έλλειψη υποδομών. Σήμερα, υπάρχουν ελάχιστοι σταθμοί φόρτισης και οι όποιες πρωτοβουλίες περιορίζονται στον ιδιωτικό τομέα, όπως της VW με την Protergia και της BMW με πάρκινγκ στην Αθήνα και στο αεροδρόμιο Αθηνών.

    Οι τελευταίες, επεξεργάζονται σχέδια για την δημιουργία ενός δικτύου ταχυφορτιστών σε όλη την επικράτεια. Στους παράγοντες που λειτουργούν αρνητικά στην ανάπτυξη της ηλεκτροκίνησης είναι το γεγονός πως ελάχιστες από τις μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες διαθέτουν στην ελληνική αγορά τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που έχουν στο χαρτοφυλάκιό τους. Εμπόδιο επίσης είναι και το υψηλό κόστος κτήσης. Τα ποσά που απαιτούνται για την αγορά ενός ηλεκτρικού οχήματος είναι πλέον πάνω από τις δυνατότητες των περισσότερων Ελλήνων καταναλωτών.

    Τι γίνεται όμως στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες; Ξεκινάμε από τη Νορβηγία, όπου θεωρείται ο παράδεισος της ηλεκτροκίνησης, καθώς σήμερα αποτελεί παγκόσμιο πρότυπο στον τομέα της ηλεκτροκίνησης. Ένα στα τρία καινούρια αυτοκίνητα που πωλούνται αυτή την στιγμή στην Σκανδιναβική χώρα, είναι ηλεκτρικό και το μερίδιο τους συνεχώς αυξάνεται.

    Ποια είναι η αιτία; Καταρχάς η κυβέρνηση της χώρας απάλλαξε τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα από τους περισσότερους φόρους, αλλά και την υποχρέωση από τον ιδιοκτήτη τους να καταβάλλει τέλη κυκλοφορίας και διόδια. Παράλληλα, οι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων οχημάτων έχουν ελεύθερο πάρκινγκ καθώς και ένα εκτεταμένο δίκτυο σταθμών φόρτισης.

    Στην Ολλανδία, η κυβέρνηση ανακοίνωσε το νέο της μεγάλο πλάνο μεταρρυθμίσεων για τη χώρα, στο οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνεται η απαγόρευση πώλησης όλων των οχημάτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης μέχρι το 2030. Σύμφωνα λοιπόν με την επίσημη ανακοίνωση, σε 13 χρόνια από σήμερα όλα τα οχήματα που θα πωλούνται στη χώρα θα πρέπει να έχουν μηδενικές εκπομπές ρύπων, δηλαδή ουσιαστικά να είναι μόνο ηλεκτροκίνητα. Παράλληλα με αυτό, ανακοινώθηκε ότι ο στόχος που έχει τεθεί είναι συνολικά οι εκπομπές ρύπων να μειωθούν κατά 49% σε σχέση με σήμερα μέχρι το 2030, ενώ σχεδόν 4 δις ευρώ θα δοθούν ώστε να προωθηθούν λύσεις για την παραγωγή «πράσινης» ενέργειας, που θα χρησιμοποιηθεί γενικότερα στο ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας.

    Επιπλέον, 100 εκατομμύρια ευρώ θα επενδυθούν από την κυβέρνηση στις υποδομές των ποδηλατοδρόμων, ώστε ακόμη περισσότεροι Ολλανδοί να χρησιμοποιούν ποδήλατα έναντι των αυτοκινήτων. Είναι δεδομένο ότι με αυτή την ανακοίνωση η Ολλανδία οδεύει και αυτή στο δρόμο που χάραξαν και άλλες χώρες της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, καθώς και μεγαλουπόλεις όπως το Λονδίνο, που έχουν ήδη ανακοινώσει τα δικά τους σχέδια για επικείμενη απαγόρευση των πωλήσεων ρυπογόνων οχημάτων.

    Τέλος, στη Γαλλία η κυβέρνηση σχεδιάζει να σταματήσει την πώληση βενζινοκίνητων και πετρελαιοκίνητων οχημάτων στη χώρα μέχρι το 2040. Παράλληλα θα εξεταστεί άμεσα ένα σύστημα πριμοδότησης των οικονομικά αδυνάτων για να αντικαταστήσουν τα παλαιάς τεχνολογίας αυτοκίνητά τους με νέας τεχνολογίας. Συγκεκριμένα θα θεσπιστεί  ένα μπόνους αντικατάστασης αυτοκινήτων ντίζελ προ του 1997 ή βενζίνης προ του 2001 με ένα καθαρότερο όχημα καινούργιο ή μεταχειρισμένο.

    Η ηλεκτροκίνηση είναι έτοιμη. Εμείς πόσο έτοιμοι είμαστε;

    (AP Photo/Rick Bowmer,File)

  • Πότε ξεκινούν και σε τι θα βοηθήσουν οι αριστεροί πλειστηριασμοί

    Πότε ξεκινούν και σε τι θα βοηθήσουν οι αριστεροί πλειστηριασμοί

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-13 12:41:47 | Πηγή: News247

     “Όταν λέγαμε κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη δεν εννοούσαμε ακριβώς κανένα, αλλά κανένα σπίτι φτωχού” ήταν τα λόγια του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που προσπαθούσε να με πείσει για την αναγκαιότητα των πλειστηριασμών προκειμένου να μείνει ζωντανό το τραπεζικό σύστημα και η χώρα εν συνόλω.

    Αυτό είναι άλλωστε και το νέο αφήγημα της Κυβέρνησης που πασχίζει πλέον να διενεργήσει πλειστηριασμούς, μήπως και σώσει την παρτίδα. Το πρόβλημα είναι βεβαίως ότι όλοι όσοι πώρωσαν την ελληνική κοινωνία με υποσχέσεις περί σεισάχθειας τα προηγούμενα χρόνια, φέρουν ευθύνη για το κόστος διάσωσης των τραπεζών αλλά και για την πιθανότητα κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Διότι όπως αφήνει να εννοηθεί η Κεντρική Τράπεζα, από δω και πέρα θα χρειαστεί να πάνε  όλα κατ’ ευχήν, μόνο και μόνο για να γλιτώσουμε την νέα, γενναία ανακεφαλαιοποίηση.

    Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις παράγοντες οι οποίοι θα επηρεάσουν το ύψος των κεφαλαίων που θα απαιτηθούν για τις τράπεζες, κάτι που μοιάζει να είχε παραδεχτεί δημόσια μέχρι πρότινος μόνο το ΔΝΤ. Ο πρώτος αφορά ένα τεχνικό θέμα. Η υιοθέτηση από πλευράς των ελληνικών τραπεζών του νέου λογιστικού προτύπου IFRS9, αναγκάζει τα ιδρύματα να αναγνωρίζουν εκ’ των προτέρων τις πιθανές απώλειες από χορηγηθέντα δάνεια και να παίρνουν τις αντίστοιχες προβλέψεις πριν ακόμη το δάνειο κοκκινίσει. Σύμφωνα με πληροφορίες από τον εποπτικό μηχανισμό SSM που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το “κουστουμάκι” από μια τέτοια αλλαγή θα είναι 6 δισ. ευρώ με δυνατότητα απόσβεσης εντός της επόμενης τριετίας.

    Ο δεύτερος αφορά στην απόπειρα της Κυβέρνησης να εξισώσει τις εμπορικές με τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Σε αρκετές “ακριβές” περιοχές η εμπορική αξία υπολείπεται σημαντικά της εμπορικής και αυτό σημαίνει ότι η εξίσωσή τους σε επίπεδα κοντά στην εμπορική αξία θα υποχρεώσει τις τράπεζες να “παραδεχτούν” στους ισολογισμούς τους ότι τα ενέχυρα έναντι των οποίων χορήγησαν δάνεια, είναι μικρότερα. Γεγονός που θα οδηγήσει στην ανάγκη περαιτέρω προβλέψεων.

    Ο τρίτος παράγων όμως σχετίζεται αποκλειστικά με το κλίμα που δημιούργησαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και οι επίγονοί τους (Πλεύση, Λαφαζάνης κ.ά.). Η μη διενέργεια πλειστηριασμών, έχει δημιουργήσει πλείστα όσα προβλήματα. Πρωτίστως εμποδίζει τη διαδικασία που προβλέπεται στις περιπτώσεις που κάποιος δεν πληρώνει το δάνειό του. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να κατάσχει ούτε βίλες, ουδείς ενδιαφέρεται να αγοράσει τα κόκκινα δάνεια από τις τράπεζες. Αυτός άλλωστε ήταν και ο σκοπός. Να μην πουληθούν τα δάνεια αλλά να χαριστούν και να τα πληρώσουν οι ίδιοι οι τραπεζίτες, οι Γερμανοί, οι Σοφοί της Σιών και δεν ξέρω ‘γω ποιος άλλος.

    Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί αυτό που οι τραπεζίτες ονομάζουν “ηθικό κίνδυνο”. Τον κίνδυνο δηλαδή του να μην αποπληρώνουν τα δάνειά τους ούτε αυτοί που έχουν χρήματα. Όπερ και εγένετο. Με αυτά τα δεδομένα στην Ελλάδα του 2017 και μετά από διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις, ένα στα δύο δάνεια, είναι κατακόκκινο.

    Μπροστά στο ενδεχόμενο της ανάγκης νέων κεφαλαιακών ενέσεων στις τράπεζες που θα γίνουν (σύμφωνα με όσα λέει ο νόμος, ο οποίος ωστόσο δεν ίσχυσε πουθενά) μέσω κουρέματος καταθέσεων, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν πρόβλημα να αλλάξουν άποψη για τους πλειστηριασμούς. Η αγαπημένη φράση της Κυβέρνησης, δηλαδή το “δεν εννοούσαμε ακριβώς αυτό”, επιστρατεύθηκε και πλέον πάνε να πείσουν τους πάντες ότι ο ΣΥΡΘΙΖΑ ήταν το κόμμα που σε πείσμα όλης της κοινωνίας ήθελε να γίνουν πλειστηριασμοί αρκεί να μην αφορούν σε φτωχούς. Είναι δουλειά μας πλέον να ανακαλύψουμε ποιος έλεγε (και εννοούσε) το “κανένα σπίτι”.

    Τις επόμενες ημέρες “δια πυρός και σιδήρου” οι πλειστηριασμοί θα γίνουν. Οι συλλογικότητες θα πρέπει να τα παρατήσουν και όσοι πίστεψαν ότι θα εμποδίσουν τα κοράκια να αγοράσουν κοψοχρονιά τις περιουσίες μας, θα πρέπει να βρουν άλλο δόγμα για να πιστέψουν. Για όσους δυσπιστούν σχετικά με αυτή τη στροφή της Κυβέρνησης, ας ρίξουν μια ματιά στο πρωτοσέλιδο της Αυγής που -ορθώς- μιλά για τέλος της ασυλίας στους κακοπληρωτές πολυτελείας ή ακόμη και στην ανάλυση του κου. Ν. Καρανίκα που -επίσης ορθά- κάνει λόγο για την “θωράκιση του τραπεζικού συστήματος”.

    Μόνο που οι σύντροφοι άργησαν να κάνουν τη στροφή και πλέον το ενδεχόμενο του να βάλουμε ξανά το χέρι στην τσέπη έχει έρθει πιο κοντά απ’ όσο μπορούσαν να φανταστούν. Ας είναι όμως. έστω και τώρα, η επαφή με τη λογική μπορεί να μας γλιτώσει απ’ το να δούμε “την ημέρα της μαρμότας” με όλους εμάς στο ρόλο του Μπιλ Μάρει να ανακεφαλαιοποιούμε διαρκώς τις τράπεζες επειδή κάποιος εμποδίζει την εφαρμογή του νόμου…

  • Οι ωραίες έχουν χρέη

    Οι ωραίες έχουν χρέη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-11-13 10:56:00 | Πηγή: News247

    Κατ’ αρχάς να συγχαρώ την κ. Φώφη Γεννηματά για την σχεδόν σίγουρη εκλογή της στην ηγεσία της Κεντροαριστεράς.

    Δεν αμφιβάλλω πως η κόρη του Γιώργου Γενννηματά, μπορεί να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της ανακύκλωσης του Πασόκ, και της ανάδειξής του ως κορμό, ως φέροντα οργανισμό, κάτι σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, αν μου επιτρέπετε, επί του οποίου θα κρεμαστούν τα λοιπά κεντροαριστερά στολίδια, ώστε να δημιουργηθεί ένα αξιοπρεπές αισθητικό και πολιτικό αποτέλεσμα.

    Το τί θα κάνει η κ. Γεννηματά, σε ποιον θα χαρίσει την εύνοιά της αύριο - μεθαύριο, όταν γίνουν εκλογές, στον Αλέξη ή τον Κυριάκο, αυτό θα το δούμε, εάν γίνει, φυσικά. Πάντως, κάποιο πολιτικό ρόλο σίγουρα έχει να παίξει ο νέος φορέας – αυτό είναι το μεγαλείο της Δημοκρατίας άλλωστε: για κάθε προϊόν, μα για κάθε ένα, ακόμα και για το πιο απίθανο, υπάρχει κι ένας τουλάχιστον πελάτης, παρντόν, ψηφοφόρος (και καμιά φορά πολλοί περισσότεροι). Ωστόσο δεν με απασχολεί αυτό – προσωπικά πιστεύω πως το Πασόκ εξεμέτρησε το ζην, και η δημιουργία ενός κιτρινοπράσινου Φρανκεστάιν δεν είναι ζωή, αλλά προσομοίωσή της, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία – ο καθείς με τις απόψεις του.

    Αυτό που με καίει όμως, είναι το εξής: ο νέος φορέας της Κεντροαριστεράς, του οποίου θα προΐσταται η κυρία Γεννηματά, θα αναλάβει τα χρέη του Πασόκ ή θα αρχίσει να σφυρίζει κλέφτικα, του στιλ αυτά τα χρέη τα έκανε το Πασόκ, με εκείνο το ΑΦΜ, και όχι εμείς, με αυτό το ΑΦΜ;

    Θα τα ξεπληρώσει με κάποιο τρόπο το νέο κόμμα αυτά τα χρέη; Ή θα κάνει το παγόνι, που λένε, όπως έκανε μέχρι πρότινος το «κόμμα», εντός ή εκτός εισαγωγικών, της «Δημοκρατικής Συμπαράταξης», που χρησιμοποιεί για τις δοσοληψίες του άλλο ΑΦΜ από το παλιό, το τοξικό, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος;

    Το Πασόκ αυτή τη στιγμή χρωστάει 189.675.073 εκατομμύρια ευρώ (όπως και η Νέα Δημοκρατία άλλα τόσα, αλλά τώρα μιλάμε για το κόμμα της κυρίας Γεννηματά).  Το Πασόκ δεν θα έπρεπε να λειτουργεί τώρα. Θα έπρεπε να είχε κλείσει, λόγω χρεωκοπίας - όπως ακριβώς μια ιδιωτική επιχείρηση, όταν δεν μπορεί να αποπληρώσει τα δάνειά της, μπαίνει σε διαδικασία πτώχευσης και εκποιούνται τα περιουσιακά της στοιχεία.

    Εάν εσείς κι εγώ χρωστάμε στις Τράπεζες ή στο Δημόσιο μεγάλα ποσά, μας δημεύουν την περιουσία, μας παίρνουν και το σώβρακο που φοράμε. Συνεπώς, δεν βλέπω κανένα λόγο να παραμένει στην πολιτική αγορά ένα κόμμα, που αποδεδειγμένα κακοδιαχειρίζεται και κατασπαταλά υπόπτως και αδιαφανώς τους πόρους που έλαβε από το Κράτος, δηλαδή από τη τσέπη μας, και από τις Τράπεζες (που κι αυτές έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί με δικά μας λεφτά, αλλά τέλος πάντων). Αυτός ο αφερέγγυος πολιτικός οργανισμός φιλοδοξεί να παίξει πολιτικό ρόλο; Αυτό το κόμμα επαγγέλεται αξιοκρατία, διαφάνεια και πάταξη της διαφθοράς; Δεν καταλαβαίνει αυτή την εξόφθαλμη αντίφαση, αυτή την τραγική πολιτική ειρωνεία η κυρία Γεννηματά, που εντέλει είναι και συνταξιούχος της Εθνικής Τραπέζης;

    Λοιπόν, κοντός ψαλμός αλληλούια: ναι, συγχαρητήρια, ναι, καλορίζικο το νέο κόμμα, αλλά τα λεφτά, το χρέος του Πασόκ, τα εκατόν ενενήντα εκατομμύρια ευρώ, πότε και πώς θα αποπληρωθούν;

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7

  • Το πράσινο μήλον της έριδος

    Το πράσινο μήλον της έριδος

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-11-13 07:34:15 | Πηγή: News247

    Το πιο εντυπωσιακό στις χθεσινές εκλογές για νέο αρχηγό της κεντροαριστεράς δεν ήταν οι 210.000 που πήγαν να ψηφίσουν, αλλά το σοκ που έπαθαν μερικοί επειδή λέει ψήφισαν οι ΠΑΣΟΚοι και ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ενώ ας πούμε έαν ψήφιζαν μόνο οι περαστικοί σε μία ακόμη πρωτοφανή διαδικασία "περάστε, ψηφίστε, τελειώσατε" θα ήταν πιο λογικό.

    Λες και υπήρχε ποτέ τίποτε άλλο στο χώρο μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος έχει διεκδικήσει τον κορμό της κεντροαριστεράς, τους ανθρώπους που το 1981 έφεραν την Αλλαγή και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν με το ίδιο όραμα) και Νέας Δημοκρατίας (η οποία μετά τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου φλερτάρει όλο και πιο ανοιχτά με την κληρονομιά του εκσυγχρονισμού).

    Κάποιοι αναλυτές του Κολωνακίου θεωρούσαν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πεθάνει (και κάποιοι άλλοι, επώνυμοι και "υπεύθυνοι ηγέτες" ήθελαν να το πεθάνουν για να λύσουν οριστικά τους λογαριασμούς τους με τον Αντρέα καίτοι εκείνος δε ζει εδώ και πολλά χρόνια). Δεν είχαν καταλάβει ότι οι ψηφοφόροι για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ πέθανε έφυγαν για ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για όσους έμειναν στο χώρο μεταξύ Κουμουνδούρου και ΝΔ το brand ΠΑΣΟΚ λέει ακόμη κάτι. Βασικά διότι ακόμη και αυτοί που ήθελαν να σκοτώσουν το ΠΑΣΟΚ, χάρη στο ΠΑΣΟΚ έγιναν γνωστοί σε περισσότερους ανθρώπους από το θυρωρό της πολυκατοικίας τους.

    Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν ποτέ δεν πεθαίνει. Όμως το πολιτικά πραγματικά ενδιαφέρον είναι πόσο ενδιαφέρονται για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ (ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους και ας αφήσουμε πια τους χιπστερ όρους περί κεντροαριστεράς) τα δύο μεγάλα κόμματα.

    Δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε μέσω twitter ήδη στις εννέα και μισή το βράδυ και ενώ η ενσωμάτωση κυμαινόταν ακόμη στο 20% να κάνει, πρώτος από όλους, δήλωση για τη συμμετοχή, χρησιμοποιώντας μάλιστα τη λέξη “οξυγόνο” την οποία είχε κάνει σύνθημα της ΝΔ.

    Δεν ήταν τυχαίο επίσης ότι από το ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε ο αντιπρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Παπαδημούλης να βγει τα μεσάνυχτα πια επίσης μέσω twitter για να σχολιάσει ότι ο νέος φορέας είναι ΠΑΣΟΚplus και ότι το αποτέλεσμα συνιστούσε ήττα όσων ήθελαν ανοιχτά τη σύμπραξη με τη ΝΔ.

    Διότι αυτό που ενδιαφέρει τα δύο μεγάλα κόμματα είναι βασικά ποιανού πιθανός κυβερνητικός εταίρος θα είναι η νέα κεντροαριστερά, όπως και να τη λένε τελικά. Και αυτό θα το κρίνει σε σημαντικό βαθμό ο αρχηγός της και άρα η ιδεολογική τάση που θα επικρατήσει.

    Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι στη ΝΔ θα προτιμούσαν σαφώς τον Ανδρουλάκη στην ηγεσία ενός νέου φορέα. Καίτοι ο ευρωβουλευτής της ΔΗΣΥ προέρχεται από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, όπως και η Γεννηματά, οι οπτικές τους για την πορεία της σοσιαλδημοκρατίας είναι μάλλον διαφορετικές.

    Είναι επίσης προφανές ότι κάποιοι γαλάζιοι θέλησαν να αξιοποιήσουν τη χθεσινή μεγαλύτερη του αναμενόμενου για πολλούς συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, προκειμένου να την ερμηνεύσουν ως ένα μήνυμα των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς προς το ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη και ως προάγγελο της επιστροφής μέρους της κεντροαριστερής βάσης στο ΠΑΣΟΚ με συνέπεια την αποδυνάμωση του κυβερνώντος κόμματος.

    Βέβαια για να πάρει πίσω το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΣΥ, η νέα κεντροαριστερά ή όπως αλλιώς θέλετε να το βαφτίσουμε, ψηφοφόρους από το ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον πιο αποτελεσματική τακτική θα ήταν η στροφή προς τα αριστερά, η επιστροφή στις σοσιαλδημοκρατικές ρίζες και μία κάθετη διαχωριστική γραμμή με τη “δεξά” που επικαλούνταν ως εχθρό ακόμη και ο Κώστας Σημίτης.

    Αυτά είναι λοιπόν τα διλήμματα, τα οποία βασανίζουν όχι μόνο τον χώρο της κεντροαριστεράς και του όλου ΠΑΣΟΚ που θα έλεγε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αλλά και το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, που βλέπουν τον τρίτο πόλο ως ένα πιθανό κυβερνητικό εταίρο, μη λησμονώντας ότι εάν οι επόμενες εκλογές δεν βγάλουν κυβέρνηση, οι μεθεπόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική. 

    *Η Βίκυ Σαμαρά είναι αρχισυντάκτρια πολιτικού του News 24/7

  • Η επιστροφή μιας παράταξης

    Η επιστροφή μιας παράταξης

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Στέφανος Τζανάκης | Ημερομηνία: 2017-11-13 07:11:53 | Πηγή: News247

    Η μαζική συμμετοχή των πολιτών στην χθεσινή εκλογική διαδικασία ανοίγει ασφαλώς μία νέα σελίδα στην πολιτική μας ζωή – και δίνει νέα καθήκοντα, τόσο στη νικήτρια, όσο και στους ηττημένους της κάλπης. Η προοδευτική παράταξη επέστρεψε, μετά από τα πέτρινα χρόνια 2010 – 2017.

    Είναι πλέον προφανές ότι ουδείς δικαιούται να την διασπάσει: Θα έχει και πάλι – όπως ήταν αναμενόμενο – ως κορμό το ΠΑΣΟΚ, πράγμα που ενδεχομένως να μην αρέσει σε όλους. Ωστόσο, οι δεσμεύσεις ενότητας που δόθηκαν προεκλογικά πρέπει να τηρηθούν μέχρι κεραίας , μιας και έχουν πια την σφραγίδα περισσότερων από 200.000 πολιτών.

    Από την άλλη πλευρά, το στοίχημα της Φώφης Γεννηματά είναι να ενώσει την συνομοσπονδία των 9 υποψηφίων σε ένα σχήμα που θα διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο , τόσο στη σημερινή Βουλή , όσο και στις επόμενες εκλογές. Είναι προφανές ότι δεν περισσεύει κανείς, για να νικήσει και σε αυτό το στοίχημα.

    Ως τώρα, η δικαίωση των επιλογών της επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης είναι δεδομένη: με δική της επιμονή έφτασε να πραγματοποιηθεί η χθεσινή διαδικασία , που ήταν μία αφύπνιση της δημοκρατικής παράταξης. Και αυτή ήταν που αρνήθηκε να απαντήσει σε προσωπικές επιθέσεις , μιας και κάτι τέτοιο θα έθετε σε αμφισβήτηση την ίδια την εκλογή.

    Αλλά αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Η – καθαρή – εντολή των πολιτών έχει να κάνει κυρίως με την ενότητα και την προοπτική του χώρου. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι προσωπικές στρατηγικές που τραυμάτισαν την παράταξη αυτή για πολλά χρόνια, πρέπει να μπουν στην άκρη. Αλλιώς οι πολίτες θα τις βάλουν στο περιθώριο.

  • Γιατί επιχειρούν να πλήξουν τον Μητσοτάκη

    Γιατί επιχειρούν να πλήξουν τον Μητσοτάκη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-11-10 09:40:56 | Πηγή: News247

    Τελευταία έχω την αίσθηση ότι ο πρωθυπουργός αισθάνεται την ανάγκη, κλέβοντας λίγο από τον πολύτιμο χρόνο που διαθέτει για την ανασυγκρότηση της χώρας, να μεριμνά και για την ανασυγκρότηση της Νέας Δημοκρατίας. Δεν βρίσκω κάποιον άλλο λόγο προκειμένου να εξηγήσω το ζωηρό ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο Αλέξης Τσίπρας για την ποιότητα της αντιπολίτευσης που του ασκείται.

    Τις προάλλες από του βήματος του κοινοβουλίου ο πρωθυπουργός εξέφρασε σχεδόν την απογοήτευση του, γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντί να αναμετρηθεί μαζί του στο χώρο του Κέντρου, επέλεξε την ακραία δεξιά φρασεολογία. Εν συνεχεία, στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, επανήλθε στη Νέα Δημοκρατία, εν προκειμένω στον αρχηγό της, λέγοντας ότι υπό την προεδρία του το κόμμα έγινε τοξικό. Δεν είπε, βεβαίως, με ποιον τρόπο θα μπορέσει να αποτοξινωθεί, και σε ποιο βαθμό θα μπορούσε να συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά όλοι κατάλαβαν το… υπονοούμενο.

    Με άλλον αρχηγό, ίσως; Με κάποιον που θα είχε και τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, ή τέλος πάντων την αποδοχή του ίδιου και του στενού περιβάλλοντός του;  Και αυτό το άφησε να αιωρείται. Ωστόσο είναι βέβαιο, για όσους δεν έπιασαν το… υπονοούμενο, ότι το Μαξίμου δεν έχει προσωπικά με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι, όπως λένε, «έχω εντολή να σε σκοτώσω, αλλά δεν είναι προσωπικό το θέμα». Απλά κάνουν αυτό που θα έκανε κάθε σοβαρός «παίκτης» προκειμένου να μειώσει πολιτικά τον αντίπαλο, και συγχρόνως να προκαλέσει την αμφισβήτηση του στο εσωτερικό του κόμματος. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ανεξάρτητα κατά πόσο συμφωνεί κανείς με τις μεθόδους του, είναι «παίκτης».

    Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση το θέμα δεν αφορά τον κ. Τσίπρα. Αυτός αξιοποιεί τις ευκαιρίες που του δίνονται, με τον τρόπο που αυτός θεωρεί ότι θα τον βοηθήσουν να μειώσει τη διαφορά, που δημοσκοπικά φαίνεται ότι χωρίζει το κόμμα του από την προπορευόμενη Νέα Δημοκρατία. Το θέμα αφορά ορισμένους στη Νέα Δημοκρατία που «πιάνονται» από τις λεκτικές ακροβασίες του πρωθυπουργού περί «ακροδεξιάς», που είτε από πολιτική αφέλεια είτε γιατί θεωρούν ότι o Μητσοτάκης δεν «κολλάει» με το συντηρητικό DNA της Νέας Δημοκρατίας, εμφανίζονται ως εξαπτέρυγα του Μαξίμου.

    Το σχέδιο απαξίωσης του πρόεδρου της Νέας Δημοκρατίας μόλις ξεκίνησε, και όπως όλα δείχνουν θα έχει συνέχεια. Παρ’ όλα αυτά η προσπάθεια  να εμφανισθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρόεδρος με ημερομηνία λήξης, μάλλον θα πέσει στο κενό. Όχι τόσο γιατί κάποιοι «πρόθυμοι», που θέλουν να απαλλαγούν από την παρουσία του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, θα κάνουν πίσω και μάλιστα χωρίς «ανταλλάγματα». Θα αποτύχει  γιατί ο κόσμος έχει καταλάβει ότι όλα αυτά γίνονται με τελικό στόχο να διασαλευθεί, η συνοχή της Νέας Δημοκρατίας, να ανακοπεί το άνοιγμα προς το Κέντρο, και να καταλήξει  να… γίνει ΠΑΣΟΚ.  

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Ο κυνισμός του ακροκεντρώου Ντάισελμπλουμ

    Ο κυνισμός του ακροκεντρώου Ντάισελμπλουμ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-10 08:07:45 | Πηγή: News247

    «Στο πρώτο στάδιο της κρίσης, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι τράπεζες. Είχαμε τραπεζική κρίση, δημοσιονομική κρίση, και χρησιμοποιήσαμε πολλά από τα χρήματα του φορολογούμενου, με λάθος τρόπο κατά την γνώμη μου, για να σώσουμε τις τράπεζες».

    Έτσι νέτα σκέτα και απολύτως κυνικά τα λέει τώρα ο πολλά βαρύς Γερούν Ντάισελμπλουμ αλλάζοντας την αφήγηση που τόσο καιρό μας πούλαγε η ελίτ των Βρυξελλών και την οποία αναμασούσαν με τόση όρεξη οι διάφοροι, τάχα μου ευρωπαϊστές, μεταρρυθμισιολόγοι πατριώτες μας.

    Δεν τον έπιασε βέβαια ξαφνικά ο πόνος τον Γερούν, ούτε ερωτεύτηκε αιφνιδίως την αλήθεια, από την οποία για να φτάσει εκεί που έφτασε, έχει πάρει προ πολλού οριστικό διαζύγιο . Το κάνει γιατί αυτό βοηθάει το τωρινό αφήγημα της ελίτ των Βρυξελλών, την “τραπεζική ένωση”, τη νέα μεγάλη ιδέα που υποτίθεται θα θεραπεύσει πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Αλλά εξυπηρετώντας τη νέα ευρωπαϊκή μυθολογία αφήνει έκθετη την παλιά.

    Γιατί βέβαια εάν το “μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι τράπεζες”, αλλάζουν -και μάλιστα με τη βούλα της Κομισιόν- όλα όσα μέχρι τώρα δηλώνονταν για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, με τα (ψευδώνυμα) μνημόνια, τους (επίτηδες) λάθος πολλαπλασιαστές και τις προσχηματικές μεταρρυθμίσεις. Και γίνονται σκόνη που την παίρνει ο άνεμος όλα τα φληναφήματα που προσπάθησαν να μας σερβίρουν διάφοροι Μένουμευρωπαίοι, από τον Θόδωρο Πάγκαλο μέχρι τον Σταύρο Θεοδωράκη, επειδή είχαν λερωμένη τη φωλιά τους, ή επειδή έτσι νόμιζαν ότι θα ανέβουν στο τρένο της νέας εποχής, τρομάρα τους.

    Κατά πώς τα πουλάει λοιπόν, τώρα, ο Ολλανδός ακροκεντρώος πολιτικός , δεν φταίμε όλοι μας γιατί “μαζί τα φάγαμε” αφού δεν ήμασταν τραπεζίτες και δεν μας φώναζαν στα πάρτι που έστηναν τα golden boys.  Ούτε βέβαια φταίνε τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια, στα οποία υποτίθεται ότι είχαμε πέσει όλοι με τα μούτρα , ενώ οι σεμνοί, εργατικοί και μετρημένοι Ευρωπαίοι εταίροι μας έτρωγαν ψωμί και λίγο λαρδί για να κάνουν οικονομία. Δεν φταίει καν εκείνος ο στιγματισμένος... ελεεινός τυροπιτάς που δεν έκοβε αποδείξεις.

    Τώρα πλέον -όπως με κάποια σωτήρια για το σύστημα καθυστέρηση ομολογεί ο Ντάισελμπλουμ- αποδεικνύεται ότι οι φταίχτες ήταν τραπεζίτες και επενδυτές και οι υπουργοί Οικονομικών που (δεν) τους επόπτευαν και οι πρωθυπουργοί που (δεν) επόπτευαν τους επόπτες. Όλοι αυτοί δηλαδή, που κατόπιν κρίσης και αφού είχε ένας έκαστος από αυτούς “θωρακιστεί” ατομικά, εγκαλούσαν εμάς !

    Βέβαια, αυτοί, και τώρα, εμάς εγκαλούν, ζητώντας μας και τα ρέστα. Για αυτό και άρχισαν τις Ιερεμιάδες για τα προπαιτούμενα που υπολείπονται και τους πλειστηριασμούς που καθυστερούν. Γιατί είναι άλλο πράγμα να ομολογείς τις λαθροχειρίες κι άλλο να τις σταματάς.

    Όσο βρίσκουν κάνουν δηλαδή. Και απλώς όταν το πράγμα δεν πάει άλλο ομολογούν τα προηγούμενα “λάθη” τους για να μπορούν να διαπράξουν τα επόμενα.

    (Φωτογραφία: AP / Thierry Monasse)

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Το μεγάλο τρολάρισμα

    Το μεγάλο τρολάρισμα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-11-09 14:37:11 | Πηγή: News247

    Αυτές τις μέρες συμβαίνει κάτι το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά, που αν δεν συνέτρεχαν συγκεκριμένοι λόγοι που το κάνουν να φαίνεται ως «κανονικό», σοβαρό, και δημοκρατικό και επομένως αποδεκτό, θα μπορούσε κάλλιστα να εκληφθεί ως το μεγάλο τρολάρισμα, ακόμα και ως το πολιτικό τρολάρισμα του αιώνα.

    Γιατί, πώς θα μπορούσε, ένας σοβαρός και δημοκράτης πολίτης, να πάρει στα σοβαρά τις τρέχουσες διεργασίες στους κόλπους της λεγόμενης «Κεντροαριστεράς» για την εκλογή του αρχηγού ενός ανύπαρκτου φορέα, χωρίς θέσεις και πρόγραμμα, ενός αρχηγού χωρίς κόμμα και χωρίς μέλη, αλλά με ..δύο κοινοβουλευτικές ομάδες στη βουλή;

    Και όμως το ζούμε και αυτό. Ίσως γιατί η πολιτική ζωή της χώρας περιδινίζεται μέσα σε έναν αντιπολιτευτικό λόγο πλήρως εξαχρειωμένο και «αδωνοποιημένο», που δηλητηριάζει καθημερινά την κοινή γνώμη και την εθίζει στο ψεύδος, στις ακρότητες και στο μίσος, έτσι ώστε αυτά που κάποτε φαινόταν ως απαράδεκτα και απίθανα τώρα να φαίνονται ως φυσικά και θεμιτά. Ο λόγος αυτός δεν εκπέμπεται μόνο από τη δεξιά, αλλά και από το λεγόμενο «ακραίο κέντρο» και μάλιστα σε μορφή copy paste ώστε πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς αν οι προσωπικές ύβρεις προς τον πρωθυπουργό της χώρας, εκτοξεύονται από τον κ. Λοβέρδο και την κυρία Γεννηματά, ή από τον Άδωνι και τον κ. Μητσοτάκη.

    Ίσως γιατί το Αντισύριζα μένος τελικά συγκαλύπτει κάθε γελοιότητα, σκάνδαλο και ανομία σαν να μην έγινε τίποτα, σαν κανείς να μην είδε και να μην άκουσε τίποτα. Ίσως γιατί σε τούτη τη χώρα τα διαπλεκόμενα «κανάλια» της, αντί για ενημέρωση, έχουν επιβάλει έναν ιδιότυπο αντιπολιτευτικό ολοκληρωτισμό που καταπνίγει κάθε αλήθεια και μη αρεστή φωνή και θεωρούν ως είδηση μόνο αυτό που μπορεί να βλάψει την κυβερνώσα αριστερά και ας είναι συνειδητό ψεύδος.

    Πίσω από αυτήν την κατάσταση λοιπόν αποκρύπτονται και συγκαλύπτονται πολλά. Όπως ο παλαιοκομματισμός που βρίσκεται στο απόγειο του και μάλιστα στον χώρο της «κεντροαριστεράς» που υποτίθεται ότι τον καταγγέλλει μετά βδελυγμίας. Γιατί είναι το λιγότερο παλαιοκομματισμός ο ασυγκράτητος αρχηγισμός του «αποφασίζουμε και διατάσσομε» που καταργεί κομματικά όργανα και δημοκρατικές διαδικασίες. Είναι το λιγότερο παλαιοκομματισμός τα ξύλινα συνθήματα της κας Γεννηματά «τολμάμε, ενώνουμε, αλλάζουμε, προχωράμε» που, αν δεν εξηγηθεί, τι «τολμάμε» και τι «αλλάζουμε», παραμένουν απλώς κούφιες λέξεις που ταιριάζουν με όλα, από την αλλαγή μιας σερβιέτας έως και την εφαρμογή των ιδεών οποιουδήποτε κόμματος. Είναι τουλάχιστον παλαιοκομματισμός ο ξύλινος και κούφιος λόγος της διαφήμισης και του μάρκετινγκ που παρουσιάζει ως σύγχρονο ο κ. Θεοδωράκης αλλά ουσιαστικά αντικαθιστά τα μπαλκόνια του πονηρού πολιτευτή. Ακόμα και ο κ. Καμίνης έφτασε να δηλώσει ότι «ο Σταύρος δεν μπορεί να ηγηθεί μιας παράταξης διότι δεν ηγείσαι με το λάιφ στάιλ και την εικόνα αλλά πρέπει να έχεις ένα βαθύ περιεχόμενο..» Είναι τουλάχιστον παλαιοκομματισμός τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια για να μοιραστούν σε ψηφοφόρους «πρόβατα», γεγονός που κατήγγειλε ο ίδιος ο κ. Αλεβιζάτος.

    Αποκρύπτεται επίσης το γεγονός ότι εννέα υποψήφιοι στηρίζουν την ενότητα έχοντας μεταξύ τους εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις, όπως για το κορυφαίο θέμα της απλής αναλογικής, ή της συνεργασίας με την δεξιά, με την οποία μόνο ο κ. Ραγκούσης και ο κ. Τζιώτης ξεκαθάρισαν εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν μαζί της και να γίνουν υπουργοί και αντιπρόεδροι της..

    Αλλά σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχουν και το θράσος να ζητούν από τους άγνωστους ψηφοφόρους τους να ψηφίσουν για την συγκρότηση ενός νέου φορέα της Κεντροαριστεράς που να μισεί την αριστερά(!) Πού να είναι παρατρεχάμενος της δεξιάς αδιαφορώντας θανάσιμα για την ιστορία ότι η σοσιαλδημοκρατία σε όλη την Ευρώπη, συρρικνώθηκε εξ αιτίας της διάβρωσης της από τον νεοφιλελευθερισμό και την συνεργασία της με την δεξιά. Δεν είναι τυχαία η υποστήριξη στον εκκολαπτόμενο νέο φορέα από τον κ. Στέφανο Μάνο. Αναμένεται ο κ. Ανδριανόπουλος και η κα Ξαφά.

    Τους ζητούν να αποδεχτούν ότι είναι σύγχρονο, σοβαρό και δημοκρατικό να εκλέξουν τον αρχηγό ενός ανύπαρκτου κόμματος χωρίς θέσεις και πρόγραμμα και μετά την εκλογή του, οι θέσεις αυτές να διαμορφωθούν αναλόγως φυσικά την βούληση του αρχηγού. Τους ζητούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, το πρωτοφανές στα πολιτικά χρονικά να εκλέξουν έναν αρχηγό χωρίς κόμμα και μέλη, αλλά όμως με ..δύο κοινοβουλευτικές ομάδες στη βουλή γιατί οι αρχηγοί των υπαρχουσών κοινοβουλευτικών ομάδων δεν τους συμφέρει να τις διαλύσουν(!)

    Πραγματικά είναι κρίμα που συμβαίνουν όλα αυτά και μάλιστα ενδεδυμένα τον μανδύα της σοβαρότητας, γιατί το λεγόμενο πολιτικό «κέντρο» και η αληθινή σοσιαλδημοκρατία είναι άκρως απαραίτητα σε κάθε δημοκρατική πολιτεία και σε κάθε χώρα και πολιτισμό. Δικαίως λοιπόν κάθε σοβαρός και δημοκράτης πολίτης, τσιμπιέται αν είναι ξύπνιος και αναρωτιέται αν όλα αυτά είναι όντως σοβαρά, «κανονικά» και δημοκρατικά, ή αν γίνεται πλάκα και ζει το μεγάλο τρολάρισμα του αιώνα σε μια ελληνική αποκλειστικότητα που ξεπερνά και την πιο καλπάζουσα πολιτική φαντασία.-

    * Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Τα Paradise Papers γκρεμίζουν τους μύθους

    Τα Paradise Papers γκρεμίζουν τους μύθους

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-09 13:58:13 | Πηγή: News247

    Η έρευνα των Paradise Papers κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται πως είναι σπουδαίο γεγονός, όχι τόσο για τις επιμέρους αποκαλύψεις που αφορούν γνωστά πρόσωπα, αλλά κυρίως γιατί μας δίνει με στοιχεία, αριθμούς και ντοκουμέντα τη συνολική εικόνα λειτουργίας του σύγχρονου καπιταλισμού.

    Ας σκεφτούμε το μέγεθος της αδιαφάνειας με δεδομένο ότι οι μόνες πληροφορίες που είχαμε μέχρι πρόσφατα για την κατανομή των περιουσιών και του παγκόσμιου πλούτου ήταν οι λίστες τύπου Forbes, που βασίζονται κυρίως σε στοιχεία που δίνουν οι διαχειριστές αυτών των περιουσιών. Αποτελεί επομένως προϋπόθεση δημοκρατίας η διαφάνεια, αν θέλουμε να ανοίξουμε την κουβέντα για την οικονομική ανισότητα, την ελεύθερη αγορά, το κοινωνικό κράτος κ.ά.

    Παράλληλα τα Paradise Papers καταρρίπτουν με εμφατικό τρόπο μια σειρά μύθους που μας συντροφεύουν δεκαετίες και αποτελούν βασικούς πυλώνες του κυρίαρχου λόγου, δίχως περιθώρια αμφισβήτησης.

    Πρώτος και σημαντικός ο μύθος της υγειούς επιχειρηματικότητας που παράγει πλούτο για όλους και της αγοράς που δεν χρειάζεται το κανονιστικό πλαίσιο του κράτους. Αυτό που δηλαδή τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ονομάζουμε ανάπτυξη. Στις διαρροές των Paradise Papers μαθαίνουμε πως η NIKE για παράδειγμα διατηρεί θυγατρικές εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους και τα χρήματα από την πώληση των ειδών της στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες καταλήγουν εκεί. Κατασκευάζει τα προϊόντα της στο Βιετνάμ και την Ινδονησία με μεροκάματα πείνας, τα πουλάει στους πλούσιους Ευρωπαίους και τα χρήματα πηγαίνουν σε εταιρεία-φάντασμα στις Βερμούδες με μηδενική φορολόγηση. Ανάλογος ο τρόπος λειτουργίας των περισσοτέρων μεγάλων πολυεθνικών και μια ματιά στα δημοσιεύματα είναι κατατοπιστική για να αντιληφθούμε το μοντέλο λειτουργίας τους από την παραγωγή, μέχρι τη φορολόγηση των εσόδων. Δεν το ξέραμε; Βεβαίως, αλλά είναι άλλο μια κουβέντα καφενείου και άλλο η διαδρομή του χρήματος να αποτυπώνεται καθαρά και συγκροτεί τη μεγάλη εικόνα.

    Στα δικά μας, το τραπεζικό σκάνδαλο της Proton Bank είναι επίσης χαρακτηριστικό για το επιχειρηματικό μοντέλο που υμνούσαν τα media στήνοντας μάλιστα τα προφίλ των επιχειρηματιών που δίνουν δουλειά στον κόσμο. Εδώ απλά πηγαίνουμε κατευθείαν στη διαχείριση των κερδών, καθώς απουσιάζει από την επιχειρηματική δραστηριότητα το κομμάτι της παραγωγής.

    Δεύτερος μύθος τα κόμματα που διαθέτουν στρατιές εργαζομένων και συντηρούνται από το κράτος. Υπάρχει μάλιστα και συγκεκριμένη πρόταση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που αφορά τα οικονομικά της Νέας Δημοκρατίας και αναφέρει πως “δρομολογούμε ένα επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικής χρηματοδότησης, έτσι ώστε να μπορούμε να συμπληρώνουμε τα έσοδά μας από ιδιωτική χρηματοδότηση” με στόχο “να καλύπτουμε, πια, τις ετήσιες δαπάνες μας”. Με τις ετήσιες δαπάνες του κόμματος κατά τον ίδιο στα 8.200.000 ευρώ και το νόμο να προβλέπει πως οι ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις δεν μπορούν να ξεπερνούν τα 20.000/δωρητή, ο πρόεδρος της ΝΔ ανακοινώνει ένα σχέδιο που δεν πιστεύει κανένας ότι βγαίνει, αλλά αναπαράγει συνειδητά και με απόλυτο τρόπο την κυρίαρχη άποψη ότι πρέπει να τελειώνουμε με το μοντέλο της κρατικής χρηματοδότησης. Στην ερώτηση “Όταν μιλάμε για ιδιωτική χρηματοδότηση, τι ακριβώς εννοούμε;”, ο κ. Μητσοτάκης απαντά “Ό,τι συμβαίνει, φίλες και φίλοι, σε όλα τα οργανωμένα Κόμματα του κόσμου”.

    Στα οργανωμένα κόμματα λοιπόν του κόσμου που εφαρμόζεται το μοντέλο της ιδιωτικής χρηματοδότησης γίνεται ο κακός χαμός. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αποκαλύψεις των Paradise Papers για την υπεράκτια χρηματοδότηση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ, με χρηματοδότες των δύο κόμματων να “βγάζουν εκατομμύρια από τις offshore και να τα επενδύουν στην πολιτική”. Συνολικά 60 εκ. δολάρια από χρηματοδότες κατευθύνθηκαν σε οργανισμούς που στήριξαν τον Τραμπ, στην προεκλογική εκστρατεία. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του χρηματοδότη των Ρεπουμπλικάνων, Warren Stephens, που όπως αποκαλύφθηκε διέθετε ένα δίκτυο offshore εταιρειών και μια εταιρεία παροχής δανείων, που με τοκογλυφικό τρόπο εξαπατούσε καταναλωτές. Παράλληλα χρησιμοποιούσε την επενδυτική του τράπεζα για να προωθήσει διαδικτυακά μια σειρά από βίντεο που στόχευαν να βελτιώσουν την άποψη των νέων για την ελεύθερη οικονομία. Τελικά και για να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες, παρά το γεγονός ότι ο Stephens τάχθηκε κατά της υποψηφιότητας Τραμπ, ο Αμερικάνος πρόεδρος δεσμεύτηκε να ξηλώσει το ρυθμιστικό πλαίσιο του Ομπάμα που έθετε εμπόδια σε εταιρίες παροχής δανείων όπως αυτή του Stephens.

    Ή για να ξαναγυρίσω στα δικά μας, το 2011 θα μπορούσε να είναι χρηματοδότης πολιτικού κόμματος ο Λαυρεντιάδης της Proton, με τα χρήματα που μεταφέρθηκαν στις offshore στα νησιά Κέιμαν.

    Τρίτος και τελευταίος μύθος η ηθική διάσταση της πολιτικής, που αφορά ιδιαίτερα την Ελλάδα τις ημέρες αυτές, λόγω της υπόθεσης της κ. Μαρέβα Μητσοτάκη. Με τροπολογία που ψηφίστηκε το 2016 δεν επιτρέπεται σε βουλευτές και συγγενικά τους πρόσωπα -και πρώην συζύγους- να έχουν σχέση με offshore εταιρίες. Η ΝΔ μάλιστα είχε αποχωρήσει από τη συγκεκριμένη ψηφοφορία. Άρα είναι προφανές ότι το Ελληνικό κράτος θεωρεί ύποπτη την εμπλοκή των πολιτικών προσώπων σε τέτοιου τύπου εταιρείες, με τη συμμετοχή της κ.Μητσοτάκη στην offshore να εντοπίζεται βέβαια πριν την ψήφιση του νόμου. Επίσης η κ.Μητσοτάκη συνεργάστηκε με την έρευνα των δημοσιογράφων της 24MEDIA, έδωσε απαντήσεις και το θέμα θα είχε τελειώσει αν δεν παρενέβαινε σύσσωμη η Νέα Δημοκρατία, μετατρέποντας το σε μείζον πολιτικό ζήτημα.

    Αυτό που στην πραγματικότητα ζήτησαν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας είναι να μην ελέγχονται. Απαίτησαν από τους δημοσιογράφους μια ιδιότυπη ομερτά -πολύ προσφιλή στον εργασιακό βίο της κ.Σπυράκη- που καταργεί το ρόλο του δημοσιογράφου και επιφέρει βαρύ πλήγμα στην ίδια τη δημοκρατία. Κάτι που δεν απαίτησαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, μεγαλοεπιχειρηματίες και το παλάτι στη Βρετανία.

    Και παραμένει το βασικό ερώτημα, πως τοποθετείται απέναντι στις αποκαλύψεις ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Όχι πως τοποθετείται στο θέμα της συζύγου του, αλλά πως τοποθετείται ως πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στην ύπαρξη ενός δαιδαλώδους χρηματοπιστωτικού συστήματος που με παράνομο ή νομότυπο τρόπο, διευκολύνει την φοροδιαφυγή των ελίτ και γεννά ανισότητες. Και αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ηθικής, αλλά ζήτημα των συμφερόντων που υπερασπίζεσαι. Οι offshore είναι των ελίτ και τα Paradise Papers δικά μας.

    Η άποψη ότι όλα αυτά είναι γνωστά, “άνθρακας” οι αποκαλύψεις και ξαναζεσταμένο φαγητό, έχει αφετηρία την υιοθέτηση μας πολιτικής που βασίζεται ακριβώς στους μύθους που συγκροτούν την κυρίαρχη αφήγηση και που οι αποκαλύψεις των ερευνητών δημοσιογράφων γκρεμίζουν από τα θεμέλια. Έχει την αφετηρία στη βαθιά πίστη στους μηχανισμούς ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος που περιγράφεται στις γειτονιές του κόσμου με μια λέξη. Διαπλοκή.

  • Γιατί αρνείται τον όρκο του Harvard ένας καθηγητής του;

    Γιατί αρνείται τον όρκο του Harvard ένας καθηγητής του;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-09 13:33:20 | Πηγή: News247

    Μετά τη σφοδρή επίθεση που εξαπέλυσε το Υπ. Παιδείας στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για τον “όρκο” που εμπνεύσθηκε ο πρύτανης του Ιδρύματος, θα ήθελα διακαώς να ακούσω ποια είναι τα σημεία εκείνα του όρκου με τα οποία διαφωνεί ο αξιότιμος κος Γαβρόγλου. Ιδίως καθώς ο συγκεκριμένος “όρκος” αποτελεί τμήμα ενός αντίστοιχου κειμένου που διανέμεται στους φοιτητές του Χάρβαρντ. Ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο δηλαδή, το οποίο ωστόσο έχει γίνει σύμβολο της επάρατης αριστείας για την Κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Ακόμη και για τον ίδιο τον Γαβρόγλου που έχει διδάξει στο διάσημο ίδρυμα.

    Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που ο κος Γαβρόγλου “δαγκώνει το χέρι που τον τάιζε”. Στις αρχές του χρόνου μιλώντας στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής είχε δηλώσει ότι «Η Φινλανδία μαζί με το Χάρβαρντ κοντεύουν να αποκτήσουν μία μεταφυσική ιερότητα στην Ελλάδα», ενώ στην πραγματικότητα δεν λείπουν τα προβλήματα. Εϊναι προφανές ότι ο κος Γαβρόγλου μιλάει με τον σνομπισμό που του επιτρέπει το γεγονός ότι “τα έχει δει όλα, τα έχει κάνει όλα”, σαν τον Μίκ Τζάγκερ δηλαδή.

