• Δεύτερη «ζωή» για τα παλιά βιβλία

    Δεύτερη «ζωή» για τα παλιά βιβλία

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-18 14:10:17 | Πηγή: Καθημερινή

    Αν έχετε παιδικά βιβλία που δεν χρειάζεστε, ελληνικά ή ξενόγλωσσα, για ηλικίες 5 έως 12 ετών, καινούργια ή σχεδόν καινούργια, μπορείτε να περάσετε τις επόμενες μέρες και να τα αφήσετε στο Μουσείο Μπενάκη, προκειμένου να «πιάσουν τόπο» σε βιβλιοθήκες νηπιαγωγείων, δημοτικών και ιδρυμάτων που φροντίζουν παιδιά στην Αττική.

    Η δράση Bookwave είναι μια πρωτοβουλία του Library4all, μιας εθελοντικής οργάνωσης η οποία, όπως μας λέει η κ. Ελένη Γερουλάνου, ιδρυτικό μέλος της, «έχει σκοπό να εμπνέει τα παιδιά να ανακαλύπτουν τη γνώση και να νιώθουν τη μαγεία της φύσης και του πολιτισμού». Αυτό μπορεί να γίνει (και) μέσα από το βιβλίο. «Υπάρχουν σχολεία χωρίς πετρέλαιο και παιδιά που στερούνται τα βασικά», συνεχίζει η ίδια, «αλλά νομίζω ότι πρέπει, εκτός από το να δώσουμε προτεραιότητα στην άμεση ανακούφιση των παραπάνω, να δούμε και πέρα από την οικονομική κρίση.

    Ερευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που έρχονται σε επαφή με τα βιβλία από μικρή ηλικία αποκτούν αναγνωστικές συνήθειες». Οι υπάρχουσες βιβλιοθήκες των σχολείων είναι συνήθως (τουλάχιστον) ελλιπείς, και αυτό αποδεικνύεται από τις κρούσεις που έχουν ήδη δεχτεί οι διοργανωτές, καταγράφοντας τεράστια ζήτηση από σχολεία και ιδρύματα. Η ιδέα του Bookwave γεννήθηκε μετά τη συνάντηση με τη Σούζαν Ρόμπινς, ιδρύτρια του αντίστοιχου Project Cicero της Νέας Υόρκης.

    Στη συνέχεια προσεγγίστηκε το Μουσείο Μπενάκη και το Ιδρυμα Μποδοσάκη και έτσι κατέστη δυνατό να προκύψει τελικά το Bookwave. Παράλληλα, το Σαββατοκύριακο 23-24 Νοεμβρίου θα διοργανωθούν δωρεάν εργαστήρια, με δυνατότητα διερμηνείας στη νοηματική γλώσσα για παιδιά με πρόβλημα ακοής, ενώ ένα από τα εργαστήρια απευθύνεται σε παιδιά με απώλεια όρασης και στους συνοδούς τους. 21-24 Νοεμβρίου στο Μουσείο Μπενάκη (Κριεζώτου και Πειραιώς).

    Για περισσότερες πληροφορίες: www.bookwave. library4all.com/

  • Ο τίτλος της πολιτιστικής πρωτεύουσας απαιτεί συνένωση δυνάμεων

    Ο τίτλος της πολιτιστικής πρωτεύουσας απαιτεί συνένωση δυνάμεων

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 14:05:08 | Πηγή: Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

    Συνένωση δυνάμεων και πελοποννησιακή περιφερειακή αντίληψη, απαιτείται για τη διεκδίκηση του τίτλου της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021, ανέφερε ο πρώην υπουργός Πολιτισμού και πρόεδρος του σωματείου «Διάζωμα», Σταύρος Μπένος. Πρόταση που υποστήριξε και ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου, Πέτρος Τατούλης.

    ΔΗΜΟΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ/EVA VARVEROPOULOU

    Άποψη από την πόλη της Καλαμάτας.

    Ο Σταύρος Μπένος είπε ότι: «Τρίπολη, Καλαμάτα και Ναύπλιο που διεκδικούν τον τίτλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας το 2021, θα πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο συνεργασίας σε μια κοινή πρόταση διεκδίκησης» και πρόσθεσε χαρακτηριστικά, «γιατί να μην το δούμε περιφερειακά. Όταν λέμε περιφερειακή συνείδηση, εγώ ήμουν δήμαρχος τότε και είχα έρθει εδώ και υποστήριξα το πανεπιστήμιο Πελοποννήσου να έχει έδρα στην Τρίπολη κι όταν γύρισα πίσω (στην Καλαμάτα) βρήκα τίτλους ότι ήμουν προδότης της Μεσσηνίας και της Καλαμάτας. Πρέπει να απεμπλακούμε από αυτό ξέρετε».

    Άποψη της Τρίπολης.

    Ο πρώην υπουργός Πολιτισμού σημείωσε ότι: «η Πελοπόννησος είναι ένα ενιαίο πολιτισμικό σύνολο» και πρότεινε να συνενωθούν οι δυνάμεις και η πρόταση διεκδίκησης να έχει περιφερειακό πελοποννησιακό χαρακτήρα. Στην άποψη του πρώην υπουργού και προέδρου του «Διαζώματος» Σταύρου Μπένου, προσχώρησε και ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, ο οποίος σημείωσε ότι: «για αυτό το θέμα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, δεν είναι εύκολη υπόθεση στη σημερινή δύσκολη συγκυρία», και υπογράμμισε  ότι: «θέλει μεγάλη προσοχή και είναι πολύ σωστό αυτό που είπε ο κ. Μπένος, ότι πρέπει να το δούμε με περιφερειακή αντίληψη. Να σταματήσουν οι τοπικισμοί, να εξασφαλίσουμε τη διαφορετική αισθητική, για να γίνουμε πιστευτοί και ικανοί να διαχειριστούμε ένα τέτοιο project. Και πάνω απ’ όλα,  πρέπει να βρούμε το κόστος των επενδύσεων που χρειάζονται για να στηριχθεί μια τέτοια πρωτοβουλία».

     

    ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
  • no photo
  • «Sorry… Ι’m Greek!» του Λάκη Λαζόπουλου στο Θέατρο Βρετάνια

    «Sorry… Ι’m Greek!» του Λάκη Λαζόπουλου στο Θέατρο Βρετάνια

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 13:53:44 | Πηγή: Newpost

    Μετά την θριαμβευτική επιτυχία στην Ευρώπη, η παράσταση του Λάκη Λαζόπουλου, «Sorry… Ι’m Greek!» ανεβαίνει στις 24 Οκτωβρίου στη σκηνή του θεάτρου ΒΡΕΤΑΝΙΑ, προσαρμοσμένη στο σήμερα, ενώ θα είναι διαρκώς ανανεούμενη καθ’ όλη την διάρκεια των παραστάσεων ακολουθώντας κατά πόδας την επικαιρότητα.

    Στην εποχή της απόλυτης σιωπής, ο Λάκης Λαζόπουλος, μέσα από το κουρασμένο πρόσωπο του τσολιά, μιλάει για την Ελλάδα που σέρνει τα βήματα της στην Ιστορία. Μέσα από τη φιγούρα του τσολιά, ξεφυτρώνουν πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, τα οποία διηγούνται στους Έλληνες τις ιστορίες τους και τη ζωή τους, έτσι όπως έφτασε να γίνει, μετά την παράδοση της χώρας στους δανειστές από τους εγχώριους σωτήρες της ανικανότητας.

    Μέσα από τα πρόσωπα που ξεπηδούν, ο λόγος δίνεται και σε αυτούς που πραγματικά έφταιξαν. Σε όσους στήριξαν αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, που σήμερα αναγκάζει όλους τους πολίτες να ζουν το μαρτύριο που προσφέρει απλόχερα η διαλυμένη δημοκρατία της χώρας.

    Το «Sorry… Ι’m Greek!» δεν είναι μια  συγγνώμη προς τους ξένους. Είναι μια σαφής απάντηση σε όλους όσοι αμφισβητούν τους Έλληνες. Δεν είναι ο εγωισμός μιας φυλής, δεν είναι οι αυταπάτες ενός έθνους. Είναι η αληθινή απάντηση από τα βάθη της Ιστορίας. Η σατιρική απάντηση στους “κυβερνιστές” και τους νεοδοσίλογους. Είναι η φωνή μιας λαϊκής τιμωρίας που έρχεται να ειπωθεί, με το αστείρευτο χιούμορ του Λάκη Λαζόπουλου, στην σκηνή του θεάτρου ΒΡΕΤΑΝΙΑ.

    Κείμενο - Σκηνοθεσία: Λάκης Λαζόπουλος

    Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς

    Χορογραφίες: Φρόσω Κορρού

    Κοστούμια: Σοφία Ζούμπερη - Δάφνη Ηλιοπούλου

    Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

    Πρωταγωνιστεί ο Λάκης Λαζόπουλος.

    Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Βλαχοπούλου Ελένη, Βενέτης Σωτήρης, Κεφαλέας Φαίδων, Μπράβος Νικόλας, Ρουστέμης Γιώργος, Τσίτσου Γιώτα.

    Και οι μουσικοί:

    Βασίλης Παναγιωτόπουλος (πιάνο)

    Σταύρος Δεριζιώτης (μπουζούκι)

    Ντίνος Χατζόπουλος (κιθάρα)

  • Η Γέρμα του Federico García Lorca στον πολυχώρο Vault

    Η Γέρμα του Federico García Lorca στον πολυχώρο Vault

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 13:18:48 | Πηγή: Newpost

    Ο Πολυχώρος Vault παρουσιάζει το αριστούργημα του Federico García Lorca, Γέρμα, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, από 24 Νοεμβρίου και για 15 μόνο παραστάσεις.

    Μια σύγχρονη, πολυφωνική, και ανατρεπτική εκδοχή της κλασσικής τραγωδίας του Λόρκα, που αποθεώνει την μητρότητα ως υπέρτατη μορφή δημιουργίας και ελευθερίας, και αντικατοπτρίζει το βαθύ υπαρξιακό κενό που κρύβεται πίσω από τις  ασφυκτικά χαμογελαστές οικογενειακές φωτογραφίες. Ο πόθος για  το παιδί που δεν έρχεται, μετατρέπεται σε εμμονή. Μια εμμονή ηλεκτρισμένη και ολοκληρωτική, που φλογίζει το άνυδρο γυναικείο σώμα, και το μεταμορφώνει σταδιακά από τοπίο ζωής σε τοπίο θανάτου.

    Λίγα λόγια για το έργο

    Γέρμα: Γυναίκα άγονη, γυναίκα έρημη, γυναίκα σε αναμονή…

    Ο Federico García Lorca χαράζει μια αιμάτινη πορεία που αποθεώνει την μητρότητα ως ύψιστη μορφή δημιουργίας και οδηγεί από το φως της γέννας στο σκοτάδι της ματαίωσης, από την Γυναίκα-Δημιουργό στην Γυναίκα-Αυτουργό.
     
    Ο ισπανός δραματουργός συνθέτει με ακρίβεια ένα πολυφωνικό, σκοτεινό τοπίο εγκλωβισμού, όμοιο με υλικό τραγωδίας, όπου το αρσενικό στοιχείο – η ζωογόνος δύναμη- εξουσιάζει δια της απουσίας του, και σιωπά εκκωφαντικά. Οι φωνές των γυναικών, με κορυφαία αυτή της Γέρμας,  ξεπηδούν άναρχα πίσω από τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες και διεκδικούν σθεναρά το δικαίωμα στη ζωή και τη δημιουργία. Σαν σύγχρονος χορός τραγωδίας, συνομιλούν με το τότε και το τώρα, γεφυρώνουν το παρόν με το παρελθόν, και θίγουν ζητήματα φύσης και θέσης.

    Προκλητικά μοντέρνος για την εποχή του, και λίγο πριν την εδραίωση της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία, ο Lorca τολμά να μιλήσει ανοιχτά για θέματα όπως:  η ερωτική απόλαυσή και η αναζήτηση της ηδονής, η κοινωνική υποκρισία, η αμφισβήτηση του θείου, το τίμημα της δημόσιας εικόνας, ο ρατσισμός απέναντι στο «διαφορετικό», ο φασισμός της καθημερινότητας εντός και εκτός του οίκου.

    80 χρόνια μετά, στην Ελλάδα του 2013,  10 νέοι ηθοποιοί αναζητούν μέσα στο κλασσικό κείμενο του κορυφαίου ισπανού ποιητή το καθολικό και διαχρονικό εκείνο στοιχείο που φωλιάζει στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, και αποφασίζουν να αφηγηθούν την ιστορία μιας γυναίκας που, κόντρα σε όλες τις κοινωνικές νόρμες, αμφισβητεί και, εντέλει, πράττει.

    Συντελεστές
    Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη
    Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ
    Σκηνικά/Κοστούμια: Αριάδνη Βοζάνη
    Μουσική :Μαρουσώ Βαϊούλη, Ειρήνη Κουμπαρούλη, Νάντια Πυθαρά
    Μουσική επιμέλεια - διδασκαλία: Γιώργος Νικητόπουλος 
    Επιμέλεια κίνησης: Πάρης Μαντόπουλος
    Βοηθός σκηνοθέτη:  Δέσποινα Μωυσιάδου
    Φωτισμοί: Βαγγέλης Μούντριχας
    Φωτογραφίες: Νίκος Λιβαθινός
    Σχεδιασμός αφίσας-προγράμματος: Ειρήνη Κουμπαρούλη
    Video teaser: Δέσποινα Μωυσιάδου
    http://www.youtube.com/watch?v=3ODruS6OnDU
    Παραγωγή: Καλλιτεχνικές Επιχειρήσεις “BackUp”

    Παίζουν (αλφαβητικά):

    Μαρουσώ Βαϊούλη, Μάγδα Κόρπη,  Σεβίνα Μαραγκού, Σωτήρης Μεντζέλος, Δήμητρα Μπαλή, Νάντια Πυθαρά, Σάββας Σωτηρόπουλος, Μαρίνα Τσουμπρή.

    Τον ρόλο της Γέρμας ερμηνεύουν σε διπλή διανομή η Μυρτώ Γκόνη και η Ειρήνη Κουμπαρούλη.

    Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

    Με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες.

  • Toni Sfinos: O υπέρτατος άνδρας επαναπροσδιορίζει τον όρο «αρσενικό»

    Toni Sfinos: O υπέρτατος άνδρας επαναπροσδιορίζει τον όρο «αρσενικό»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 11:57:39 | Πηγή: Newpost

    Τι πρόλογο μπορεί να κάνει κανείς για το «αριστούργημα της πλάσης», τον «τυφώνα της λεβάντας», τον «επιβήτορα της μουσικής»;

    Όλα μοιάζουν τόσο λίγα όταν έχεις απέναντί σου το «φαινόμενο»! Έζησε ένα αποθεωτικό καλοκαίρι και τώρα, προετοιμάζεται για τη νέα του περιπέτεια, στον… «πλανήτη Μπανάνα».

    Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα.

  • Πρεμιέρα για την ταινία «Killing Kennedy» από το National Geographic Channel

    Πρεμιέρα για την ταινία «Killing Kennedy» από το National Geographic Channel

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-18 11:56:12 | Πηγή: Star

    ​Μέσα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα, με την παρουσία επιφανών προσωπικοτήτων του επιχειρηματικού κόσμου, διασημοτήτων από το χώρο του θεάματος και του αθλητισμού, καθώς και των μέσων ενημέρωσης της Ελλάδας και του εξωτερικού, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη, στο Θέατρο του Κολλεγίου Αθηνών-Ψυχικού, η πρώτη προβολή της ταινίας «Killing Kennedy» από το National Geographic Channel.

    Οι καλεσμένοι της βραδιάς πέρασαν από το κόκκινο χάλι θαυμάζοντας την Cadillac που βρισκόταν έξω από το Θέατρο του Κολλεγίου. Τη βραδιά ζέσταναν με μουσικές των 60’s, οι Vanilla Swing, ενώ οι καλεσμένοι είχαν την ευκαιρία να γευτούν το αγαπημένο γαλλικό μενού του JFK, το οποίο είχε επιμεληθεί ο διάσημος Chef, Άκης Πετρετζίκης.

    Την ταινία προλόγισε η έγκριτη δημοσιογράφος, Πόπη Τσαπανίδου, η οποία στη συνέχεια παρουσίασε τα πιο σημαντικά highlights του προγράμματος του National Geographic Channel για την τηλεοπτική σεζόν 2013 – 2014.

    Πόπη Τσαπανίδου.jpg
    Το παγκόσμιο τηλεοπτικό γεγονός «Killing Kennedy» έκανε πρεμιέρα στο National Geographic Channel Greece, την Κυριακή 17 Νοεμβρίου στις 21:00 σηματοδοτώντας την 50η επέτειο από τη δολοφονία του John F. Kennedy. Η ταινία προβλήθηκε σε 171 χώρες και 48 γλώσσες μέσω του δικτύου National Geographic.

    Το «Killing Kennedy» είναι η ταινία του National Geographic Channel, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Bill O' Reilly, σε παραγωγή Ridley Scott και Martin Dugard, η οποία ακολουθεί την πορεία των John F. Kennedy και Lee Harvey Oswald, των οποίων οι ζωές συναντήθηκαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο, οδηγώντας σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γεγονότα του 20ου αιώνα: τη δολοφονία του Προέδρου Kennedy από τον Oswald. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τους Rob Lowe (John F. Kennedy), Ginnifer Goodwin (Jackie Kennedy) και Will Rothaar (Lee Harvey Oswald).

    Βαγγέλης Γεωργιάδης - Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος - Νάντια Δεμίρη.jpg

    Η Εμπορική Διευθύντρια της FOX International Channels Greece, κ. Νάντια Δεμίρη δήλωσε, μετά το τέλος της εκδήλωσης: «Με μεγάλη μας χαρά υποδεχτήκαμε σήμερα συνεργάτες και φίλους από τον επιχειρηματικό κόσμο και το χώρο του θεάματος. Ήταν μία βραδιά που μας ταξίδεψε πιο βαθιά στην ιστορία του παγκόσμιου αυτού γεγονότος. Η FOX International Channels θα συνεχίσει να επενδύει στρατηγικά στην Ελλάδα, προσφέροντας πάντα περιεχόμενο υψηλού επιπέδου με στόχο την ψυχαγωγία αλλά και την ενημέρωση του κόσμου.»

    Υποστηρικτές της εκδήλωσης της πρώτης προβολής της ταινίας «Killing Kennedy» ήταν οι εταιρείες ΜΙΝΩΣ Κρασιά Κρήτης ΑΕ και Cellier που προσέφεραν αντίστοιχα τα ποτά τους στο wine bar που είχε στηθεί στο χώρο και στην υποδοχή του κόσμου.

    Το κανάλι National Geographic προβάλλεται στην Ελλάδα αποκλειστικά μέσω Nova.

  • Θέλω να επιστρέψει ο Ταξιτζής

    Θέλω να επιστρέψει ο Ταξιτζής

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Δεκατρία χρόνια μετά την «Πίσω πόρτα», ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος επιστρέφει στο σινεμά... πάνω στην ώρα.

    Το δραματικό θρίλερ «Ο εχθρός μου», που προβάλλεται στις αίθουσες, ενσωματώνει έντεχνα μία «αστυνομική» ιστορία στο τρέχον, συννεφιασμένο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό του τόπου μας. Ιδού τι μας είπε ο σκηνοθέτης για τον «εχθρό» που κουβαλάμε μέσα μας.