    Ο φουκαράς ο όρκος ωστόσο μοιάζει βγαλμένος από κήρυγμα σε αυστηρή ευαγγελική εκκλησία της Μασαχουσέτης. Μιλάει για το καλό, την πρόοδο και την αριστεία (ναι αυτή που αποτελεί ρετσινιά κατά τον προκάτοχο του κου Γαβρόγλου). Ακόμη και το μικρό απόσπασμα που επέλεξε ο Αχ. Ζαπράνης στην απέλπιδα προσπάθειά του να προσδώσει στο ΠΑΜΑΚ, λίγη από την αίγλη του περίφημου μορφωτικού ιδρύματος των ΗΠΑ, αποτελεί ύμνο προς το καλό. Λέει λοιπόν ο “όρκος”:

    «Εμείς οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθώς ξεκινάμε τις σπουδές μας διαβεβαιώνουμε ότι θα συνδράμουμε στη γνώση θα διατηρήσουμε τις αξίες του Πανεπιστημίου και θα υιοθετήσουμε τη νοοτροπία της αριστείας μέσα από τη μελέτη και την έρευνα. Εμείς οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας διαβεβαιώνουμε ότι θα φροντίσουμε να δρούμε μέσα κι έξω από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με αξιοπρέπεια ήθος και θα συμβάλουμε στη διατήρηση ενός περιβάλλοντος ποιότητας ελευθερίας δημοκρατίας αξιοκρατίας και προσωπικής ανάπτυξης"

    Η αντίδραση των αριστεριστών στο πανεπιστήμιο ήταν άμεση. Φοιτητές οργανωμένοι υπό τον βαρύγδουπο τίτλο Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ας παραβλέψουμε προς στιγμή την πολυδιάσπαση της αριστεράς ιδίως στα πανεπιστήμια, όπου όλοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί) εγκαλεί τον κο. Ζαπράνη θέτοντας τον εξής “προβληματισμό”: «Με ποιο δικαίωμα καλεί τους πρωτοετείς να ταυτιστούν με τα ιδεολογήματά του;» Δεν γνωρίζω τι ζητούν οι  120 ενωμένοι αριστεροί φοιτητές αλλά ούτε βρίσκω κάποιο ιδεολόγημα, άξιο συζήτησης στον “‘όρκο”.

    Ο κος Γαβρόγλου ωστόσο μοιάζει να έχει χάσει την ουσία του θέματος όπως και την μπάλα. Είναι αδιανόητο την ώρα που ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, κλείνει διαμαρτυρόμενο για την αδυναμία των αρχών να ελέγξουν παραβατικές συμπεριφορές, ο κος Γαβρόγλου να ασχολείται με μια “επαρχιώτικη” κίνηση του Πρύτανη του ΠΑΜΑΚ αλλά να μην έχει ως μόνο του μέλημα τη βελτίωση των συνθηκών στο ΟΠΑ αλλά και στα πανεπιστήμια όλης της χώρας.

    Είναι ακόμη πιο αδιανόητο να χρησιμοποιεί τέτοια γλώσσα μίσους στην ανακοίνωση του Υπ. Παιδείας για το θέμα. Το αρμόδιο για την εκπαίδευση Υπουργείο καλεί τον κο Ζαπράνη να διαβάσει στους φοιτητές του διάφορες άσχετε φράσεις που μοιάζουν με τιμωρία του Μπάρτ Σίμπσον. Δείτε και μόνοι σας:

    -Δεν θα χρησιμοποιώ εμπρηστικές εκφράσεις στις συνεντεύξεις μου, μιας και η ελληνική γλώσσα διαθέτει λεξικό πλούτο ώστε να μπορώ να εκφράζομαι με ευπρέπεια.

    -Δεν θα στέλνω επιστολές στους συναδέλφους μου πρυτάνεις που με γελοιοποιούν, μιας και η αυτογελοιοποίησή μου αντανακλάται και στο Πανεπιστήμιό μου.

    -Δεν θα διδάσκω σε εννέα μεταπτυχιακά, μιας και δεν είναι σωστό να διπλασιάζω τον μισθό μου σε βάρος νέων επιστημόνων.

    -Δεν θα απειλώ ότι θα κλείσω τα μεταπτυχιακά προγράμματα, μιας και η ίδρυση και λειτουργία τους δεν εξαρτάται από εμένα προσωπικά αλλά είναι αποτέλεσμα συλλογικών διαδικασιών.

    -Δεν θα καλώ κάθε λίγο την αστυνομία στο Πανεπιστήμιο, μιας και η Δημοκρατία παρέχει πολλούς τρόπους να επιλύει διαφορές.

    -Και τέλος, δεν θα ζητήσω από τους φοιτητές και φοιτήτριες να διαβάζουν κείμενα που τους στέλνω, μιας και η αρλουμπολογία πρέπει να έχει όρια.

    Ο κος Γαβρόγλου είναι φανερό ότι έχασε την ψυχραιμία του. Όμως το μίσος ενός τμήματος της Κυβέρνησης για το Χαρβαρντ και την αριστεία αποτελεί επιλογή και όχι αντίδραση εν θερμώ. Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ένας κοσμοπολίτης σαν τον Κ. Γαβρόγλου να έχει τέτοιες απόψεις. Ο ίδιος ο βίος του καταδεικνύει το αντίθετο. Επειδή ήταν καλός καθηγητής έχει διδάξει σε κορυφαία πανεπιστήμια όπως το Harvard και το Cambridge. Για την αξία του και όχι για το παχύ μουστάκι του τον επέλεξε το ίδρυμα Λάτση για μέλος του διοικητικού του συμβουλίου.

    Το Harvard είναι για τους αμετανόητους αριστεριστές το ανάλογο της Βαστίλλης για τους καταπιεσμένους Γάλλους. Αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι σε ένα τόσο λαμπρό ίδρυμα που προσφέρει τη γνώση του για το καλό ολόκληρης της ανθρωπότητας. Για αιώνες η ιατρική σχολή του Αμερικανικού πανεπιστημίου ανακαλύπτει τρόπους για να βελτιώνει τις ζωές των ανθρώπων. Μόλις χθες ερευνητές της σχολής ανακοίνωσαν πρόοδο στην έρευνα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Κάθε μέρα ανακοινώνουν σπουδαίες ανακαλύψεις. Τα πανεπιστήμια που υπερασπίζονται διαχρονικά σχεδόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πρέπει να επιδιώξουν να μεταφέρουν αυτές τις αξίες στους φοιτητές τους. Γιατί από τάβλι, πρέφα και ανάλυση για την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού έχουμε υπερπλεόνασμα.

    Στις 8 Ιουνίου, το πλαφόν χρηματοδότησης από τον ΕLA μειώθηκε στα 44,2 δις ευρώ και μέσα σε έξι μήνες, μειώθηκε στα 26,9 δις ευρώ. Η μεγαλύτερη μείωση στους μήνες αυτούς, ήταν σιτς 26 Οκτωβρίου, κατά 4 δις ευρώ. Υπενθυμίζεται ότι η Τράπεζα της Ελλάδος υποβάλλει αίτημα για μείωση των αναγκών των ελληνικών τραπεζών σε κεφάλαια, δύο φορές το μήνα. Ετσι, στις 21 Σεπτμεβμρίου, το πλαφόν ήταν 33,6 δις ευρώ και αντιστοιχούσε σε μείωση 3 δις ευρώ, στις 4 Οκτωβρίου, υποχώρησε άλλο 1 δις ευρώ, στα 32,6 δις ευρώ και σήμερα, το ανώτατο ποσό χρηματοδότησης «κατηφόρισε» στα 26,9 δις ευρώ.

    Πρόκειται για μία νέα μείωση κατά 1,7 δις ευρώ, συνεπής σε μία πορεία αποκλιμάκωσης που έχει ξεκινήσει επιτυχώς εδώ και μήνες. Ετσι, με βάση το χθεσινί αίτημα 9 8 Νοεμβρίου), το πλαφόν χορήγησης κεφαλαίων από τον πολύ ακριβό μηχανισμό ενίσχυσης ρευστότητας (ELA) , έχει υποχωρήσει στα 26,9 δις ευρώ.

    Αυτό γίνεται από τη στιγμή που οι ελληνικές τράπεζες μπορούν πλέον να χρηματοδοτηθούν και από άλλες πηγές, καθώς και από τις ξένες αγορές και να χρησιμοποιήσουν ακόμη και έντοκα γραμμάτια, που για την ΕΚΤ δεν είναι αποδεκτά.

    Σε κάθε περίπτωση, η μείωση του ανώτατου ορίου κατά 1,7 δισεκ. ευρώ αντανακλά τη βελτίωση της ρευστότητας των ελληνικών τραπεζών, λαμβανομένων υπόψη των ροών που προέρχονται από καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα και από την πρόσβαση των τραπεζών στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

    Αυτό τονίζει και η Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία σε ανακοίνωσή της, διευκρινίζει ότι «στις 8 Νοεμβρίου 2017 το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ δεν διατύπωσε αντίρρηση στον καθορισμό του ανώτατου ορίου παροχής έκτακτης ενίσχυσης σε ρευστότητα (ELA) προς τις ελληνικές τράπεζες στο ποσό των 26,9 δισεκ. ευρώ έως και την Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 2017, μετά από αίτημα της Τράπεζας της Ελλάδος».

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 24/7 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Τα Paradise Papers γκρεμίζουν του μύθους

    Τα Paradise Papers γκρεμίζουν του μύθους

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-09 13:08:36 | Πηγή: News247

    Η έρευνα των Paradise Papers κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύεται πως είναι σπουδαίο γεγονός, όχι τόσο για τις επιμέρους αποκαλύψεις που αφορούν γνωστά πρόσωπα, αλλά κυρίως γιατί μας δίνει με στοιχεία, αριθμούς και ντοκουμέντα τη συνολική εικόνα λειτουργίας του σύγχρονου καπιταλισμού.

    Ας σκεφτούμε το μέγεθος της αδιαφάνειας με δεδομένο ότι οι μόνες πληροφορίες που είχαμε μέχρι πρόσφατα για την κατανομή των περιουσιών και του παγκόσμιου πλούτου ήταν οι λίστες τύπου Forbes, που βασίζονται κυρίως σε στοιχεία που δίνουν οι διαχειριστές αυτών των περιουσιών. Αποτελεί επομένως προϋπόθεση δημοκρατίας η διαφάνεια, αν θέλουμε να ανοίξουμε την κουβέντα για την οικονομική ανισότητα, την ελεύθερη αγορά, το κοινωνικό κράτος κ.ά.

    Παράλληλα τα Paradise Papers καταρρίπτουν με εμφατικό τρόπο μια σειρά μύθους που μας συντροφεύουν δεκαετίες και αποτελούν βασικούς πυλώνες του κυρίαρχου λόγου, δίχως περιθώρια αμφισβήτησης.

    Πρώτος και σημαντικός ο μύθος της υγειούς επιχειρηματικότητας που παράγει πλούτο για όλους και της αγοράς που δεν χρειάζεται το κανονιστικό πλαίσιο του κράτους. Αυτό που δηλαδή τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ονομάζουμε ανάπτυξη. Στις διαρροές των Paradise Papers μαθαίνουμε πως η NIKE για παράδειγμα διατηρεί θυγατρικές εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους και τα χρήματα από την πώληση των ειδών της στις μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες καταλήγουν εκεί. Κατασκευάζει τα προϊόντα της στο Βιετνάμ και την Ινδονησία με μεροκάματα πείνας, τα πουλάει στους πλούσιους Ευρωπαίους και τα χρήματα πηγαίνουν σε εταιρεία-φάντασμα στις Βερμούδες με μηδενική φορολόγηση. Ανάλογος ο τρόπος λειτουργίας των περισσοτέρων μεγάλων πολυεθνικών και μια ματιά στα δημοσιεύματα είναι κατατοπιστική για να αντιληφθούμε το μοντέλο λειτουργίας τους από την παραγωγή, μέχρι τη φορολόγηση των εσόδων. Δεν το ξέραμε; Βεβαίως, αλλά είναι άλλο μια κουβέντα καφενείου και άλλο η διαδρομή του χρήματος να αποτυπώνεται καθαρά και συγκροτεί τη μεγάλη εικόνα.

    Στα δικά μας, το τραπεζικό σκάνδαλο της Proton Bank είναι επίσης χαρακτηριστικό για το επιχειρηματικό μοντέλο που υμνούσαν τα media στήνοντας μάλιστα τα προφίλ των επιχειρηματιών που δίνουν δουλειά στον κόσμο. Εδώ απλά πηγαίνουμε κατευθείαν στη διαχείριση των κερδών, καθώς απουσιάζει από την επιχειρηματική δραστηριότητα το κομμάτι της παραγωγής.

    Δεύτερος μύθος τα κόμματα που διαθέτουν στρατιές εργαζομένων και συντηρούνται από το κράτος. Υπάρχει μάλιστα και συγκεκριμένη πρόταση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που αφορά τα οικονομικά της Νέας Δημοκρατίας και αναφέρει πως “δρομολογούμε ένα επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικής χρηματοδότησης, έτσι ώστε να μπορούμε να συμπληρώνουμε τα έσοδά μας από ιδιωτική χρηματοδότηση” με στόχο “να καλύπτουμε, πια, τις ετήσιες δαπάνες μας”. Με τις ετήσιες δαπάνες του κόμματος κατά τον ίδιο στα 8.200.000 ευρώ και το νόμο να προβλέπει πως οι ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις δεν μπορούν να ξεπερνούν τα 20.000/δωρητή, ο πρόεδρος της ΝΔ ανακοινώνει ένα σχέδιο που δεν πιστεύει κανένας ότι βγαίνει, αλλά αναπαράγει συνειδητά και με απόλυτο τρόπο την κυρίαρχη άποψη ότι πρέπει να τελειώνουμε με το μοντέλο της κρατικής χρηματοδότησης. Στην ερώτηση “Όταν μιλάμε για ιδιωτική χρηματοδότηση, τι ακριβώς εννοούμε;”, ο κ. Μητσοτάκης απαντά “Ό,τι συμβαίνει, φίλες και φίλοι, σε όλα τα οργανωμένα Κόμματα του κόσμου”.

    Στα οργανωμένα κόμματα λοιπόν του κόσμου που εφαρμόζεται το μοντέλο της ιδιωτικής χρηματοδότησης γίνεται ο κακός χαμός. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι αποκαλύψεις των Paradise Papers για την υπεράκτια χρηματοδότηση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ, με χρηματοδότες των δύο κόμματων να “βγάζουν εκατομμύρια από τις offshore και να τα επενδύουν στην πολιτική”. Συνολικά 60 εκ. δολάρια από χρηματοδότες κατευθύνθηκαν σε οργανισμούς που στήριξαν τον Τραμπ, στην προεκλογική εκστρατεία. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του χρηματοδότη των Ρεπουμπλικάνων, Warren Stephens, που όπως αποκαλύφθηκε διέθετε ένα δίκτυο offshore εταιρειών και μια εταιρεία παροχής δανείων, που με τοκογλυφικό τρόπο εξαπατούσε καταναλωτές. Παράλληλα χρησιμοποιούσε την επενδυτική του τράπεζα για να προωθήσει διαδικτυακά μια σειρά από βίντεο που στόχευαν να βελτιώσουν την άποψη των νέων για την ελεύθερη οικονομία. Τελικά και για να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες, παρά το γεγονός ότι ο Stephens τάχθηκε κατά της υποψηφιότητας Τραμπ, ο Αμερικάνος πρόεδρος δεσμεύτηκε να ξηλώσει το ρυθμιστικό πλαίσιο του Ομπάμα που έθετε εμπόδια σε εταιρίες παροχής δανείων όπως αυτή του Stephens.

    Ή για να ξαναγυρίσω στα δικά μας, το 2011 θα μπορούσε να είναι χρηματοδότης πολιτικού κόμματος ο Λαυρεντιάδης της Proton, με τα χρήματα που μεταφέρθηκαν στις offshore στα νησιά Κέιμαν.

    Τρίτος και τελευταίος μύθος η ηθική διάσταση της πολιτικής, που αφορά ιδιαίτερα την Ελλάδα τις ημέρες αυτές, λόγω της υπόθεσης της κ. Μαρέβα Μητσοτάκη. Με τροπολογία που ψηφίστηκε το 2016 δεν επιτρέπεται σε βουλευτές και συγγενικά τους πρόσωπα -και πρώην συζύγους- να έχουν σχέση με offshore εταιρίες. Η ΝΔ μάλιστα είχε αποχωρήσει από τη συγκεκριμένη ψηφοφορία. Άρα είναι προφανές ότι το Ελληνικό κράτος θεωρεί ύποπτη την εμπλοκή των πολιτικών προσώπων σε τέτοιου τύπου εταιρείες, με τη συμμετοχή της κ.Μητσοτάκη στην offshore να εντοπίζεται βέβαια πριν την ψήφιση του νόμου. Επίσης η κ.Μητσοτάκη συνεργάστηκε με την έρευνα των δημοσιογράφων της 24MEDIA, έδωσε απαντήσεις και το θέμα θα είχε τελειώσει αν δεν παρενέβαινε σύσσωμη η Νέα Δημοκρατία, μετατρέποντας το σε μείζον πολιτικό ζήτημα.

    Αυτό που στην πραγματικότητα ζήτησαν τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας είναι να μην ελέγχονται. Απαίτησαν από τους δημοσιογράφους μια ιδιότυπη ομερτά -πολύ προσφιλή στον εργασιακό βίο της κ.Σπυράκη- που καταργεί το ρόλο του δημοσιογράφου και επιφέρει βαρύ πλήγμα στην ίδια τη δημοκρατία. Κάτι που δεν απαίτησαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, μεγαλοεπιχειρηματίες και το παλάτι στη Βρετανία.

    Και παραμένει το βασικό ερώτημα, πως τοποθετείται απέναντι στις αποκαλύψεις ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Όχι πως τοποθετείται στο θέμα της συζύγου του, αλλά πως τοποθετείται ως πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στην ύπαρξη ενός δαιδαλώδους χρηματοπιστωτικού συστήματος που με παράνομο ή νομότυπο τρόπο, διευκολύνει την φοροδιαφυγή των ελίτ και γεννά ανισότητες. Και αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής ηθικής, αλλά ζήτημα των συμφερόντων που υπερασπίζεσαι. Οι offshore είναι των ελίτ και τα Paradise Papers δικά μας.

    Η άποψη ότι όλα αυτά είναι γνωστά, “άνθρακας” οι αποκαλύψεις και ξαναζεσταμένο φαγητό, έχει αφετηρία την υιοθέτηση μας πολιτικής που βασίζεται ακριβώς στους μύθους που συγκροτούν την κυρίαρχη αφήγηση και που οι αποκαλύψεις των ερευνητών δημοσιογράφων γκρεμίζουν από τα θεμέλια. Έχει την αφετηρία στη βαθιά πίστη στους μηχανισμούς ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος που περιγράφεται στις γειτονιές του κόσμου με μια λέξη. Διαπλοκή.

  • Δεν παίζουμε με την ενημέρωση

    Δεν παίζουμε με την ενημέρωση

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2017-11-08 13:58:43 | Πηγή: News247

    Το δημοσίευμα του 'Έθνους' για την εμπλοκή της Μαρέβας Γκραμπόφσκι – Μητσοτάκη στα Paradise Papers ήταν υπόδειγμα άσκησης της δημοσιογραφίας : τα στοιχεία της έρευνας καταγράφηκαν αναλυτικά, χωρίς καμία προσπάθεια εξαγωγής αυθαίρετων συμπερασμάτων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολιτικά – και ταυτόχρονα, φιλοξενήθηκε η αναλυτική απάντηση της εμπλεκόμενης.

    Προφανώς, όλα τα παραπάνω – στοιχειώδη για την αξιόπιστη άσκηση της δημοσιογραφίας – δεν ελήφθησαν υπ' όψη από τους εκπροσώπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αντέδρασαν στοχοποιώντας τόσο το «Έθνος», όσο και το Νews24/7 και το Ραδιόφωνό του στους 88,6fm, ως «κέντρα διανομής ειδήσεων του Μαξίμου» και ως «διαπλεκόμενους».

    Τα τελευταία χρόνια, αρκετοί πολιτικοί, αντί να δίνουν απαντήσεις, υιοθετούν την πολιτική των κραυγών, όταν Μέσα Ενημέρωσης γράφουν ή μεταδίδουν δυσάρεστα για τους ίδιους ή τα κόμματα που εκπροσωπούν. Ο λόγος είναι προφανής – αν απαξιώσουν το Μέσο, απαξιώνουν και την είδηση που τους αφορά. Ας γνωρίζουν, σε ό,τι μας αφορά, ότι απολογούμαστε μόνον στους αναγνώστες μας και τους ακροατές μας, οι οποίοι αυξάνονται συνεχώς. Αντιπαρερχόμαστε τα επικοινωνιακά παιχνίδια, αλλά δεν παίζουμε με την ενημέρωση.

    News247.gr – Ραδιόφωνο 24/7

  • Κρυπτεία στον Παράδεισο

    Κρυπτεία στον Παράδεισο

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-11-08 11:27:41 | Πηγή: News247

    Δε ξέρω για αγγέλους, αλλά ο Παράδεισος έχει την κρυπτεία του. Α, ναι! Δεν το ξέρατε; Βέβαια, τα προνομιούχα πλάσματα  που κατοικούν στον Παράδεισο έχουν την κρυπτεία τους, ως άμυνα έναντι των εχθρών τους. Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ –τί είναι τέλος πάντων αυτή η κρυπτεία, γιατί την έχουν ανάγκη οι Παραδείσιοι, ποιοι είναι αυτοί και ποιοι οι εχθροί τους.

    Λοιπόν, η κρυπτεία είναι μια μυστική οργάνωση, μια συμμορία, που βοηθάει αυτούς που κατοικούν εκτός  Παραδείσου να καταλάβουν τη θέση τους. Να αποδεχτούν την τάξη του κόσμου. Να χωνέψουν το γεγονός πως ο Παράδεισος είναι για Ελάχιστους, και η Κόλαση για Όλους Τους Άλλους, γηγενείς και επήλυδες. Ναι! Η κρυπτεία λοιπόν πήρε το ονομά της από εκείνη την ομάδα των αρχαίων Σπαρτιατών, οι οποίοι έβγαιναν τη νύχτα, στα κρυφά και τα μουλωχτά, και καθάριζαν εκείνο τον στιβαρό και περήφανο είλωτα, από τον οποίο έκριναν ότι μπορεί να κινδυνεύσουν στο μέλλον. Σκότωναν προληπτικώς.

    Βέβαια, θα μου πείτε εδώ πως ακόμα κι η Κου Κλουξ Κλαν, ακόμα κι οι λευκοί ρατσιστές αριστοκράτες του Αμερικάνικου Νότου έστηναν ένα φλεγόμενο σταυρό μπροστά  από το σπίτι του ενοχλητικού μαύρου, πριν τον λιντσάρουν. Όμως τα μέλη της Λακεδαιμόνιας  κρυπτείας, αυτοί οι ηρωικοί Σπαρτιάτες πολεμιστές,  δεν έμπαιναν στον κόπο να προειδοποιήσουν, απλώς κάνανε ντου μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα κι έκοβαν το λαιμό του άτακτου είλωτα μπροστά στην οικογένειά του. Για παραδειγματισμό.

    Οι Σπαρτιάτες κινδύνευαν από τους Είλωτες. Οι Εκλεκτοί του Παραδείσου νιώθουν πως απειλούνται από όλους εμάς, τους Κολασμένους, που είμαστε υποχρεωτικά νομοταγείς, επειδή αφενός δεν  έχουμε την τεχνογνωσία και τις γνωριμίες να φοροδιαφύγουμε, και αφετέρου δεν έχουμε και τίποτα να κρύψουμε – οι πέντε δεκάρες που είχαμε στην μπάντα,  σ’ αυτά τα δέκα χρόνια της Κρίσης, πάνε, εξαερώθηκαν.

     

    Είμαστε κάπως σαν τον γάιδαρο του Χότζα – τρώμε όλο και λιγότερο, και πάνω που θα μάθουμε να επιβιώνουμε χωρίς να τρώμε καθόλου, πεθαίνουμε.  Οι Κολασμένοι είμαστε εμείς. Με την παράλογη, άδικη, αντικοινωνική και επαχθή φορολογία που μας έχει επιβληθεί, με τον κεφαλικό φόρο που πληρώνουμε, αγοράζουμε πανάκριβα γλίσχρες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας, ενώ τα Γηρατειά ψάχνουν την περηφάνια τους στα πεταμένα περισσεύματα της Λαϊκής.

    Οι κάτοικοι του Παραδείσου, από την άλλη, με το χρυσάφι τους καβατζωμένο και απροσπέλαστο από νόμους, εφορίες και λοιπούς ελεγκτικούς μηχανισμούς, κάθονται εκεί, στην κορφή της τροφικής αλυσίδας, και βγάζουν δεκάρικους λόγους, με υψωμένο φρύδι, για φορολογική συνείδηση, για κοινωνική υπευθυνότητα, για ισονομία, δικαιοσύνη, νομιμότητα και δημοκρατία.

    Όμως, όλο και λιγότεροι Κολασμένοι  δίνουν βάση σ’ αυτά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, κι  αρχίζουν να σηκώνουν κεφάλι. Ψάχνουν πολύ, μιλούν πολύ, βγάζουν γλώσσα, αυθαδιάζουν, φέρνουν στο φως μυστικά έγγραφα του Παραδείσου. Τα βλέπουν αυτά οι Παραδείσιοι, που ζουν εις βάρος των άλλων, που το πλεόνασμά τους είναι ακριβώς ό,τι λείπει από όλους τους άλλους, ώστε να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή, και σκέφτονται πως η πλέμπα, οι πολλοί έχουν ξεχάσει τη θέση τους, έχουν υψωθεί, και πρέπει να ταπεινωθούν. Άμεσα.

    Ε, εδώ μπαίνει η κρυπτεία.  Το οπλισμένο δεξί χέρι των Κατοίκων του Παραδείσου. Που σήμερα θα πετάξει σπασμένα μπουκάλια και κοτρόνες στο σπίτι ενός παιδιού μέσα στη νύχτα, και αύριο θα βάλει μπουρλότο σε μια παράγκα, με τη φαμίλια μέσα. Και μεθαύριο θα εκτελέσει ένα δημοσιογράφο. Γιατί; Για να σωφρονιστούν όσοι πιστεύουν πως είναι ίσοι ενώπιον του νόμου με βασίλισσες, επιχειρηματίες, τραπεζίτες, πολιτικούς, ροκ σταρς και λοιπά παραδείσια πλάσματα.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7

  • Το δώρο του Τσακαλώτου στις εκλογές της κεντροαριστεράς

    Το δώρο του Τσακαλώτου στις εκλογές της κεντροαριστεράς

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-08 11:27:41 | Πηγή: News247

    Η ωμή και κυνική παραδοχή του διδύμου Τσακαλώτου-Χουλιαράκη ότι η αφαίμαξη της μεσαίας τάξης αποτέλεσε μέρος ενός σχεδίου της ριζοσπαστικής αριστεράς, ήταν το καλύτερο πεσκέσι για τον νέο φορέα του κέντρου. Ιδίως καθώς έγινε λίγες ημέρες πριν τις κάλπες και εν μέσω φοροκαταιγίδας, οι πολίτες έχουν νωπές τις μνήμες όσων αυτοπροσδιορίζονται ως ταξικοί εχθροί τους.

    Δυστυχώς οι διεκδικητές της ηγεσίας του νέου κόμματος δεν έχουν κατορθώσει επί του παρόντος να εκμεταλλευτούν αποτελεσματικά το χώρο που τους χαρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ χάνοντας ενδεχομένως μια ιστορική ευκαιρία για άμεση ανάκαμψη της “δημοκρατικής παράταξης”. 

    Περισσότερο επιχείρησαν να προσδώσουν μια πολιτισμένη διάσταση στον προεκλογικό αγώνα τους και τα κατάφεραν. Μια διάσταση που βεβαίως λείπει από την ελληνική πολιτική σκηνή αλλά δυστυχώς δεν συγκινεί μεγάλες μάζες πολιτών σε μια εποχή έντονης πόλωσης. 

    Κατόρθωσαν να κινητοποιήσουν ένα μικρό κομμάτι της κοινωνίας αλλά όχι και να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά τις πολιτικές τους. Η χαμηλή τηλεθέαση του debate δεν ήταν το πρόβλημα, απλώς το ανέδειξε. Το ενδιαφέρον των πολιτών για τις “εσωκομματικές” διεργασίες του χώρου ήταν μικρό πριν και μετά την τηλεμαχία. 

    Ίσως να φταίει και ο μεγάλος αριθμός των υποψηφίων που δεν έδωσε τη δυνατότητα για εκτενή αντιπαράθεση στη βάση πραγματικών θεμάτων που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Στις κοινές δημόσιες συζητήσεις τους αναλώθηκαν κυρίως σε θέματα διαδικαστικού χαρακτήρα αλλά και σε γενικές τοποθετήσεις.

    Η μεσαία τάξη όμως συνεχίζει να νιώθει ορφανή και όχι μετέωρη όπως συνήθως συνέβαινε. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολευτεί να πείσει ξανά ότι εργάζεται προς το συμφέρον της. Η καταγεγραμμένη ομολογία κορυφαίων υπουργών δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις ασυναρτησίες που μπορεί κατά καιρούς να δηλώνουν διάφοροι βουλευτές ή μικροστελέχη του κόμματος. Είναι επίσης διαφορετικό το να εφαρμόζεις φορομπηχτικές πολιτικές και διαφορετικό να περηφανεύεσαι γι’ αυτές. Πλέον στην ούγια του ΣΥΡΙΖΑ αναγράφεται η θέση του κόμματος για τη μεσαία τάξη. 

    Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη πλευρά θέλει να εκφράσει τη μεσαία τάξη και θα πείσει αρκετούς να την ακολουθήσουν υποσχόμενη φοροελαφρύνσεις και δίκαιη μεταχείριση των πολιτών. Είναι και η παράσταση νίκης που θα συμπαρασύρει κάποιους αλλά όχι όλους. 

    Υπάρχει ένα κομμάτι της μεσαίας τάξης που για ιστορικούς, οικογενειακούς ή ακόμη και ιδεοληπτικούς λόγους δεν θα ψήφιζε την παράταξη της ελληνικής δεξιάς. Αυτό το κομμάτι αποτέλεσε στο παρελθόν τη ραχοκοκαλιά του ΠΑΣΟΚ και είναι μεγάλο. Τόσο μεγάλο που του έδωσε το θηριώδες ποσοστό του 48,07% στις εκλογές του 81. Προφανώς οι μεσοαστοί είναι πλέον λιγότεροι αλλά αρκετοί για να ενισχύσουν ένα  κόμμα που ξεκινάει με βάση το 6-7%

    Όταν μειωθεί ο θόρυβος από τις ετερόκλητες επικοινωνιακές δράσεις των 9 υποψηφίων, δηλαδή στον δεύτερο γύρο, περιμένει κανείς ότι οι μονομάχοι θα επικεντρωθούν στο φυσικό ακροατήριό τους. Τότε άλλωστε θα αναδειχθεί περισσότερο και η ταυτότητα του νέου -υπό σύσταση- κόμματος. Όταν δηλαδή οι δύο θα συζητούν και θα τοποθετούνται δημόσια για όσα φιλοδοξούν να αντιπροσωπεύσουν ως ηγέτες του μεσαίου χώρου. Τότε θα δούμε αν πρόκειται για “κέντρο” ή “κεντροαριστερά”. Αν μιλάμε για αναστύλωση, αναπαλαίωση ή κάτι καινούριο που θα εμπνεύσει όσους αισθάνονται να ανήκουν στον συγκεκριμένο χώρο. 

    Αν κατορθώσουν να κινητοποιήσουν τα απογοητευμένα μεσοαστικά στρώματα έχουν ελπίδα να αναγεννήσουν τον χώρο του κέντρου. Αν όχι, το εγχείρημα θα περάσει στη λήθη του χρόνου όπως συνέβη με την ΕΛΙΑ ή με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Όλοι καταλογίζουν τις καλές προθέσεις, ενδεχομένως και την επάρκεια ή και την ικανότητα των στελεχών αλλά σύντομα κανείς δεν θα θυμάται ούτε τα ονόματα.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 24/7 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Αυτοί τις offshore, εμείς τους φόρους

    Αυτοί τις offshore, εμείς τους φόρους

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-08 07:36:25 | Πηγή: News247

    Κράτη διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν, επειδή έτσι αποφάσισαν κάποιοι “ισχυροί”. Και κράτη αναδύονται, ή εμποδίζονται να αναδυθούν, επειδή έτσι -α λα καρτ και δίχως αρχές- αποφασίζουν κάποιες ελίτ.

    Αλλά ενώ ο κόσμος που γνωρίσαμε αναδιατάσσεται, και ως επί το πλείστον όχι για το καλό μας, υπάρχουν πολλά που μένουν αναλλοίωτα επειδή έτσι επιθυμούν οι ελίτ και οι “ισχυροί”, από τον Τραμπ μέχρι τον Πούτιν και από την βασίλισσα Ελισάβετ μέχρι τον πρώην καγκελάριο Σρέντερ: οι φορολογικοί παράδεισοι, τα “βασίλεια” των offshore.

    Αυτά τα “νησιά” των θησαυρών, που διαπλέκονται με τους ηπειρωτικούς “παραδείσους”, όπως για παράδειγμα το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία, είναι οι κρίκοι ενός τεράστιου καλοδουλεμένου συστήματος, που δημιουργήθηκε για την προστασία των εχόντων, για να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι υπόλοιποι να πληρώνουμε όλους τους φόρους,όπως πολύ εύστοχα το περιγράφει ο Νίκολας Σάξον στο βιβλίο του για τις offshore.

    Κάπως έτσι “οι υπεράκτιες υπηρεσίες κυμαίνονται από νόμιμες έως παράνομες. Σε ό,τι αφορά τη φορολογία, οι παράνομες δραστηριότητες ονομάζονται φοροδιαφυγή, ενώ η φοροαποφυγή είναι θεωρητικώς νόμιμη, αλλά εξ ορισμού συνεπάγεται παράκαμψη της βούλησης των εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων. Πρόκειται για πονηρό ζήτημα: ανάμεσα στη διαφυγή και την αποφυγή εκτείνεται μια απέραντη γκρίζα ζώνη κι συχνά χρειάζονται μακροσκελείς δικαστικοί αγώνες για να διαπιστωθεί σε ποι μεριά του νόμου βρίσκεται το φορολογικό καταφύγιο μιας πολυεθνικής εταιρείας” (Νίκολας Σάξον, “Offshore, τα νησιά των θησαυρών”, εκδόσεις Παπαδόπουλος).

    Στα καθ' ημάς, οι λίστες με αυτούς που άλλοτε κρύφτηκαν μέσα στις υπεράκτιες εταιρείες, πηγαίνοντας από τον έναν παράδεισο στον άλλον για να ξεπλυθεί το μαύρο χρήμα, κι άλλοτε τις χρησιμοποίησαν για αποφυγή φορολόγησης είναι πολλές και περιλαμβάνουν δεκάδες ονόματα, από τον Βουλγαράκη μέχρι τον Άκη, παλαιότερα, πρωτοκλασάτα στελέχη τραπεζών χτες, την Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη σήμερα.

    Κι πάντοτε, και παλαιότερα, και χτες, και τώρα, κυβερνήσεις, βουλευτές και κόμματα μιλούν για την ανάγκη να ελεγχθούν οι λίστες και μετά γίνονται κάποιοι έλεγχοι, αλλά όχι όλοι και όχι πλήρως, και αντί να βρεθεί “όλη η αλήθεια” βρίσκονται -στην καλύτερη περίπτωση- μόνο μερικά κομμάτια της. Και η ζωή συνεχίζεται, όπως συνεχίζεται βέβαια και η βασιλεία των offshore και οι υπόγειες και εν πολλοίς σκοτεινές διαδρομές του χρήματος, μέχρι την δημοσιοποίηση της επόμενης λίστας, την εκ νέου αναζωπύρωση της συζήτησης και την εκ νέου υπόσχεση των κυβερνώντων για “εξονυχιστικούς ελέγχους”.

    Για αυτό ίσως είναι καιρός αντί να συζητάμε για τις λίστες και να ζητάμε ελέγχους, οι έλεγχοι να γίνουν και να γίνουν όπως ακριβώς πρέπει και γρήγορα. Με πολιτική δέσμευση σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και δημόσια αποτίμηση. Που είναι σκόπιμο να οδηγήσει στον έλεγχο του συστήματος που γεννάει τις “λίστες” και της χρηματοπιστωτικής αριστοκρατίας που το έστησε και το συντηρεί.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Θέλουμε ένα δυνατό ΠΑΣΟΚ, στα 'αριστερά' του ΣΥΡΙΖΑ

    Θέλουμε ένα δυνατό ΠΑΣΟΚ, στα 'αριστερά' του ΣΥΡΙΖΑ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-07 16:25:05 | Πηγή: News247

    “'Έχετε πει κ. Ραγκούση ότι δεν συνεργάζεστε με τη Νέα Δημοκρατία σε περίπτωση που κόψει πρώτη το νήμα στις εκλογές, υπονοώντας ψήφο ανοχής ή νέες εκλογές με απλή αναλογική. Έχει η χώρα τέτοια περιθώρια ακυβερνησίας;” ήταν η ερώτηση της Κάτιας Μάκρη προς τον Γιάννη Ραγκούση στο debate των υποψηφίων για την ηγεσία του νέου φορέα. 

    Αν ξεπεράσουμε το φόβο της συναδέλφου να μείνει το καράβι ακυβέρνητο, έδωσε την ευκαιρία στον κ. Ραγκούση να σκιαγραφήσει το πιο ενδιαφέρον ίσως πολιτικό σενάριο, γύρω από το οποίο ο νέος φορέας θα μπορούσε να διαμορφώσει μια στρατηγική με ορίζοντα τις εκλογές και λίγο πέρα από αυτές. Η Νέα Δημοκρατία να είναι πράγματι πρώτο κόμμα, αλλά με ποσοστά που δεν επιτρέπουν το σχηματισμό κυβέρνησης και το νέο κόμμα, ως ρυθμιστικός παράγοντας, να σχηματίζει μια κυβέρνηση προοδευτικού χαρακτήρα με τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ.

    Ένα σενάριο Πορτογαλίας δηλαδή, εκεί που το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Αντόνιο Κόστα, παρά το γεγονός ότι ήρθε δεύτερο στις εκλογές κυβερνά τη χωρά με μικρότερα κόμματα της Αριστεράς. Ο κ. Ραγκούσης απάντησε περίπου σαν τον αντιπρόεδρο του Εδεσσαικού και έχασε την ευκαιρία να προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω την αντιδεξιά ρητορεία, που μόνος από τους υπόλοιπους υποψηφίους έχει υιοθετήσει.

    Το ζήτημα των συμμαχιών είναι το μόνο σοβαρό θέμα που έχει τεθεί σε αυτό τον φρικτά βαρετό προεκλογικό διάλογο των υποψηφίων. Κανείς δεν κατάφερε να απαντήσει και συνήθως η ερώτηση έφερνε αμηχανία, όχι γιατί τα ζητήματα των συμμαχιών πρέπει να συζητιούνται τη δεδομένη στιγμή που τίθενται και όχι σε ουδέτερο χρόνο, αλλά γιατί το θέμα ανοίγει ταυτοτικά ζητήματα για τον “χώρο” τα οποία δεν είναι σε θέση να λύσει.

    Ποια είναι η εκλογική βάση του νέου φορέα; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που αποτελούν τους εν δυνάμει ψηφοφόρους; Ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 και έπειτα, έστησε ένα κοινωνικό μέτωπο γύρω από τον κόσμο της εργασίας που έπληξαν βάναυσα τα μνημόνια. Μίλησε για πληβείους, “απαίτησε” να πληρώσουν οι πλούσιοι την κρίση και κατάφερε αυτή η αφήγηση στο ζενίθ της να αποτυπωθεί στο 62% του δημοψηφίσματος. Ακόμη και οι ακραίοι νεοφιλελεύθεροι  που βγάζουν εφημερίδες, προσδιορίζουν το κοινό τους, με ότι και όπως κατάλαβαν από τον Μαρξ, απευθυνόμενοι στη μεσαία τάξη. Στο νέο φορέα η ανάλυση τελειώνει στην κλοπή των ψηφοφόρων  από το ΣΥΡΙΖΑ. Ο Σταύρος Θεοδωράκης κατήγγειλε τον Τσίπρα πως «προσπαθεί να κλέψει τον κόσμο της κεντροαριστεράς», παρόλο που και ο ίδιος συγκαταλέγεται μάλλον στους “κλέφτες” του εκλογικού ακροατηρίου του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Γιατί δεν απευθύνονται απευθείας στον ΣΥΡΙΖΑ να επιστρέψει τα κλεμμένα, για να φτάσουμε την ιδιοκτησιακή αντίληψη για τους ψηφοφόρους αρκετά επίπεδα πάνω από ότι έχουν δει τα μάτια μας μέχρι τώρα;

    Κανείς υποψήφιος δεν έχει απαντήσει στην επίσης συνηθισμένη σε αυτές τις περιπτώσεις ερώτηση “που θα τοποθετούσατε το νέο φορέα στον άξονα Αριστερά-Δεξιά”; Προφανώς οι απαντήσεις που θα παίρναμε από τον Καμίνη μέχρι τον Ανδρουλάκη θα κάλυπταν σχεδόν όλο τον άξονα, αλλά και εδώ έχουν ειπωθεί μισόλογα για διαιρετικές τομές του παρελθόντος που δεν έχουν καμία σημασία στο σήμερα. Ας το ξεπεράσουμε και ας ρωτήσουμε πως τοποθετείστε στο δίπολο νεοφιλελευθερισμός- αντινεοφιλελευθερισμός, που όσο να πεις απασχολεί και την υπόλοιπη Ευρώπη. Και εδώ οι απαντήσεις δεν υπάρχουν. Γιατί αν υπήρχαν κάποιος υποψήφιος θα είχε ορίσει την ταυτότητα του νέου φορέα ως αμιγώς αντινεοφιλελεύθερη, έτσι για να ξορκίσει τις αμαρτίες του παρελθόντος που οδήγησαν στα μονοψήφια ποσοστά. Αντίθετα η περιγραφή των επιμέρους θέσεων των υποψηφίων, μάλλον τους καταγράφει στο απέναντι στρατόπεδο.

    Για να επανέλθω στο αρχικό σενάριο, πράγματι αν ο υπό διαμόρφωση φορέας απαντούσε σε κρίσιμα, ταυτοτικής φύσης ερωτήματα θα μπορούσε πρόσκαιρα και να το υποστηρίξει και να τροφοδοτηθεί από αυτό.

    Και πάλι όμως θα αδυνατούσε προφανώς να σχηματίσει ένα χώρο που θα έκανε αντιπολίτευση στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και να αποτελεί εν δυνάμει κυβερνητικό του εταίρο. Ένα χώρο με συγκεκριμένη κοινωνική απεύθυνση που διεκδικεί όχι όσους έκλεψε, αλλά όσους απογοήτευσε ο ΣΥΡΙΖΑ.  Αν προηγούνταν το συνέδριο της εκλογής προέδρου, θα έπρεπε να περιγράψουν πως και αν στήνεται ένα ισχυρό ΠΑΣΟΚ, στα αριστερά πλέον του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό ακούγεται ως ανέκδοτο.

    Ο νέος φορέας εξυπηρετεί  όχι μια πολιτική ανάγκη, αλλά την επιβίωση ενός πολιτικού προσωπικού και την ένταξη όσων επιμένουν να αυτοπροσδιορίζονται κεντροαριστεροί με θαυμασμό στον Κυριάκο Μητσοτάκη και ταξικό μίσος απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολύ “δεξιοί” δηλαδή για να καταφέρουν να συγκροτήσουν χώρο και να μην ενταχθούν στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.

    Ακόμη και αν φτάσει σε συνέδριο, ο νέος φορέας δεν θα έχει κανένα λόγο ύπαρξης, ούτε καν στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης του σχεδιασμού των άλλων. Και το κενό στα αριστερά θα παραμένει και θα παραμένει και θα παραμένει...

    * Ο Λευτέρης Αρβανίτης είναι δημοσιογράφος και υπεύθυνος του γραφείου της 24MEDIA στη Θεσσαλονίκη

  • Απ’ το 'κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη' στο 'νύν υπερπάντων ο πλειστηριασμός'

    Απ’ το 'κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη' στο 'νύν υπερπάντων ο πλειστηριασμός'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-07 14:47:29 | Πηγή: News247

    Όταν ακούει κανείς τον πρόεδρο των συμβολαιογράφων να επιμένει ότι “πλειστηριασμοί θα γίνουν”, λίγες ώρες μετά την πλειοψηφική απόφαση των συναδέλφων του να απέχουν από τις διαδικασίες, εύλογα σκέπτεται ότι κάτι παράξενο συμβαίνει. Η Ελληνική κυβέρνηση προτίμησε εδώ και τρία χρόνια να αφήνει το θέμα να “σέρνεται” χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο αλλά τώρα ήρθε η ώρα της λυπητερής. Μιας λυπητερής που -όπως ήρθαν τα πράγματα- την πληρώσαμε ήδη αλλά οι λάθος χειρισμοί και οι αυτοκτονικές επιλογές μιας αλλοπρόσαλλης λαϊκίστικης  κουλτούρας  μας καλούν να την ξαναπληρώσουμε. Και ενδεχομένως πιο ακριβά.

    Διότι ακόμη και αν ξεκινήσουν άμεσα οι πλειστηριασμοί ακινήτων, είναι αμφίβολο αν οι τράπεζες κατορθώσουν σύντομα να αντιμετωπίσουν ριζικά το πρόβλημα των κόκκινων δανείων. Ένα πρόβλημα που αποτιμάται σε 105 δισ. ευρώ. Τόσα χρωστούν οι Έλληνες δανειολήπτες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα αποπληρωμής των δανείων τους. Αν το θέλετε σε ποσοστά, ο SSM εκτιμά ότι πρόκειται για το 49% των ενυπόθηκων δανείων. Εκτιμά επίσης ότι το 2018 (αν όλα κυλήσουν ομαλά) θα μειωθούν μόλις στο 42%. Ποσοστό που επίσης είναι δυσθεώρητο.

    Χωρίς μείωση των κόκκινων δανείων, οι τράπεζες θα χρειαστούν ξανά χρήματα. Είτε από τους καταθέτες με κούρεμα είτε από όλους τους φορολογούμενους μέσω του προϋπολογισμού. Αυτός είναι ο βασικός παράγοντας πίεσης προς την Κυβέρνηση που προφανώς θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση αν ξαναζητήσει από τους πολίτες να βάλουν το χέρι στην τσέπη για τις τράπεζες. Ιδίως καθώς το Ελληνικό Δημόσιο έσωσε τα ιδρύματα πληρώνοντας αδρά και στη συνέχεια απεμπόλησε τον έλεγχό των μετοχών τους μέσα σε μια τέλεια καταιγίδα από εξωτερικές πιέσεις, λανθασμένες επιλογές και ανικανότητα.

    Ο δεύτερος μοχλός πίεσης έγινε φανερός χθες κατά τη διάρκεια “του πιο ξεκούραστου Eurogroup” όπως είχε προαναγγείλει ο Έλλην Υπουργός οικονομικών. Οι δανειστές κατέστησαν σαφές ότι δεν έχει νόημα να επιστρέψουν στην Αθήνα αν πρώτα δεν έχει βρεθεί λύση με τους πλειστηριασμούς. Ο λόγος; είναι αυτός που προαναφέρθηκε. Χωρίς πλειστηριασμούς η Κυβέρνηση θα πρέπει να φροντίσει για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ο κος Τσακαλώτος δεσμεύθηκε να βρει λύση στο πρόβλημα. Το πώς σχεδιάζει να το λύσει, ουδείς το γνωρίζει.

    Ιδίως καθώς όπως προανέφερα οι Συμβολαιογράφοι υπό το κράτος του φόβου των επιθέσεων σε ειρηνοδικεία και στα γραφεία τους αποφάσισαν να απέχουν από τους πλειστηριασμούς μέχρι το τέλος του έτους. Το “παράθυρο” που μπορεί να βρει ο κος Τσακαλώτος είναι να διενεργηθούν ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί χωρίς παρουσία συμβολαιογράφου. Οι “συλλογικότητες” θα πρέπει τότε να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης καθώς σε έναν πλειστηριασμό ο μόνος που εγγυάται το αδιάβλητο της διαδικασίας και ουσιαστικά προστατεύει τους πιο αδύναμους από “κοράκια” και κυκλώματα είναι ο συμβολαιογράφος. Η διενέργεια πλειστηριασμών απουσία του (όπως συμβαίνει πχ. στην Ισπανία), είναι μια εφιαλτική εξέλιξη. Ιδίως γιατί εδώ δεν είναι Ισπανία…

    Σ’ αυτή την προσπάθειά της να σπρώξει τα πράγματα προς την κατεύθυνση που ζητούν οι δανειστές και επιβάλλει η λογική, η Κυβέρνηση δεν έχει συμμάχους. Κυρίως διότι η ίδια εγκλωβίστηκε στην δική της ρητορική για “κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη”. Οι μέχρι τώρα συνοδοιπόροι της είναι στην απέναντι πλευρά. Απαιτούν να μη γίνεται κανένας πλειστηριασμός. Άλλωστε μέχρι σήμερα οι περισσότεροι πλειστηριασμοί που “διεκόπησαν” εξ’ αιτίας της δράσης των αλληλέγγυων δεν αφορούσαν κατοικίες. Αφορούσαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία ιδιωτικές διαφορές με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τα κίνητρα των “συλλογικοτήτων”.

    Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία που θα έπρεπε να είναι σύμμαχος της Κυβέρνησης στην προσπάθεια εξορθολογισμού της απονομής δικαιοσύνης, έχει πωρωθεί με τα τσιτάτα και τις εμπρηστικές δηλώσεις των πολιτικών. Θεωρεί a priori κακούς τους πλειστηριασμούς. Ακόμη και αν πρόκειται για κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων μιας ναυτιλιακής εταιρείας, υπάρχουν πάντοτε καλοθελητές για να εμποδίσουν τον πλειστηριασμό. Όπως συνέβη πραγματικά την περασμένη εβδομάδα στον Πειραιά. Ξεχνούν βεβαίως ότι ο πλειστηριασμός είναι η εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης καθώς ο θυμός δεν επιτρέπει να δουν μπροστά τους. Η μάλλον βλέπουν μπροστά τους τους συμβολαιογράφους και ξεσπούν σ’ αυτούς.

    Αυτά όλα έκαναν τον Ευρωπαίο Κεντρικό Τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι να εξοργιστεί και να απαιτήσει από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο να πράξει η Κυβέρνηση το αυτονόητο. Να εφαρμόσει το νόμο. Τα επόμενα βήματα είναι γνωστά. Με τον συνήθη τρόπο η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ωμές παρεμβάσεις προκειμένου να κάνει όλα εκείνα που στο παρελθόν αρνούταν. Στελέχη της χαρακτήριζαν με μεγάλη ευκολία “γερμανοτσολιάδες’ όσους επεσήμαιναν ότι το πρόβλημα είναι τεράστιο και πρέπει να επιλυθεί. Υπόσχονταν ότι δεν θα γίνει κανένας πλειστηριασμός και τώρα η Κυβέρνηση ετοιμάζεται για μπαράζ. 

    Το μόνο που καταφέραμε με αυτές τις επιλογές ήταν να χρυσοπληρώσουμε ένα πρόβλημα που κακοφόρμισε. Τώρα θα κληθούμε να το ξαναπληρώσουμε. Ας είναι. Αρκεί μέσα στην πρεμούρα να μην καταργηθούν πλήρως τα δικαιώματα όσων βρίσκονται σε αδύναμη θέση, όπως συνέβη σε κάθε ανάλογη περίπτωση.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 24/7 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Είναι ελληνικό προνόμιο να 'κολλάνε' τα πάντα;

    Είναι ελληνικό προνόμιο να 'κολλάνε' τα πάντα;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λίλυ Σπυροπούλου | Ημερομηνία: 2017-11-07 07:25:25 | Πηγή: News247

    Καινούργια εμπλοκή στο θέμα των πλειστηριασμών με συνέπειες ασυνέπειας, προέκυψε ξαφνικά χθες το απόγευμα. Πάνω που κινητοποιήθηκε το σύστημα για την εφαρμογή των πλειστηριασμών, ως έσχατο μέσο είσπραξης ληξιπρόθεσμων οφειλών, πέφτει πάλι η αυλαία.

    Προφανώς και όχι αναίτια, οι συμβολαιογράφοι φοβήθηκαν το αυτονόητο, με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις σε συμβολαιογραφικά γραφεία από τραμπουκισμούς που είχαν ως στόχο να μπλοκάρουν τη διενέργεια πλειστηριασμών. Και έτσι αποφάσισαν για άλλη μια φορά, να κατέβουν σε μια δίμηνη απεργία.