    Από όλες τις μορφές βίας που μαστίζουν σήμερα την ελληνική κοινωνία, ποια θεωρείτε καταλυτική στη μεταστροφή ενός ανθρώπου σε άγριο θηρίο;

    Το να διαλέγεις ανάμεσα στις μορφές βίας θυμίζει το με ποιον τρόπο προτιμάς να πεθάνεις. «Σταύρωση ή κρεμάλα»; Οι κοινωνίες πάντα ενείχαν τη βία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε έξαρση ή σε ύφεση. Αυτό που συνέβη πρόσφατα στην ελληνική κοινωνία τη βρήκε εντελώς απροετοίμαστη μπροστά σε μια μορφή βίας που νόμιζε ότι δεν θα την αφορούσε ποτέ πια. Τη βία της φτώχειας και της ανέχειας. Λίγο πιο πριν την είχε φέρει αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα που δεν είναι μόνο ελληνικό, τη λαθρομετανάστευση, που αντιμετωπίστηκε εκ του προχείρου, όπως όλα, με αποτέλεσμα να υπάρξει μία πρωτοφανής μορφή ανασφάλειας. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη θεσμοθετημένη βία του κράτους, αλλά και το ότι ο φασισμός πήρε κοινοβουλευτικό πρόσωπο, δημιουργείται ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο θηρίο.

    Θα δικαιώνατε ποτέ την αυτοδικία στο πλαίσιο ενός αποκαλούμενου «κοινωνικού κράτους»;

    Μα, έχουμε ακόμα κοινωνικό κράτος σήμερα; Λειτουργούν οι θεσμοί; Στο φιλμ, ο ήρωας δοκιμάζεται για να μην περάσει την κόκκινη γραμμή, αλλά νιώθει τις Αρχές ανεπαρκείς και αδιάφορες. Ο κινηματογράφος δικαιούται -αν όχι οφείλει- να ασχολείται με τις πράξεις και τις ψυχές ανθρώπων που κάνουν και λάθη. Το σινεμά δεν είναι πια ηθικοπλαστικό ή αφοριστικό, ψάχνει τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων και προσπαθεί να καταλάβει κάτι παραπάνω. Στην ταινία παρατηρούμε αυτό που γίνεται γύρω μας, το συμπυκνώνουμε και το δραματοποιούμε με τρόπο που να μπορέσει ο θεατής να βρει τη δική του κόκκινη γραμμή.

    Ως άνθρωπος που ανδρώθηκε με τα ιδανικά της μεταπολίτευσης, πόσο «πολιτική» ή απολίτικη βλέπετε τη νέα γενιά;

    Η νέα γενιά νομίζω ότι δεν είναι πια απολίτικη, έχει απλώς απομακρυνθεί από τα κόμματα. Λόγω της κρίσης, πιστεύω, έχει αναπτυχθεί ξανά η κριτική στάση ζωής. Γενικά πάντως όλες οι γενιές θεωρούν την επόμενη απολίτικη και ταυτόχρονα αυτομαστιγώνονται ότι η δική τους γενιά τα έκανε θάλασσα. Από όλες τις γενιές κάποιοι σκέπτονται και ξεχωρίζουν και κάποιοι βολοδέρνουν παραπονούμενοι.

    Για τον Μανώλη Μαυροματάκη

    «Είναι ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος», απαντά ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος στην ερώτησή μας πώς κατέληξε στην επιλογή του «ομορφάντρα» Μανώλη Μαυροματάκη στον πρώτο ρόλο, «και μου φάνηκε ιδανικός ως ένας άντρας σημερινός, μορφωμένος, κατασταλαγμένος, που ξαφνικά μέσα του συγκρούονται άγρια οι ουμανιστικές του θεωρίες, καθώς τσαλακώνεται η αξιοπρέπειά του, πληγώνονται τα αγαπημένα του πρόσωπα, παραβιάζεται η οικογενειακή του γαλήνη. Είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός που αποδίδει όλα αυτά με κάθε βλέμμα και κίνηση».

    Το δίλημμα
    Οσο για τις διεθνείς φεστιβαλικές επιτυχίες και το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου τονίζει: «Εξω πάμε καλά, κι αυτό ας μην το υποτιμάμε, δεν είναι καθόλου εύκολο. Τα βραβεία που κερδίζουν οι νέοι δημιουργοί είναι επιτεύγματα για τον τόπο. Πλανάται βέβαια το δίλημμα ''ελίτ ή λαϊκός'', που όμως εγώ δεν το συμμερίζομαι. Τα αριστουργήματα συνδυάζουν και τα δύο. Προσωπικά, θέλω να λέω ιστορίες που να αφορούν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, αλλά με τη δική μου κινηματογραφική γραφή, το δικό μου αίσθημα, τις δικές μου αξίες».

    Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
    «Μόνο όταν το έργο μου αγγίζει ένα ευρύτερο κοινό αισθάνομαι επιτυχημένος. Εάν βέβαια πάρεις και τα σπουδαία βραβεία, τότε έχεις πετύχει απόλυτα».

    ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ
    reksiel@pegasus.gr

  • Επιστολή για τον Εθνικό Κήπο

    Επιστολή για τον Εθνικό Κήπο

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Μαχητική φεμινίστρια και ανελέητη επικρίτρια της αποικιοκρατίας λόγω και των προσωπικών βιωμάτων της, μια γυναίκα σοφή που χρησιμοποίησε το ταλέντο της για να στηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα.

    Η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ, η γιαγιά της αγγλικής λογοτεχνίας, άφησε την τελευταία της πνοή στα 94 χρόνια της, όπως ανακοίνωσε χθες το απόγευμα ο εκδότης της.

    Η «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας», όπως περιγράφηκε από την Ακαδημία των Νόμπελ κατά τη βράβευσή της το 2007, ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία από όλους τους λογοτέχνες που έχουν τιμηθεί με το βραβείο από τότε που δημιουργήθηκε ο θεσμός το 1901.

    Η χαρακτηριστική φωτογραφία της 88χρονης τότε Λέσινγκ, η οποία κρατώντας τα ψώνια του σούπερ μάρκετ ακούει για πρώτη φορά από τους φωτορεπόρτερ πως έχει κερδίσει το Νόμπελ και σοκαρισμένη κάθεται στο πλατύσκαλο του σπιτιού της, έκανε τον γύρο του κόσμου.

    Η Λέσινγκ, που υποστήριζε πως το βρετανικό κατεστημένο δεν τη συγχώρεσε ποτέ για τις σοσιαλιστικές απόψεις της στα μεταπολεμικά χρόνια, υπήρξε επικριτική μέσα από τα βιβλία της στο θέμα της αποικιοκρατίας στην Αφρική, που χαρακτήρισε τη νεανική ηλικία της.

    «Μεγάλωσα σε μια φάρμα, είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία. Μια εμπειρία που με διαμόρφωσε ήταν να ακούω τη μητέρα μου να παίζει Μπετόβεν και Σοπέν στο πιάνο και την ίδια ώρα να ακούω απέξω τον ήχο τυμπάνων... Ηξερα ότι έπρεπε να φύγω. Αυτό που με εντυπωσιάζει σήμερα είναι ότι είχα τη συγκρότηση να οργανώσω τη φυγή μου, γιατί στο κάτω κάτω ήμουν πολύ νέα, δεν είχα κανέναν να με υποστηρίξει», έχει πει η Λέσινγκ για τη φυγή της από το θρησκευτικό οικοτροφείο της Ροδεσίας, σημερινής Ζιμπάμπουε, όπου πέρασε σχεδόν όλη την ανήλικη ζωή της.

    Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1919 στο Κερμανσάχ του σημερινού Ιράν από Βρετανούς γονείς. Ο πατέρας της, που είχε μείνει ανάπηρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εργαζόταν ως υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας, ενώ η μητέρα της ήταν νοσοκόμα.

    Το 1925 η οικογένειά της μετακόμισε στη Ροδεσία, τότε βρετανική αποικία, παρασυρμένη από την ελπίδα πλουτισμού με καλλιέργειες καλαμποκιού. Ωστόσο, τα χιλιάδες εκτάρια που αγόρασε ο πατέρας της δεν κατάφεραν ποτέ να αποδώσουν τα προσδοκώμενα και η Λέσινγκ μπήκε οικότροφος σε θρησκευτικό σχολείο, το οποίο εγκατέλειψε οριστικά στα 14 χρόνια της για να εργασθεί ως νταντά και στη συνέχεια ως τηλεφωνήτρια. Το 1949 -ύστερα από δύο διαζύγια- εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τον γιο της, όπου εργάσθηκε ως γραμματέας.

    Το πρώτο μυθιστόρημά της «Η χλόη που τραγουδά» («The grass is singing»), που μιλούσε για τη σχέση ανάμεσα σε μια λευκή γυναίκα και τη μαύρη υπηρέτριά της, προκάλεσε αίσθηση, εκδόθηκε το 1950 και γνώρισε σημαντική επιτυχία στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δέκα ευρωπαϊκές πόλεις.

    «Το Χρυσό Σημειωματάριο» («The Golden Notebook»), το γνωστότερο από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 1962, αφηγείται την ιστορία μιας επιτυχημένης συγγραφέως, η οποία κρατάει το ημερολόγιό της σε τέσσερα διαφορετικά σημειωματάρια και αποτελεί το αγαπημένο λογοτεχνικό ανάγνωσμα των φεμινιστριών ανά τον κόσμο. Αν και η ίδια έχει δηλώσει την απόστασή της από τον φεμινισμό, πολλές φορές καταπιάνεται με τη σχέση των φύλων όπως στο διάσημο μυθιστόρημά της «Η Σχισμή», μια παραβολή για τη γυναικεία φύση στο πλαίσιο μιας ιστορίας επιστημονικής φαντασίας για τη δημιουργία του κόσμου.

    Από τα άλλα έργα της, το «Going Home» (1957) καταγγέλλει το απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική, «Η καλή τρομοκράτισσα» (1986) έχει να κάνει με μια ομάδα από νεαρές επαναστάτισσες της άκρας Αριστεράς, ενώ ο αταβισμός και η διαφορετικότητα ερευνούνται στο βιβλίο της «Το πέμπτο παιδί».

    Στα ελληνικά κυκλοφορούν γύρω στα δεκαπέντε βιβλία της, από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους (Καστανιώτης, Λιβάνης, Οδυσσέας, Κάκτος κ.ά.), ανάμεσά τους τα «Αγάπη ξανά», «Ο Μπεν στον κόσμο», «Οι ζώνες της Σικάστα» κ.ά.

    ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
    natpapa@pegasus.gr

  • Στα σκαριά ταινία για τους «Κόκκινους διαβόλους»

    Στα σκαριά ταινία για τους «Κόκκινους διαβόλους»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Δεκατρία χρόνια μετά την «Πίσω πόρτα», ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος επιστρέφει στο σινεμά... πάνω στην ώρα.

    Το δραματικό θρίλερ «Ο εχθρός μου», που προβάλλεται στις αίθουσες, ενσωματώνει έντεχνα μία «αστυνομική» ιστορία στο τρέχον, συννεφιασμένο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό του τόπου μας. Ιδού τι μας είπε ο σκηνοθέτης για τον «εχθρό» που κουβαλάμε μέσα μας.

    Από όλες τις μορφές βίας που μαστίζουν σήμερα την ελληνική κοινωνία, ποια θεωρείτε καταλυτική στη μεταστροφή ενός ανθρώπου σε άγριο θηρίο;

    Το να διαλέγεις ανάμεσα στις μορφές βίας θυμίζει το με ποιον τρόπο προτιμάς να πεθάνεις. «Σταύρωση ή κρεμάλα»; Οι κοινωνίες πάντα ενείχαν τη βία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε έξαρση ή σε ύφεση. Αυτό που συνέβη πρόσφατα στην ελληνική κοινωνία τη βρήκε εντελώς απροετοίμαστη μπροστά σε μια μορφή βίας που νόμιζε ότι δεν θα την αφορούσε ποτέ πια. Τη βία της φτώχειας και της ανέχειας. Λίγο πιο πριν την είχε φέρει αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα που δεν είναι μόνο ελληνικό, τη λαθρομετανάστευση, που αντιμετωπίστηκε εκ του προχείρου, όπως όλα, με αποτέλεσμα να υπάρξει μία πρωτοφανής μορφή ανασφάλειας. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη θεσμοθετημένη βία του κράτους, αλλά και το ότι ο φασισμός πήρε κοινοβουλευτικό πρόσωπο, δημιουργείται ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο θηρίο.

    Θα δικαιώνατε ποτέ την αυτοδικία στο πλαίσιο ενός αποκαλούμενου «κοινωνικού κράτους»;

    Μα, έχουμε ακόμα κοινωνικό κράτος σήμερα; Λειτουργούν οι θεσμοί; Στο φιλμ, ο ήρωας δοκιμάζεται για να μην περάσει την κόκκινη γραμμή, αλλά νιώθει τις Αρχές ανεπαρκείς και αδιάφορες. Ο κινηματογράφος δικαιούται -αν όχι οφείλει- να ασχολείται με τις πράξεις και τις ψυχές ανθρώπων που κάνουν και λάθη. Το σινεμά δεν είναι πια ηθικοπλαστικό ή αφοριστικό, ψάχνει τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων και προσπαθεί να καταλάβει κάτι παραπάνω. Στην ταινία παρατηρούμε αυτό που γίνεται γύρω μας, το συμπυκνώνουμε και το δραματοποιούμε με τρόπο που να μπορέσει ο θεατής να βρει τη δική του κόκκινη γραμμή.

    Ως άνθρωπος που ανδρώθηκε με τα ιδανικά της μεταπολίτευσης, πόσο «πολιτική» ή απολίτικη βλέπετε τη νέα γενιά;

    Η νέα γενιά νομίζω ότι δεν είναι πια απολίτικη, έχει απλώς απομακρυνθεί από τα κόμματα. Λόγω της κρίσης, πιστεύω, έχει αναπτυχθεί ξανά η κριτική στάση ζωής. Γενικά πάντως όλες οι γενιές θεωρούν την επόμενη απολίτικη και ταυτόχρονα αυτομαστιγώνονται ότι η δική τους γενιά τα έκανε θάλασσα. Από όλες τις γενιές κάποιοι σκέπτονται και ξεχωρίζουν και κάποιοι βολοδέρνουν παραπονούμενοι.

    Για τον Μανώλη Μαυροματάκη

    «Είναι ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος», απαντά ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος στην ερώτησή μας πώς κατέληξε στην επιλογή του «ομορφάντρα» Μανώλη Μαυροματάκη στον πρώτο ρόλο, «και μου φάνηκε ιδανικός ως ένας άντρας σημερινός, μορφωμένος, κατασταλαγμένος, που ξαφνικά μέσα του συγκρούονται άγρια οι ουμανιστικές του θεωρίες, καθώς τσαλακώνεται η αξιοπρέπειά του, πληγώνονται τα αγαπημένα του πρόσωπα, παραβιάζεται η οικογενειακή του γαλήνη. Είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός που αποδίδει όλα αυτά με κάθε βλέμμα και κίνηση».

    Το δίλημμα
    Οσο για τις διεθνείς φεστιβαλικές επιτυχίες και το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου τονίζει: «Εξω πάμε καλά, κι αυτό ας μην το υποτιμάμε, δεν είναι καθόλου εύκολο. Τα βραβεία που κερδίζουν οι νέοι δημιουργοί είναι επιτεύγματα για τον τόπο. Πλανάται βέβαια το δίλημμα ''ελίτ ή λαϊκός'', που όμως εγώ δεν το συμμερίζομαι. Τα αριστουργήματα συνδυάζουν και τα δύο. Προσωπικά, θέλω να λέω ιστορίες που να αφορούν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, αλλά με τη δική μου κινηματογραφική γραφή, το δικό μου αίσθημα, τις δικές μου αξίες».

    Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
    «Μόνο όταν το έργο μου αγγίζει ένα ευρύτερο κοινό αισθάνομαι επιτυχημένος. Εάν βέβαια πάρεις και τα σπουδαία βραβεία, τότε έχεις πετύχει απόλυτα».

    ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ
    reksiel@pegasus.gr

  • no photo
  • Σε κλουβί Γαβράς - Κοτιγιάρ

    Σε κλουβί Γαβράς - Κοτιγιάρ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Μαχητική φεμινίστρια και ανελέητη επικρίτρια της αποικιοκρατίας λόγω και των προσωπικών βιωμάτων της, μια γυναίκα σοφή που χρησιμοποίησε το ταλέντο της για να στηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα.

    Η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ, η γιαγιά της αγγλικής λογοτεχνίας, άφησε την τελευταία της πνοή στα 94 χρόνια της, όπως ανακοίνωσε χθες το απόγευμα ο εκδότης της.

    Η «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας», όπως περιγράφηκε από την Ακαδημία των Νόμπελ κατά τη βράβευσή της το 2007, ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία από όλους τους λογοτέχνες που έχουν τιμηθεί με το βραβείο από τότε που δημιουργήθηκε ο θεσμός το 1901.

    Η χαρακτηριστική φωτογραφία της 88χρονης τότε Λέσινγκ, η οποία κρατώντας τα ψώνια του σούπερ μάρκετ ακούει για πρώτη φορά από τους φωτορεπόρτερ πως έχει κερδίσει το Νόμπελ και σοκαρισμένη κάθεται στο πλατύσκαλο του σπιτιού της, έκανε τον γύρο του κόσμου.

    Η Λέσινγκ, που υποστήριζε πως το βρετανικό κατεστημένο δεν τη συγχώρεσε ποτέ για τις σοσιαλιστικές απόψεις της στα μεταπολεμικά χρόνια, υπήρξε επικριτική μέσα από τα βιβλία της στο θέμα της αποικιοκρατίας στην Αφρική, που χαρακτήρισε τη νεανική ηλικία της.

    «Μεγάλωσα σε μια φάρμα, είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία. Μια εμπειρία που με διαμόρφωσε ήταν να ακούω τη μητέρα μου να παίζει Μπετόβεν και Σοπέν στο πιάνο και την ίδια ώρα να ακούω απέξω τον ήχο τυμπάνων... Ηξερα ότι έπρεπε να φύγω. Αυτό που με εντυπωσιάζει σήμερα είναι ότι είχα τη συγκρότηση να οργανώσω τη φυγή μου, γιατί στο κάτω κάτω ήμουν πολύ νέα, δεν είχα κανέναν να με υποστηρίξει», έχει πει η Λέσινγκ για τη φυγή της από το θρησκευτικό οικοτροφείο της Ροδεσίας, σημερινής Ζιμπάμπουε, όπου πέρασε σχεδόν όλη την ανήλικη ζωή της.

    Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1919 στο Κερμανσάχ του σημερινού Ιράν από Βρετανούς γονείς. Ο πατέρας της, που είχε μείνει ανάπηρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εργαζόταν ως υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας, ενώ η μητέρα της ήταν νοσοκόμα.

    Το 1925 η οικογένειά της μετακόμισε στη Ροδεσία, τότε βρετανική αποικία, παρασυρμένη από την ελπίδα πλουτισμού με καλλιέργειες καλαμποκιού. Ωστόσο, τα χιλιάδες εκτάρια που αγόρασε ο πατέρας της δεν κατάφεραν ποτέ να αποδώσουν τα προσδοκώμενα και η Λέσινγκ μπήκε οικότροφος σε θρησκευτικό σχολείο, το οποίο εγκατέλειψε οριστικά στα 14 χρόνια της για να εργασθεί ως νταντά και στη συνέχεια ως τηλεφωνήτρια. Το 1949 -ύστερα από δύο διαζύγια- εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τον γιο της, όπου εργάσθηκε ως γραμματέας.

    Το πρώτο μυθιστόρημά της «Η χλόη που τραγουδά» («The grass is singing»), που μιλούσε για τη σχέση ανάμεσα σε μια λευκή γυναίκα και τη μαύρη υπηρέτριά της, προκάλεσε αίσθηση, εκδόθηκε το 1950 και γνώρισε σημαντική επιτυχία στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δέκα ευρωπαϊκές πόλεις.