    Όμως ως αποτέλεσμα, ο μόνος κερδισμένος είναι ο στρατηγικός κακοπληρωτής. Αυτός που έχει ένα ακριβό ακίνητο να χάσει, επειδή δεν πλήρωσε -και δεν είχε και καμία διάθεση να ρυθμίσει - ένα παλιό του δάνειο . Διότι όπως είναι γνωστό, ο στόχος των πλειστηριασμών είναι τα  ακίνητα άνω των 300.000 ευρώ.

    Φτάσαμε λοιπόν, ένα δίμηνο πριν το τέλος του έτους, να παγώνει κάτι πριν καν ....αρχίσει. Αν θυμάστε, τώρα ήταν που θα δινόταν έμφαση στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, για τους οποίους το θεσμικό πλαίσιο λειτούργησε μετά το καλοκαίρι. Και μάλιστα, λόγω του χρονικού ορίζοντα των διαδικασιών και του διμήνου που απαιτείται από την αναγγελία, δεν θα μπορούσε να  διενεργηθεί κανένας πλειστηριασμός πριν τις αρχές του 2018. Διάστημα, κατά το οποίο μέχρι και την τελευταία στιγμή κυριολεκτικά, ο οφειλέτης θα μπορούσε αν πλήρωνε την οφειλή να αντιστρέψει την προγραμματισμένη πορεία.

    Και τώρα οι τράπεζες θα πρέπει να....αναλάβουν τις ευθύνες τους- ευθύνες βέβαια που διόλου τους αναλογούν. Θα εμφανισθούν ασυνεπείς στους θεσμούς που τις επιτηρούν, αδυνατώντας να τηρήσουν τις μνημονιακού  χαρακτήρα δεσμεύσεις τους. Πως θα επηρεάσει αυτό το σκηνικό τους στόχους των κόκκινων δανείων ; Μάλλον με τον χειρότερο τρόπο. Και τη χειρότερη στιγμή. Λίγο πριν τα stress tests του '18 που θα κρίνουν την ανάγκη των τραπεζών  για νέα κεφάλαια και πόσα. Λίγο μετά την τεράστια προσπάθεια να πείσουν το ΔΝΤ ότι θα τα καταφέρουν. Δεσμευόμενες στους ξένους θεσμούς ότι ναι, η ώρα των πλειστηριασμών άργησε μεν, αλλά ήρθε.

    Αντιδράσεις υπήρξαν και σε άλλες χώρες. Ομως, με φόρμουλες, τροποποιήσεις και μέτρα, οι πλειστηριασμοί ως μέθοδος όχι μόνο λειτούργησε, αλλά απέδωσε και τα προσδοκώμενα. Στην Ελλάδα, έχουμε ένα κόλλημα με τα...κολλήματα και τα...κωλύματα. Ενα βήμα μπρος, τρία πίσω.

    Ίσως γι αυτό και η χθεσινοβραδινή ανακοίνωση της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών έκανε λόγο για εξέλιξη που υπονομεύει τη Δημοκρατία και αντίκειται στο Σύνταγμα.

    Τώρα που το ξανσκέφτομαι. και λίγα είπε.

  • Ο Αμίρ σε ένα failed state

    Ο Αμίρ σε ένα failed state

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-06 11:20:59 | Πηγή: News247

    Ο Πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι αν μη τι άλλο διαθέτει εξαιρετικά υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να εντάξει κανείς την ακαριαία αντίδρασή του στην κτηνωδία που προκάλεσαν όσοι επετέθησαν στο σπίτι της οικογένειας του μικρού Αμίρ. Μια τέτοια κίνηση υψηλού συμβολισμού ήταν αναγκαία μετά την κλιμάκωση της καφρίλας. Οι πράξεις όμως και κυρίως οι παραλείψεις όλων όσων επέτρεψαν την καφρίλα ήταν αυτές που ανάγκασαν τον Πρωθυπουργό να αναλάβει πρωτοβουλία.

    Και επειδή δεν μιλάμε για one man show  αλλά για τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να βρει τρόπο να σταματήσει όσους τον εκθέτουν αναγκάζοντάς τον να κάνει τον πυροσβέστη. Προσωπικά αφορά τον ίδιο γιατί όση συναισθηματική νοημοσύνη και αν διαθέτει, δεν αρκεί για τα καλύψει την ανεπάρκεια υπουργών που αδυνατούν να πράξουν το αυτονόητο και ουσιαστικά διαλύουν το φιλολαϊκό προφίλ του. Επιπλέον είναι καταστροφικό για τη χώρα να διαλύουν τα πάντα οι υπουργοί και να περιμένουμε από τον Πρωθυπουργό να βάλει τάξη.

    Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ακούσαμε τον κ. Μαυραγάνη να λέει ότι η ταλαιπωρία που υπέστησαν οι πολίτες με το ηλεκτρονικό εισιτήριο ήταν το αποτέλεσμα μιας “παρανόησης” των ίδιων των πολιτών αλλά και εμποδίων που έβαλε η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Ο βαθμός ευθύνης του κράτους και των εποπτευόμενων φορέων είναι τέτοιος που σχετίζεται μόνο με το γεγονός ότι “σε μια παρανόηση φταίνε και οι δύο, άρα και εμείς” συνέχισε ο Υπουργός. Αν ρωτήσει στις ουρές των εκδοτηρίων, πιθανολογώ ότι η επικρατούσα άποψη θα είναι διαφορετική.

    Στον απόηχο της έκθεσης doing business  2018, που δείχνει μια συνεχιζόμενη υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας στη χώρα, το Υπ. Οικονομίας και Ανάπτυξης επιχείρησε να αναδείξει μια διαφορετική εικόνα εκδίδοντας για πρώτη φορά ένα newsletter με τον βαρύγδουπο τίτλο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων. “Όλοι ανεξαιρέτως οι δείκτες οικονομικού κλίματος καταγράφουν ανάκαμψη της εμπιστοσύνης στις προοπτικές της οικονομίας και υποδηλώνουν βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και αναθέρμανση της οικονομικής δραστηριότητας”. Αυτή είναι η άποψη του Υπουργείου που μεταξύ άλλων αποφασίζει να απαντήσει σε μια λίγο παλαιότερη έκθεση για την ανταγωνιστικότητα, αυτή του World Economic Forum, χαρακτηρίζοντας “προβληματική” την  “αξιοπιστία των εκτιμήσεων του WEF για την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας”. Διαλέγετε και παίρνετε ποιόν πιστεύετε, αλλά πρέπει αν υπενθυμίσουμε ότι οι πολίτες δεν πείθονται από ανακοινώσεις αλλά από ότι αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

    Παρά τις διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια των πολιτών δια στόματος Τόσκα, τον οποίο και κάλυψε ο Πρωθυπουργός στη Βουλή, το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχαμε την κλιμάκωση των επιθέσεων αντισπισιστών σε κρεοπωλεία και pet shop, ενώ στη Θεσσαλονίκη, οι “αλληλέγγυοι” τα έβαλαν με τους πολίτες που πήγαν να ψωνίσουν, απαγορεύοντάς τους να μπουν στα καταστήματα. Η Αστυνομία -αν και παρούσα στη δεύτερη περίπτωση- αρνήθηκε να παρέμβει και παρέπεμπε στον εισαγγελέα.

    Στην περίπτωση του Αμίρ, ο μόνος που έπραξε το αυτονόητο ήταν ο Πρωθυπουργός. Το Υπ. Παιδείας, ακόμη και σήμερα τόσες ημέρες μετά, δεν έχει διαλευκάνει τι ακριβώς συνέβη και ακολούθως δεν έχει καταλογίσει ευθύνες. Η Αστυνομία δεν έχει κατορθώσει να εντοπίσει τους τραμπούκους. Η βρετανική εφημερίδα Guardian το Σαββατοκύριακο για μια ακόμη φορά εξευτέλισε τη χώρα παρουσιάζοντας σε όλο τον κόσμο πως συμπεριφέρονται οι Έλληνες στους βασανισμένους πρόσφυγες και μετανάστες.

    Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να κινείται με αυτό τον τρόπο. Όχι γιατί οι υπουργοί αναλώνουν το πολιτικό κεφάλαιο του Αλ. Τσίπρα με ταχείς ρυθμούς αλλά κυρίως γιατί η χώρα παρουσιάζει συμπτώματα διάλυσης. Failed state που λένε και οι Αγγλοσάξωνες. Μέχρι πρότινος οι υπουργοί είχαν την “καραμέλα” της τρόικας που έφερε την ευθύνη για ότι κακό συμβαίνει. Καθώς όμως πλησιάζουμε στον τρίτο χρόνο “αριστερής διακυβέρνησης”, είναι η ώρα να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους.

    Η συμβολική κίνηση του Πρωθυπουργού για τον Αμίρ ήταν μια εξαιρετική πράξη που σηματοδοτεί την κεντρική άποψη της ελληνικής Κυβέρνησης για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Αν ωστόσο οι Υπουργοί συνεχίζουν να αποδομούν την εικόνα που έχτισε ο πρωθυπουργός -όπως έχουν κάνει με διάφορα άλλα θέματα- θα χρειαστεί πλέον ο πρωθυπουργός να αφήσει τους συμβολισμούς και να τους απομακρύνει προκειμένου να αρχίσει να λειτουργεί σωστά η χώρα.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Η ιδεολογία της 'τάξης και ασφάλειας'

    Η ιδεολογία της 'τάξης και ασφάλειας'

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-11-06 10:24:44 | Πηγή: News247

    Οι συνεχείς επιτυχίες της ελληνικής αστυνομίας και τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία που δείχνουν ότι μετά την πολιτική αλλαγή του 2015 η εγκληματικότητα αντιμετωπίζεται πολύ πιο αποτελεσματικά, αποδεικνύουν ότι ο αντιπολιτευτικός λόγος της Δεξιάς περί «γενικευμένης ανομίας» είναι συνειδητά ψευδής και αποκαλύπτει το αληθινό ιδεολογικό της πρόσωπο.

    Δεν είναι μόνο οι επιτυχίες κατά της εγκληματικότητας, όπως η σύλληψη των απαγωγέων του επιχειρηματία Λεμπιδάκη και η σύλληψη του δολοφόνου του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου, είναι και τα χτυπήματα στην τρομοκρατία όπως η σύλληψη της Πόλας Ρούπα και προσφάτως του επίδοξου δολοφόνου του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου.

    Πάρα ταύτα ο λόγος της Δεξιάς και του παρατρεχάμενου «ακραίου κέντρου», προσομοιάζει με «τυφλά» αντιπολιτευτικά χτυπήματα και απέλπιδες προσπάθειες να πληγεί με κάθε τρόπο η κυβερνώσα αριστερά χωρίς καμία συναίσθηση ευθύνης και σοβαρότητας. Έσπευσαν να χρεώσουν επισήμως την δολοφονία Ζαφειρόπουλου στο «άβατο των Εξαρχείων» παρότι, ούτε γεωγραφική σχέση είχε με τα Εξάρχεια, αλλά ούτε και πολιτική, εφόσον, όπως αποδείχτηκε, πρόκειται περί κακοποιών εμπλεκομένων στην υπόθεση  Energa γεγονός που καταδεικνύει ότι δεν έφταιγε το «άβατο» των Εξαρχείων αλλά μάλλον το «άβατο» των Κολωνακίων.. 

    Είναι αλήθεια όμως ότι έχουν αυξηθεί οι επιθέσεις της ομάδας «Ρουβίκωνα» στα τελευταία 2 χρόνια, ακόμα και στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ και σε στόχους της κυβερνώσας αριστεράς. Όμως οι δράσεις αυτές φαντάζουν ως «πταίσματα» μπροστά στην πυρπόληση του κέντρου των Αθηνών επί δεξιών κυβερνήσεων και μάλιστα με την ανοχή των καναλιών της διαπλοκής που επιδίωκαν πάση θυσία να ρίξουν την κυβέρνηση Καραμανλή. Τότε που οι «γνωστοί άγνωστοι» κουκουλοφόροι, μέρα μεσημέρι, ανέβαιναν συντεταγμένα ως αγέλη στην οδό Σκουφά με αλυσίδες και βαριοπούλες στα χέρια, έφταναν στο Κολωνάκι και κατέστρεφαν τις βιτρίνες των μαγαζιών έτσι για «πλάκα» πού λέμε, κάνοντας την τακτική καθημερινή βόλτα τους. Τότε που παραλλήλως δρούσαν ασύδοτα και ανεμπόδιστα τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, μαχαίρωναν μετανάστες και έκαναν δεκάδες επεισόδια τραμπουκισμών και βανδαλισμών με την ανοχή της αστυνομίας και με αποκορύφωμα την δολοφονία Φύσσα.

    Παρά ταύτα όμως ο «σοβαρός» και «μετριοπαθής» κος Δένδιας δηλώνει ότι «η χώρα διανύει μια περίοδο βίας και αίματος εδώ και 2,5 χρόνια»! Όχι, ο κος Δένδιας δεν έχει χαλαρή επαφή με την πραγματικότητα. Ούτε και τον λες ακροδεξιό. Απλώς ως «κανονικός» δεξιός ανασύρει από το dna της δεξιάς το αραχνιασμένο ιδεολογικό αφήγημα της «ασφάλειας», του «νόμου και της τάξης».

    Για την ιστορία οι ιδέες αυτές εκκινούν από το γνωστό κοινωνικό συμβόλαιο του Χόμπς. Ότι η ανθρώπινη «φυσική κατάσταση» είναι ένας πόλεμος «όλων εναντίον όλων». Αναρχία, φόβος, διαρκής ανασφάλεια. Το αγαθό της ειρηνικής συνύπαρξης δεν υπάρχει. Έτσι η ανάγκη για αυτοσυντήρηση ωθεί στην σύναψη ενός «κοινωνικού συμβολαίου» με το οποίο νομιμοποιείται μια απόλυτα κυριαρχική εξουσία στην οποία τα άτομα μιας κοινωνίας παραχωρούν την ελευθερία τους με αντάλλαγμα να τους διασφαλίσει την ασφάλεια τους και την ειρήνη.

    Σήμερα οι ιδέες αυτές αναπτύσσονται κυρίως στο τμήμα εκείνο της Δεξιάς που αποκαλείται νεοσυντηρητισμός. Ο νόμος και η κοινωνική τάξη, η δημόσια ηθική και η εθνική ταυτότητα αποτελούν την πεμπτουσία της ιδεολογίας του. Ο νεοσυντηρητισμός υποστηρίζει μια μορφή κοινωνικού αυταρχισμού με την ενίσχυση των παραδοσιακών θεσμών (πατρίς θρησκεία οικογένεια) και του ισχυρού κράτους που επιβάλει τον νόμο και την τάξη. Η ηθική διαφθορά και η αταξία είναι έμφυτες στην ανθρώπινη φύση (το είπε και ο κος Μητσοτάκης) και επομένως το έγκλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται μέσα από το φόβο και την τιμωρία. Η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα είναι συνέπεια της εξασθένησης της εξουσίας και της ανεκτικότητας που ενθαρρύνει την αμφισβήτηση των πάντων.

    Ο νεοσυντηρητισμός έρχεται σε αντίθεση με ένα άλλο τμήμα της «νέας δεξιάς», τον νεοφιλελευθερισμό, κατά τον οποίο ο,τι είναι κρατικό είναι κακό και ό,τι ιδιωτικό καλό. Η κυρίαρχη απειλή για το άτομο είναι η κρατική διακυβέρνηση και η «αρνητική ελευθερία» του διασφαλίζεται μονάχα με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συρρίκνωση του κράτους που σημαίνει και περιορισμό της κοινωνικής πρόνοιας. Αλλά ενώ κάνει τα πάντα για τον περιορισμό του κράτους και της πρόνοιας, όταν έρθουν τραγικές στιγμές όπως η κατάρρευση του συστήματος υγείας, φωτιές, πλημύρες, σεισμοί κλπ, ουρλιάζει αναζητώντας, όχι την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά το κράτος! Το σημείο δηλαδή που σμίγει ο νεοφιλελευθερισμός με τον νεοσυντηρητισμό είναι ένα «κράτος φύλακας» για την επιβολή του «νόμου και της κοινωνικής τάξης» και την προστασία μιας κρατικοδίαιτης ιδιωτικής πρωτοβουλίας και μιας ασύδοτης αγοράς.

    Στη χώρα μας σμίγει στο πάντρεμα της «αδωνικής» νεοσυντηρητικής γελοιότητας με τον μητσοτακικό νεοφιλελευθερισμό δημιουργώντας ένα επικίνδυνο μίγμα γελοιότητας, αυταρχισμού και καταστολής. Τους ακολουθούν το παρατρεχάμενο στη ΝΔ «ακραίο κέντρο» και διάφοροι άλλοι «κεντροαριστεροί», όχι μόνο γιατί κατά βάθος έχουν ενστερνιστεί τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά και γιατί τους ενώνει όλους μαζί το αντισύριζα μένος και ο διακαής πόθος τους για την παλινόρθωση στην κυβερνητική εξουσία που τους καταντάει να υιοθετούν ακόμα και τις πιο ακραίες και αραχνιασμένες ακροδεξιές ιδεολογίες.-

    * Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Ο αντιπρόεδρος που της ταιριάζει

    Ο αντιπρόεδρος που της ταιριάζει

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-06 07:32:14 | Πηγή: News247

    Το ψέμα το 'χει εύκολο ο Άδωνις Γεωργιάδης.

    Δεν είναι λοιπόν παράδοξο ότι “αποκάλυψε” φωτογραφίες του “βασικού εμπλεκόμενου στην υπόθεση Αυγενάκη” με υπουργού, οι οποίες γρήγορα αποδείχτηκε ότι δεν ήταν του συνομιλητή του γραμματέα της ΝΔ αλλά τρίτου, άσχετου με την όλη ιστορία προσώπου. Ούτε είναι παράδοξο, για όποιον έχει παρακολουθήσει τις κυβιστήσεις του, ότι γνώριζε πολύ καλά, όπως επίσης αποδείχτηκε, ότι έλεγε ψέματα.

    Παράδοξο είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης του έδωσε τον αντιπροεδρικό θώκο, εκχωρώντας του το δικαίωμα να ορίζει την πολιτική γραμμή της ΝΔ σε μια σειρά θεμάτων, εκτιμώντας προφανώς ότι έτσι διεμβολίζει τον χώρο (ακρο)δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας και περιορίζει τις διαρροές προς την Χρυσή Αυγή και τις υπόλοιπες παραφυάδες της “μεγάλης δεξιάς παράταξης”.

    Στην πραγματικότητα βέβαια, με αυτόν τον τρόπο, αυξάνονται οι αναποφάσιστοι στο χώρο της κεντροδεξιάς, μένουν μετέωροι οι “φιλελεύθεροι”, λίγο κεντροδεξιά, λίγο Σημίτης και πολλή μεταρρυθμισιολογία, που υποτίθεται ότι δια του Μητσοτάκη δίνουν πλέον τον τόνο στην αξιωματική αντιπολίτευση, οπότε δικαιολογημένα τρίβουν τα χέρια τους οι οπαδοί και τα στελέχη των “άλλων”.

    Γιατί δεν αρκούν οι ακροδεξιοί για να “δώσουν” την κυβέρνηση και πολύ περισσότερο την αυτοδυναμία που τόσο πολύ ορέγονται στην Πειραιώς. Γιατί αυτοί θα μετρήσουν μόνο εάν είναι εξασφαλισμένη η ηγεμονία στο Κέντρο και ανακοπούν οι διαρροές και οι αδρανοποιήσεις των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας, αυτοί που την στήριξαν ενώ προέλαυνε ο ΣΥΡΙΖΑ και ανέβαινε ο εγκληματικός “σύνδεσμος” που παριστάνει το κόμμα.

    Αλλά με τους Γεωργιάδηδες και τους Βορίδηδες να κάνουν παιχνίδι, δεν εξασφαλίζεται ούτε η πρωτιά στο κοινό των υπερηλίκων σε ζώνη χαμηλής τηλεθέασης, όχι η ηγεμονία στο χώρο του Κέντρου.

    Γιατί το να λέει ο... αντιπρόεδρος άλλα ντ΄ άλλων, να δείχνει άσχετες φωτογραφίες και να τις παρουσιάζει ως σχετικές, και να φαντασιώνεται ότι είναι ο εν δυνάμει ηγέτης του νεοδημοκρατικού... tea party, δεν τους πάει όχι στην κυβέρνηση αλλά ούτε στα Σούρμενα!

    Γιατί τώρα πια μέχρι και τα νεοφιλελεύθερα ντουβάρια γνωρίζουν ότι ο αντιπρόεδρος το 'χει εύκολο το παραμύθι.

    Αυτός -για παράδειγμα- δεν ήταν που προ καιρού τουίταρε ότι οι “ισλαμιστές” κατέβασαν... εικόνες σε περιοχή της Μακεδονίας, καλώντας τους κατοίκους “να μην τους ανέχονται”; Κι όταν η “είδηση” αποδείχτηκε μούφα, σαν τον πολιτικό λόγο του αντιπροέδρου, αυτός δεν ήταν που “ξέχασε” να ανασκευάσει, γιατί οι συγνώμες κάνουν κακό στην σταυροδοσία;

    Βέβαια, με αυτά και με εκείνα, ο ίδιος φρόντισε την προσωπική του ανέλιξη και ίσως αύξησε τους συμμετέχοντες στα σεμινάρια ρητορικής (και υποκριτικής;) που οργανώνει. Η Νέα Δημοκρατία όμως δεν βελτίωσε την εικόνα της και σίγουρα δεν αύξησε αυτούς που την ακολουθούν, παρά τις υποκριτικές ικανότητες του αντιπροέδρου της.

    Ήθελές τα και 'παθές τα, λέει ο λαός. Και όπως φαίνεται, τα ήθελε ο Κυριάκος αυτά με τον αντιπρόεδρο και για αυτό τα παθαίνει, και αυτός και το κόμμα του.

    (Φωτογραφία: Sooc)

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Ο κ. Μητσοτάκης διέβη τον Ρουβίκωνα για μια κοινωνία φόβου

    Ο κ. Μητσοτάκης διέβη τον Ρουβίκωνα για μια κοινωνία φόβου

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-04 13:06:00 | Πηγή: News247

    Αν στη Νέα Δημοκρατία υπήρχε στοιχειώδης αίσθηση αυτοπροστασίας, θα απέφευγαν με κάθε τρόπο τις μονομαχίες σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων στη βουλή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πλέον σαφές ότι δεν κερδίζει τις εντυπώσεις στο βήμα του Κοινοβουλίου, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν “φτιάχνονται” από τις ομιλίες του και ο Αλέξης Τσίπρας αντιστρέφει συνήθως την κατάσταση, με τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βρίσκεται στο τέλος απολογούμενος. Αυτή τη φορά στη Νέα Δημοκρατία ήταν και άτυχοι, καθώς την κατάθεσης της ερώτησης στη βουλή για την ανομία, ακολούθησε μια σειρά επιτυχιών της ΕΛΑΣ, που καθιστούσαν τη συζήτηση μάλλον ανεπίκαιρη.

    Και ενώ περιμέναμε ακόμη μια κοινοβουλευτική διαδικασία χαμηλού ενδιαφέροντος  με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας μετά τη σύγκρουση στη Βουλή να φεύγει ηττημένος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε την έκπληξη και αποκάλυψε  την ατζέντα της νέας Νέας Δημοκρατίας, για το μετασχηματισμό της κοινωνίας σε μια μετά-δημοκρατία τάξης, ασφάλειας και φόβου.

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εντόπισε την αιτία του κακού, στην χαλαρότητα με την οποία το κράτος δικαίου αντιμετωπίζει τα φαινόμενα παραβατικότητας. Για τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας το οργανωμένο έγκλημα που σχεδίασε τη δολοφονία Ζαφειρόπουλου συνεχίζει να δρα ανενόχλητο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατήργησε τις φυλακές τύπου Γ'. Ο δικηγόρος έχασε τη ζωή του, γιατί στην Ελλάδα δεν διαθέτουμε φυλακές που να θυμίζουν το Γκουαντάναμο και τα λευκά κελιά της Τουρκίας και όχι γιατί μερικά χρόνια πριν στήθηκε μια εγκληματική συμμορία, με κρατική ανοχή, που θεωρούνταν υγειής επιχειρηματικότητα και λειτουργούσε υπερ της ανταγωνιστικής οικονομίας.

    Για τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας βασική αιτία έξαρσης της εγκληματικότητας αποτελεί ο νόμος Παρασκευόπουλου. Ένας νόμος που σχεδόν απαιτήθηκε από διεθνούς οργανισμούς και την ΕΕ, προκειμένου να αποσυμφορηθούν οι φυλακές και να λυθεί το ζήτημα του εύκολου εγκλεισμού και των συχνών προφυλακίσεων. Πράγματι αν ξεπεράσουμε την αποδοχή και διασπορά ψευδών ειδήσεων από την πλευρά του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, τίθεται το σοβαρό θέμα του σωφρονισμού στις ελληνικές φυλακές. Τα ποσοστά όσων αποφυλακίζονταν όμως από τα κολαστήρια που ονομάζουμε φυλακές και επέστρεφαν σε παραβατικές συμπεριφορές ήταν πάντα στα ύψη, ανεξάρτητα από τον χρόνο φυλάκισης.

    Τα σημειώματα στις πολυκατοικίες που λένε να κλειδώνουν οι ένοικοι την πόρτα μετά τις 10 το βράδυ, επειδή υπήρξαν κρούσματα διαρρήξεων, τα θυμάμαι από τη δεκαετία του '90. Εκτός βέβαια κι αν έχεις μεγαλώσει σε σπίτι με φυλάκιο στην είσοδο. Το Μενίδι αποτελούσε και αποτελεί εστία παραβατικότητας και όσο οι άνθρωποι αυτοί γκετοποιούνται δεν θα φτάνουν δεκάδες διμοιρίες για να επιβάλλουν την τάξη. Στα Εξάρχεια τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε συγκρούσεις με την αστυνομία, όπως ακριβώς στα προάστια του Παρισιού, στις γειτονιές της Κοπεγχάγης και έξω από τις καταλήψεις του Άμστερνταμ. Όπου δηλαδή δρα μια βίαιη νεολαία που “έσκασε” για πρώτη φορά μόλις το '68 και θα έχει ακόμη πολλές εκρήξεις.

    Όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν  μια κοινωνία ανομίας, που τρέμει ο πολίτης να βγει από το σπίτι του. Συνθέτουν όμως μια πολύ κακή ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορεί στα σοβαρά να υπάρχει άνθρωπος που θεωρεί πως τμήματα της αναρχίας -και αναφέρομαι στον Ρουβίκωνα- έχουν σχέσεις με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, γιατί σημαίνει πως δεν έχει αντιληφθεί τι έχει συμβεί στη χώρα τα τελευταία 2 χρόνια. Ούτε μπορεί να θεωρεί σοβαρός άνθρωπος πως μπορεί να αποφευχθεί οποιαδήποτε επίθεση σε αστυνομικό τμήμα, με περισσότερη αστυνομία στους δρόμους. Οι επιθέσεις άλλωστε στις πολύ καλά φρουρούμενες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αποδεικνύουν, πως οι πόλεις δεν θωρακίζονται, όταν γίνονται σιδερόφρακτες.

    Το σκεπτικό του Κυριάκου Μητσοτάκη για τα θέματα ασφάλειας ολοκληρώνεται με την απουσία από την ομιλία του οποιασδήποτε αναφοράς στις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και των τραμπούκων στην εφημερίδα Έθνος και στα γραφεία της 24MEDIA. Η δράση της Χ.Α πράγματι θέτει ένα ζήτημα ασφάλειας στις γειτονιές. Όταν μετανάστης δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, το κράτος δεν εξασφαλίζει τους πολίτες του τα στοιχειώδη δικαιώματα. Όταν εργάτες καταλήγουν στα νοσοκομεία, πράγματι στήνεται ένα σκηνικό ανομίας και ατιμωρησίας. Και όταν τραμπούκοι διασχίζουν τη μισή Αθήνα, με γνωστή αφετηρία και προορισμό και επιτίθενται σε δημοσιογράφους, γεννιούνται ερωτήματα για τη στάση της αστυνομίας.

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήθελε να ανοίξει μια συζήτηση για τα ζητήματα ασφάλειας. Υπέκυψε σε ένα σχεδιασμό ακροδεξιάς έμπνευσης που περιλαμβάνει την σύνδεση της Αριστεράς με την τρομοκρατία, την παραβατικότητα και το οργανωμένο έγκλημα. Η τήρηση και διεύρυνση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι το κλείσιμο του ματιού στην παραβατικότητα. Αντίθετα ο περιορισμός αυτών και η εγκαθίδρυση ενός κράτους-αστυφύλακα αποτελεί εγγύηση για ένα περιβάλλον ασφάλειας και τάξης.

    Με την στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας στα ζητήματα της οικονομίας να μην βγαίνει, ο κ. Μητσοτάκης προσπάθησε να επαναφέρει μια πολύ παλιά, σχεδόν ταυτοτικής φύσης, πόλωση μεταξύ Αριστεράς-Δεξιάς και ιδιαίτερα επικίνδυνη.  Από τη μία οι παράνομοι -οι αριστεροί-  και από την άλλη Εμείς που εγγυόμαστε τη νομιμότητα του αστικού κράτους. Γι' αυτό δεν χωρούσε η Χρυσή Αυγή στην ομιλία του. Γιατί παραδοσιακά αυτή η αντίληψη την έθετε στην πλευρά των νόμιμων.

    Με την επιλογή αυτή όμως η φιλελεύθερη ταυτότητα της παράταξης εγκαταλείπεται, στο κάδρο πίσω από το γραφείο του προέδρου αντί για τον Καραμανλή μπαίνει ο Αβέρωφ και στην καρέκλα του κάθεται αναπαυτικά ο Άδωνις Γεωργιάδης.

    *Ο Λευτέρης Αρβανίτης είναι δημοσιογράφος και υπεύθυνος του γραφείου της 24MEDIA στη Θεσσαλονίκη

  • Εγκληματική οργάνωση, νέτα σκέτα

    Εγκληματική οργάνωση, νέτα σκέτα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-04 12:04:24 | Πηγή: News247

    Είναι δυνατόν να είναι “νόμιμο πολιτικό κόμμα” ένας “σύνδεσμος”, μια “ομάδα”, ή μια “οργάνωση”, που οι εκπρόσωποί της επαίρονται ότι η “νεολαία” τους ματαίωσε τη σχολική παρέλαση στη Σαντορίνη προπηλακίζοντας την σημαιοφόρο, τους καθηγητές και τους άλλους παριστάμενους που υπερασπίστηκαν τα δημοκρατικά δικαιώματα και τους νόμους;

    Είναι δυνατόν να είναι “νόμιμο πολιτικό κόμμα” μια οργάνωση της οποίας οι κατ' επάγγελμα “οπαδοί” και οι κολλητοί τους στήνουν καρτέρι έξω από τα δικαστήρια για να κάνουν επίδειξη δύναμης προσπαθώντας για πολλοστή φορά να τρομοκρατήσουν τους μάρτυρες, τους συνήγορους της Πολιτικής Αγωγής αλλά (προφανώς και) τους δικαστές;

    Είναι δυνατόν να θεωρούνται “νόμιμες πολιτικές δράσεις”, οι επιθέσεις, οι ξυλοδαρμοί, οι φονικές ενέδρες και όλες οι άλλες δραστηριότητες μιας πολύ συγκεκριμένης ομάδας που ίσα που κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της, δείχνοντας όταν σφίγγει ο κλοιός και αναζητούνται ποινικές ευθύνες τους τάχα μου “αγανακτισμένους πολίτες”, όπως έκαναν πριν από σαράντα και βάλε χρόνια οι εκπρόσωποι του παρακράτους;

    Οι ερωτήσεις προφανώς είναι ρητορικές. Και η απάντηση σε όλες είναι αρνητική. Τέτοιες πρακτικές και συμπεριφορές καμιά σχέση δεν έχουν με ό,τι σημαίνει νόμιμο πολιτικό κόμμα και αυτό είναι ξεκάθαρο για όλους τους δημοκρατικούς πολίτες ανεξαρτήτως του κόμματος που ψηφίζουν. Εκεί που μπλέκει το ζήτημα είναι στο πολιτικό σύστημα που μοιάζει να αμφιταλαντεύεται και να μην συνειδητοποιεί το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις:

    Η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση, τελεία και παύλα. Και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται από όλα τα κόμματα και την πολιτεία. Αλλά αυτό προϋποθέτει μια άλλη πολιτική στάση των κομμάτων, και όχι απλά λεκτικές καταδίκες.

    Πρώτη δημοσίευση στο "Έθνος"

  • Το παιχνιδάκι Αριστερά- Δεξιά

    Το παιχνιδάκι Αριστερά- Δεξιά

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Χάρης Παυλίδης | Ημερομηνία: 2017-11-04 09:41:16 | Πηγή: News247

    Ελάτε να παίξουμε το παιχνιδάκι «Αριστερά- Δεξιά», φαίνεται να λένε ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Δημοκρατία.

    Σε ποιους απευθύνονται; Είναι ένα κρίσιμο ερώτημα στο οποίο είμαι βέβαιος ότι μπορούν να απαντήσουν οι ηγεσίες τους, αλλά είναι εξ ίσου βέβαιο ότι δεν θέλουν. Γιατί ξέρουν, τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ότι αυτό το παιχνίδι έχει μια μακρά διαδρομή, συγκινεί ως συλλεκτικό είδος μια κατηγορία ανθρώπων, αλλά είναι ξεπερασμένο. Δεν ασχολείται κανείς παρά μόνο εκείνοι που επιδιώκουν με μεθόδους τακτικής και επικοινωνίας, να δηλώσουν την παρουσία τους. Και από την πλευρά της κυβέρνησης, κυρίως, αλλά και της αντιπολίτευσης.

    Αυτό το παιχνίδι ετοιμάζεται να κατεβάσει η κυβέρνηση από το ράφι, προκειμένου οι εντυπώσεις να ξεπεράσουν την πραγματικότητα. Και είναι γεγονός ότι αυτό το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει να το παίζει καλύτερα από τη Νέα Δημοκρατία, αφού ο μύθος της Αριστεράς επικοινωνιοποιήθηκε τόσο ιδανικά τις προηγούμενες δεκαετίες με αποτέλεσμα ο κόσμος να πιστεύει ότι υπάρχει. Άλλωστε αυτό που με δική της ευθύνη δεν κατάφερε η Κεντροδεξιά, είναι να αποδείξει ότι το σημαντικό είναι το επίτευγμα και όχι όσα γράφτηκαν γι αυτό πριν επιτευχθεί. Ποια είναι τα επιτεύγματα της Αριστεράς; Κανένα! Ωστόσο έχουν ανακοινωθεί, έχουν δημοσιοποιηθεί, άρα υπάρχουν!

    Αυτό λοιπόν το παιχνιδάκι ξεκινάει πάλι, με τον ΣΥΡΙΖΑ να ορίζει τους κανόνες και τη Νέα Δημοκρατία να ακολουθεί σε μειονεκτική θέση, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν. Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι το παιχνίδι Αριστερά- Δεξιά αφήνει παγερά αδιάφορους ακόμα κι εκείνους που πιστεύουν ότι οι δύο έννοιες ταυτίζονται με την εφηρμοσμένη πολιτική. Ελάχιστοι, πλέον, μετά μάλιστα και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία έχουν απομείνει να πιστεύουν ότι οι ιδέες που κομίζουν η Αριστερά και η Δεξιά έχουν σχέση με τις πρακτικές και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν όταν κυβερνούν.

    Ποια σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, λαμβάνοντας ως μέτρο σύγκρισης τα κείμενα των θεωρητικών της; Κι αν έχει σχέση γιατί αυτό δεν φαίνεται στην καθημερινή άσκηση των πολιτικών που εφαρμόζει, στο ύφος και στο ήθος των στελεχών της κυβέρνησης, αλλά και στη συμπεριφορά των υπουργών που κάλλιστα, ορισμένοι από αυτούς, θα μπορούσαν να είναι υπουργοί ολοκληρωτικού καθεστώτος; Καμία. Η Αριστερά, όμως, ξέρει να παίζει καλά αυτό το παιχνίδι. Ταΐζει με μύθους τη κοινωνία και δημιουργεί φαντασιώσεις επί των οποίων εύκολα κερδίζει τις εντυπώσεις.

    Και από την άλλη η Νέα Δημοκρατία τι σχέση έχει με την Κεντροδεξιά; Σε τι διαφέρει από την Αριστερά ως προς την πολιτική που έχει εφαρμόσει στη λειτουργία του κράτους και στην απελευθέρωση των αγορών; Η Κεντροδεξιά, σε παγκόσμια κλίμακα, είναι κατά των φόρων, απεχθάνεται τον καταπιεστικό ρόλο του κράτους, σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και πάντως επιδιώκει να υπάρχει ελευθερία σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και της οικονομίας. Όλα αυτά πότε τα υπηρέτησε με συνέπεια η Νέα Δημοκρατία;

    Δυστυχώς, το παιχνιδάκι κατέβηκε από το ράφι, οι «παίκες» πήραν θέση γύρω από το τραπέζι και σε λίγο θα αρχίσουν πάλι τα ίδια. Δεν βαρέθηκαν;     

    *Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Όταν Έλληνες βρισκόμασταν στη θέση του μικρού Αμίρ

    Όταν Έλληνες βρισκόμασταν στη θέση του μικρού Αμίρ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-11-03 14:54:02 | Πηγή: News247

    Οι δημοσιογράφοι αποφεύγουμε να μιλάμε επί του προσωπικού. Ακόμη και όταν η προσωπική μας εμπειρία αποτελεί μαρτυρία και σημαντική κατάθεση, προσπαθούμε πάντα να μη δίνουμε προσωπικό, συναισθηματικό τόνο.

    Καμία φορά όμως αυτό δεν είναι δυνατό. Καμία φορά το συναίσθημα που σου προκαλεί ένα γεγονός, επειδή κι εσύ έχεις βρεθεί από την πλευρά του θύματος, είναι τόσο δυνατό, που συνδέεται άρρηκτα με την αλήθεια. Την αλήθεια που πρέπει να καταγράφεται.

    Γιατί η αλήθεια είναι πως οι Έλληνες της Γερμανίας βρεθήκαμε ουκ ολίγες φορές στη θέση του μικρού Αμίρ και της οικογένειας του, στο σπίτι των οποίων στη Δάφνη κάποιοι επιτέθηκαν τα ξημερώματα της Παρασκευής με πέτρες.

    Η ιστορία και της δικής μου οικογένειας, όπως και πολλών άλλων ελληνικών οικογενειών, ήταν ιστορία μετανάστευσης. Η γιαγιά, μητέρα της μητέρας μου, ήταν στο πρώτο τρένο που έφυγε από τη Μακεδονία για τη Γερμανία γεμάτο Gastarbeiter το 1962. Όλο σχεδόν το χωριό, η Μεταμόρφωση Κοζάνης, ξεριζώθηκε, όπως εκατοντάδες χωριά στη δυτική Μακεδονία, την Ήπειρο, τη μισή Ελλάδα. Και η οικογένεια του πατέρα μου έκανε εξωτερικό και τελικά το 1992 και οι γονείς μου πήραν εμένα και τον αδερφό μας για να εγκατασταθούμε στο Wuppertal, στη Ρηνανία- Βεσφαλία.

    Δεν πήγαμε υπό τις ίδιες συνθήκες όπως οι παππούδες μας, όμως το γεγονός της ξενιτιάς φρόντιζαν να μας το θυμίζουν οι νεοναζί, που την ίδια περίοδο άρχισαν να αποθρασύνονται, χρησιμοποιώντας ως "επιχείρημα" τα οικονομικά προβλήματα που είχε προκαλέσει η επανένωση των δύο Γερμανιών.

    Δεν γράφω για πράγματα, που άκουσα απλώς ή διάβασα στις εφημερίδες. Γράφω για πράγματα, που έζησα εγώ και οι συμμαθητές μου. Κι είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω πως νιώθει κανείς όταν πηγαίνει ένα πρωί στο σχολείο του και το βρίσκει με σπασμένα παράθυρα, γιατί νεοναζί είχαν εισβάλλει τη νύχτα, είχαν σπάσει τα τζάμια με πέτρες και λοστούς, είχαν προκαλέσει φθορές και είχαν γράψει συνθήματα μίσους στα θρανία, τους τοίχους και τους πίνακες. "Η Γερμανία στους Γερμανούς". Λες και εάν εμείς και οι οικογένειες μας είχαμε επιλογή, θα βρισκόμασταν εκεί. Λες και οι παππούδες μας πήγαν για τουρισμό ή για να αλλοιώσουν το γερμανικό πολιτισμό και όχι γιατί πεινούσαν και πέθαιναν στη μετεμφυλιακή Ελλάδα.

    Είναι φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν πως νιωθει ένα 13χρονο παιδί όταν βλέπει τον αγκυλωτό σταυρό, το σύμβολο του μίσους, χαραγμένο στο θρανίο του, στο οποίο θα έπρεπε να είναι γραμμένες μόνο εξομολογήσεις εφηβικού έρωτα και ονείρων. Όμως αυτό ήταν μόνο ένα κρούσμα.

    Για μία περίοδο οι επιθέσεις συνεχίζονταν. Κάθε ημέρα μαθαίναμε για μία ακόμη επίθεση. Για μία Ελληνίδα κοπέλα 15 χρονών στο κοντινό Duesseldorf, την οποία έπιασαν νεοναζί και της χάραξαν τον αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπο. Εν τω μεταξύ η γερμανική αστυνομία συνέλαβε τους δράστες του βανδαλισμού στο γυμνάσιο Wuppertal, στο γυμνάσιο μας και ήταν αδιανόητο πως επρόκειτο για 15χρονα παιδιά, παιδιά όπως εμείς.

    Οι επιθέσεις όμως άρχισαν να γίνονται δολοφονικές. Νεοναζί άρχισαν να βάζουν φωτιά σε σπίτια όπου έμεναν μετανάστες, Έλληνες και Τούρκοι, που συχνά κατοικούσαν στις ίδιες πολυκατοικίες. Στόχος τους ήταν να κάψουν ανθρώπους ζωντανούς, όπως οι ιδεολογικοί τους πρόγονοι. Και έκαψαν ανθρώπους ζωντανούς. Υπήρξαν νεκροί μετανάστες. Η θηριωδία άγγιξε και την ελληνική κοινότητα Wuppertal, όταν νεοναζί έβαλαν φωτιά σε σπίτι όπου έμενε συμμαθήτρια μας. Το κοριτσάκι υπέστη σοβαρά εγκαύματα και επέστρεψε μετά από πολύ καιρό στο σχολείο, με τα σημάδια της φρικτής βίας που υπέστη χαραγμένα για πάντα στο πρόσωπο της. Δε μιλήσαμε για αυτό. Μάλλον κανείς δεν ήθελε να μιλάει για το μίσος.

    Η υποφαινόμενη ήμουν τυχερή. Υπέστην μόνο λεκτική βία. Και αυτή ακόμη όμως αφήνει σημάδια στην καρδιά του θύματος.

    Ήταν ένα μεσημέρι του Γενάρη 1996. Η φίλη μου, η Νικολέττα, κι εγώ επιστρέφαμε από το σχολείο. Δευτέρα Λυκείου. Χιόνι και κρύο. Μπαίνουμε στο λεωφορείο και καθόμαστε στη γαλαρία. Στην άλλη γωνιά της γαλαρίας, δύο Τούρκοι, εργάτες που επέστρεφαν από την οικοδομή με τις φόρμες εργασίας γεμάτες μπογιές. Δύο καθίσματα πιο μπροστά δύο Γερμανίδες, μάνα και κόρη προφανώς, με έντονα φιλαρισμένα μαλλιά, ψεύτικες γούνες για το κρύο και αντιπαθητικά χρυσά σκουλαρίκια, έχουν ανοίξει τέρμα το παράθυρο, παρά το κρύο. Καθώς ήμουν άρρωστη, με συνάχι και βήχα, η φίλη μου σηκώθηκε και πολύ ευγενικά τους ζήτησε να κλείσουν το παράθυρο. Η αντίδραση ήταν ένας οχετός ρατσιστικού μίσους και ύβρεων. Να γυρίσουμε πίσω στη "σκατοχώρα" μας και άλλα, ακόμη χειρότερα. Το πιο φρικτό όμως ήταν το βλέμμα τους. Διάβαζες μέσα την απειλή.

    Καίτοι δύο τσαούσες έφηβες, μείναμε άφωνες. Τέτοιο μίσος σε σοκάρει. Είναι αδύνατο να το κατανοήσεις, το μυαλό σου αδειάζει και δεν ξέρεις τι να πεις. Από όλο το λεωφορείο, μόνο οι δυο Τούρκοι, που καθόταν στη γαλαρία, πετάχτηκαν να μας υπεραπιστούν. "Δε ντρέπεστε ναζί, ρατσίστριες. Αφήστε τα κορίτσια ήσυχα. Νομίζετε ότι θέλαμε εμείς να είμαστε εδώ; Χίλιες φορές να ήμουν στην Ελλάδα, τόσο όμορφη χώρα". Αυτά έλεγαν οι υποτιθέμενοι προαιώνιοι εχθροί μέχρι που οι δύο ρατσίστριες το βούλωσαν και απλώς μουρμούριζαν θυμωμένα.

    Μερικές στάσεις αργότερα, ένας ψηλός Αφρικάνος μπαίνει στο λεωφορείο. Κάθεται ακριβώς μπροστά μας και καθώς το παράθυρο ήταν ακόμη ανοιχτό (με τον καυγά το είχαμε όλοι ξεχάσει), σηκώνεται και με ευγένεια ρωτάει τις δύο γυναίκες εάν μπορούν να το κλείσουν. Του έριξαν μία δολοφονική ματιά, αλλά αυτή τη φορά το έκλεισαν. Εμείς και οι δύο Τουρκοι κοιταχτήκαμε συνομωτικά και σκάσαμε στα γέλια.

    Δε νομίζω να είπαμε τίποτε στους γονείς μας ή σε κανέναν άλλο. Άλλωστε ήταν μόνο μία λεκτική επίθεση και οι μετανάστες στη Γερμανία είχαμε δει τα χειρότερα. Το ξεχάσαμε γρήγορα, αλλά δε το λησμονήσαμε. Τα παιδιά ξεχνάνε - ευτυχώς- γρήγορα, αλλά δε λησμονούν ποτέ.

    Πως λησμονούμε οι Έλληνες την ίδια μας την εμπειρία, ως λαού μεταναστών, και την ιστορία μας ως χώρα που υπέφερε από τη μπότα του ναζί κατακτητή;

    (Πρόσφατα μία παλιά μου συμμαθήτρια μου έκανε αίτημα φιλίας στο facebook. Δεν το αποδέχτηκα, γιατί όταν είδα στο προφίλ της το σήμα της Χρυσής Αυγής, έμεινα άφωνη όπως τότε στο λεωφορείο. Πως μπορεί ένας Έλληνας της Γερμανίας να υποστηρίζει τους ιδεολογικούς απογόνους των ναζί; Πως είναι δυνατόν να έχει ένας άνθρωπος τέτοια έλλειψη ενσυναίσθησης; )

    Για να προλάβω ανόητα σχόλια: Ναι, οι Έλληνες Gastarbeiter πήγαν στη Γερμανία κατά βάση νόμιμα. Νομίζετε ότι όλοι, ειδικά της τρίτης γενιάς, ήταν νόμιμοι στη χώρα που τους φιλοξενούσε; Φυσικά και όχι. Υπήρχαν περιπτώσεις κακοποιών και εμπόρων ναρκωτικών. Μας χαρακτήριζε αυτό όλους; Φυσικά και όχι. Αλλάξτε το "Ελληνες" και "Γερμανία" με το "μετανάστες από Χ" και "Ελλάδα" και σκεφτείτε. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί λαοί και ο νόμος πρέπει να ισχύει για όλους, από το μετανάστη μέχρι το ζάμπλουτο επιχειρηματία ή πολιτικό. Αρκεί να μην πέφτει στον ιστό του μόνο ο μελαψός Αγιάννης, που οι νεοναζί προσφέρουν ως βολικό στόχο για να ξεχνιούνται οι άλλοι, οι εγκληματίες με τα λευκά κολλάρα.

    Για να προλάβω και άλλα σχόλια: Όχι δεν είναι όλοι οι Γερμανοί ναζί. Αντίθετα, η πλειοψηφία της γερμανικής κοινωνίας την εποχή εκείνη κατέβαινε στους δρόμους κρατώντας αναμμένα κεριά σε διαδηλώσεις κατά του νεοναζισμού, που έμειναν γνωστές ως Lichtketten, αλυσίδες φωτός. Αλήθεια εμείς εδώ στην Ελλάδα πως αντιδράμε απέναντι στο ρατσισμό;

    Συγχωρήστε μου αγαπητοί αναγνώστες το τόσο μακροσκελές, προσωπικό και συναισθηματικό κείμενο. Όμως κάποτε στη θέση του μικρού Αμίρ ήταν μικρά Ελληνόπουλα και μπορεί να ξαναβρεθούν, αφού κοινή είναι η μοίρα όλων των αδύναμων, τους οποίους κάποιοι θέλουν να τσακώνονται.

    Η είδηση της επίθεσης στο σπίτι ενός μικρού παιδιού δε μπορεί παρά να προκαλεί, σε όποιον θέλει να λέγεται άνθρωπος, φρίκη. Και δεν είναι θέμα μόνο πολιτικής- κομματικής τοποθέτησης, είναι ζήτημα στοιχειώδους ενσυναίσθησης και ανθρωπιάς.

    Η γιαγιά που έφυγε το 1962 για Γερμανία και η οποία ήταν δεξιά (τόσο δεξιά που κάποτε είχε αποκαλέσει το Σημίτη κομμουνιστή) μετά από 30 χρόνια στην ξενιτιά μου έλεγε: "Όταν η Τουρκάλα στη φάμπρικα έβγαζε τη μαντίλα, δεν την ξεχώριζες από την Ελληνίδα. Κι εγώ κατάλαβα μετά από τόσα χρόνια πως όλον στον ίδιο Θεό πιστεύουμε. Εμείς τον λεμε Χριστό, αυτοί Αλλάχ, αλλά ο Θεός είναι ένας. Και σε αυτόν μία μέρα θα πάμε όλοι κι εκείνος θα μας κρίνει".

    Αλλά το ζήτημα ίσως δεν είναι εάν πιστεύουμε στο Θεό, αλλά εάν πιστεύουμε στον άνθρωπο. Και εάν θυμόμαστε ότι είναι κοινή όλων μας η μοίρα.

  • Στην ελληνική αριστερά, δεν υπάρχουν αδιέξοδα

    Στην ελληνική αριστερά, δεν υπάρχουν αδιέξοδα

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-03 11:35:18 | Πηγή: News247

    Το μεγάλο επικοινωνιακό πλεονέκτημα της Κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι δεν μεμψιμοιρεί. Αποδέχεται τα γεγονότα και χωρίς εμμονές προχωρά με ότι έχει πρόχειρο. Για κάθε εξέλιξη υπάρχει και μια ερμηνεία. Μια θετική ανάγνωση που ανεξάρτητα αν είναι ρεαλιστική ή όχι εμφανίζεται να βολεύει την κυβέρνηση και κυρίως σαν είναι αποτέλεσμα σχεδιασμού. Πώς το κάνει; Πατώντας συνήθως σε δυο βάρκες αλλά κυρίως αδιαφορώντας για τη συνέπεια όσων με θέρμη στηρίζει.

    Ακόμη και σήμερα, θα ήταν δυνατό για τον ΣΥΡΙΖΑ να ξαναπιάσει το αντιμνημονιακό κουβάρι από εκεί που το άφησε μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Δεν θα το κάνει, όσο τουλάχιστον διαβλέπει μια δυνατότητα εξόδου με τα συμβατικά και αποδεκτά από τους δανειστές εργαλεία. Ήτοι κάποιες μεταρρυθμίσεις και μια -όσο γίνεται- φυσιολογική και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση.

    Είναι αλήθεια ότι παρά τις αντίθετες εξαγγελίες, η Κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα εφαρμόζει απαρέγκλιτα το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. «Αν υπάρξει δημοσιονομικό κενό, θα βρούμε τρόπο να το καλύψουμε, καθώς είναι υποχρέωση της ελληνικής πλευράς να είναι συνεπείς σε όσα έχει συμφωνήσει», ανέφερε πρόσφατα ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Όμως η συνεπής μνημονιακή στάση της Κυβέρνησης, δεν εμποδίζει ακόμη και στελέχη που συμμετέχουν σε αυτή να τοποθετούνται σαν να μην αναγνωρίζουν τίποτε από όσα συμβαίνουν -με δική τους ευθύνη- στη χώρα.

    Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αναδεικνύεται με συνέπεια η διαφορετικότητα των απόψεων εντός του κόμματος. Την ώρα που στελέχη της Κυβέρνησης πανηγυρίζουν για την επιτυχή ολοκλήρωση των μνημονιακών δεσμεύσεων και αυτοαποθεώνονται για τα αποτελέσματα που επιφέρουν οι σκληρές φιλελεύθερες πολιτικές που ακολουθούν, οι 53+ εκδίδουν ανακοινώσεις με τις οποίες αποποιούνται της ιδιοκτησίας του προγράμματος. “Αυτό που πολλές φορές συλλογικά έχουμε πει πως το μνημόνιο δεν είναι ιδιοκτησία μας και η πολιτική μας χρειάζεται να αναζητά συνεχώς τις αναγκαίες ρωγμές που θα αποδυναμώνουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις, στην κατεύθυνση της προστασίας – υπεράσπισης των τμημάτων της κοινωνίας που έχουν πληγεί και συνεχίζουν να πλήττονται από την εφαρμογή τους” ανέφερε η ανακοίνωση της Τρίτης που ακολούθησε τη συνεδρίαση της πολιτικής γραμματείας του κόμματος.

    Για του λόγου το αληθές, δείτε το παράδειγμα της εξόδου στις αγορές. Δεν έχουν περάσει παρά τέσσερις μήνες από την ομιλία του Πρωθυπουργού στο συνέδριο του Economist κατά την οποία προανήγγειλε την “καθαρή έξοδο” της χώρας στις αγορές μετά την “λήξη των μνημονίων” το καλοκαίρι του 2018. “Η Ελλάδα θα βγει στις αγορές με το σπαθί της και όχι προστατευμένη” είπε εκείνο το ζεστό βράδυ του Ιούνη ο πρωθυπουργός. Τις τελευταίες ημέρες άπαντες συμφωνούν ότι  η έξοδος θα είναι τουλάχιστον “υβριδική”. Η Κυβέρνηση δεν πτοείται, θα πορευτεί με την βρόμικη έξοδο και θα πανηγυρίσει το τέλος των μνημονίων ξεχνώντας το σπαθί στο σπίτι.

    Το ίδιο έκανε και με την ανάπτυξη. Η αρχικά θετική εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ για το 2016 έκανε την Κυβέρνηση να πανηγυρίζει υποστηρίζοντας ότι αυτοί οι ρυθμοί ανάπτυξης (που επετέυχθησαν μέσω μνημονιακών πολιτικών) είναι που έκαναν τη χώρα να μην βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Όταν τελικά η ΕΛΣΑΤΑΤ ανακοίνωσε οριακή ύφεση για το ίδιο διάστημα, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξαν ότι πρόκειται για μικροδιαφορές στα όρια του στατιστικού λάθους. Άλλαξαν και το “αφήγημα” υποστηρίζοντας ότι τελικά το 2017 θα είναι η πρώτη χρονιά με “βιώσιμη ανάπτυξη”. Υποννοώντας ότι η ανάπτυξη που πέτυχαν οι Σαμαροβενιζέλοι δεν ήταν βιώσιμη από μόνη της. Ήταν τυχαία, μη επαναλαμβανόμενη και φυσικά και δεν έφταιξε η παλαβή διαπραγμάτευση και τα νταούλια.

    Έτσι χειρίστηκε περίπου όλα τα θέματα. Από την επιτυχία της ένταξης στην ποσοτική χαλάρωση που δεν ήρθε ποτέ, μέχρι τη λύση για το χρέος μετά τα σκληρά μέτρα της προηγούμενης αξιολόγησης.

    Έτσι θα διαχειριστεί και το νέο αφήγημα περί εξόδου από τα μνημόνια. Ακόμη και αν η μόνη διαφορά σε σχέση με σήμερα θα είναι η έλλειψη δανείων ενώ η εποπτεία συνεχιστεί κανονικά, θα υποστηρίξει ότι καταφέραμε να μην χρεώσουμε περαιτέρω τη χώρα. Δεν θα υπάρξει πρόβλημα επικοινωνιακής διαχείρισης ακόμη και αν τελικά υπάρξει και επόμενο μνημόνιο. Τότε θα υποστηρίξει ότι “τα πήραμε” από τους τοκογλύφους και μάλιστα με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο.

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Οι νεοναζιστές αποθρασύνθηκαν

    Οι νεοναζιστές αποθρασύνθηκαν

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-02 21:11:40 | Πηγή: News247

    Κάθε μέρα αποθρασύνονται και περισσότερο.

    Στην αρχήν βέβαια έπαιξαν το χαρτί του εμείς δεν ξέρουμε τίποτε και για όλα φταίνε κάποιοι που δεν τους γνωρίζουμε. Μετά τα γύρισαν καθώς τα στοιχεία γίνονταν βουνό και το βουνό έπεφτε πάνω τους και το έκαναν “μπορεί και να τους γνωρίζουμε” αλλά δεν έχουμε σχέσεις μαζί τους, για να το αλλάξουν και πάλι σε λίγο, αρχίζοντας τα “μπορεί και να έχουμε σχέσεις μαζί τους αλλά δεν είναι στενές”, και μπορεί και να μάς ψήφισαν μια φορά και να ήρθαν και σε μερικές συγκεντρώσεις αλλά δεν είναι οργανωμένοι.

    Στη συνέχεια όμως καθώς η δίκη της εγκληματικής συμμορίας προχωρούσε σαν τον κάβουρα και “έφευγε” από τις σελίδες των περισσότερων εφημερίδων και χανόταν από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και συχνά πυκνά η δίκη διεξαγόταν στην ειδική αίθουσα του Κορυδαλλού, εκεί δηλαδή που από χέρι δεν μπορεί να έχει πολλή δημοσιότητα, τα στελέχη και τα τσιράκια τους θυμήθηκαν τον "κανονικό" εαυτό τους, αυτόν που δείχνουν στα πογκρόμ κατά αντιφασιστών διαδηλωτών και μεταναστών, και άρχισαν πάλι τις κραυγές και τις επιθέσεις.

    Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από ένα μικρό “διάλειμμα”, για να μετρήσουν τις αντιδράσεις και να εκτιμήσουν τις κινήσεις της Πολιτείας και κοινωνικών φορέων, ξανάρχισαν τις επιθέσεις κατά των εργατών γης στον Ασπρόπυργο. Και δεν είναι βέβαια συμπτωματικό ότι μετά από καιρό έδωσαν το “παρών” στις παρελάσεις με κορυφαία στιγμή των φετινών παρεμβάσεών τους τη ματαίωση της μαθητικής παρέλασης στη Σαντορίνη, δια του προπηλακισμού των πάντων, αλλοεθνών και ομοεθνών, ετεροδόξων και ομοδόξων, μαθητών και καθηγητών, μικρών και μεγάλων, επισήμων και απλών πολιτών.

    Διαπιστώνοντας τα αργά αντανακλαστικά της Πολιτείας, μετρώντας τις αντιδράσεις των “αρμοδίων” και των κομμάτων που δεν υπερέβησαν το σύνηθες πλαίσιο της καταγγελίας που δεν έχει επιπτώσεις για τους τραμπούκους, το σχέδιο της εγκληματικής συμμορίας πέρασε στην επόμενη φάση, φέροντας τη νεοναζιστική βία και πάλι στο κέντρο της Αθήνας.

    Όλα σκόπιμα λοιπόν. Και η επιλογή ως στόχου συνηγόρου Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της χρυσαυγίτικης συμμορίας. Και η επιλογή του τόπου, των δικαστηρίων και ειδικότερα ενός σημείου κοντά στην αίθουσα όπου γίνεται η δίκη της χρυσαυγίτικης συμμορίας. Και η σύνθεση της ομάδας εφόδου από αυτούς που ως... κοινό παρακολουθούν (σε βάρδιες;) τη δίκη. Και η επιλογή της σχεδόν ταυτόχρονης με την επίθεση εμφάνισης των πρωτοκλασάτων στελεχών της χρυσής αυγής, που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους “ανθρώπους τους”, κάνοντας σαφές προς όλες τις κατευθύνσεις ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη της επίθεσης κατά της δικηγόρου και των άλλων δύο γυναικών.

    Όλα αυτά βέβαια, που έγιναν μέρα μεσημέρι, μπροστά στα μάτια δεκάδων πολιτών, είναι -πέραν πάσης αμφιβολίας και χωρίς να χωρά οποιαδήποτε ένσταση- ο ορισμός του τι σημαίνει εγκληματική οργάνωση. Και ελπίζουμε ότι αυτή τη φορά θα το αντιληφτούν και οι αρμόδιοι.

     

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι δημοσιογράφος

  • Αν δεν υπήρχε ο Μουζάλας, έπρεπε να τον εφεύρουμε

    Αν δεν υπήρχε ο Μουζάλας, έπρεπε να τον εφεύρουμε

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Λευτέρης Αρβανίτης | Ημερομηνία: 2017-11-02 21:11:40 | Πηγή: News247

    Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Κάθε άνθρωπος με στοιχειώδεις ευαισθησίες νιώθει μάλλον πολύ τυχερός που βρέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ να διαχειριστεί το προσφυγικό και δεν ζήσαμε τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη ως υπουργό Ναυτιλίας να υποδέχεται τις βάρκες στα νησιά, τον Νίκο Δένδια να κάνει το καλωσόρισμα στις πόλεις και τη Χρυσή Αυγή να τους παραλαμβάνει στις γειτονιές. Έτσι γλυτώσαμε πολλά Φαρμακονήσια, τις εικόνες Γ' Ράιχ του Ξένιου Δία και δεκάδες Σαχζάντ Λουκμάν στις γειτονιές.

    Δεν γίναμε λοιπόν Ουγγαρία, μικροί και μεγάλοι υποδέχτηκαν τους πρόσφυγες με μια αγκαλιά και γύρισε όλο το παιχνίδι σε επίπεδο δημοσίου λόγου με τον λαθρομετανάστη να γίνεται πρόσφυγας. Και σε όλα αυτά κεντρικό ρόλο παίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και η επίσημη κυβερνητική πολιτική.

    Όλα αυτά όμως δεν συγκροτούν μια αριστερή πολιτική διαχείρισης του προσφυγικού, όταν την ίδια στιγμή καταγράφονται μια σειρά ντροπιαστικές στιγμές που ξεκινούν από την απάνθρωπη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και καταλήγουν στα χώματα της Ειδομένης και τη φυλακή της Μόριας.

    Αυτά τα μαύρα καρέ του προσφυγικού καταλογίζουν στον Γιάννη Μουζάλα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην συνεργάτες του υπουργού, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ακτιβιστές του κινήματος. Πολλά από αυτά ακούστηκαν και στην προχθεσινή πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, όταν στελέχη του κόμματος ζήτησαν την αποπομπή του υπουργού για πολλοστή φορά τους τελευταίους μήνες, παραθέτοντας μάλιστα στον πρωθυπουργό μια σειρά λόγους που καθιστούν τον Μουζάλα ακατάλληλο για τη θέση. Λένε λοιπόν πως:

    -Δεν κατάφερε ποτέ να εξασφαλίσει καλές συνθήκες διαβίωσης για τους πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε να θρηνήσουμε θύματα το χειμώνα.

    -Δεν έχει τοποθετήσει ακόμη συντονιστές σε όλα τα Καμπ, πολλά από τα οποία λειτουργούν σε αυτόματο πιλότο.

    -Με την πολιτική που ακολουθεί έχει εγκλωβίσει κόσμο στα νησιά, με τον υπουργό να ισχυρίζεται πως αυτό οφείλεται στη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας.

    -Εκατοντάδες ανήλικα προσφυγόπουλα βρέθηκαν σε άθλιες συνθήκες κράτησης “υπαγόμενα” στο υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, μέχρι που “μεταφέρθηκαν” στο Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας, έπειτα από συνεχείς επικρίσεις της Διεθνούς Αμνηστίας.

    -Άλλαξε τη σύνθεση των Ανεξάρτητων Επιτροπών Ασύλου, μετά τις αποφάσεις τους για το αν η Τουρκία είναι ασφαλής χώρα.

    -Τήρησε με απαρέγκλιτο τρόπο τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, αγνοώντας τις παρεμβάσεις οργανώσεων και θεσμικών φορέων που έκαναν λόγο για προφανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

    -Για καθίστε ρε παιδιά; Αν η κατάσταση είναι έτσι όπως περιγράφεται τότε έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση καλών προθέσεων, που και δεν μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της λόγω του συσχετισμού δυνάμεων (βλ. Συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας) και οι άνθρωποι που επιλέγονται δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε τα στοιχειώδη. Και σε αυτή την περίπτωση το μεγάλο πρόβλημα δεν ακούει στο όνομα Μουζάλας.

    Ο Γιάννης Μουζάλας επιλέχτηκε μέσα στη δίνη του προσφυγικού γιατί διέθετε δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το προφίλ ενός συμπαθητικού ανθρώπου με σχετική εμπειρία στη διαχείριση τέτοιου τύπου κρίσεων και την προθυμία να εφαρμόσει με απόλυτο τρόπο τις Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, ακόμη και αν αυτές χτυπούσαν αγρίως κάθε έννοια ανθρωπίνου δικαιώματος.

    Επιλέχτηκε δηλαδή περίπου ως project manager και δίχως καμία διάθεση και από τον ίδιο μάλιστα το υπουργείο του να ασχοληθεί έστω λίγο και με την πολιτική. Ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για την κατάλληλη θέση, προκειμένου να μην δημιουργήσει κανένα πρόβλημα στις σχέσεις της κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους, αλλά και να μην προκαλέσει ένταση στο εσωτερικό. Να μην προχωρήσει σε τέτοιες κινήσεις που θα έφερναν την κυβέρνηση σε σημείο να συγκρουστεί με το συντηρητικό αυτό ακροατήριο που συνεχίζει να αποκαλεί την πρώην υπουργό κ. Τασία και να θεωρεί το πέρασμα της από το υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής, περίπου ως παράδοση της χώρας στους Τζιχαντιστές του ISIS.

    Και δεν μπορώ να φανταστώ στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, που να έχει μάλιστα μια κάποια εμπειρία στα ζητήματα των δικαιωμάτων που θα δεχόταν να φέρει σε πέρας μια τέτοια αποστολή. Αν δεν υπήρχε ο Γιάννης Μουζάλας, η κυβέρνηση θα έπρεπε μάλλον να τον εφεύρει.

    Άλλωστε κάποιοι και κάποιες που επιχείρησαν στην κυβέρνηση αυτή να εφαρμόσουν μια πολιτική πιο κοντά στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, βρέθηκαν εκτός υπουργικού συμβουλίου. Ο Νίκος Φίλης ήταν ίσως ο πιο πετυχημένος υπουργός Παιδείας των τελευταίων ετών. Έπραξε το αυτονόητο στο ζήτημα των θρησκευτικών και καθαιρέθηκε με απόφαση του αρχιεπισκόπου. Ο Θοδωρής Δρίτσας έπαιζε αντάρτικο στο θέμα της ιδιωτικοποίησης των λιμανιών, προκειμένου να είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα για το δημόσιο και αντικαταστάθηκε από τον υπουργό του Σαρωνικού. Και η κ. Χριστοδουλοπούλου απομακρύνθηκε τη στιγμή που άκρα δεξιά και media ζητούσαν την κεφαλήν της επί πίνακι.

    Ας πούμε ότι ο Μουζάλας είναι ανίκανος να διαχειριστεί την τοποθέτηση των συντονιστών στα Καμπ. Ας πούμε και ότι δεν έδειξε ευαισθησία στους ανήλικους πρόσφυγες. Αλλά μην κατηγορούμε τον Μουζάλα για την εφαρμογή μιας συμφωνίας που αποτελεί βασικό πυλώνα της κυβερνητικής πολιτικής. Μην κατηγορούμε δηλαδή τον Μουζάλα επειδή δεν έκανε αντάρτικο στα συμφωνηθέντα, γιατί δεν ζητείται αυτό από τους υπουργούς. Και όταν το κάνουν, παύονται από τα καθήκοντά τους.

    Όπως και να έχει στην κυβέρνηση οφείλουν πλέον να καταλάβουν πως ο κ. Μουζάλας πρέπει να αντικατασταθεί και να αναλάβει ένας άνθρωπος που θα θέσει προτεραιότητες, θα ομαλοποιήσει την κατάσταση στα κέντρα φιλοξενίας και θα αποσυμφορήσει τα νησιά. Και παράλληλα -λέω εγώ- να είναι και ο υπουργός που θα θέσει στο περιθώριο τη συμφωνία της ντροπής ΕΕ-Τουρκίας, αν επιλεγεί η αλλαγή πολιτικής. Αλλιώς η όποια αντικατάσταση του υπουργού στερείται κάθε νοήματος.

    Άλλωστε ο υπουργός είναι υποψήφιος για τη θέση του επιτρόπου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Θέση για την οποία βέβαια δύο πρώην Γενικοί Γραμματείς του υπουργείου, οι κκ. Παπαιωάννου και Παπαδόπουλος, θεωρούν εξόχως προβληματική την υποψηφιότητα Μουζάλα και ζητούν με άρθρο τους από την ελληνική κυβέρνηση να επανεξετάσει την επιλογή της.

    *Ο Σαχζάντ Λουμάν δολοφονήθηκε στις17 Γενάρη του 2017 από δύο Χρυσαυγίτες στα Πετράλωνα.

  • Να πως θα δούμε ποιοι Υπουργοί εργάζονται και ποιοι όχι

    Να πως θα δούμε ποιοι Υπουργοί εργάζονται και ποιοι όχι

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Σταμάτης Ζαχαρός | Ημερομηνία: 2017-11-02 21:11:40 | Πηγή: News247

    Αν και οι περισσότεροι πολίτες δυσκολεύονται να συνδέσουν τις κακές επιδόσεις της κρατικής μηχανής με την διολίσθηση του βιοτικού τους επιπέδου, ο πρωθυπουργός οφείλει να το κάνει και να λαμβάνει σοβαρά υπόψιν του τις υποδείξεις και τους δείκτες διεθνών οργανισμών προκειμένου να βελτιώσει τη ζωή των πολιτών. Ιδίως αν πράγματι σκέπτεται να ανασχηματίσει την Κυβέρνησή του.  Διότι τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι πάντοτε χρήσιμα σε όρους πολιτικού marketing, μπορούν ωστόσο να βοηθήσουν ώστε τελικά το παραγόμενο κυβερνητικό έργο να  βελτιωθεί.

    Η νέα πτώση στην κατάταξη της έρευνας Doing Business 2018 της παγκόσμιας τράπεζας είναι από μόνη της ανησυχητική. Η Ελλάδα διολίσθησε από την 61η στην 67η θέση και βρίσκεται χαμηλότερα από χώρες όπως η Αλβανία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο αλλά και η ΦΥΡΟΜ που απολαμβάνει την 11η θέση παγκοσμίως. Βεβαίως η χώρα βρίσκονταν πολύ χαμηλότερα στην κατάταξη στην αρχή της οικονομικής κρίσης και πριν αρχίσει η εφαρμογή των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων. Συγκεκριμένα το 2010 και το 2011 η χώρα βρίσκονταν στην 109η θέση. Με τις μεταρρυθμίσεις που αρνούνταν συνολικά το πολιτικό σύστημα, βελτιώσαμε τις επιδόσεις μας σχετικά με την ευκολία του επιχειρείν στη χώρα.

    Μέχρι το 2008, απαιτούνταν 38 ολόκληρες ημέρες για να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση. Ο χρόνος μειώθηκε δραστικά το 2012 σε μόλις 11 ημέρες για να αυξηθεί εκ νέου στις 12,5 ημέρες το 2018. Παρόμοιο δρόμο ακολούθησε και η φορολογία. Το 2006 η συνολική φορολογική επιβάρυνση υπολογίζονταν σε 54% του κέρδους. Το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο “ιστορικό χαμηλό” του 44% το 2014 για να επιστρέψει στο 51,7% το 2018.

    Αντίθετα, ο σχετικός δείκτης που καταδεικνύει την ευκολία με την οποία γίνεται το διασυνοριακό εμπόριο, βελτιώθηκε σημαντικά. Παρά την αλλαγή της μεθοδολογίας, απαιτείται μόλις μία ημέρα για την εξαγωγή αγαθών ενώ 11 χρόνια πριν χρειαζόταν σχεδόν 20!

     

    Αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης (Πηγή: InCiSE Index 2017)

    Ανάλογα συμπεράσματα μπορεί να εξάγει κανείς και από την έρευνα του Blavatnik School of Government και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης σχετικά με την αποτελεσματικότητα της

    δημόσιας διοίκησης. Από ένα “καλάθι” επιλεγμένων χωρών, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση από πλευράς αποτελεσματικότητας. Για τις δύο χώρες που έπονται, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, απλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Εντούτοις, και όσο και αν ακούγεται παράδοξο η Ελλάδα απολαμβάνει πολύ υψηλά επίπεδα αποτελεσματικότητας αναφορικά με τη διοίκηση της κοινωνικής ασφάλισης. Ελαφρώς υψηλότερα από τον μέσο όρο. Ικανοποιητικά υψηλές είναι και οι επιδόσεις σ εότι ονομάζουμε διαχείριση κρίσεων.

    Οι επιδόσεις δεν είναι ανάλογες στον τομέα της δημοσιονομικής και οικονομικής διαχείρισης όπως και στην νομοθέτηση ενώ σε σχέση με την “ακεραιότητα/τιμιότητα” των δημοσίων λειτουργών, τα πράγματα προφανώς και δεν είναι καλά. Εκεί που “πατώνει” η χώρα, είναι στις ψηφιακές υπηρεσίες, ο δείκτης των οποίων είναι οριακά μεγαλύτερος του μηδενός. Ανάλογα κακή εικόνα υπάρχει και σε ρυθμιστικά θέματα, με τις γνωστές παλινωδίες που ταλαιπωρούν πολίτες και επιχειρήσεις.

     

    Η αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα (μπλε) και ο μεςος όρος των υπό εξέταση χωρών (ροζ διακεκομμένη γραμμή)  (Πηγή: InCiSE Index 2017)

    Είναι λογικό σε  μια οποιαδήποτε διοικητική ομάδα, να μην τα καταφέρνουν όλοι το ίδιο καλά. Στην Ελλάδα, εκλαμβάνουμε ως προσβλητικό για έναν Πρωθυπουργό να παραδεχθεί ότι κάποιος συνεργάτης του δεν τα κατάφερε. Αν ρωτήσει κανείς τους πρωθυπουργούς της χώρας όταν βρίσκονται στο απόγειο της εξουσίας τους, αρνούνται οποιαδήποτε κριτική στην Κυβέρνησή τους. Όλοι διατυμπανίζουν ότι ασκούν σκληρό έλεγχο στους υπουργούς και βαθμολογούν τις επιδόσεις τους. Συνήθως με κριτήρια επικοινωνίας, όπως αν ο εκάστοτε Υπουργός έχει καταφέρει να κερδίσει τη συμπάθεια των πολιτών, επειδή χορεύει ωραίο ζειμπέκικο.

    Αν θέλουμε να προχωρήσουμε και να βελτιώσουμε το επίπεδο διαβίωσης στη χώρα, πρέπει να αλλάξουμε πρακτική. Ο Πρωθυπουργός έχει βεβαίως τη δυνατότητα να αποκτά ίδια άποψη για τα καμώματα και τις επιτυχίες των υπουργών του. Πριν αποφασίσει όμως για τις κινήσεις του, ας ρίξει και μια ματιά στις έρευνες σοβαρών διεθνών οργανισμών. Μόνο να κερδίσει μπορεί μακροπρόθεσμα και ο ίδιος και η Κυβέρνησή του και σίγουρα η χώρα.

     

    *Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι Αρθρογράφος του NEWS 247 και Σύμβουλος Έκδοσης της 24 MEDIA (@SZacharos)

  • Το μεσαίο δάχτυλο της κυρίας Σταμάτη

    Το μεσαίο δάχτυλο της κυρίας Σταμάτη

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-11-02 21:11:40 | Πηγή: News247

    Ιδιαιτέρως εκνευρισμένη με τους δημοσιογράφους που φύλαγαν καραούλι έξω από το σπίτι της, η Βίκυ Σταμάτη, η σύζυγος του Άκη Τσοχατζόπουλου, καθώς έμπαινε χθες στο ταξί, που θα την πήγαινε στο Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, για να ακούσει την καταδικαστική απόφαση κάθειρξης οκτώ ετών, (όταν ο σύζυγός της έφαγε 19 χρόνια για ξέπλυμα χρήματος από τα εξοπλιστικά προγράμματα), σήκωσε το χέρι της και έδειξε στους ανθρώπους του Τύπου το μεσαίο δάχτυλο, στην παγκοσμίως γνωστή χειρονομία, που σημαίνει «άντε γαμηθείτε».

    Η κυρία Σταμάτη έχει όντως υποφέρει στα χέρια του Τύπου. Τα Μέσα την έχουν κυνηγήσει απηνώς, έχουν μοσχοπουλήσει το δράμα της στο φιλοθεάμον κοινό εδώ και χρόνια, χωρίς να σέβονται το οικογενειακό της δράμα.

    Όλα αυτά είναι αλήθεια, και από αυτή την άποψη, ίσως κάποιοι δημοσιογράφοι, εντός και εκτός εισαγωγικών, το άξιζαν το κωλοδάχτυλο.

    Ωστόσο, ο Τύπος βρήκε κι έκανε... Ενώ από ανθρώπινη άποψη η κυρία Σταμάτη ασφαλώς και έχει τη συμπάθεια όλων των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών που δεν επιδίδονται σε τηλεοπτικό κανιβαλισμό, από την άλλη, κανείς δεν μπορεί, δεν δικαιούται να παραγνωρίσει πως η κυρία Σταμάτη, που τώρα έχει απωλέσει το κοινωνικό της κύρος, όταν ο σύζυγός της έφερνε στο σπίτι τα μαύρα, τα λιγιδασμένα λεφτά από τις μίζες που παντελόνιαζε, η κυρία συμπεριφερόταν ως η Βασίλισσα του Σαββά...