    «Το Χρυσό Σημειωματάριο» («The Golden Notebook»), το γνωστότερο από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 1962, αφηγείται την ιστορία μιας επιτυχημένης συγγραφέως, η οποία κρατάει το ημερολόγιό της σε τέσσερα διαφορετικά σημειωματάρια και αποτελεί το αγαπημένο λογοτεχνικό ανάγνωσμα των φεμινιστριών ανά τον κόσμο. Αν και η ίδια έχει δηλώσει την απόστασή της από τον φεμινισμό, πολλές φορές καταπιάνεται με τη σχέση των φύλων όπως στο διάσημο μυθιστόρημά της «Η Σχισμή», μια παραβολή για τη γυναικεία φύση στο πλαίσιο μιας ιστορίας επιστημονικής φαντασίας για τη δημιουργία του κόσμου.

    Από τα άλλα έργα της, το «Going Home» (1957) καταγγέλλει το απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική, «Η καλή τρομοκράτισσα» (1986) έχει να κάνει με μια ομάδα από νεαρές επαναστάτισσες της άκρας Αριστεράς, ενώ ο αταβισμός και η διαφορετικότητα ερευνούνται στο βιβλίο της «Το πέμπτο παιδί».

    Στα ελληνικά κυκλοφορούν γύρω στα δεκαπέντε βιβλία της, από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους (Καστανιώτης, Λιβάνης, Οδυσσέας, Κάκτος κ.ά.), ανάμεσά τους τα «Αγάπη ξανά», «Ο Μπεν στον κόσμο», «Οι ζώνες της Σικάστα» κ.ά.

    ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
    natpapa@pegasus.gr

  • Ζούμε τη βία της ανέχειας

    Ζούμε τη βία της ανέχειας

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Δεκατρία χρόνια μετά την «Πίσω πόρτα», ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος επιστρέφει στο σινεμά... πάνω στην ώρα.

    Το δραματικό θρίλερ «Ο εχθρός μου», που προβάλλεται στις αίθουσες, ενσωματώνει έντεχνα μία «αστυνομική» ιστορία στο τρέχον, συννεφιασμένο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό του τόπου μας. Ιδού τι μας είπε ο σκηνοθέτης για τον «εχθρό» που κουβαλάμε μέσα μας.

    Από όλες τις μορφές βίας που μαστίζουν σήμερα την ελληνική κοινωνία, ποια θεωρείτε καταλυτική στη μεταστροφή ενός ανθρώπου σε άγριο θηρίο;

    Το να διαλέγεις ανάμεσα στις μορφές βίας θυμίζει το με ποιον τρόπο προτιμάς να πεθάνεις. «Σταύρωση ή κρεμάλα»; Οι κοινωνίες πάντα ενείχαν τη βία, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε έξαρση ή σε ύφεση. Αυτό που συνέβη πρόσφατα στην ελληνική κοινωνία τη βρήκε εντελώς απροετοίμαστη μπροστά σε μια μορφή βίας που νόμιζε ότι δεν θα την αφορούσε ποτέ πια. Τη βία της φτώχειας και της ανέχειας. Λίγο πιο πριν την είχε φέρει αντιμέτωπη με το μεγάλο πρόβλημα που δεν είναι μόνο ελληνικό, τη λαθρομετανάστευση, που αντιμετωπίστηκε εκ του προχείρου, όπως όλα, με αποτέλεσμα να υπάρξει μία πρωτοφανής μορφή ανασφάλειας. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τη θεσμοθετημένη βία του κράτους, αλλά και το ότι ο φασισμός πήρε κοινοβουλευτικό πρόσωπο, δημιουργείται ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο θηρίο.

    Θα δικαιώνατε ποτέ την αυτοδικία στο πλαίσιο ενός αποκαλούμενου «κοινωνικού κράτους»;

    Μα, έχουμε ακόμα κοινωνικό κράτος σήμερα; Λειτουργούν οι θεσμοί; Στο φιλμ, ο ήρωας δοκιμάζεται για να μην περάσει την κόκκινη γραμμή, αλλά νιώθει τις Αρχές ανεπαρκείς και αδιάφορες. Ο κινηματογράφος δικαιούται -αν όχι οφείλει- να ασχολείται με τις πράξεις και τις ψυχές ανθρώπων που κάνουν και λάθη. Το σινεμά δεν είναι πια ηθικοπλαστικό ή αφοριστικό, ψάχνει τη σκοτεινή πλευρά των ανθρώπων και προσπαθεί να καταλάβει κάτι παραπάνω. Στην ταινία παρατηρούμε αυτό που γίνεται γύρω μας, το συμπυκνώνουμε και το δραματοποιούμε με τρόπο που να μπορέσει ο θεατής να βρει τη δική του κόκκινη γραμμή.

    Ως άνθρωπος που ανδρώθηκε με τα ιδανικά της μεταπολίτευσης, πόσο «πολιτική» ή απολίτικη βλέπετε τη νέα γενιά;

    Η νέα γενιά νομίζω ότι δεν είναι πια απολίτικη, έχει απλώς απομακρυνθεί από τα κόμματα. Λόγω της κρίσης, πιστεύω, έχει αναπτυχθεί ξανά η κριτική στάση ζωής. Γενικά πάντως όλες οι γενιές θεωρούν την επόμενη απολίτικη και ταυτόχρονα αυτομαστιγώνονται ότι η δική τους γενιά τα έκανε θάλασσα. Από όλες τις γενιές κάποιοι σκέπτονται και ξεχωρίζουν και κάποιοι βολοδέρνουν παραπονούμενοι.

    Για τον Μανώλη Μαυροματάκη

    «Είναι ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος», απαντά ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος στην ερώτησή μας πώς κατέληξε στην επιλογή του «ομορφάντρα» Μανώλη Μαυροματάκη στον πρώτο ρόλο, «και μου φάνηκε ιδανικός ως ένας άντρας σημερινός, μορφωμένος, κατασταλαγμένος, που ξαφνικά μέσα του συγκρούονται άγρια οι ουμανιστικές του θεωρίες, καθώς τσαλακώνεται η αξιοπρέπειά του, πληγώνονται τα αγαπημένα του πρόσωπα, παραβιάζεται η οικογενειακή του γαλήνη. Είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός που αποδίδει όλα αυτά με κάθε βλέμμα και κίνηση».

    Το δίλημμα
    Οσο για τις διεθνείς φεστιβαλικές επιτυχίες και το μέλλον του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου τονίζει: «Εξω πάμε καλά, κι αυτό ας μην το υποτιμάμε, δεν είναι καθόλου εύκολο. Τα βραβεία που κερδίζουν οι νέοι δημιουργοί είναι επιτεύγματα για τον τόπο. Πλανάται βέβαια το δίλημμα ''ελίτ ή λαϊκός'', που όμως εγώ δεν το συμμερίζομαι. Τα αριστουργήματα συνδυάζουν και τα δύο. Προσωπικά, θέλω να λέω ιστορίες που να αφορούν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, αλλά με τη δική μου κινηματογραφική γραφή, το δικό μου αίσθημα, τις δικές μου αξίες».

    Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
    «Μόνο όταν το έργο μου αγγίζει ένα ευρύτερο κοινό αισθάνομαι επιτυχημένος. Εάν βέβαια πάρεις και τα σπουδαία βραβεία, τότε έχεις πετύχει απόλυτα».

    ΡΟΜΠΥ ΕΚΣΙΕΛ
    reksiel@pegasus.gr

  • Πολέμια του απαρτχάιντ

    Πολέμια του απαρτχάιντ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:16:17 | Πηγή: Έθνος

    Μαχητική φεμινίστρια και ανελέητη επικρίτρια της αποικιοκρατίας λόγω και των προσωπικών βιωμάτων της, μια γυναίκα σοφή που χρησιμοποίησε το ταλέντο της για να στηρίξει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα.

    Η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ, η γιαγιά της αγγλικής λογοτεχνίας, άφησε την τελευταία της πνοή στα 94 χρόνια της, όπως ανακοίνωσε χθες το απόγευμα ο εκδότης της.

    Η «επική συγγραφέας της γυναικείας εμπειρίας», όπως περιγράφηκε από την Ακαδημία των Νόμπελ κατά τη βράβευσή της το 2007, ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία από όλους τους λογοτέχνες που έχουν τιμηθεί με το βραβείο από τότε που δημιουργήθηκε ο θεσμός το 1901.

    Η χαρακτηριστική φωτογραφία της 88χρονης τότε Λέσινγκ, η οποία κρατώντας τα ψώνια του σούπερ μάρκετ ακούει για πρώτη φορά από τους φωτορεπόρτερ πως έχει κερδίσει το Νόμπελ και σοκαρισμένη κάθεται στο πλατύσκαλο του σπιτιού της, έκανε τον γύρο του κόσμου.

    Η Λέσινγκ, που υποστήριζε πως το βρετανικό κατεστημένο δεν τη συγχώρεσε ποτέ για τις σοσιαλιστικές απόψεις της στα μεταπολεμικά χρόνια, υπήρξε επικριτική μέσα από τα βιβλία της στο θέμα της αποικιοκρατίας στην Αφρική, που χαρακτήρισε τη νεανική ηλικία της.

    «Μεγάλωσα σε μια φάρμα, είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία. Μια εμπειρία που με διαμόρφωσε ήταν να ακούω τη μητέρα μου να παίζει Μπετόβεν και Σοπέν στο πιάνο και την ίδια ώρα να ακούω απέξω τον ήχο τυμπάνων... Ηξερα ότι έπρεπε να φύγω. Αυτό που με εντυπωσιάζει σήμερα είναι ότι είχα τη συγκρότηση να οργανώσω τη φυγή μου, γιατί στο κάτω κάτω ήμουν πολύ νέα, δεν είχα κανέναν να με υποστηρίξει», έχει πει η Λέσινγκ για τη φυγή της από το θρησκευτικό οικοτροφείο της Ροδεσίας, σημερινής Ζιμπάμπουε, όπου πέρασε σχεδόν όλη την ανήλικη ζωή της.

    Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1919 στο Κερμανσάχ του σημερινού Ιράν από Βρετανούς γονείς. Ο πατέρας της, που είχε μείνει ανάπηρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, εργαζόταν ως υπάλληλος στην Αυτοκρατορική Τράπεζα της Περσίας, ενώ η μητέρα της ήταν νοσοκόμα.

    Το 1925 η οικογένειά της μετακόμισε στη Ροδεσία, τότε βρετανική αποικία, παρασυρμένη από την ελπίδα πλουτισμού με καλλιέργειες καλαμποκιού. Ωστόσο, τα χιλιάδες εκτάρια που αγόρασε ο πατέρας της δεν κατάφεραν ποτέ να αποδώσουν τα προσδοκώμενα και η Λέσινγκ μπήκε οικότροφος σε θρησκευτικό σχολείο, το οποίο εγκατέλειψε οριστικά στα 14 χρόνια της για να εργασθεί ως νταντά και στη συνέχεια ως τηλεφωνήτρια. Το 1949 -ύστερα από δύο διαζύγια- εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο με τον γιο της, όπου εργάσθηκε ως γραμματέας.

    Το πρώτο μυθιστόρημά της «Η χλόη που τραγουδά» («The grass is singing»), που μιλούσε για τη σχέση ανάμεσα σε μια λευκή γυναίκα και τη μαύρη υπηρέτριά της, προκάλεσε αίσθηση, εκδόθηκε το 1950 και γνώρισε σημαντική επιτυχία στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες δέκα ευρωπαϊκές πόλεις.

    «Το Χρυσό Σημειωματάριο» («The Golden Notebook»), το γνωστότερο από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 1962, αφηγείται την ιστορία μιας επιτυχημένης συγγραφέως, η οποία κρατάει το ημερολόγιό της σε τέσσερα διαφορετικά σημειωματάρια και αποτελεί το αγαπημένο λογοτεχνικό ανάγνωσμα των φεμινιστριών ανά τον κόσμο. Αν και η ίδια έχει δηλώσει την απόστασή της από τον φεμινισμό, πολλές φορές καταπιάνεται με τη σχέση των φύλων όπως στο διάσημο μυθιστόρημά της «Η Σχισμή», μια παραβολή για τη γυναικεία φύση στο πλαίσιο μιας ιστορίας επιστημονικής φαντασίας για τη δημιουργία του κόσμου.

    Από τα άλλα έργα της, το «Going Home» (1957) καταγγέλλει το απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική, «Η καλή τρομοκράτισσα» (1986) έχει να κάνει με μια ομάδα από νεαρές επαναστάτισσες της άκρας Αριστεράς, ενώ ο αταβισμός και η διαφορετικότητα ερευνούνται στο βιβλίο της «Το πέμπτο παιδί».

    Στα ελληνικά κυκλοφορούν γύρω στα δεκαπέντε βιβλία της, από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους (Καστανιώτης, Λιβάνης, Οδυσσέας, Κάκτος κ.ά.), ανάμεσά τους τα «Αγάπη ξανά», «Ο Μπεν στον κόσμο», «Οι ζώνες της Σικάστα» κ.ά.

    ΝΑΤΑΣΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
    natpapa@pegasus.gr

  • Όταν η Τέχνη συγκλόνισε τον πλανήτη

    Όταν η Τέχνη συγκλόνισε τον πλανήτη

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:09:59 | Πηγή: Newpost

    Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη δύναμη που έχουν τα έργα τέχνης, καθώς μπορούν να προκαλέσουν έντονα συναισθήματα στον θεατή. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένα έργα που συντάραξαν την ανθρωπότητα, επαναπροσδιόρισαν έννοιες και διαμόρφωσαν την αγορά των έργων τέχνης.

    Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα.

  • «Έφυγε» από τη ζωή ο κορυφαίος εικαστικός, Τίτος Πετράκης!

    «Έφυγε» από τη ζωή ο κορυφαίος εικαστικός, Τίτος Πετράκης!

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-18 10:07:00 | Πηγή: Star

    ​«Έφυγε» από τη ζωή ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς της Κρήτης, ο Τίτος Πετράκης.

    Την Κυριακή άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 χρόνων, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, την καλλιτεχνική κοινότητα αλλά και όλους όσους τον είχαν γνωρίσει.

    Ο Τίτος Πετράκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1946 και σπούδασε Ηλεκτρονικός Μηχανικός και το 1972 εργάστηκε στην Ολυμπιακή Αεροπορία, επί 28 χρόνια. Παράλληλα με την εργασία του ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, μουσική και την φιλοσοφία.

    Επέστρεψε στο Ηράκλειο, όπου δίδαξε στο εργαστήριο του την τέχνη και την φιλοσοφία της δισδιάστατης κοπιδιαστής χαρακτικής καθώς και τον τρόπο δημιουργίας και κατασκευής του εικαστικού ψηφιδωτού. Ο ίδιος δημιούργησε με τη δική του εικαστική αντίληψη το προσωπικό του στιλ: «Τη φιγούρα κόντρα στο φως».

    Μάλιστα το τελευταίο διάστημα ασχολήθηκε παράλληλα και με το αντίθετο της σκιερής σιλουέτας, το φως και το χρώμα, για την κατασκευή, ιδιαίτερης μορφής και τεχνικής εντυπωσιακών ψηφιδωτών του ενώ στα 40 χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας έχει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις με κυριότερες την έκθεσή του στο Ναυτίλο το 1988 με θέμα: «Φιγούρες και θέματα από το Παγκόσμιο Θέατρο Σκιών», την έκθεση του στην Γκαλερί Δεσμός το 2000 με θέμα : «Η γοητεία των αντιθέσεων», τη συμμετοχή του με την συλλογή «άγγελοι και αγάπη», στην 6η Διεθνή Μπιενάλε εικονογράφησης, που έγινε το Μάιο του 2001 στη γκαλερί PROGRESS του Βελιγραδίου, στην οποία εκπροσώπησε την Ελλάδα.

    Τον Δεκέμβριο του 2005 με ομόφωνη απόφαση του το Νομαρχιακό Συμβούλιο Ηρακλείου, ενέκρινε την έκδοση του βιβλίου του: «Ελληνικό Θέατρο Σκιών» σε 1000 αριθμημένα αντίτυπα.

    Το 2007 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Καζαντζάκεια 2007» φιλοτέχνησε μια μεγάλη σύνθεση διαστάσεων 3 Χ 3 μέτρα με θέμα τους «Λεβέντες» το οποίο τοποθετήθηκε στο προαύλιο της αίθουσας συνεδριάσεων του Δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Καζαντζάκης, στα Πεζά.

    Επίσης φιλοτέχνησε την προτομή σε ανάγλυφη χρυσοτυπία του Ν. Καζαντζάκη.

    Το 2009 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης, η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Κατηραμένος Λύκος» σε κοινή προσπάθεια με την Ειρήνη Κριτσωτάκη. Παράλληλα για τις ανάγκες της Διεύθυνσης τουριστικής προβολής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηρακλείου, φιλοτέχνησε με την μέθοδο της ανάγλυφης χρυσοτυπίας, τον Μινωικό «Κυβιστή», τον «Δαίδαλο και Ίκαρο», «τον διάπλου των θαλασσών», την «Ειρήνη και τον Πλούτο», την «Χορεύτρια», τον «Θεό Ήλιο» στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού του 2004, 2005, 2006, 2007 και 2008 αντιστοίχως.

    Με την ίδια μέθοδο φιλοτέχνησε «Το δακτυλίδι του Μίνωα» για το συνέδριο των ξεναγών Κρήτης Σαντορίνης, το 2006.

    Ακόμη από τον Φεβρουάριο του 2004 μέχρι τον Οκτώβριο του 2007 κάνει 180 γελοιογραφίες κοινωνικό/πολιτικού περιεχομένου στην εφημερίδα «Νέα Κρήτη», με τίτλο: «Το Ελληνικό Θέατρο Σκιών Σατιρίζει». Ο ίδιος έχει κάνει πολλές δημοσιεύσεις στις τοπικές εφημερίδες, με αφιερώματα και πορτρέτα, καθώς και παρουσιάσεις στους τοπικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.

  • «Ένα μιούζικαλ στον Άδη»

    «Ένα μιούζικαλ στον Άδη»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: zougla.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 06:42:13 | Πηγή: Ζούγκλα
    Επιμέλεια: Νικόλας Αρώνης
    Από 29 Νοεμβρίου έως 17 Φεβρουαρίου 2013

    Το θέατρο Πορεία από τις 21 Νοεμβρίου (στην αρχή στο πλαίσιο προπαραστάσεων) συστήνει στο ελληνικό κοινό τη γοργά ανερχόμενη Αμερικανίδα συγγραφέα Sarah Ruhl, με το πρωτοπαρουσιαζόμενο στην Ελλάδα έργο της «Ευρυδίκη» (2003), που, αφού διέγραψε μία αξιόλογη πορεία στις Η.Π.Α αλλά και στο Young Vic του Λονδίνου, έρχεται και στην Αθήνα. Η υποψήφια για βραβείο Pulitzer Ruhl δανείζεται τον πασίγνωστο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, για να γράψει ένα σύγχρονο έργο που μιλάει με χιούμορ και ευαισθησία για την παντοτινή αγάπη και τα λεπτά όρια που χωρίζουν τη ζωή από τον θάνατο.

    Η παράσταση στο Πορεία θα είναι γεμάτη μουσική, πρωτότυπη και διασκευασμένη, παιγμένη ζωντανά από τους ηθοποιούς.

    Η μετάφραση και η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Τάρλοου, τα σκηνικά & τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, η πρωτότυπη και διασκευασμένη μουσική της Κατερίνας Πολέμη, η επιμέλεια της κίνησης της Ζωής Χατζηαντωνίου, οι στίχοι των πρωτότυπων τραγουδιών του Στρατή Πασχάλη, οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου και τα video του Γιώργου Κουρμούζα.