    Έχουν έρθει στο φως λεπτομέρειες φαραωνικής χλιδής στη ζωή του ζεύγους... Είναι γεγονός πως η κυρία Σταμάτη, όταν ήταν στις δόξες της την είχε ψωνίσει τελείως, υλοποιώντας τις φαντασιώσεις μεγαλείου με μαύρα, κατάμαυρα, βρόμικα λεφτά, που ούτε αυτή, ούτε ο άντρας της εργάστηκαν τίμια για να κερδίσουν, έ; Όταν ήταν η Αρχόντισσα της Μίζας, όταν πόζαρε ως η Αυτοκράτειρα της Λαμογιάς, ο Τύπος ήταν καλός, υποθέτω, και βέβαια τότε η κυρία Σταμάτη δεν έδειχνε τους δημοσιογράφους το μεσαίο της δάχτυλο...

    Εντάξει, σε γενικές γραμμές ο Τύπος στην Ελλάδα είναι ένας από τους βασικούς νοσογόνους παράγοντες της δημόσιας διαφθοράς, αλλά να σου λέει να πας να γαμηθείς η σύζυγος ενός επίορκου δημόσιου λειτουργού, ενός μιζαδόρου, ενός παράσιτου που απομυζούσε, όπως και άλλα κοστουμαρισμένα τσιμπούρια σαν κι αυτόν, τους δημόσιους πόρους, δεν καταπίνεται...

    Το να σε προσβάλλει, ως δημοσιογράφο, μια πρώην μεγαλοκυρά, που ξόδευε, χωρίς να παίξει το βλέφαρό της, τρεις χιλιάδες ευρώ, όχι για κουρτίνες, αλλά για κορδόνια κουρτινών (!) ξέροντας πως τα λεφτά ήταν κλεψιμέϊκα, ε, αυτό πάει πολύ. Πολύ!

  • Μισές αλήθειες

    Μισές αλήθειες

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Στέφανος Τζανάκης | Ημερομηνία: 2017-11-01 00:24:52 | Πηγή: News247

    Αλλά όταν τα ελληνικά νοικοκυριά καταθέτουν 207 εκατομμύρια στις τράπεζες – όπως συνέβη τον Σεπτέμβριο , μήνα πληρωμών φορολογικών υποχρεώσεων – τότε κάτι αληθινό υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

    Α, και δεν ήταν μία εξαίρεση που – ως γνωστόν – επιβεβαιώνει τον κανόνα, μιας και σημαντικές επιστροφές καταθέσεων καταγράφηκαν και τους προηγούμενους μήνες. Και ας μην σπεύσει κανείς να μιλήσει για τεχνητούς παραδείσους του ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία υποφέρει , τη στιγμή που οι ληξιπρόθεσμες οφειλές εκτινάσσονται κάθε μήνα, τη στιγμή που το ποσοστό της ανεργίας εξακολουθεί να είναι διψήφιο και να ξεκινά από 2 – προφανώς και είναι αλήθεια όλα τα παραπάνω. Είναι όμως φανερό ότι υπάρχει πλέον και μία άλλη αλήθεια...

    Ποια είναι αυτή; Ότι όπως δεν μπήκε ταυτόχρονα η κοινωνία στην κρίση , έτσι και δεν βγαίνει όλη μαζί: κάποιοι θύλακοι μπορούν πια να διηγούνται τις δύσκολες στιγμές των Μνημονίων και να γελούν , ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν τον επόμενο Αύγουστο – οπότε θα τελειώσει το ελληνικό πρόγραμμα, για να χειροκροτήσουν βαριεστημένα και να αναλογιστούν τις δυσκολίες των επόμενων χρόνων. Γι' όλους αυτούς, οι άσχημες ημέρες θα είναι ακόμα μπροστά.

    Συμβαίνει σε όλες τις ανάλογες καταστάσεις: οι ανισότητες αυξάνονται σε εποχές κρίσης – εν ολίγοις, οι φτωχοί γίνονται περισσότεροι και οι πλούσιοι λιγότεροι. Όμως, η συνεχής αύξηση των καταθέσεων των νοικοκυριών δείχνει ότι εκείνοι που μπορούν να αποταμιεύσουν είναι περισσότεροι από πριν.

    Η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση – μαζί με μερικούς Έλληνες, οι οποίοι θα αυξάνονται με τον χρόνο. Αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή – εδώ δεν ευημερούν καν όλοι οι αριθμοί. Πως θα ευημερήσουν όλοι οι άνθρωποι;

  • Τα fake news και η ακροδεξιά

    Τα fake news και η ακροδεξιά

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βίκυ Σαμαρά | Ημερομηνία: 2017-11-01 00:24:52 | Πηγή: News247

    Είχε διαφανεί ήδη από την εκλογή Τραμπ, το επιβεβαιώνουν πλέον και έρευνες: Πολιτικές πεποιθήσεις και ανάγνωση ψευδών ειδήσεων, aka fake news, συνδέονται άμεσα, διαπιστώνει έρευνα της γερμανικής δεξαμενής σκέψης Stiftung Neue Verantwortung, όπως διαβάζουμε στο Έθνος.

    Σύμφωνα με την έρευνα οι ψηφοφόροι που στήριξαν το ακροδεξιό, ξενοφοβικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (Alternative fuer Deutschland) στις εθνικές γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, είναι πιο επιρρεπείς στην παραπληροφόρηση. Για παράδειγμα, το 75% των ψηφοφόρων του AfD, που απάντησαν στην έρευνα (σε δείγμα συνολικά 1.000 ατόμων), θεωρούσαν αληθινή την ψεύτικη είδηση ότι πάνω από τους μισούς πρόσφυγες που έγιναν δεκτοί στη Γερμανία δεν έχουν τελειώσει το σχολείο. Και ένα στοιχείο που καθιστά επιρρεπείς τους ψηφοφόρους του AfD (και λογικά τους ψηφοφόρους αντίστοιχων λαϊκιστικών και ακροδεξιών εξαμβλωμάτων) είναι ότι δηλώνουν πως δεν εμπιστεύονται τα παραδοσιακά (ή συστημικά ΜΜΕ), αλλά ενημερώνονται για πολιτικά θέματα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

    Δεν είναι όμως αμερικανάκια ή "απόγονοι των SS" Γερμανοί. Μία αντίστοιχη έρευνα στην Ελλάδα, ενδεχομένως δε θα έβγαζε και πολύ διαφορετικά συμπεράσματα. Και πράγματι ο πόλεμος εναντίον της ακροδεξιάς, της πιο αισχρής έκφρασης του λαϊκισμού, εναντίον του ρατσισμού και του σκοταδισμού, δίνεται στους "τοίχους" του facebook και στα hashtags του twitter.

    Όλα φυσικά τα κόμματα, δεξιά και αριστερά, έχουν πλέον ρίξει ιδιαίτερο βάρος στη μάχη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι αντιπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγορούν ότι με μεθόδους fake news και μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης απέκτησε δυναμική τα χρόνια της αντιπολίτευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ που καταλαβαίνει μάλλον καλύτερα το παιχνίδι, κατηγορεί τη σημερινή αντιπολίτευση ότι έχει "τα μεγάλα ΜΜΕ" μαζί της. Αυτά είπαμε οτι δεν εμπιστεύεται ο κόσμος.

    Σε μεγάλο βαθμό φυσικά δεν έχει άδικο, όχι απόλυτα. Και φταίμε και εμείς, οι άνθρωποι των media, σε αυτό. Αν χάσαμε σε μεγάλο βαθμό την αξιοπιστία μας, οφείλουμε να κατανοήσουμε τις αιτίες.

    Όμως στη Δημοκρατία (έστω και σε μία ατελή Δημοκρατία) ο πολίτης έχει δικαιώματα, αλλά έχει και ευθύνες. Δεν μπορεί παρά να τεθεί το ερώτημα εν προκειμένω: Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Τα fake news και το πρόσφορο έδαφος διασποράς τους που προσφέρουν τα social media ενισχύουν την ακροδεξιά ή απλώς είναι η σπίθα που ανάβει ένα εκρηκτικό μείγμα προκαταλήψεων, έλλειψης κριτικής σκέψης, απόγνωσης και αντίδρασης στο "σύστημα" χωρίς όμως αναζήτηση ουσιαστικής εναλλακτικής;

    Επίσης, είναι το μέσο το μήνυμα (που θα 'λεγε και ο Μάρσαλ Μακ Λούαν), δηλαδή διαμορφώνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το πολιτικό περιεχόμενο των ανθρώπων ή απλώς είναι το μέσο, ένα πρόσφορο μέσο, για τη διάδοση απόψεων που ήδη υπάρχουν αλλά που μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν (δικαίως) περιθωριοποιηθεί; Ο Χίτλερ δε χρειάστηκε facebook για να ανέβει στην εξουσία...

    Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να μας απασχολήσουν, όσο η καθημερινότητα μας μοιάζει όλο και περισσότερο με δυστοπικό επεισόδιο του Black Mirror. Αλλά πρώτα από όλα να μας απασχολήσει μέσα μας, ο τρόπος που αντιδράμε όταν στο newsfeed μας εμφανιστεί μία "είδηση" που βολικά κολακεύει τις προκαταλήψεις μας, αναδεύει τους φόβους μας, προσφέρει ένα βολικό αν και συχνά άσχετο στόχο στην (κάποιες φορές δίκαιη) οργή μας.

    Άλλωστε είναι απορίας άξιον πως άνθρωποι που δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται τα "συστημικά ΜΜΕ" και τους διεφθαρμένους πολιτικούς, εμπιστεύονται τυφλά έναν άγνωστο στο facebook, που μπορεί κάλλιστα να είναι μέρος ενός συστήματος, που αναπαράγεται με χιλιάδες τρόπους όταν φοβηθεί.

    Αυτή ειναι η μάχη που πρέπει να δώσουμε, διότι δυστυχώς το αυγό του φιδιού δε σπάει τόσο εύκολα όσο τα "γλυκάκια" στο Candy Crash.

     

    AP Photo/Widman

  • Πόσο 'αριστερή' ήταν η επίσκεψη στην Αμερική;

    Πόσο 'αριστερή' ήταν η επίσκεψη στην Αμερική;

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Τάκης Ψαρίδης | Ημερομηνία: 2017-11-01 00:24:52 | Πηγή: News247

    Κατ αρχάς και μόνο η ερώτηση προκαλεί θυμηδία. Δηλαδή πώς θα ήταν μια «αριστερή» επίσκεψη στην Αμερική; Ενδεδυμένος ο Τσίπρας με αμπέχονο αλά Τσε, με υψωμένη γροθιά και με συνθήματα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», «έξω οι βάσεις του θανάτου» και με την υπέρκομψη και εξαιρετικού ήθους κα Μπαζιάνα να φορά τσόκαρα αντί για τις ωραιότατες γόβες της;

    Δεν προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία η Δεξιά και το «ακραίο κέντρο» με τα «κανάλια» τους που έφτασαν στο σημείο να ενδυθούν ακόμα και τον αντιαμερικανισμό; Δεν είναι χυδαιότητα να διαδίδουν ψευδώς ότι ο Τσίπρας είπε πως έχει κοινές αξίες με τον Τράμπ; Προφανώς και αναφέρθηκε στις κοινές αξίες της ελευθερίας και δημοκρατίας των δύο χωρών όπως αυτές συναντώνται, για παράδειγμα, στην αμερικανική επανάσταση, ή στην ομιλία του Ομπάμα στην Αθήνα.

    Αλλά δεν χρειάζεται να ασχοληθεί κανείς με την πλήρη «αδωνοποίηση» του αντιπολιτευτικού λόγου, που δηλητηριάζει την πολιτική ζωή και βρίθει γελοιότητας. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει και στεναχωρεί είναι οι εξ αριστερών «απογοητευμένοι».

    Εκείνοι που βολεύονται να αναλύουν ακόμα τον κόσμο στη βάση του δίπολου Δύση-Ανατολή που επικρατούσε πριν την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», ίσως γιατί αυτό το δίπολο τους εξυπηρετεί υπαρξιακά και έτσι εξηγείται η «συνέπεια» τους να ορίζουν ακόμα την αριστερά στη βάση των διεκδικήσεων του πάλαι ποτέ «υπαρκτού». Ίσως αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η κύρια παγκόσμια αντίθεση δεν είναι πλέον η «Δύση» του καπιταλισμού και η «Ανατολή» του «υπαρκτού», ότι τα δίπολα του κόσμου τούτου έγιναν «πολύπολα» και ότι περάσαμε πια σε «πολυπολικές» εποχές που χρειάζονται και αντίστοιχες «πολυπολικές» αναλύσεις και συμμαχίες. Ίσως γιατί, ως ένα άλλο θρησκευτικό ιερατείο, θεωρούν ότι τίποτα δεν αλλάζει στον κόσμο, ότι τα πάντα παραμένουν άφθαρτα και αναλλοίωτα στο πέρασμα των αιώνων σαν τις πλατωνικές ιδέες που βρίσκονται εκεί ψηλά στον ουρανό και αποτελούν την μοναδική αλήθεια, κάτοχοι της οποίας είναι φυσικά αποκλειστικά οι ίδιοι.  

    Είναι όμως και οι άλλοι, ακόμα και ορισμένοι από την κυβερνώσα αριστερά. Αλήθεια, τι περίμεναν;; Δεν τους αρκεί το γεγονός ότι σε τέτοιες επισκέψεις ο κάθε πρωθυπουργός οφείλει να εκπροσωπεί τη χώρα του και την πατρίδα του και όχι το κόμμα του και την ιδεολογική του καθαρότητα; Όμως, θα ρωτούσε κάποιος εξ αυτών όντως καλοπροαίρετα. Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Ότι η ιδεολογία του αριστερού ηγέτη και η πολιτική της παράταξης του είναι δεδομένο ότι δεν υπηρετούν το συμφέρον της χώρας, αλλά αυτό υπηρετείται καλύτερα από μια άλλη πολιτική συμπεριφορά πάντα ίδια και σταθερή, ίσως με δεξιό πρόσημο, που πρέπει να υιοθετείται από κάθε πρωθυπουργό σε τέτοιες επισκέψεις; Δεν αυτοακυρώνονται έτσι πολιτικά και ιδεολογικά οι ιδέες του ηγέτη και του κόμματος του;

    Η απάντηση είναι απλή. Όσο αντίθετες και χαώδεις και αν είναι αν είναι οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ δύο ηγετών με τις οποίες ο καθένας εκφράζει το συμφέρον της χώρας του, υπάρχει και η λεγόμενη αδήριτη ανάγκη που είναι ο σκοπός της συνάντησης τους. Και ο σκοπός αυτός δεν είναι η παράθεση και αντιπαράθεση των διαφορών τους, αλλά η προώθηση των συμφερόντων των χωρών τους, με αμοιβαίο όφελος φυσικά.

    Το ερώτημα δηλαδή πόσο «αριστερή» είναι μια επίσκεψη στην Αμερική, απαντάται με το ερώτημα πόσο «αριστερά» ή «δεξιά» είναι τα εθνικά μας θέματα, από την οικονομία, το ΔΝΤ και τους δανειστές έως το Αιγαίο, αν είναι «αριστερή» ή «δεξιά» η θετική συγκυρία που λόγω της νέας «ματιάς» της αμερικανικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή προσφέρεται προς όφελος των εθνικών συμφερόντων μας. Αν λοιπόν ήταν απλώς να παρατεθούν οι ιδεολογικές διαφορές, γιατί τότε να επισκεφθεί ο πρωθυπουργός μιας χώρας (εν προκειμένω της Ελλάδας) την αμερικανική υπερδύναμη και να μην παραθέσει τις απόψεις του από το «κάστρο» του εις τας Αθήνας;

    Η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης για ότι αφορά στις σχέσεις με την Ευρώπη, με το ΔΝΤ και τούς δανειστές μας, με την Τουρκία και την γεωπολιτική θέση της χώρας μας στην ευρύτερη περιοχή, είναι ήδη καθορισμένη και διακηρυγμένη πολύ πριν την επίσκεψη στην Αμερική. Η διαφορά αυτής της επίσκεψης από όλες των άλλων Ελλήνων πρωθυπουργών, είναι ότι για πρώτη φορά μεταπολεμικά διαφοροποιείται ο τρόπος που η αμερικανική πολιτική (και αυτό δεν σημαίνει Τράμπ) βλέπει την Ελλάδα και την Τουρκία του Ερτογάν. Παραδοσιακά έβλεπε τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας ως μία διαρκή ενόχληση μέσα στο πακέτο που λέγεται ΝΑΤΟ δίνοντας σαφώς το προβάδισμα στην Τουρκία λόγω των συνόρων της με την πρώην Σοβιετική Ένωση -τώρα Ρωσία και τη Μέση Ανατολή.

    Η βασική αναβάθμιση δεν είναι τα F16 που έπρεπε ήδη να είχε γίνει, αλλά ο αναβαθμισμένος γεωπολιτικός ρόλος της Ελλάδας που σχετίζεται κυρίως με αυτήν τη νέα «ματιά» της αμερικανικής πολιτικής και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί καμία ελληνική κυβέρνηση επιμένοντας σε παραδοσιακές και φθαρμένες από τις εξελίξεις «αριστερές» διεκδικήσεις, άφθαρτες και αναλλοίωτες σε κάθε εποχή και πολιτισμό, του τύπου έξω η «σούδα του θανάτου», «ναι στο ψωμί και όχι στα F16». Τα ζητήματα αυτά δεν είναι αριστερά ή δεξιά, αλλά πρωτίστως εθνικά.  

    Η χώρα έχει ανάγκη από μία σύγχρονη ευρωπαϊκή αριστερά και οι διεθνείς σχέσεις της δεν διαμορφώνονται με παράλληλους μονολόγους κωφών προς τέρψιν των «καθαρών» και «κανονικών» (κατά Άδωνη) αριστερών, την επίλυση του υπαρξιακού τους ζητήματος και από εκεί και πέρα «γαία πυρί μιχθήτω»..

    * Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος.

  • Σβάστικα και ΟΧΙ

    Σβάστικα και ΟΧΙ

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Παύλος Μεθενίτης | Ημερομηνία: 2017-11-01 00:24:52 | Πηγή: News247

    Πώς θα σας φαινόταν εάν διαβάζατε ένα έργο του Μακιαβέλι στο οποίο θα εκθείαζε την αρετή της ειλικρίνειας, ένα δοκίμιο του Ντε Σαντ υπέρ της παρθενίας, έναν ύμνο του Τσένγκις Χαν υπέρ της ειρήνης ή ένα κείμενο του Ιεροεξεταστή Τορκεμάδα υπέρ ανεξιθρησκείας; Πώς θα σας φαινόταν να βλέπατε τον Αδόλφο Χίτλερ να επιχειρηματολογεί υπέρ της δημοκρατίας, της πολυπολιτισμικότητας και τον αφοπλισμού;

    Μάλλον θα γελάγατε, έ; Προσωπικά πάντως δεν γέλασα καθόλου όταν είδα τον κύριο Κασιδιάρη, βουλευτή της Χρυσής Αυγής, να κάνει δηλώσεις στη Δημόσια Τηλεόραση, επί τη ευκαιρία του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου. Ένας Χρυσαυγίτης να μιλάει για την Αντίσταση του Λαού στο Φασισμό, και η ΕΡΤ 1 να καταγράφει τις δηλώσεις του και να τις μεταδίδει πανελλαδικά... Πόσο γελοία σουρεαλιστικό είναι αυτό;

    Εντάξει, ο σεβασμός της διαφορετικής γνώμης, η πολιτική ορθότητα, ο κοινοβουλευτικός καθωσπρεπισμός και η δημοσιογραφική δεοντολογία έχουν και τα όριά τους – τα σαφέστατα όριά τους, που έχουν να κάνουν με τη κοινή λογική αφενός και την αυτοάμυνα αφετέρου, την αυτοπροστασία της Δημοκρατίας από αυτούς που χρησιμοποιούν τις δομές της για να την κουρελιάσουν.

    Δεν μπορείς να προβάλλεις τις δηλώσεις ενός νεοναζιστή, που έχει χτυπήσει το μπράτσο του με τατουάζ τη σβάστικα, σε μια γιορτή της Δημοκρατίας, της Αντίστασης και της Ευψυχίας, του ηρωισμού ενός λαού, που έδωσε πριν από 77 χρόνια μια μεγαλοπρεπέστατη κλοτσιά στον χοντρό πισινό του Φασίστα Μουσολίνι, του συμμάχου δηλαδή του Ναζιστή Αδόλφου, τον οποίο σέβεται και τιμά ο Κασιδιάρης και οι υπόλοιποι πιθηκάνθρωποι της Χρυσής Αυγής.

    Θα μου πείτε, πολλοί συμπολίτες μας στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν αυτά τα καθάρματα – συγκεκριμένα 379.581 καλοί, τίμιοι και αγνοί Έλληνες... Οπότε, εφόσον έστειλαν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή, η Δημόσια Τηλεόραση έχει υποχρέωση να δείξει τις δηλώσεις ενός βουλευτή της.

    Δεν με ενδιαφέρει – δεν θα έπρεπε να μεταδοθεί η εικόνα ενός νεοναζιστή, με αποτέλεσμα τη γελοιοποίηση της Δημοκρατίας, τελεία και παύλα. Και εάνη μετάδοση ήταν μια ειλημμένη απόφαση άνωθεν, να παραιτούνταν όλοι, από τον Πρόεδρο και κάτω, μέχρι τον Διευθυντή Ειδήσεων, για να δείξουν ότι έχουν την ελάχιστη τσίπα! Να γινόταν απεργία, να έπεφτε μαύρο! Να ξεσηκώνονταν οι ευαίσθητοι συνδικαλιστές, που ενώ δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, τώρα κατάπιαν ολόκληρο ελέφαντα! 

    Να γινόταν οτιδήποτε, αρκεί να μην έβγαινε στον αέρα αυτή η πελώρια ξεφτίλα, αυτό το εθνικό όνειδος, που θα μείνει πλέον ως μία ακόμα μελανή κηλίδα στο πρόσωπο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης.  Τώρα, το πώς και το γιατί έγινε... Η εικόνα του Κασιδιάρη στην επέτειο του ΟΧΙ, ελπίζω πως προδίδει μόνον ηλιθιότητα – γιατί εάν είναι σκοπιμότητα, τότε κάποια κεφάλια πρέπει να πέσουν σύντομα, χτες, ας πούμε.

    *Ο Παύλος Μεθενίτης είναι δημοσιογράφος του Ραδιοφώνου 24/7.

  • Εγκληματική πατριδοκαπηλία

    Εγκληματική πατριδοκαπηλία

    Κατηγορία: Γνώμες | Συντάκτης: Βαγγέλης Δεληπέτρος | Ημερομηνία: 2017-11-01 00:24:52 | Πηγή: News247

    Τον Μάιο του 1944, όπως μας θυμίζει και “Το τελευταίο σημείωμα” του Παντελή Βούλγαρη που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στους κινηματογράφους, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, ως αντίποινα για την εκτέλεση ενός Γερμανού στρατηγού και των τριών συνοδών του, τουφέκισαν τους 200 στην Καισαριανή και σκότωσαν όποιον βρήκαν μπροστά τους “έξωθεν των χωρίων”, από τους Μολάους μέχρι την Σπάρτη.

    Εκ παραλλήλου, όπως ανέφερε τότε η ανακοίνωση του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή, “υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου Έλληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς”. Αυτοί οι “Έλληνες εθελονταί”, βέβαια, δεν ήταν άλλοι από τους ταγματασφαλήτες, τους γερμανοτσολιάδες συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών, τους... πρόγονους των χρυσαυγιτών, όπως οι μιχαλολιάκοι και οι κασιδιάρηδες διατυμπανίζουν σε κάθε ευκαιρία.

    Για να κρύψουν αυτές ακριβώς τις δωσιλογικές και προδοτικές ρίζες τους, οι χρυσαυγίτες -σε κάθε ευκαιρία- προσπαθούν να πουλήσουν... πατριωτισμό, μπολιάζοντας ταυτοχρόνως, όσο τους επιτρέπεται, τις τοπικές κοινωνίες με τη μισαλλοδοξία και τον φόβο του άλλου.

    Με αυτό το δεδομένο, δεν είναι περίεργο ότι οι συμμορίτες του νεοφασισμού προσπάθησαν να ματαιώσουν την μαθητική παρέλαση στη Σαντορίνη, επειδή η αριστούχος που κρατούσε τη σημαία ήταν Αλβανίδα. Περίεργο είναι ότι τοπικές αρχές και οι κοινωνικοί φορείς που δεν συμμερίζονται τις ολοκληρωτικές απόψεις της νεοναζιστικής συμμορίας, υποτίμησαν εμφανώς τις συμμορίτικες δραστηριότητες και φάνηκε να αιφνιδιάζονται από τις ενέργειες των ναζιστών, με αποτέλεσμα, τελικώς, να ματαιωθεί η εκδήλωση. Να επιβληθεί δηλαδή στο νησί, δια του φόβου, με τη βία, η άποψη της εγκληματικής οργάνωσης.

    Δεν μπορεί επίσης να περάσει απαρατήρητο και χωρίς συνέπειες το γεγονός ότι στην ομάδα της “νεολαίας της Χρυσής Αυγής” που προπηλάκισε τη σημαιοφόρο, τους υπόλοιπους μαθητές, τους καθηγητές και τους άλλους κατοίκους, συμμετείχαν και κάτι τύποι που φορούσαν μαύρες μπλούζες με το λογότυπο «Hellas Ultras», της ακροδεξιάς οργάνωσης που δηλώνεται “οπαδικός σύνδεσμος” της... Εθνικής Ομάδας.

    Ξανατίθενται δηλαδή, και με αυτήν την αφορμή, δύο ζητήματα: Το ένα είναι τα όρια εντός των οποίων οφείλουν να κινούνται οι “οπαδικοί” σύνδεσμοι. Το δεύτερο -και κυριότερο- είναι οι τρόποι αντιμετώπισης της νεοναζιστικής εγκληματικής συμμορίας από την Πολιτεία και τους κοινωνικούς φορείς. Γιατί είναι σαφές ότι οι ανακοινώσεις διαμαρτυρίας, όπως αυτή που εξέδωσε το υπουργείο Παιδείας, όσο καλά και αν τα λένε, δεν αρκούν.

    *Ο Βαγγέλης Δεληπέτρος είναι Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα Έθνος

           

Σπόνσορες

φιλοξενία ιστοσελίδας




Live News

  • Γίνεται φόρτωση των τελευταίων νέων σε πραγματικό χρόνο