    Στον ρόλο της Ευρυδίκης η Κόρα Καρβούνη και του Ορφέα ο Λαέρτης Μαλκότσης. Πρωταγωνιστούν επίσης: Κώστας Γάκης, Γιάννης Νταλιάνης, Σωκράτης Πατσίκας, Νεφέλη Μαρκάκη και Ελένη Μπούκλη.

    Οι παραστάσεις θα διαρκέσουν από τις 29 έως τις 17 Φεβρουαρίου.

    Θέατρο Πορεία, Τρικόρφων 3-5 & 3ης Σεπτεμβρίου 69 - Πλατεία Βικτωρίας
    Τηλ. 210.8210991 & 210.8210082, www.poreiatheatre.com
    Κάθε Τετ. & Κυρ. στις 7.30μμ και κάθε Πέμπ. Παρ. Σαβ. στις 21.00

    Τιμές Εισιτηρίων:
    Σάββατο και Κυριακή: 20€, Νεανικό (κάτω των 24): 12€
    Πέμπτη, Παρασκευή: 17€, Νεανικό (κάτω των 24): 12€
    Κάθε Τετάρτη: 10€ γενική είσοδος
    Εισιτήρια ανέργων κάθε Τετ., Πέμ. και Παρ.10€

  • «Έφυγε» η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ

    «Έφυγε» η συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: zougla.gr | Ημερομηνία: 2013-11-18 01:12:05 | Πηγή: Ζούγκλα
    Έφυγε από την ζωή χθες, σε ηλικία 94 ετών, η βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας συγγραφέας, Ντόρις Λέσινγκ.

    Η Ντόρις Λέσινγκ έγραψε περισσότερα από 50 μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων το «Χρυσό Σημειωματάριο», το «Καλοκαίρι Πριν το Σκοτάδι» τις «Αναμνήσεις Ενός Επιζώντος» και το «Ο Μπεν στον Κόσμο».

    Η Λέσινγκ γεννήθηκε το 1919 στην τότε Περσία, νυν Ιράν, από Βρετανούς γονείς. Μεγάλωσε στη Νότια Ροδεσία, νυν Ζιμπάμπουε και μετέβη στο Λονδίνο, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, το 1949. Εκεί εξέδωσε μάλιστα και το πρώτο της μυθιστόρημα, με τον τίτλο «Tραγουδώντας το Χορτάρι» (1950),

    Τιμήθηκε με σειρά διεθνών διακρίσεων όπως τα βραβεία David Cohen Memorial Prize, Spain Prince of Asturias Prize, ST Dupont Golden PEN Award και το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 2007, για την συνολική προσφορά της στη λογοτεχνία.

  • Απεβίωσε ο Τίτος Πετράκης, κορυφαίος εικαστικός της Κρήτης

    Απεβίωσε ο Τίτος Πετράκης, κορυφαίος εικαστικός της Κρήτης

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-18 00:17:10 | Πηγή: Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

    Ένας από τους κορυφαίους εικαστικούς της Κρήτης, ο Τίτος Πετράκης, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 χρονών, βυθίζοντας στο πένθος την καλλιτεχνική κοινότητα αλλά και όλους όσους τον είχαν γνωρίσει.

    Ο Τίτος Πετράκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1946, και έζησε εκεί μέχρι το 1964 όπου αποφοίτησε από το «Λύκειον ο Κοραής».  Σπούδασε ηλεκτρονικός μηχανικός και το 1972 εργάστηκε στην Ολυμπιακή Αεροπορία, επί 28 χρόνια. Παράλληλα με την εργασία του,  ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό, τη μουσική και την φιλοσοφία. Επέστρεψε στο Ηράκλειο, όπου δίδαξε στο εργαστήριό του την τέχνη και την φιλοσοφία της δισδιάστατης κοπιδιαστής χαρακτικής καθώς και τον τρόπο δημιουργίας και κατασκευής του εικαστικού ψηφιδωτού. Ο ίδιος δημιούργησε με τη δική του εικαστική αντίληψη το προσωπικό του στιλ: «Τη φιγούρα κόντρα στο φως».

    Έργο του Τίτου Πετράκη με τίτλο «Το τέλος».

    Μάλιστα το τελευταίο διάστημα ασχολήθηκε παράλληλα και με το αντίθετο της σκιερής σιλουέτας, το φως και το χρώμα, για την κατασκευή ιδιαίτερης μορφής και τεχνικής εντυπωσιακών ψηφιδωτών,  ενώ στα 40 χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας είχε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις με κυριότερες την έκθεσή του στο «Ναυτίλο» το 1988 με θέμα: «Φιγούρες και θέματα από το Παγκόσμιο Θέατρο Σκιών», την έκθεση του στην γκαλερί «Δεσμός» το 2000 με θέμα: «Η γοητεία των αντιθέσεων», τη συμμετοχή του με την συλλογή «άγγελοι και αγάπη» στην 6η Διεθνή Μπιενάλε εικονογράφησης, που έγινε το Μάιο του 2001 στη γκαλερί «Progress» του Βελιγραδίου.

    Χαρακτικό του Τίτου Πετράκη με τίτλο «Αγάπη».

    Τον Δεκέμβριο του 2005,  με ομόφωνη απόφασή του,  το Νομαρχιακό Συμβούλιο Ηρακλείου ενέκρινε την έκδοση του βιβλίου του «Ελληνικό Θέατρο Σκιών»,  σε 1000 αριθμημένα αντίτυπα. Το 2007,  στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Καζαντζάκεια 2007» φιλοτέχνησε μια μεγάλη σύνθεση διαστάσεων 3 Χ 3 μέτρα με θέμα τους «Λεβέντες»,  η  οποία τοποθετήθηκε στο προαύλιο της αίθουσας συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Καζαντζάκης, στα Πεζά. Επίσης,  φιλοτέχνησε την προτομή σε ανάγλυφη χρυσοτυπία του Ν. Καζαντζάκη. Το 2009 κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Λιβάνη, το βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης, η Κοκκινοσκουφίτσα και ο Κατηραμένος Λύκος»,  σε κοινή προσπάθεια με την Ειρήνη Κριτσωτάκη. Παράλληλα, για τις ανάγκες της Διεύθυνσης τουριστικής προβολής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηρακλείου, φιλοτέχνησε με την μέθοδο της ανάγλυφης χρυσοτυπίας, τον Μινωικό «Κυβιστή», τον «Δαίδαλο και Ίκαρο», «τον διάπλου των θαλασσών», την «Ειρήνη και τον Πλούτο», την «Χορεύτρια», τον «Θεό Ήλιο» στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού. Με την ίδια μέθοδο φιλοτέχνησε «Το δακτυλίδι του Μίνωα» για το συνέδριο των ξεναγών Κρήτης Σαντορίνης, το 2006.

    ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
  • «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα»

    «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 22:27:05 | Πηγή: Newpost

    «Ποιός σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» του Simon Stephens, ή πώς η κοινωνία των «κανονικών» αντιμετωπίζει τους «διαφορετικούς».

    Ο Κρίστοφερ: Ένα νεαρό αγόρι-μαθηματική ευφυία. Πάσχει από μια μορφή αυτισμού. Ζει με τον πατέρα του, σε απόλυτη απομόνωση συντροφιά με τον υπολογιστή του, τα μαθηματικά και την αστρονομία. Βγαίνει μονάχα για να πάει με το σχολικό λεωφορείο στο ειδικό σχολείο όπου φοιτά μαζί με παιδιά βαριάς νοητικής υστέρησης.

    Ο Εντ: Πατέρας του Κρίστοφερ. Άνθρωπος με περιορισμένες γνώσεις που εξ ανάγκης υποκαθιστά και την απούσα μητέρα.

    Η Τζούντη: Μητέρα του Κρίστοφερ.Το μεγάλο αίνιγμα. Η τυχαία λύση.

    Η Σιόμπαν: Δασκάλα του Κρίστοφερ και alter ego του. Αυτή που είναι το στόμα και η έκφραση της βούλησης του.
    Μέχρι που…

    Η Περιπέτεια: Kάποιο βράδυ, ο Κρίστοφερ βρίσκει το σκύλο μιας γειτόνισσάς του νεκρό με μια τσουγκράνα καρφωμένη στα πλευρά του. Τότε, με απόλυτη όσο και απροσδόκητη υπευθυνότητα, σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και μεθοδικότητα και παρά την αντίθετη εντολή του πατέρα του, ο Κρίστοφερ ξεκινά μια έρευνα για να ανακαλύψει «Ποιος Σκότωσε το Σκύλο τα Μεσάνυχτα».

    Στην ουσία, αυτό που αναζητά και που, εν τέλει, βρίσκει είναι η κρυμμένη αλήθεια όλων.

    Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
    Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς
    Σκηνικά-Κοστούμια: Εδουάρδος Γεωργίου
    Φωτισμοί: Aλέκος Γιάνναρος
    Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
    Βοηθός σκηνοθέτη: Xριστίνα Σούνη
    Συνεργάτης Δραματουργός: Σμαρώ Κότσια
    Παίζουν: Μάνος Καρατζογιάννης, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Πηνελόπη Μαρκοπούλου, Χρήστος Ευθυμίου, Γιάννης Γιαννούλης, Θεοδώρα Μαστρομηνά

    Πρεμιέρα Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013 για 40 παραστάσεις μόνο στο θέατρο Αγγέλων Βήμα.

    Ημέρες και ώρες παράστασης:
    Παρασκευή και Κυριακή ώρα 20.00

    Σάββατο ώρα 18.00

    Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο, 8 ευρώ ομαδικό.

  • Eγκαινιάζεται το καμαρίνι του Λυκούργου Καλλέργη

    Eγκαινιάζεται το καμαρίνι του Λυκούργου Καλλέργη

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 21:39:37 | Πηγή: Newpost

    Τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2013, στις 21:00, πρόκειται να πραγματοποιηθεί η επίσημη πρεμιέρα του έργου «Ξανθίππη, η γυναίκα του Σωκράτη», του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, σε σκηνοθεσία της Μαίρης Ιγγλέση, με την Τζένη Κολλάρου – Καλλέργη, στο ρόλο της Ξανθίππης.

    Η παράσταση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του πρωταγωνιστή του θεάτρου και του κινηματογράφου, Λυκούργου Καλλέργη και περιλαμβάνει σπάνια κινηματογραφημένα πλάνα με τον ίδιο στο ρόλο του Σωκράτη.

    Εγκαίνια παράλληλα με την πρεμιέρα

    Την ημέρα της επίσημης πρεμιέρας, έχουμε την τιμή και την χαρά να εγκαινιάσουμε στο χώρο μας, το καμαρίνι του αξέχαστου ηθοποιού, μεταφραστή, συγγραφέα, δασκάλου και βουλευτή.

    Στο Αίθριο του θεάτρου «Ελεύθερη Έκφραση», από τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου, θα εκτίθενται χειρόγραφα, προσωπικά αντικείμενα, βραβεία, μετάλλια, κοστούμια, φωτογραφίες παραστάσεων, μεταφράσεις και βιβλία που αποκαλύπτουν την πολύπλευρη καλλιτεχνική και πολιτική δραστηριότητα του Λυκούργου Καλλέργη, μιας σπουδαίας πνευματικής προσωπικότητας αυτού του τόπου.

    Μέσα από φωτογραφίες και δημοσιεύματα, ζωντανεύουν μνήμες από ιστορικές παραστάσεις της «Λαϊκής Σκηνής» της δεκαετίας του ’30, του «Θεάτρου Τέχνης» καθώς και της χρυσής εποχής του «Εθνικού Θεάτρου» και του κινηματογράφου. Φιλοξενούνται κοστούμια από ρόλους – σταθμούς της καριέρας του μεγάλου ηθοποιού: Από το «Βυθό» του Γκόρκι, το «Κοκτέιλ Πάρτυ» του Τ. Σ. Έλιοτ, από έργα του Τσέχωφ καθώς και από τραγωδίες που παίχτηκαν στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο και σε άλλα αρχαία θέατρα.

    Θέατρο «Ελεύθερη Έκφραση»
    Λέσβου 8, Κυψέλη
    Τηλ.: 210- 8645400

  • Απεβίωσε η νομπελίστρια συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ

    Απεβίωσε η νομπελίστρια συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-17 19:49:45 | Πηγή: Εξπρές
     Η βρετανίδα μυθιστοριογράφος Ντόρις Λέσινγκ, η οποία είχε τιμηθεί το 2007 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, απεβίωσε σήμερα στο Λονδίνο σε ηλικία 94 ετών, ανακοίνωσε ο πράκτοράς της, ο Τζόναθαν Κλόους, και επιβεβαίωσε η οικογένειά της. Η Ντόρις Λέσινγκ, η οποία γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου στο Κρεμανσάχ της Περσίας, του σημερινού Ιράν, είναι η συγγραφέας περίπου 50 βιβλίων τα οποία την έκαναν ίνδαλμα μαρξιστών, πολέμιων της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ και φεμινιστριών.

    "Έφυγε γαλήνια στην κατοικία της στο Λονδίνο νωρίς σήμερα το πρωί", δήλωσε ο πράκτορας και φίλος της Τζόναθαν Κλόους. "Ήταν μια υπέροχη μυθιστοριογράφος με γοητευτικό και πρωτότυπο πνεύμα. Ήταν προνόμιο να εργάζεται κανείς μαζί της και θα μας λείψει πάρα πολύ", πρόσθεσε.

    Όταν της απένειμε το βραβείο Νόμπελ, η Σουηδική Ακαδημία είχε χαρακτηρίσει την Ντόρις Λέσινγκ "επική αφηγήτρια της γυναικείας εμπειρίας που, με σκεπτικισμό, θέρμη και ενορατική δύναμη, ερευνά ένα διχασμένο πολιτισμό". Ήταν μόλις η ενδέκατη γυναίκα που τιμήθηκε με το βραβείο αυτό.

    Η αντίδραση της συγγραφέα στην ανακοίνωση της βράβευσής της έχει μείνει στα χρονικά. "Ω Θεέ μου", είχε μουρμουρίσει αφού είχε βγει με κόπο από ένα ταξί με τα ψώνια της και είχε πληροφορηθεί την είδηση από τους πολυάριθμους δημοσιογράφους που την περίμεναν μπροστά από το σπίτι της στο Δυτικό Χάμπστεντ, στο βόρειο Λονδίνο.

    Η Ντόρις Λέσινγκ ήταν η κόρη ενός πρώην αξιωματικού του βρετανικού στρατού, ο οποίος άσκησε στην Περσία το επάγγελμα του τραπεζίτη πριν μεταναστεύσει και πάλι, όταν η Ντόρις ήταν 3 ετών, στη Ροδεσία, τη σημερινή Ζιμπάμπουε, όπου ασχολήθηκε με την εκμετάλλευση ενός αγροκτήματος.

    Η μητέρα της, μια νοσηλεύτρια σκωτσέζικης και ιρλανδέζικης καταγωγής, εξασφάλισε ότι η μικρή θα είχε στην αποικία μια σταθερή προμήθεια παιδικών βιβλίων ώστε να μην πλήττει.

    "Διάβαζα συνεχώς", είχε πει για τα χρόνια της στη Ροδεσία.

    "Στοιχειωμένη" από την παιδική ηλικία της στην αποικιοκρατούμενη Αφρική, καθοδηγημένη από την πολιτική και αντιρατσιστική στράτευσή της, παρήγαγε ένα εκλεκτό έργο, που εκτείνεται από τα επικά μυθιστορήματα ως την επιστημονική φαντασία, περνώντας από το θέατρο.

    "Το Χρυσό Σημειωματάριο" (The Golden Notebook), το γνωστότερο από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 1962, αφηγείται την ιστορία μιας επιτυχημένης συγγραφέα η οποία κρατάει το ημερολόγιό της σε τέσσερα διαφορετικά σημειωματάρια: ένα μαύρο για το λογοτεχνικό έργο της, ένα κόκκινο για τις πολιτικές δραστηριότητές της, ένα μπλε στο οποίο προσπαθεί να βρει την αλήθεια μέσω της ψυχανάλυσης και ένα κίτρινο για την ιδιωτική της ζωή. Σ' ένα πέμπτο, "το χρυσό σημειωματάριο", επιχειρεί τη σύνθεση της ζωής της.

    Από τα άλλα έργα της, το "Going Home" (1957) καταγγέλλει το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική ενώ το "Η καλή τρομοκράτισσα" (1986) έχει να κάνει με μια ομάδα από νεαρές επαναστάτισσες της άκρας αριστεράς. 

     
  • «Η γειτονιά των αγγέλων»

    «Η γειτονιά των αγγέλων»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 19:37:25 | Πηγή: Newpost

    Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, ο σημαντικότερος συγγραφέας του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, στήνει το σκηνικό της Γειτονιάς των αγγέλων με φόντο την αυλή μιας ταβέρνας στη Δραπετσώνα.

    Μπροστά στη «Μυρτιά» ξετυλίγονται τα πάθη και οι έρωτες των απλών ανθρώπων του μόχθου και της προσφυγιάς, αλλά και των ευνοημένων, εκείνων που ανήκουν στον «καλό κόσμο». Ο Αντρέας, ένας εργάτης, γιος προσφύγων, ερωτεύεται την Ξένια, κόρη του εργοστασιάρχη που τους γκρέμισε το σπίτι στο Κερατσίνι. 

    Ο έρωτάς τους, παθιασμένος και έξω από τα καθιερωμένα, θα προκαλέσει την οργή της «γειτονιάς». Οι δύο εραστές θα παλέψουν, πρώτα με τις δικές τους προκαταλήψεις και έπειτα με αυτές της γειτονιάς, που λειτουργεί με τους δικούς της κώδικες. Η δύναμη της αγάπης τους, όμως, θα γεφυρώσει τις διαφορές και θα ζεστάνει τις καρδιές όλων.

    Στη Γειτονιά των αγγέλων, ο Καμπανέλλης ζωντανεύει, με τη βοήθεια της ανεπανάληπτης μουσικής και των τραγουδιών του Θεοδωράκη, τη νεοελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1960. 

    Μέσα από τις αυλές των προσφυγικών σπιτιών ξεφυτρώνουν οι πολυκατοικίες. Γεννιέται η αντιπαροχή. Η νέα εποχή θεμελιώνεται πάνω σε χαλάσματα, ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον. Στη γειτονιά των αγγέλων η καινούργια αυτή εποχή θα ανατείλει μέσα από τη συμφιλίωση και την αποδοχή του άλλου.

    Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε, πάνω σε στίχους του συγγραφέα, μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. 

    Τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω θεώ», «Απ’ το παράθυρό σου», «Το ψωμί είναι στο τραπέζι», αλλά και πολλά ακόμα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπως μεταξύ άλλων τα «Σ’ αυτή τη γειτονιά», «Δραπετσώνα», «Το παλικάρι έχει καημό», «Απρίλη μου», θα ακουστούν στην παράσταση, με τη συνδρομή ζωντανής μουσικής.

    Ο Κώστας Τσιάνος, ένας από τους πιο έμπειρους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου, έχει ετοιμάσει μια παράσταση που θα συγκινήσει τον θεατή και θα τον κάνει να νοσταλγήσει εποχές όπου οι άνθρωποι, μέσα από τεράστιες δυσκολίες, προσπαθούσαν να αντισταθούν και να βρουν το κουράγιο ώστε να δημιουργήσουν ένα κόσμο καλύτερο και πνευματικότερο. Ένας μεγάλος θίασος σημαντικών ηθοποιών υπηρετεί το έργο, σε μια σπουδαία παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου.

    Παραστάσεις έως τις 26 Ιανουαρίου
    ΘΕΑΤΡΟ REX - ΣΚΗΝΗ «ΜΑΡΙΚΑ ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ»
    Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή: 20:30, Τετάρτη, Σάββατο: 17:30, 20:30, Κυριακή: 19:00
    Τηλέφωνο ταμείου: 210 3305074. Για συλλόγους: 3803430

    Σκηνοθεσία Κώστας Τσιάνος
    Σκηνικά - Κοστούμια Άγγελος Μέντης
    Χορογραφίες Φωκάς Ευαγγελινός
    Φωτισμοί Αντώνης Παναγιωτόπουλος
    Μουσική ενορχήστρωση - διδασκαλία Παναγιώτης Τσεβάς
    Βοηθός σκηνοθέτη Λουκία Στεργίου
    Διανομή: Ξένια Μαρίνα Ασλάνογλου, Μαρία Κατερίνα Γιαμαλή, Γιώργος, Αστυνόμος Δημήτρης Δεγαΐτης, Αλίκη Αθηνά Δελιάδη, Φοίβος Βασίλης Ευταξόπουλος, Φανή Άνδρη Θεοδότου, Καίτη Ελισάβετ Ιγγλίζ, Τραγουδιστής Ζαχαρίας Καρούνης, Λενιώ Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Πάνος Κωνσταντίνος Κωτσαδάμ, Γιάννης Νικόλας Μακρής, Κώστας Θοδωρής Μπουζικάκος, Ιορδάνης Χρήστος Νίνης, Χρυσή Ελένη Ουζουνίδου, Τούλα Τάνια Παλαιολόγου, Ρένα Κατερίνα Πατσιάνη, Άννα Θάλεια Προκοπίου, Μίλτος Γιάννης Σοφολόγης, Χρήστος Γρηγόρης Σταμούλης, Τασία Λουκία Στεργίου, Μίλτος Χάρης Τζωρτζάκης, Τρελός Ταξιάρχης Χάνος, Πόπη Άννα Ψαρρά, Αντρέας Νίκος Ψαρράς

    Μουσικοί επί σκηνής: Πιάνο Παναγιώτης Τσεβάς Μπουζούκι Αλέξανδρος Γλυκιώτης Κόντρα Μπάσσο Παναγιώτης Μανουηλίδης Κιθάρα, Κρουστά Κώστας Νικολόπουλος

  • Εφυγε η γιαγιά της βρετανικής λογοτεχνίας

    Εφυγε η γιαγιά της βρετανικής λογοτεχνίας

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-17 18:46:00 | Πηγή: Έθνος

    Δυναμική επικρίτρια της αποικιοκρατίας και του βρετανικού κατεστημένου, κομμουνίστρια στα νιάτα της, η συγγραφέας των «Γιαγιάδων» και του «Πέμπτου παιδιού», Ντόρις Λέσινγκ πέθανε σήμερα σε ηλικία 94 ετών.

    Η Ντόρις Λέσινγκ, γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου στο Κρεμανσάχ της Περσίας, του σημερινού Ιράν, και είναι η συγγραφέας περίπου 50 βιβλίων, τα οποία την έκαναν ίνδαλμα μαρξιστών, πολέμιων της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ και φεμινιστριών.

    «Έφυγε γαλήνια στην κατοικία της στο Λονδίνο νωρίς σήμερα το πρωί», δήλωσε ο πράκτορας και φίλος της Τζόναθαν Κλόους. «Ήταν μια υπέροχη μυθιστοριογράφος με γοητευτικό και πρωτότυπο πνεύμα. Ήταν προνόμιο να εργάζεται κανείς μαζί της και θα μας λείψει πάρα πολύ», πρόσθεσε.

    Όταν της απένειμε το βραβείο Νόμπελ, η Σουηδική Ακαδημία είχε χαρακτηρίσει την Ντόρις Λέσινγκ «επική αφηγήτρια της γυναικείας εμπειρίας που, με σκεπτικισμό, θέρμη και ενορατική δύναμη, ερευνά ένα διχασμένο πολιτισμό». Ήταν μόλις η ενδέκατη γυναίκα που τιμήθηκε με το βραβείο αυτό.

    Η αντίδραση της συγγραφέως στην ανακοίνωση της βράβευσής της έχει μείνει στα χρονικά. «Ω Θεέ μου», είχε μουρμουρίσει αφού είχε βγει με κόπο από ένα ταξί με τα ψώνια της και είχε πληροφορηθεί την είδηση από τους πολυάριθμους δημοσιογράφους που την περίμεναν μπροστά από το σπίτι της στο Δυτικό Χάμπστεντ, στο βόρειο Λονδίνο.

    Η Ντόρις Λέσινγκ ήταν η κόρη πρώην αξιωματικού του βρετανικού στρατού, ο οποίος άσκησε στην Περσία το επάγγελμα του τραπεζίτη πριν μεταναστεύσει και πάλι, όταν η Ντόρις ήταν 3 ετών, στη Ροδεσία, τη σημερινή Ζιμπάμπουε, όπου ασχολήθηκε με την εκμετάλλευση ενός αγροκτήματος.

    Η μητέρα της, νοσηλεύτρια σκωτσέζικης και ιρλανδέζικης καταγωγής, εξασφάλισε ότι η μικρή θα είχε στην αποικία μια σταθερή προμήθεια παιδικών βιβλίων ώστε να μην πλήττει.

    «Διάβαζα συνεχώς», είχε πει για τα χρόνια της στη Ροδεσία.

    «Στοιχειωμένη» από την παιδική ηλικία της στην αποικιοκρατούμενη Αφρική, καθοδηγημένη από την πολιτική και αντιρατσιστική στράτευσή της, παρήγαγε ένα εκλεκτό έργο, που εκτείνεται από τα επικά μυθιστορήματα ως την επιστημονική φαντασία, περνώντας από το θέατρο.

    «Το Χρυσό Σημειωματάριο" (The Golden Notebook), το γνωστότερο από τα βιβλία της που εκδόθηκε το 1962, αφηγείται την ιστορία μιας επιτυχημένης συγγραφέως η οποία κρατάει το ημερολόγιό της σε τέσσερα διαφορετικά σημειωματάρια: ένα μαύρο για το λογοτεχνικό έργο της, ένα κόκκινο για τις πολιτικές δραστηριότητές της, ένα μπλε στο οποίο προσπαθεί να βρει την αλήθεια μέσω της ψυχανάλυσης και ένα κίτρινο για την ιδιωτική της ζωή. Σ' ένα πέμπτο, "το χρυσό σημειωματάριο", επιχειρεί τη σύνθεση της ζωής της.

    Από τα άλλα έργα της, το "Going Home" (1957) καταγγέλλει το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική ενώ το "Η καλή τρομοκράτισσα" (1986) έχει να κάνει με μια ομάδα από νεαρές επαναστάτισσες της άκρας αριστεράς.

  • «Πολυτεχνείο 1973»: Έκθεση φωτογραφίας από τη Βουλή των Ελλήνων

    «Πολυτεχνείο 1973»: Έκθεση φωτογραφίας από τη Βουλή των Ελλήνων

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 18:37:46 | Πηγή: Newpost

    Έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Πολυτεχνείο 1973» διοργανώνει η Βουλή των Ελλήνων θέλοντας να τιμήσει τη συμπλήρωση 40 ετών από την εξέγερση των φοιτητών, τον Νοέμβριο του 1973. Η έκθεση παρουσιάζεται στο συνεδριακό χώρο της Βουλής (επί της λεωφόρου Αμαλίας 22-24) και θα διαρκέσει ως τα τέλη Νοεμβρίου.

    Μέσα από ψηφιακές αναπαραγωγές φωτογραφιών από το αρχείο του αυτόπτη μάρτυρα των δραματικών γεγονότων του Πολυτεχνείου, γνωστού φωτορεπόρτερ Βασίλη Καραγεώργου, η έκθεση παρουσιάζει τη φοιτητική εξέγερση εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας, τον Νοέμβριο του 1973, και τη βίαιη και αιματηρή καταστολή της. 

    Όπως σημειώνει ο Θανάσης Αλατάς, ο οποίος έκανε την επιλογή των φωτογραφιών που εκτίθενται, «αυτές αφηγούνται καρέ-καρέ τις δύσκολες εκείνες ώρες που οι νέοι θέλησαν με τόλμη να διεκδικήσουν το μέλλον τους. Άμεσες, αποκαλυπτικές, διεισδυτικές, αποτελούν μοναδικά ντοκουμέντα, όπου ο ιστορικός μπορεί να σκύψει για να αντλήσει λεπτομέρειες και να δει την αλήθεια αποτυπωμένη με όλη τη δύναμή της».

    Πολλές από τις φωτογραφίες που παρουσιάζονται στην έκθεση δημοσιεύτηκαν στον ελληνικό και κυρίως στον ξένο τύπο, ενώ αρκετές ήταν μέχρι πρόσφατα ανέκδοτες.

    Η έκθεση θα διαρκέσει έως το τέλος του Νοεμβρίου 2013 και θα παραμένει ανοικτή για το κοινό από τις 10:00 μέχρι τις 18:00 καθημερινά, Σάββατο και Κυριακή.

  • «Σκιές και φως: Αναμνήσεις από τον Αλμπέρ Καμύ»

    «Σκιές και φως: Αναμνήσεις από τον Αλμπέρ Καμύ»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 17:13:34 | Πηγή: Newpost

    Ένα θεατρικό δρώμενο σε σκηνοθεσία Σταύρου Στάγκου και βασισμένο στο αφήγημα της Λητώς Κατακουζηνού «Συντροφιά με τον Albert Camus», παρουσιάζεται σήμερα στο μουσείο Κατακουζηνού.

    Κατά την επίσκεψή του το 1956 στην Αθήνα ο Αλμπερ Καμύ σε ηλικία 42 ετών και ήδη αναγνωρισμένος διεθνώς, φιλοξενείται στο σπίτι του 'Αγγελου και της Λητώς Κατακουζηνού. Ανάμεσα στον Γάλλο φιλόσοφο και τη Λητώ Κατακουζηνού γεννιέται μια βαθιά φιλία που θα διαρκέσει ως τον πρόωρο θάνατο του Καμύ, το 1960.

    Η παράσταση παρουσιάζεται στην οικία-μουσείο του 'Αγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, ( λεωφ.Αμαλίας 4, στον 5ο όροφο) και με αφορμή την επέτειο των 100 ετών από τη γέννηση του Albert Camus.

  • Αλέξης Ζορμπάς: Ο μυθιστορηματικός αντι-καθρεπτισμός του μεγάλου λογοτέχνη

    Αλέξης Ζορμπάς: Ο μυθιστορηματικός αντι-καθρεπτισμός του μεγάλου λογοτέχνη

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-17 14:44:48 | Πηγή: Έθνος

    Το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά δεν είναι μια αληθινή ιστορία φιλίας ανάμεσα στον Γιώργη Ζορμπά και τον Νίκο Καζαντζάκη· το έργο του Κρητικού συγγραφέα αποτελεί την περιγραφή γεγονότων μιας πλασματικής μυθιστορηματικής φιλίας ανάμεσα στον Ζορμπά και στον συγγραφέα-αφηγητή: μιας σχέσης που αποκαλύπτεται ως καθρεπτισμός του ίδιου του Καζαντζάκη στους ήρωές του.

    Ο Νίκος Καζαντζάκης με εξαιρετική συγγραφική μαεστρία κατάφερε να συνθέσει μια επική μυθιστορία στην οποία περιγράφονται έννοιες ανθρώπινα σημαντικές όπως φιλία, ανθρωπότητα, πατρίδα, φυλή, ζωή, ελευθερία, θεός. Ο Μύθος του Αλέξη Ζορμπά προσπαθεί να αντισταθεί στη ματαιότητα του ακραίου εθνικισμού και του ανθρωποφάγου πολέμου. Στο πρόσωπο του Αλέξη Ζορμπά καθρεπτίζεται η Ελλάδα· τα μάτια του πλημμυρίζουν με Φως Ελληνικό· τα χείλη του γεύονται Γεύσεις Ελληνικές· τα αυτιά του διακατέχονται με Ηχους Ελληνικούς· η μύτη του ευωδιάζει με Μυρωδιές Ελληνικές: θάλασσα-φως, ελιές-κρασί, χορός-ρυθμός, γιασεμί-θάλασσα. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αποκαλύπτεται μια εκστατική έκφραση ελληνικότητας με κεντρικό άξονα τη φιλία δύο αντρών στην αέναη αναζήτηση άλυτων φιλοσοφικά γόρδιων δεσμών.

    Η λογοτεχνική προσέγγιση του έργου αποτελεί μια διπολική εξομολόγηση σε αναπαράσταση. Στον έναν πόλο βρίσκεται ο Ζορμπάς και στον άλλο ο Συγγραφέας: το ενδιάμεσο διάστημα διακατέχεται από τη λογοτεχνική ασάφεια που προσδιορίζουν τον χαρακτήρα και τις σκέψεις των ηρώων. Μια εξομολόγηση σε σκηνές, μια αναφορά σε περιγραφές, μια θεατρική δημιουργία σε αυτοσχεδιασμούς ως ένα πραγματικό παραμύθι ελληνικότητας, ακόμη και ως ένα φανταστικό αποτύπωμα ταξιδιωτικών εντυπώσεων ανάμεσα στη ζωή και στο πνεύμα.

    Οι χαρακτήρες του μυθιστορήματος αποκαλύπτονται μέσα από το διπολικό συνεχές του ίδιου ανθρώπου: του Καζαντζάκη. Στον έναν πόλο βρίσκεται ο Καζαντζάκης ως Συγγραφέας όπως θα ήθελε να είναι. Στον άλλο πόλο βρίσκεται ο άλλος Καζαντζάκης ως Ζορμπάς όπως αντρώνεται μέσα του: σηκώνει το κεφάλι, προσπαθεί να φτάσει τον Αλλο εαυτό του, να τον ξεπεράσει και να τον λυτρώσει. Ο Ζορμπάς είναι ένας άνθρωπος που αγαπά την πράξη· είναι αδιάβαστος αλλά πλούσιος σε γνώσεις που πηγάζουν από τις εμπειρίες της ζωής. Ο Συγγραφέας είναι ένας άνθρωπος που αγαπά τη θεωρία· είναι διαβασμένος και πλούσιος σε γνώσεις που πηγάζουν από τα βιβλία αλλά παρ' όλα αυτά μαθητεύει δίπλα στον αδιάβαστο σύντροφό του.

    Από τη μία πλευρά, έχουμε τον Συγγραφέα ως εκπρόσωπο της θεωρίας, της γνώσης, του πνεύματος, της διανόησης, που χαρακτηρίζεται από ασκητική εγκράτεια, διακατέχεται από σοβαροφάνεια και εκφράζεται με υψηλό ύφος· από την άλλη πλευρά, έχουμε τον Ζορμπά ως οπαδό της πράξης, της πείρας, του σώματος, της ύλης, που ξεχειλίζει από ανθρώπινη φιληδονία, αντιδρά με αυθορμητισμό και αποτυπώνεται με ταπεινό ύφος. Ο Συγγραφέας αποτελεί σύμβολο της πνευματικής ύπαρξης και ο Ζορμπάς είναι το σύμβολο της πραγματικής ζωής· μιας ζωής που κυλάει σαν ένα ορμητικό ποτάμι μέσα από τον χαρακτήρα του Ζορμπά· δεν συγκρατείται και δεν εμποδίζεται, δεν ξεκόβεται και δεν περιθωριοποιείται από την καθολική ροή του κόσμου: ο άνθρωπος ζει μία μόνο φορά· ή ζει λοιπόν ή δεν ζει!

    Ο Καζαντζάκης κατάφερε να συνθέσει μια ιδιότυπη πνευματική αυτοβιογραφία του, πραγματοποιημένη με δύο πρόσωπα: τον τύπο του ανθρώπου (ο Συγγραφέας) που θεωρητικά είναι ή που θα ήθελε να είναι και τον τύπο του άλλου ανθρώπου (ο Ζορμπάς) που φέρει εν δυνάμει μέσα του και δεν μπορεί να τον ζήσει. Ο ίδιος ο Καζαντζάκης φροντίζει να περιγράψει την άποψή του σχετικά με το έργο του: «ο Ζορμπάς ήταν κυρίως διάλογος ενούς καλαμαρά και ενούς μεγάλου ανθρώπου του λαού· διάλογος μεταξύ του δικηγόρου Νου και της μεγάλης ψυχής του λαού». Υπερθεματίζοντας με την άποψη του συγγραφέα-δημιουργού, το μυθιστόρημα αποτελεί πραγματικά έναν διάλογο του ενδότερου και του εξώτερου κόσμου ενός ανθρώπου· μια συνομιλία ανάμεσα στην καρδιά και στο μυαλό, της φαντασίας και του πραγματικού, του ασυνείδητου και του συνειδητού, του ανύπαρκτου και του υπαρκτού· μια συζήτηση ανάμεσα στο Εγώ και στο Αλλο Εγώ: του Εαυτού και του Αλλου Εαυτού· μια επικοινωνία ειδώλων που φανερώνει τον αντι-καθρεπτισμό του ίδιου ανθρώπου, του ίδιου προσώπου, του ίδιου του συγγραφέα.

    Ο διάσημος Zorba the Greek

    Το βιβλίο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά έργα του Νίκου Καζαντζάκη τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και στο εξωτερικό. Η διεθνής απήχηση και η διαχρονική ανταπόκριση του έργου του Νίκου Καζαντζάκη αποδεικνύεται από την πληθώρα των εκδόσεών του σε ξένες γλώσσες, που δίκαια αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Ελληνες λογοτέχνες ο οποίος καθιερώνεται ως ο πλέον πολυμεταφρασμένος Νεοέλληνας συγγραφέας παγκοσμίως.

    Από τη μία πλευρά στις ξένες εκδόσεις, το μυθιστόρημα ο Ζορμπάς λαμβάνει το 1954 το βραβείο του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος που εκδόθηκε στη Γαλλία. Μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί στις ακόλουθες γλώσσες: Αγγλικά, Αλβανικά, Αραβικά, Βιετναμέζικα, Βουλγαρικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Δανικά, Εβραϊκά, Εσθονικά, Ιαπωνικά, Ισλανδικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Καταλανικά, Κινεζικά, Κορεατικά, Κροατικά, Λιθουανικά, Νορβηγικά, Ουγγρικά, Ουκρανικά, Ολλανδικά, Περσικά, Πολωνικά, Πορτογαλικά, Ρουμανικά, Ρωσικά, Σερβοκροάτικα, Σινγκαλέζικα, Σλοβακικά, Σλοβενικά, Σουηδικά, Τουρκικά, Τσέχικα, Φιλανδικά, στην ομιλούμενη γλώσσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στην ομιλούμενη γλώσσα του Λουξεμβούργου και στην ομιλούμενη γλώσσα της Νότιας Αφρικής.

    Στη μεγάλη οθόνη
    Από την άλλη πλευρά στον κινηματογράφο η Μυθιστορία του Αλέξη Ζορμπά έχει παρασταθεί με τον πλέον δημοφιλέστατο διεθνώς τίτλο Zorba the Greek σε σενάριο-σκηνοθεσία του αξέχαστου Μιχάλη Κακογιάννη και σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

    Τον ρόλο του Ζορμπά ενσάρκωσε ανεπανάληπτα ο Αντονι Κουίν, ενώ του συγγραφέα ο Αλαν Μπέιτς· η Λίλα Κέντροβα διακρίθηκε για την εξαιρετική ερμηνεία της στον ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς· η Ειρήνη Παπά υποδύθηκε τον ρόλο της χήρας και ο αείμνηστος Σωτήρης Μουστάκας το ρόλο του Μιμυθού. Το 1965, η ταινία κέρδισε τρία Οσκαρ: β΄ γυναικείου ρόλου (Λίλα Κέντροβα), καλλιτεχνικής διεύθυνσης (Βασίλης Φωτόπουλος) και φωτογραφίας (Γουόλτερ Λάσαλι), ενώ ήταν υποψήφια και για τα Οσκαρ α΄ ανδρικού ρόλου (Αντονι Κουίν), διασκευασμένου σεναρίου, σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας (Μιχάλης Κακογιάννης).

    Η μνημειώδης αυτή κινηματογραφική μεταφορά του «Ζορμπά του Ελληνα» αποτέλεσε παγκόσμια επιτυχία που κατέστησε τον Καζαντζάκη ως τον πλέον αναγνωρισμένο Ελληνα συγγραφέα σε διεθνή κλίμακα.

    Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι το έργο του Νίκου Καζαντζάκη είναι ίσως το καλύτερο από τη σειρά των μυθιστορημάτων που έγραψε ο συγγραφέας στα μεταπολεμικά χρόνια και συγκαταλέγεται στα 100 Καλύτερα Βιβλία όλων των Εποχών σύμφωνα με την έκθεση που συντάχθηκε το 2002 από τη Νορβηγική Λέσχη του Βιβλίου.

    ΑΣΤΕΡΙΣΚΟΙ
    Η πολυτελής επανέκδοση και η αγγλική μετάφραση

    * Οι Εκδόσεις Καζαντζάκη, υπό τη διεύθυνση της Νίκης Σταύρου και την έμπειρη επιστημονική της ομάδα, επανακυκλοφο-ρούν τα άπαντα του Νίκου Καζαντζάκη σε μια καινούργια, σύγχρονη έκδοση· συγκεκριμένα, το λογοτεχνικό κείμενο είναι σε μονοτονικό, το επίμετρο είναι εμπλουτισμένο με εισαγωγικά και επιστημονικά κείμενα, ενώ το εξώφυλλο είναι πολυτελές χαρτόδετο με μοντέρνα αισθητική. Ο καινοτόμος προσανατολισμός των εκδόσεων αναδεικνύει το βαθύ αίσθημα σεβασμού τόσο στον Κρητικό συγγραφέα όσο και στον σύγχρονο αναγνώστη. Τον προσεχή Δεκέμβριο κυκλοφορούν τα τρία πρώτα βιβλία -Ασκητική, Αναφορά στον Γκρέκο και Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά- της νέας σειράς των Απάντων του Νίκου Καζαντζάκη.

    * Ο Πίτερ Μπίν, ομότιμος καθηγητής της Αγγλικής και της Συγκριτικής Φιλολογίας του Dartmouth College στην Αμερική, μεταφράζει από την αρχή τον Ζορμπά στην αγγλική γλώσσα με τη συνεχή βοήθεια της επιστημονικής ομάδας των Εκδόσεων Καζαντζάκη.

    Το βιβλίο Zorba the Greek -σε μετάφραση του καθ. Μπιν- πρόκειται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2014 από τον εκδοτικό οίκο Simon & Schuster.

    Το «Εθνος της Κυριακής» σε συνεργασία με τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ξεκινούν μια εκδοτική προσπάθεια με κύριο στόχο τη «διάδοση» του έργου του Καζαντζάκη σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και την «παράδοση» των ελπιδοφόρων μηνυμάτων του στα χέρια του κάθε Ελληνα, οποιασδήποτε ηλικίας, οποιασδήποτε ιδεολογικής ή πολιτικής κατεύθυνσης. Σε μια εποχή · όπως η δική μας· απαισιοδοξίας και αγανάκτησης, ο Λόγος του παραμένει φωτεινός φάρος και ηχεί... πιο επίκαιρος παρά ποτέ.

    Το πρώτο βιβλίο της εκδοτικής σειράς δεν θα μπορούσε παρά να είναι το Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά· ένα μυθιστόρημα που σκιαγραφεί την ελληνική λαϊκή κουλτούρα και αναδεικνύει με ζωντάνια και ώριμη συγγραφική δύναμη έννοιες όπως ανθρωπιά, πατρίδα, ζωή· ένα έργο που δίκαια χαρακτηρίζεται ως ένας ιδιότυπος ύμνος προς τη φιλία και την ελευθερία.

    Ο Καζαντζάκης κατόρθωσε να δημιουργήσει μια λογοτεχνική προσωπικότητα η οποία παραμένει αναλλοίωτη και ανόθευτη μετά από αρκετές δεκαετίες· ο Ζορμπάς αποτελεί το σύμβολο του αυθόρμητου ανθρώπου που ζει την κάθε στιγμή επιτυγχάνοντας την υστεροφημική αθανασία· ο μυθιστορηματικός ήρωας του Νίκου Καζαντζάκη αντιπροσωπεύει τον χαρακτηριστικό τύπο Νεοέλληνα, ως Ζορμπάς ο Ελληνας.

    ΔΡ. ΝΙΚΟΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ, διδάκτωρ Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας & Λογοτεχνικής Υφολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και εργάζεται ως επιστημονικός σύμβουλος των Εκδόσεων Καζαντζάκη.
    nikosmathious@gmail.com

    * ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΣΤΑΘΜΟΣ

    THN EΠΟΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ "Oι Αδερφοφάδες"

  • «OE_OE_OE!» στο θέατρο Εν Αθήναις

    «OE_OE_OE!» στο θέατρο Εν Αθήναις

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 14:29:58 | Πηγή: Newpost

    KAΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΡΙΤΗ στις 9.00’ μ.μ στο Θέατρο «ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ» - Ιάκχου 19, Γκάζι 210-3425170

    Από 25 Νοεμβρίου

    Ισπανία – Ανεργία- Ποδόσφαιρο

    Τρεις άντρες διανυκτερεύουν επί 5 μέρες μπροστά στο γκισέ ενός γηπέδου, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Αυτό όμως που τους ενώνει δυστυχώς δεν είναι μόνον ο φανατισμός και το ποδόσφαιρο, αλλά η ανεργία που ο ένας κρύβει από τον άλλον. Δυστυχώς σε πολύ οικείες καταστάσεις στην Ελλάδα, μας οδηγεί το έργο του Ισπανού Μάξι Ροντρίγκεθ, μία τρελή κωμωδία που καταφέρνει στο τέλος να μας παγώσει το γέλιο και τις καρδιές.

    Τον Βεράνιο, φανατικό 50άρη, που τρέχει στις φλέβες του μόνο το αίμα της ομάδας του, ερμηνεύει ο Στάθης Σταμουλακάτος

    Τον Αμάνθιο, λαμόγιο σαραντάρη, φαφλατά και δήθεν επαναστάτη, που ονειρεύεται εισιτήρια στη μαύρη αγορά , ερμηνεύει ο Γιάννης Μανδενάκης

    Τον Τονίτο, νεαρό διανοούμενο και άσχετο με το ποδόσφαιρο, φίλο της Κριστίνα, κόρης του Βεράνιο, που τον ακολουθεί στις παρανοϊκές του αποφάσεις για τους δικούς του λόγους, ερμηνεύει ο Ευθύμης Γεωργόπουλος

    Κοουτσάρει στο ρόλο του προπονητή-σκηνοθέτη η Βαρβάρα Δούκα Στον αγωνιστικό χώρο της μετάφρασης οι ‘προωθημένοι’, Μαρία Χατζηεμμανουήλ και Δημήτρης Ψαρράς.

    Toν σκηνικό χώρο και τις "εμφανίσεις" της "ομάδας" υπογράφει ο Κων/νος Ζαμάνης και τον παλμό του γηπέδου τονίζουν ηχητικά οι LAIBACh.

    Στα μπακ, βοηθός σκηνοθέτη η Αντριάνα Παρασκευά.

    Είσοδος: 12€ & 8 € μειωμένο

    Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά

    Πρόεδροι της ομάδας, οι 4plA project.

    Το έργο έχει μεταφραστεί στην πορτογαλική και τη γαλικιανή γλώσσα κι έχει παιχτεί με μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία και την Πορτογαλία.

  • «Δεσποινίς Μαργαρίτα» με τη Μάρω Κοντού στο θέατρο Ζίνα

    «Δεσποινίς Μαργαρίτα» με τη Μάρω Κοντού στο θέατρο Ζίνα

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 13:05:05 | Πηγή: Newpost

    Το θέατρο ΖΙΝΑ, παρουσιάζει, το έργο του Ρομπέρτο Ατάϋντε «ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ» με τη Μάρω Κοντού σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου.

    Ένα έργο εμβληματικό της παγκόσμιας δραματουργίας, το οποίο ο συγγραφέας εμπνεύστηκε και έγραψε κάτω από τη βαριά σκιά του δικτατορικού καθεστώτος της Βραζιλίας.

    Το θεατρικό μας κείμενο «Δεσποινίς Μαργαρίτα» είναι μία θεατρική αλληγορία... πάνω στην δύναμη της εξουσίας ,ένας επίκαιρος μονόλογος.

    Ο συγγραφέας του Ρομπέρτο Ατάϋντε, πού έχει πολύ λογοκριθεί στην πατρίδα του τη Βραζιλία, ισχυρίζεται πώς η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» είναι στην ουσία, ένα συνονθύλευμα αυταρχικών προσωπικοτήτων.

    Θα μπορούσε να εκπροσωπεί τον Χίτλερ ή τον Νίξον…και τόσους άλλους…πού δυστυχώς τέτοιες προσωπικότητες υπάρχουν.. είναι κυριολεκτικά η ενσάρκωση της αυταρχικότητας, πού όμως σιγά-σιγά ξεχειλώνει, διαλύεται ξεφεύγει από την πραγματικότητα τρελαίνεται.

    Οι μαθητές πάντα κρίνουν τους δασκάλους τους. Είναι μία διαδικασία αυτόματη. Λίγη ώρα να έχεις περάσει με κάποιον πού σε διδάσκει και έχεις ήδη μία γνώμη για αυτόν. Λοιπόν εσείς αγαπητοί μου θεατές , πού σε λίγο θα γίνετε μαθητές της, θα αποκτήσετε μόνοι σας την δική σας γνώμη και άποψη για την δασκάλα μας την Δεσποινίδα Μαργαρίτα.

    Καλό μάθημα!

    Πρεμιέρα Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου

    Ημέρες παραστάσεων:

    Δευτέρα στις 7μμ, Τρίτη στις 9μμ.& Σάββατο στις 6 μμ.

    Τιμές εισιτηρίων: 15€ & 12€ (ανέργων-πολυτέκνων-φοιτητών)

    Διάρκεια 60 λεπτά.

    ΘΕΑΤΡΟ ΖΙΝΑ

    Λεωφ.Αλεξάνδρας 74, Εξάρχεια,τηλ.210 6424414

  • Τιμητικό Όσκαρ στην Αντζελίνα Τζολί για την ανθρωπιστική της δράση

    Τιμητικό Όσκαρ στην Αντζελίνα Τζολί για την ανθρωπιστική της δράση

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-17 12:17:45 | Πηγή: Καθημερινή

    Με ένα τιμητικό Όσκαρ για την ανθρωπιστική δράση της βραβεύτηκε το Σάββατο, κατά την 5η απονομή των Βραβείων Γκάβερνορς η Αμερικανίδα ηθοποιός Αντζελίνα Τζολί, η οποία είναι από το 2012 ειδική απεσταλμένη της Ύπατης Αρμοστίας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 40 αποστολές του Οργανισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.

    Η Τζολί παρέλαβε το Ανθρωπιστικό Βραβείο Τζιν Χέρσχολτ από τα χέρια του σκηνοθέτη Τζορτζ Λούκας, σε μια τελετή παρουσία πολλών διάσημων συναδέλφων της, όπως οι Τομ Χανκς, Τζέικ Γκίλενχολ, Νταϊάν Κίτον, Έμα Τόμσον, Χάρισον Φορντ, Έιμι ’νταμς και Μάθιου Μακόναχι.

    «Όταν άρχισα να ταξιδεύω κατάλαβα την ευθύνη που φέρω απέναντι στους άλλους», δήλωσε η 38χρονη ηθοποιούς στην ομιλία τους ενώπιον των 600 καλεσμένων της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Κινηματογράφου. «Όταν γνώρισα επιζώντες πολέμων, όταν είδα λιμούς και βιασμούς κατάλαβα ποια ήταν η ζωή των περισσότερων ανθρώπων σ' αυτήν τη Γη και πόσο τυχερή ήμουν που είχα κάτι να φάω, μια στέγη, ένα μέρος να ζήσω με ασφάλεια και την ευτυχία να έχω μια υγιή οικογένεια», πρόσθεσε. «Αντιλήφθηκα πόσο προστατευμένη υπήρξα και ήμουν αποφασισμένη να μην ξαναζήσω ποτέ έτσι», συνέχισε η Τζολί η οποία έχει βραβευτεί και με το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου για την ταινία «Το κορίτσι που άφησα πίσω».

    Τιμητικά βραβεία Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας τους, απονεμήθηκαν επίσης στην ίδια τελετή στον Ιταλό ενδυματολόγο Πιέρο Τόζι, τον Αμερικανό ηθοποιό Στιβ Μάρτιν και την Βρετανίδα ηθοποιό ’ντζελα Λάνσμπερι, την γνωστή «συγγραφέα-ντετέκτιβ» Τζέσικα Φλέτσερ.

    Πηγή: AΠE-MΠΕ

  • Ο Χριστός επιστρέφει στην Γη!

    Ο Χριστός επιστρέφει στην Γη!

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-17 12:06:28 | Πηγή: Star

    Ο Χριστός κατεβαίνει ξανά στη Γη …. και αποκαλύπτεται μέσα από τον μονόλογο  «Μέγας Ιεροεξεταστής» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι , στο θέατρο Αλκμήνη, με τη σκηνοθετική και ερμηνευτική υπογραφή του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου.

    Υπόθεση:

    Η ιστορία, που αφηγείται ο Ιβάν στον αδελφό του, περιγράφει την επιστροφή του Χριστού στη Γη, και συγκεκριμένα στη Σεβίλλη του 15ου αιώνα, όπου πλήθος ανθρώπων τον υποδέχεται, παραληρώντας από συγκίνηση. Όμως, όταν περνά από εκεί ο Μέγας Ιεροεξεταστής, τον συλλαμβάνει.

    Τη νύχτα, πηγαίνει να τον επισκεφθεί στο κελί του και του αποδεικνύει με επιχειρήματα ότι αυτό, που έφερε στη Γη, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Κι αυτό, γιατί ο Χριστός παρεξήγησε τη φύση των ανθρώπων και, στην προσπάθειά του να κάνει καλό, έκανε κακό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, φαίνεται ότι έχει δίκιο. Σταδιακά, όμως, μπορεί να δει κανείς την αδυναμία των επιχειρημάτων, που είναι και η αδυναμία κάθε δικτατορίας, είτε αυτή είναι θρησκευτικής, είτε κοινωνικής φύσεως. Ακολουθώντας, λοιπόν, τη δομημένη σειρά των επιχειρημάτων του έργου, διερευνώνται σε βάθος αιώνια ερωτήματα, που κυριαρχούν πάντα στον κόσμο και, σήμερα, περισσότερο από ποτέ.

    Συντελεστές

    Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου, επεξεργασία κειμένου: Ματίνα Μόσχοβη, σκηνοθεσία - ερμηνεία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης - Μαρία Βασιλοπούλου, φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη, επεξεργασία ήχου: studio 19 – Κώστας Μπώκος, παραγωγή «θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ - σύνολο τέχνης», συμπαραγωγή: θέατρο Αλκμήνη.

    Πληροφορίες

    Θέατρο Αλκμήνη: Αλκμήνης 8 - Γκάζι, τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3428650. Διάρκεια παράστασης: 60΄ χωρίς διάλειμμα. Τιμές εισιτηρίων: γενική είσοδος: 10 ευρώ, φοιτητικό: 5 ευρώ.

  • Βερολίνο, η νέα πολιτιστική μητρόπολη

    Βερολίνο, η νέα πολιτιστική μητρόπολη

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-17 11:43:00 | Πηγή: Καθημερινή

    O Χέρμαν Πάρτσινγκερ είναι ένας αθλητικός πενηντάρης, ένας προσηνής γενειοφόρος άνδρας, που μιλάει απλά, οργανωμένα, με σαφήνεια. Σαν επιστήμονας. Του αρέσει πολύ το Μουσείο Ακροπόλεως, αλλά αυτό που του έκανε εξαιρετική εντύπωση είναι το Βυζαντινό Μουσείο, για τον πλούτο των συλλογών και τον τρόπο έκθεσης των αντικειμένων. Είναι επιστήμονας: το πεδίο του είναι η προϊστορική αρχαιολογία. Εχει συμμετάσχει και έχει διευθύνει πολλές ανασκαφές σε Τουρκία, Ιράν, Σιβηρία, Καζαχστάν, Ουζμπεκιστάν. Εχει δουλέψει και στην Ελλάδα: στο ανασκαφικό πεδίο της μυκηναϊκής Τίρυνθας. Από το 2009, όμως, η ανασκαφική και ακαδημαϊκή του δράση έχει υποχωρήσει· το κύριο έργο του είναι η διεύθυνση του Πρωσικού Ιδρύματος Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ενός από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς οργανισμούς παγκοσμίως, που περιλαμβάνει εξήντα μουσεία, βιβλιοθήκες, αρχεία και ερευνητικά κέντρα. Ολα στο Βερολίνο, πρωτεύουσα της Πρωσίας και πρωτεύουσα της Γερμανίας.

    Ο Βαυαρός αρχαιολόγος εξελέγη πρόεδρος αυτού του γιγάντιου οργανισμού, το 2008, από εκπροσώπους των 16 κρατιδίων, μιας και το Πρωσικό Ιδρυμα έχει το μοναδικό προνόμιο να υποστηρίζεται όχι μόνο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση αλλά και από τις κυβερνήσεις όλων των κρατιδίων: είναι μια εθνική, παγγερμανική υπόθεση. Ενας από τους σκοπούς του ιδρύματος άλλωστε είναι η επανασυγκέντρωση όλων των θησαυρών των πρωσικών συλλογών, οι οποίοι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο σκόρπισαν, ως λάφυρα και αποζημιώσεις των νικητών. Μόνο οι Ρώσοι πήραν 2,5 εκατ. αντικείμενα, εκ των οποίων 1,5 εκατ. επανήλθαν στη Γερμανία τη δεκαετία του ’50. «Ενα εκατομμύριο αντικείμενα παραμένουν σε ρωσικό έδαφος», μας πληροφορεί ο καθ. Πάρτσινγκερ. «Τα σημαντικά είναι περίπου διακόσιες χιλιάδες». Η επιστροφή τους είναι αβέβαιη, ωστόσο: «Οι Ρώσοι τα θεωρούν μέρος των πολεμικών αποζημιώσεων».

    Και χωρίς αυτά όμως ο πλούτος των συλλογών είναι μυθικός. Μια περιπλάνηση στα μουσεία του περίφημου Νησιού των Μουσείων αρκεί για να εντυπωσιάσει τον καθένα: Μεσοποταμία, Μέση Ανατολή, Αφρική, Ωκεανία, Αμερική και βέβαια Ευρώπη, όλοι οι πολιτισμοί από τα βάθη της προϊστορίας έως και τον 20ό αιώνα, είναι εκεί, με κάθε λογής έργα τέχνης, επιστήμης, θρησκείας, καθημερινής ζωής.

    Στο Νησί των Μουσείων

    Το Νησί των Μουσείων είναι ο πυρήνας ασφαλώς του Πρωσικού Ιδρύματος: το Altes Museum (1830) του περίφημου αρχιτέκτονα Κ. Φ. Σίνκελ θεωρείται το αρχετυπικό μουσείο των νεότερων χρόνων, βάσει του οποίου οργανώνονται κτιριακά και εννοιολογικά όλα τα μουσεία μετά από αυτό. Πλάι του το Νeues Museum (1859), του Φ. Α. Στίλερ, μαθητή του Σίνκελ, το οποίο έστεκε μισοερειπωμένο επί 70 χρόνια, και αναστηλώθηκε το 2009 από τον D. Chipperfield. Τα υπόλοιπα, επίσης σπουδαία: Bode (1904), Alte Nationalgallerie (1876), Pergamon Museum (1930) με τις εντυπωσιακές ανακατασκευές από την Πέργαμο και τη Βαβυλώνα. Η ανακαίνιση του Pergamon άρχισε στην αρχή του 2013 και θα ολοκληρωθεί σε τουλάχιστον δεκατρία χρόνια.

    Το κτιριακό πρόγραμμα στο Νησί προχωρεί με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Αλλά το πρότζεκτ του Πρωσικού Ιδρύματος είναι πολύ ευρύτερο: φιλοδοξεί να μεταμορφώσει το Βερολίνο σε πολιτιστική μητρόπολη με παγκόσμια ακτινοβολία, ανταγωνιζόμενη τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι. «Ξεκινάμε από τα μεγάλα επιστημονικά και καλλιτεχνικά επιτεύγματα του 19ου αιώνα και φτάνουμε στον 21ο αιώνα. Αλλά δίνουμε ίδια έμφαση και στους πολιτισμούς εκτός Ευρώπης. Το σύνολό μας θα έχει οικουμενικό χαρακτήρα και θα περιλαμβάνει όχι μόνο έργα τέχνης, αλλά κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας». Πράγματι, και μόνο το κτιριακό πρόγραμμα δείχνει το ιστορικό εύρος: από τον Σίνκελ στον Mies van der Roe, στη μοναδική Νeue Nationalgallerie του (1968), τον Παρθενώνα του μοντερνισμού. «Το σχέδιο του Mies ξεκίνησε από μια παραγγελία της ποτοποιίας Bacardi για κτίριό της στην Αβάνα. Η κουβανική επανάσταση ματαίωσε την ανέγερση και το σχέδιο, τροποποιημένο, ήρθε στο Βερολίνο», σχολιάζει ο καθ. Πάρτσινγκερ. Το κτίριο όμως έχει γεράσει, η ανακαίνιση έχει ξεκινήσει.

    Το πιο φιλόδοξο έργο είναι η ανακατασκευή του Παλατιού του Βερολίνου, εκεί όπου κάποτε ήταν τα πρωσικά ανάκτορα και τα οποία κατεδάφισε στη δεκαετία ’50 το ανατολικογερμανικό καθεστώς για να χρίσει στη θέση του το Παλάτι της Δημοκρατίας, τη δεκαετία ’70. Μετά την ενοποίηση, μια δεύτερη κατεδάφιση άφησε κενό το οικόπεδο για να υψωθεί πάλι το πρωσικό μεγαλείο, αλλά με νέο κόνσεπτ: Θα ανακατασκευαστούν οι προσόψεις, αλλά στο εσωτερικό θα είναι ένα σύγχρονο κτίριο. Κυρίως με νέο συμβολισμό: «Το Παλάτι θα είναι η έδρα του Humboldt Forum, δεν θα έχει αμιγή πολιτικό συμβολισμό, θα είναι ένα αστικό ορόσημο που θα ενοποιεί πολεοδομικά το κέντρο του Βερολίνου, και θα είναι ένας κόμβος για τις τέχνες, τις επιστήμες, την έρευνα, τα γράμματα, τον πολιτισμό. Θα περιέχει τις μη ευρωπαϊκές συλλογές των κρατικών μουσείων του Βερολίνου, συλλογές της Βιβλιοθήκης του Βερολίνου, και έναν εκθεσιακό χώρο για το περιώνυμο Πανεπιστήμιο Humboldt».

    Το Humboldt Forum, όπως μας το περιγράφει ο συνομιλητής μας, θα φιλοξενεί διαρκώς εκθέσεις, διαλέξεις, συνέδρια, κινηματογραφικές προβολές, συναυλίες, θα είναι μια κυψέλη μοναδική ίσως στον κόσμο, που θα προσπαθεί να υπερβεί κατά πολύ τον χαρακτήρα του Κέντρου Πομπιντού ή του Λίνκολν Σέντερ, πρωτοποριακών χώρων των περασμένων δεκαετιών.

    Αναστηλώσεις και ανεγέρσεις κόστους 3 δισ.

    «Το 1984 επισκέφθηκα πρώτη φορά το Νησί των Μουσείων, στο τότε Ανατολικό Βερολίνο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γκρεμισμένο Νέο Μουσείο· αναρωτήθηκα γιατί να μην έχει αναστηλωθεί. Το ’φερε η τύχη και, είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ήμουν παρών, ως πρόεδρος, στα εγκαίνια του αναστηλωμένου Νέου Μουσείου». Το παράδειγμα του καθηγητή Πάρτσινγκερ περιγράφει συνοπτικά το μεγαλεπήβολο σχέδιο αναστηλώσεων και νέων κατασκευών του Πρωσικού Ιδρύματος Πολιτιστική Κληρονομιάς, που αρχίζει τυπικά το 1957, με τον ιδρυτικό νόμο που ψήφισε η Ομοσπονδιακή Βουλή. Ο κατασκευαστικός πυρετός όμως άρχισε μόνο μετά την πτώση του Τείχους και την ενοποίηση του Βερολίνου.

    Το πρόγραμμα, έως την πρώτη φάση ολοκλήρωσης, το 2019, με την ανέγερση του Berlin Palace, θα απορροφήσει περίπου 3 δισ. ευρώ, όλα από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και με πόρους από τα 16 κρατίδια.

    Ενδεικτικά: Η αναστήλωση του Νέου Μουσείου στοίχισε 200 εκατ. ευρώ. Η Εθνική Βιβλιοθήκη, παραδοτέα το 2016, θα απορροφήσει 400 εκατ. Η ανακαίνιση της Νέας Εθνικής Πινακοθήκης 80 εκατ., έως το 2017 κ.ο.κ.

    Το 2019 θα είναι το μεγάλο ορόσημο: Αφενός, θα παραδοθεί το Berlin Palace, μεγάλης συμβολικής και πολιτικής σημασίας. Αφετέρου, το ανακαινισμένο αριστούργημα του Mies Van Der Roe μαζί με ένα συμπληρωματικό κτίριο θα περιλάβουν την τέχνη του 20ού αιώνα, από τον εξπρεσιονισμό έως τον Γιόζεφ Μπόις, ενώ το Hamburger Banhoff θα περιλάβει μόνο σύγχρονη τέχνη από τον όψιμο 20ό αιώνα και μετά.

  • Η γυναικεία ματιά πάνω στην «Αντέλ»

    Η γυναικεία ματιά πάνω στην «Αντέλ»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-17 11:43:00 | Πηγή: Καθημερινή

    «Σιγά μην πάω να δω μια λεσβιακή ταινία» είπε ο Πέτρος στη Φανή όταν του πρότεινε να δουν τη «Ζωή της Αντέλ». «Είσαι απαίσιος» του απάντησε εκείνη μισοαστεία μισοσοβαρά και πήρε τηλέφωνο τη φίλη της τη Μαρία να τη συνοδεύσει. Οταν επέστρεψε, μετά το τρίωρο έπος του Κεσίς, η καρδιά της χτύπαγε ακόμα δυνατά. Ο άντρας της κοιμόταν στον καναπέ. «Ηθελα να τον ξυπνήσω, να τον συνεφέρω» λέει στην «Κ». «Να του πω πως δεν ήταν η ομοφυλόφιλη σχέση που απέρριψε νωρίτερα, ήταν η γυναίκα, ο έρωτας». Ομως τον άφησε να κοιμάται.

    Την αναστάτωση είχαμε προκαλέσει εμείς. Εχοντας διαβάσει μια σειρά από αμήχανα έως βαθιά σεξιστικά κείμενα και σχόλια για την ταινία, γραμμένα κατά κανόνα από άνδρες, θελήσαμε να δώσουμε τον λόγο στις γυναίκες. Την εβδομάδα που πέρασε, στείλαμε στην «Αντέλ» τέσσερις γυναίκες, διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών πεποιθήσεων, στρέιτ και γκέι, και τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν για την ταινία. Πώς τους φάνηκε; Πώς ένιωσαν στις περίφημες σκηνές σεξ μεταξύ της Αντέλ και της Εμμά;

    Πάθος που καίει

    Η ταινία άρεσε σε όλες - οι περισσότερες, δε, ενθουσιάστηκαν. «Στη φίλη μου που ήρθε μαζί φάνηκε μεγάλη, εμένα μου φάνηκε απλά μια «μεγάλη» ταινία» λέει η Κατερίνα (43 ετών, μητέρα ενός παιδιού, δημόσια υπάλληλος). «Διαβάζοντας τα σχόλια περίμενα μια ταινία για το σεξ. Τι ατυχής περιγραφή. Το έργο αποθεώνει τον έρωτα και τη σεξουαλική αφύπνιση της Αντέλ. Ναι ήταν με γυναίκα. Και;». Για μια ιστορία αγάπης, από αυτές που συμβαίνουν μια φορά στη ζωή «αν είσαι τυχερός» μίλησε και η Βάλια (28, νιόπαντρη δημοσιογράφος, ζει στο Παρίσι). «Από αυτές που συνήθως δεν έχουν ωραίο τέλος, όχι γιατί το πάθος ξεφτίζει, αλλά γιατί αναπόφευκτα καί γεσαι».

    Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστριών και η ωμή, κρυστάλλινη ματιά του σκηνοθέτη καθήλωσε. «Δεν έχω δει πιο εκφραστική ερμηνεία απελπισίας ανθρώπου ερωτευμένου χωρίς ανταπόκριση» λέει στην «Κ» η Ζωή, 40 ετών, διαφημίστρια και ανοιχτά γκέι. «Σκέφτηκα πόσα λίτρα μύξας έχουμε καταπιεί σε επώδυνους χωρισμούς για να φτάσουμε στην ενηλικίωση. Κι αν ενηλικίωση σημαίνει ψύχραιμη διαχείριση μιας απώλειας, στον έρωτα μένουμε πάντα μετεξεταστέοι. Στον έρωτα επιστρέφουμε ξανά στην ηλικία της Αντέλ».

    «Χριστός και Παναγία!»

    Στις κινηματογραφικές αίθουσες δεν λείπουν τα αμήχανα γελάκια στις σκηνές σεξ. «Ημουν στο σινεμά με μια φίλη μου» λέει η Φανή (35, νιόπαντρη κι αυτή, πολιτική επιστήμων). «Σε κάποια στιγμή μου λέει «μήπως μας παρεξηγήσουν που ήρθαμε δυο γυναίκες μόνες να το δούμε;» Την αγκάλιασα για να την πειράξω. Στην πρώτη σκηνή που η Αντέλ και η Εμμά κάνουν έρωτα, άρχισε τα «άπαπα, ο Χριστός κι η Παναγία», από πίσω μας κάτι κυρίες επίσης αναστατώθηκαν. Για να μη βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω, ούτε εγώ είμαι συνηθισμένη σε μια τόσο πιστή απεικόνιση του σεξ μεταξύ γυναικών. Στην αρχή ένιωσα αμηχανία, αλλά στις επόμενες σκηνές το είχα ξεπεράσει. Θεωρώ ότι ήταν απαραίτητες στην ταινία, αυτή ήταν η προσέγγιση του σκηνοθέτη, η κάμερα παρούσα σε κάθε στιγμή της σεξουαλικής ωρίμανσης της Αντέλ. Είχε επίσης ενδιαφέρον για μένα να δω πώς συμπεριφέρονται και αλληλεπιδρούν δύο γυναικεία κορμιά».

    Εν έτει 2013

    Στο σινεμά του Παρισιού, όπου είδε η Βάλια την ταινία, δεν ακούστηκε κιχ. «Δεν σοκαρίστηκα καθόλου, δεν αισθάνθηκα ότι βρέθηκα στην κλειδαρότρυπα ενός ζευγαριού. Με τον ίδιο τρόπο που ρουφάει τα μακαρόνια της ηδονικά η Αντέλ, κάνει έρωτα με την Εμμά και δεν έχει κάτι το χυδαίο αυτό» υποστηρίζει. «Ενώ πρόκειται για την πιο συνηθισμένη φαντασίωση των ανδρών, είναι ενδιαφέρον το πώς βρέθηκαν τόσοι να απαξιώσουν το λεσβιακό σεξ. Ισως γιατί δεν χωράνε πουθενά σ’ αυτό». Μία ένσταση μόνο. «Βρήκα φτηνή τη σκηνή όπου η Εμμά μαθαίνει στην Αντέλ να τρώει στρείδια. Ηταν ανάγκη η μύηση στον γυναικείο έρωτα να περνάει μέσα από ένα τόσο αυτονόητο κλισέ;».

    Τη μεγαλύτερη αμηχανία μοιάζει να ένιωσε η Ζωή. «Στριφογύριζα στην πολυθρόνα του σινεμά και αποζητούσα απεγνωσμένα ένα τσιγάρο. Θα έπρεπε τουλάχιστον σε αυτή την ταινία να επιτρέπεται το κάπνισμα. Κυρίως για μας που ανάβουμε ένα μετά από οργασμό. Δεν έχω δει πιο ρεαλιστική κινηματογραφική απεικόνιση λεσβιακού σεξ. Ούτε καν σε πορνό. Εκεί οι γυναίκες συνήθως δεν είναι λεσβίες και το κάνουν στυλιζαρισμένα για να ερεθίζουν το αντρικό κοινό. Δεν νομίζω ωστόσο ότι εξυπηρετούσε σε κάτι. Ηταν σχεδόν προβοκατόρικο», λέει. Για σκηνές συνεπείς με την υπόλοιπη ταινία, που θα μπορούσαν όμως να διαρκούν και λιγότερο, μίλησε η Κατερίνα. «Είναι φοβερό ότι εν έτει 2013 νιώθουν όλοι τόσο άβολα με κάτι τέτοιο» σημειώνει. «Που φοβούνται ακόμα και να κοιτάξουν, πόσω μάλλον να αφεθούν σε τυχόν διέγερση από μια τέτοια σκηνή».

    Ως το τέλος, πάντως, ο θεατής σταματά να παρακολουθεί τη «σχέση δύο γυναικών», βιώνει το μεγαλείο και τη συντριβή μιας θυελλώδους σχέσης. «Εγώ στην ταινία είδα έναν έρωτα. Ο έρωτας δεν έχει φύλο» λέει η Φανή. «Είναι πάνω από σεξουαλικούς προσανατολισμούς. Ολοι ερωτευόμαστε και όλοι γινόμαστε χάλια». Είναι το γυναικείο Brokeback; «Σίγουρα αποτελεί σταθμό για το γκέι κίνημα, αλλά το θέμα δεν είναι να τη δουν οι γκέι. Το θέμα είναι να τη δουν όλοι οι υπόλοιποι μπας και γίνουμε μια λιγότερο ομοφοβική κοινωνία». «Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ επιστρέφοντας ήθελα να απολαύσω ηδονικά μια μπολονέζ» λέει γελώντας η Κατερίνα. «Οσοι τη δουν, θα καταλάβουν».

  • Πέντε μουσικοί «θησαυροί»

    Πέντε μουσικοί «θησαυροί»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 10:02:34 | Πηγή: Newpost

    Πέντε μουσικά κομμάτια που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε αν και κινδυνεύετε με… εθισμό!

     

    Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα

  • «Happy Birthday Joni»!

    «Happy Birthday Joni»!

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: zougla.gr | Ημερομηνία: 2013-11-17 08:13:16 | Πηγή: Ζούγκλα
    17 &24 Νοεμβρίου
    gazARTE


    Η σπουδαία Joni Mitchell κλείνει φέτος τα 70 της χρόνια. Έτσι η δική μας, Έλλη Πασπαλά, θέλησε να στήσει ένα πάρτυ γενεθλίων αφιερωμένο στα τραγούδια και τις μουσικές της συστήνοντας στο ευρύ αθηναϊκό κοινό την μεγάλη Καναδή καλλιτέχνιδα!

    H Joni Mitchell είναι από τις πιο σημαντικές τραγουδοποιούς της Αμερικής. Εδώ και 45 χρόνια έχει δημιουργήσει μουσικές και στίχους που έχουν συγκινήσει, προκαλέσει αλλά και εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους όσο και εκατοντάδες άλλους σπουδαίους δημιουργούς όπως τους Prince, Herbie Hancock, Björk, ElvisCostello, k.d. lang, GaetanoVelosoκ.α. Πάντα ανήσυχο πνεύμα, ο στίχος της Joni Mitchell υπήρξε πηγαία ποιητικός και προσωπικός με θαρραλέα και αιχμηρή κοινωνική και πολιτική συνείδηση. Στις μουσικές της, απέραντα δημιουργική και ευρηματική, με αναφορές τόσο στην Jazz και Folk, όσο στην ροκ και την κλασική μουσική.

    Η Έλλη Πασπαλά πλαισιωμένη από 5 σπουδαίους μουσικούς τον David Lynch (σαξόφωνα), τον Tάκη Φαραζή (πιάνο), τον Γιώργο Λιμάκη (κιθάρες), τον Γιώτη Κιουρτσόγλου (ηλεκτρικό μπάσο) και τον Μιχάλη Καπηλίδη (τύμπανα) που τρέφουν επίσης μεγάλο θαυμασμό για αυτήν την μεγάλη κυρία της μουσικής μάς περιμένουν στον ζεστό και ανακαινισμένο χώρο του Gazarte τις Κυριακές του Νοεμβρίου (17 & 24/11). Θ’ ακουστούν τραγούδια απ' την τεράστια δισκογραφία της Joni Mitchell που στιγμάτισαν την καλλιτεχνική της πορεία.

    Την μουσική επιμέλεια έχει κάνει ο David Lynch.

    Gazarte, Βουτάδων 32-34, Γκάζι
    Ημερομηνία : 17&24 /11
    Ώρα έναρξης : 21.00
    τηλ : 210-3460347
    Doors Open : 20.00

    Τιμές Εισιτηρίων

    Καθήμενοι Α’ ζώνης : 18€ --- Καθήμενοι Β’ ζώνης : 13€ --- Όρθιοι : 8€

    Προπώληση εισητηρίων : www.gazarte.gr http://www.viva.gr
    http://www.viva.gr/

    Επιμέλεια Νικόλας Αρώνης
  • Για τα σχέδια εκχώρησης του Εθνικού Κήπου στον πρόεδρο του ΣΕΒ

    Για τα σχέδια εκχώρησης του Εθνικού Κήπου στον πρόεδρο του ΣΕΒ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 23:28:55 | Πηγή: 902

    Με αφορμή τη σχεδιαζόμενη εκχώρηση του Εθνικού Κήπου στον κ. Δασκαλόπουλο, υπογραμμίζουμε τα εξής: Πέρα από το προκλητικό της ανάθεσης της υποτιθέμενης «ανάπλασης» του Κήπου σε Γάλλο αρχιτέκτονα χωρίς αρχιτεκτονικό διαγωνισμό («ανάπλασης» που από τη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο Αθήνας αποκαλύπτεται ότι δεν θα υπηρετήσει βασικές λειτουργίες του Εθνικού Κήπου και του αθηναϊκού λαού, αλλοιώνοντας τη φυσιογνωμία του ως δημόσιου χώρου και χώρου πρασίνου), καθώς και στη διευθύντρια λονδρέζικης γκαλερί, η οποία θα φέρει στους Αθηναίους εισαγόμενη τέχνη για το δημόσιο χώρο για να τους «εκπολιτίσει», θα πρέπει να μας προβληματίσουν και τα εξής:

    ΠΡΩΤΟ: Γιατί ο Δασκαλόπουλος, ο πρόεδρος του ΣΕΒ, να κάνει μια τόσο μεγάλη δωρεά; Σίγουρα θα ήταν αφελής κάποιος να υποθέσει ότι την κάνει λόγω φιλοτεχνίας. Ολη αυτή η ιστορία αποτελεί μια ακόμα επένδυση για τον βιομήχανο. Και φυσικά δε μιλάμε για μία συνηθισμένη επένδυση με άμεση μόνο ανταπόδοση. Μιλάμε για μια επένδυση που στοχεύει στο μυαλό του καθενός μας. Είναι σε όλους μας γνωστή η ελιτίστικη αντίληψη που κυριαρχεί στο χώρο μας και πλασάρεται σαν πρωτοπορία. Σαν ό,τι πιο προωθημένο στον τομέα των εικαστικών. Μιλάμε για τις θεωρίες του «τέχνη για την τέχνη», «όλα είναι τέχνη» και «τέχνη εσωστρεφής με επίκεντρο τον καλλιτέχνη και μακριά από την κοινωνία». Τα παραπάνω κάνουν να παράγονται έργα τέχνης που αναπόφευκτα διδάσκουν τον ατομισμό, τη μεταφυσική σύγχυση, το αδιέξοδο και την αντικοινωνικότητα, διδάσκουν δηλαδή όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που βοηθάνε έναν εκμεταλλευτή να κρατά πιο εύκολα υπόδουλους τα θύματα της εκμετάλλευσης. Ετσι και ο κ. Δασκαλόπουλος, σαν προνοητικός εκμεταλλευτής, φροντίζει να εξασφαλίσει την ομαλότητα των κερδών του με τέτοιου είδους επενδύσεις. Φυσικά και δεν υπονοούμε ότι κάνοντας μια βόλτα στον Εθνικό Κήπο κάποιος θα κυριεύεται από «μαγικές δυνάμεις» και στο τέλος της βόλτας του θα είναι ένας πειθήνιος υποταγμένος ανθρωπάκος. Απλά, η συγκεκριμένη κίνηση είναι από αυτές που απευθύνονται στο πλατύ κοινό, ενώ συνήθως όλη αυτή η σχετική με την τέχνη δραστηριότητα είναι κλεισμένη σε μουσεία και γκαλερί και αφορά κάποιους λίγους.

    Οι δηλώσεις του κ. Δασκαλόπουλου προκαλούν το κοινό αίσθημα όταν λέει πως επιτέλους ο Κήπος δεν θα είναι ιδιοκτησία κάποιων(!!!), εννοώντας τους συνταξιούχους και τις οικογένειες με παιδάκια που κάνουν τον περίπατό τους στον Κήπο...

    ΔΕΥΤΕΡΟ: Το κράτος ουδέποτε εφάρμοσε το νόμο για την Τέχνη στο Δημόσιο χώρο και τα δημόσια κτίρια και χώρους, που προβλέπουν το 1% της δαπάνης των δημόσιων κτιρίων και του γύρω χώρου να δίνεται για τη δημιουργία καλλιτεχνικών έργων από τους εικαστικούς, με ανοιχτή πρόσκληση στους καλλιτέχνες μέσα από δημόσιους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς ώστε να διασφαλίζεται η καλύτερη δυνατή πρόταση για το δημόσιο χώρο, αλλά και η ίση αντιμετώπιση των καλλιτεχνών από την πολιτεία, κρίνοντας το έργο και όχι το όνομα... Οι σχετικοί νόμοι δεν εφαρμόζονται από το 1989! Το ΕΕΤΕ, ο συλλογικός φορέας των εικαστικών καλλιτεχνών, έχει κατ' επανάληψη προτείνει τρόπους για τη λειτουργία του νόμου, καταθέτοντας αναλυτική επεξεργασία, ποτέ όμως δεν πήρε απάντηση. Μάλιστα, για το θέμα της τέχνης στο δημόσιο χώρο το 2012 δόθηκαν δύο αντίθετες μεταξύ τους απαντήσεις από τους συναρμόδιους υπουργούς (ΥΠΕΚΑ κ. Ευάγ. Λιβιεράτο και τότε Πολιτισμού κ. Κ. Τζαβάρα) στη Βουλή σε Ερώτηση για παράτυπη και παράνομη Υπουργική Απόφαση της άλλοτε υπουργού ΥΠΕΚΑ κας Μπιρμπίλη. Στις παρεμβάσεις του συλλογικού φορέα των εικαστικών καλλιτεχνών για το θέμα, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2013 ο νέος υπουργός Πολιτισμού αλλά και συνολικά η κυβέρνηση δεν έδωσε καμία απάντηση.

    ΤΡΙΤΟ: Πώς γίνεται το ίδιο το κράτος, ο Δήμος Αθήνας, να αγνοεί τους ίδιους του τους νόμους; Η απάντηση είναι πολύ απλή και μας δείχνει για άλλη μια φορά ξεκάθαρα ότι στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος που ζούμε, οι κατακτήσεις παίρνονται πίσω όταν το κίνημα το επιτρέψει και οι ανάγκες του συστήματος το επιβάλουν. Οι καπιταλιστές μπορούν ωμά να καταπατούν τους δικούς τους νόμους, όχι όμως οι εργάτες που κάθε αγώνας τους βγαίνει παράνομος. Το ΕΕΤΕ και ο νόμος του είναι αποτέλεσμα αγώνων του λαού μας τις προηγούμενες δεκαετίες. Οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια το ανεχόντουσαν μέχρι που το καπιταλιστικό σύστημα πριν μερικά χρόνια μπήκε πάλι σε κρίση. Αυτή η κατάσταση στενεύει τα περιθώρια ανοχής του σε οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο, με αποτέλεσμα οι ελάχιστοι νόμοι με κάποια φιλολαϊκά στοιχεία να ποδοπατιούνται ή να καταργούνται! Ετσι και σε αυτήν την περίπτωση: Οι νόμοι για την τέχνη στο δημόσιο χώρο παρακάμφθηκαν. Και βέβαια, όπως συνηθίζεται, το θέμα θα φανεί ως δωρεά του κ. Δασκαλόπουλου προς το Δημόσιο για να ξεπερασθούν οι πολλές αντιρρήσεις..

    Αποκαλύπτεται το πόσο «δημόσιος» θεωρείται από την κυβέρνηση και το Δήμο Αθήνας ο «δημόσιος χώρος» και τι συμφέροντα εξυπηρετεί η άρνησή τους να εφαρμόσουν χρόνια τώρα τη σχετική με την τέχνη στο δημόσιο χώρο νομοθεσία.

    Κρίνοντας και από την εμπειρία άλλων χωρών της ΕΕ στις οποίες τέτοιου είδους εκδηλώσεις πλασάρονται αρκετά συχνά, καταλαβαίνουμε ότι το πράγμα δεν θα σταματήσει εδώ και ότι θα γίνουν τα πάντα να μας κάνουν να αποδεχτούμε την αστική «τέχνη» ως... πρωτοπορία.

     

     

  • Βραβείο σεναρίου για το Miss Violence στο Φεστιβάλ της Στοκχόλμης

    Βραβείο σεναρίου για το Miss Violence στο Φεστιβάλ της Στοκχόλμης

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 23:28:15 | Πηγή: Star
    Με το βραβείο καλύτερου σεναρίου τιμήθηκαν οι Αλέξανδρος Αβρανάς και Κώστας Περούλης για την ταινία «Miss Violence» στο 24ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Στοκχόλμης.

    Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα ανάμεσα σε άλλες δεκαεννέα ταινίες εκ των οποίων το «Μέλι» της Βαλέρια Γκολίνο και το The selfish giant (ο εγωιστής γίγαντας) της Κλιό Μπάρναρντ, (δύο ταινίες υποψήφιες για το ευρωπαϊκό βραβείο Lux), το «Luton» του Μιχάλη Κωνσταντάτου και τη νέα ταινία του Στηβ Μακουίν με τίτλο «12 χρόνια σκλάβος»


  • Οι ταινίες που έκαναν τον Μάρτιν Σκορτσέζε να ανατριχιάσει!

    Οι ταινίες που έκαναν τον Μάρτιν Σκορτσέζε να ανατριχιάσει!

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-16 20:01:53 | Πηγή: Newpost

    Δεν είναι ένας ακόμα σκηνοθέτης. Εδώ και χρόνια θεωρείται ένας από τους μετρ πίσω από την κάμερα, με τις ταινίες του να συνδυάζουν τόσο ωραία τον ρεαλισμό και τη φαντασία, το χιούμορ και το σκοτάδι, την τέχνη και τη βία.

    Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο

  • Κινηματογράφος: Δύο σπάνια ντοκουμέντα για την Κατοχή και την Αντίσταση από τη «Newstar»

    Κινηματογράφος: Δύο σπάνια ντοκουμέντα για την Κατοχή και την Αντίσταση από τη «Newstar»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 17:08:38 | Πηγή: 902

    H  «Newstar» και ο κινηματογράφος «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ newstar art cinema» (Κρέμου 141, Καλλιθέα, τηλ.: 210.512624), προβάλλουν από την Πέμπτη 14.11 και έως την Τετάρτη 20.11 (με ειδικές πρωινές προβολές την  17η Νοέμβρη, ημέρα Κυριακή), δύο από τα πλέον σοβαρά και σπάνια ντοκουμέντα για την Κατοχή και την Αντίσταση στην Ελλάδα:

    Το σπάνιο και ανυπολόγιστης αξίας φιλμ ντοκουμέντο του Άγγελου Παπαναστασίου για την Αθήνα της Κατοχής (διάρκειας 27').

    Υλικό από το κινηματογραφικό αρχείο του ΕΛΑΣ, την περίοδο 1943-1945 (διάρκειας 11').

    Η συνολική διάρκεια και των δύο φιλμ είναι 40 λεπτά και θα προβάλλονται κάθε μέρα στις 17.00 και τις 19.30 με δωρεάν είσοδο.

    Την Κυριακή 17 Νοέμβρη θα γίνονται προβολές, από το μεσημέρι στις 12 και ανά μισή ώρα μέχρι τις 3.00 μ.μ. (12.00, 12.30, 1.00, 1.30, 2.00, 2.30, 3.00 μ.μ).

    Τα δύο αυτά φιλμ, απίστευτης αρχειακής αξίας και όχι μόνο, αναδεικνύουν και περιγράφουν με τον πιο άμεσο τρόπο την ιστορική αλήθεια της χώρας μας τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής. Μετά από συνεννόηση, θα γίνονται ειδικές προβολές για σχολεία και συλλόγους.

    Το ιστορικό σινεμά της Καλλιθέας «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ», πολύ κοντά στο σταθμό του τρένου, επαναλειτουργεί και πάλι με πλήρες πρόγραμμα από τις 10/10/2013 και στηρίζοντας την αναγκαιότητα για άμεση και ορθή ιστορική γνώση και την επιθυμία εκατοντάδων Ελλήνων να δουν τα συγκεκριμένα ντοκουμέντα, θα προβάλλει τα ιστορικά αυτά φιλμ ανοιχτά για όλους!

    Ο Άγγελος Παπαναστασίου, βάζοντας μία κάμερα σε ένα τενεκεδάκι συσσιτίου, με ρίσκο για τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του, κατέγραψε σκληρές και απόλυτα αληθινές εικόνες από την Αθήνα της Κατοχής. Το φιλμ αυτό έχει πλέον περάσει στην κόρη του, Λουκία (αποκλειστική συνέντευξη της οποίας θα βρείτε στο συνημμένο αρχείο) και χρησιμοποιήθηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, ως το μοναδικό βιντεοσκοπημένο υλικό που καταδείκνυε την ενοχή των Γερμανών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 

    Το κινηματογραφικό αρχείο του ΕΛΑΣ, 1943-1945, αφορά το σύνολο της παραγωγής σε φιλμ από το φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ που έχει διασωθεί. Πρόκειται για  ένα ιστορικό ντοκουμέντο, που αγγίζει την ελληνικότητα του καθενός, καθώς βλέπεις μπροστά στα μάτια σου την αλήθεια της τρομερής δύναμης αντίστασης κατά της επέλασης των Γερμανών στην Ελλάδα, με τις δυσκολίες και τις αδυναμίες της και τη δυναμικότητά της και φυσικά την ανθρωπιά της.

    Τηλέφωνα επικοινωνίας για πληροφορίες: Βελισσάριος Κοσσιβάκης, 6985074334 ή στα τηλέφωνα του κινηματογράφου,  210-9512624, 210-9512604. 

  • Όταν τα  All -Star έγιναν έργο τέχνης!

    Όταν τα All -Star έγιναν έργο τέχνης!

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-16 17:07:27 | Πηγή: Newpost

    Πιστεύουμε ότι μέχρι τώρα έχετε καταλάβει το κόλλημά μας με τα Converse All-Star. Και δεν θα ξαναπούμε ότι πλέον θεωρούνται το απόλυτο sneaker γιατί θα καταντήσουμε γραφική.

    Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο

  • Έρμαν Έσσε: 66 μαθήματα καθημερινής σοφίας

    Έρμαν Έσσε: 66 μαθήματα καθημερινής σοφίας

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Newpost.gr | Ημερομηνία: 2013-11-16 17:07:27 | Πηγή: Newpost

    Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το βιβλίο του Άλλαν Πέρ​συ, με τίτλο Έρμαν Έσσε: 66 μαθήματα καθημερινής σοφίας.

    «Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ένας δρόμος προς τον εαυτό του, το πρόπλασμα ενός δρόμου, το προσχέδιο ενός μονοπατιού. Κανένας άνθρωπος δεν έφτασε να είναι εντελώς ο εαυτός του, ωστόσο, οι πάντες φιλοδοξούν να το κατορθώσουν, άλλοι στα τυφλά, άλλοι µε περισσότερο φως, ο καθένας όπως μπορεί».

    Συγγραφέας μύστης και άθελά του γκουρού εκατομμυρίων ανθρώπων, ο Έρμαν Έσσε προσφέρει τόσο στο μυθιστορηματικό, όσο και στο δοκιμιακό και ποιητικό του έργοοράματα και συμβουλές τεράστιας αξίας για µια ζωή απλή, σοφή και ουσιώδη.

    Ο Άλλαν Πέρσυ, συγγραφέας των µπεστ σέλερ Νίτσε: 99 µαθήµατα καθηµερινής φιλοσοφίας, Όσκαρ Ουάιλντ: 99 µαθήµατα σοφίας για μια ευτυχισμένη ζωή εδώ και τώρα και Το σκάφανδρο του αισιόδοξου, έχει συγκεντρώσει στο εμπνευσμένο αυτό βιβλίο μαθήματα σοφίας για τους αναγνώστες που αναζητούν προσανατολισµό και γαλήνη στην καθημερινότητά τους.

    Ξεκινώντας από τα λόγια του ίδιου του Έσσε, προσφέρει συγκρίσεις και παραλληλισμούς µε καθημερινές καταστάσεις στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί η σοφία του.

  • Κινηματογράφος: Δύο σπάνια ντοκουμέντα για την κατοχή και την Αντίσταση από την «Newstar»

    Κινηματογράφος: Δύο σπάνια ντοκουμέντα για την κατοχή και την Αντίσταση από την «Newstar»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 16:28:37 | Πηγή: 902

    H  «Newstar» και ο κινηματογράφος «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ newstar art cinema» (Κρέμου 141, Καλλιθέα, τηλ.: 210.512624), προβάλλουν από την Πέμπτη 14.11 και έως την Τετάρτη 20.11 (με ειδικές πρωινές προβολές την Κυριακή 17η Νοέμβρη, ημέρα Κυριακή), δύο από τα πλέον σοβαρά και σπάνια ντοκουμέντα για την Κατοχή και την Αντίσταση στην Ελλάδα:

    Το σπάνιο και ανυπολόγιστης αξίας φιλμ ντοκουμέντο του Άγγελου Παπαναστασίου για την Αθήνα της Κατοχής (διάρκειας 27').

    Υλικό από το κινηματογραφικό αρχείο του ΕΛΑΣ, την περίοδο 1943-1945 (διάρκειας 11').

    Η συνολική διάρκεια και των δύο φιλμ είναι 40 λεπτά, θα προβάλλονται κάθε μέρα στις 17:00 και τις 19:30 με δωρεάν είσοδο.

    Την Κυριακή 17 Νοέμβρη, θα γίνονται προβολές, από το πρωί στις 12 και ανά μισή ώρα, μέχρι τις 3.00 μ.μ. (12:00, 12:30, 1:00, 1:30, 2:00, 2:30, 3:00 μ.μ).

    Τα δύο αυτά φιλμ, απίστευτης αρχειακής αξίας και όχι μόνο, αναδεικνύουν και περιγράφουν με τον πιο άμεσο τρόπο την ιστορική αλήθεια της χώρας μας τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής. Μετά από συνεννόηση, θα γίνονται ειδικές προβολές για σχολεία και συλλόγους.

    Το ιστορικό σινεμά της Καλλιθέας, «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ», πολύ κοντά στο σταθμό του τραίνου, επαναλειτουργεί και πάλι με πλήρες πρόγραμμα από τις 10/10/2013 και στηρίζοντας την αναγκαιότητα για άμεση και ορθή ιστορική γνώση και την επιθυμία εκατοντάδων Ελλήνων να δουν τα συγκεκριμένα ντοκουμέντα, θα προβάλλει τα ιστορικά αυτά φιλμ, ανοιχτά για όλους!

    Ο Άγγελος Παπαναστασίου, βάζοντας μία κάμερα σε ένα τενεκεδάκι συσσιτίου, με ρίσκο για τη ζωή τη δική του και της οικογένειάς του, κατέγραψε σκληρές και απόλυτα αληθινές εικόνες, από την Αθήνα της Κατοχής, Το φιλμ αυτό έχει πλέον περάσει στην κόρη του, Λουκία (αποκλειστική συνέντευξη της οποίας θα βρείτε στο συνημμένο αρχείο) και χρησιμοποιήθηκε στη Δίκη Της Νυρεμβέργης, ως το μοναδικό βιντεοσκοπημένο υλικό που καταδείκνυε την ενοχή των Γερμανών, για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. 

    Το κινηματογραφικό αρχείο του ΕΛΑΣ, 1943-1945, αφορά το σύνολο της παραγωγής σε φιλμ από το φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ που έχει διασωθεί. Πρόκειται για  ένα ιστορικό ντοκουμέντο, που αγγίζει την ελληνικότητα του καθενός, καθώς βλέπεις μπροστά στα μάτια σου την αλήθεια της τρομερής δύναμης αντίστασης κατά της επέλασης των Γερμανών στην Ελλάδα, με τις δυσκολίες και τις αδυναμίες της και τη δυναμικότητά της και φυσικά την ανθρωπιά της.

    Τηλέφωνα επικοινωνίας για πληροφορίες: Βελισσάριος Κοσσιβάκης, 6985074334 ή στα τηλέφωνα του κινηματογράφου,  210-9512624, 210-9512604. 

  • Βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ελληνική «Miss Violence»

    Βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ελληνική «Miss Violence»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:32:42 | Πηγή: Καθημερινή

    Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα ανάμεσα σε άλλες δεκαεννέα ταινίες εκ των οποίων το «Μέλι» της Βαλέρια Γκολίνο και το The selfish giant (ο εγωιστής γίγαντας) της Κλιό Μπάρναρντ, (δύο ταινίες υποψήφιες για το ευρωπαϊκό βραβείο Lux), το «Luton» του Μιχάλη Κωνσταντάτου και τη νέα ταινία του Στηβ Μακουίν με τίτλο «12 χρόνια σκλάβος»

    Η φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ της Στοκχόλμης που ξεκίνησε στις 6 και ολοκληρώνεται στις 17 Νοεμβρίου, περιλαμβάνει συνολικά 170 ταινίες από περισσότερες από 40 χώρες. Στο τμήμα twilight zone συμμετείχε η ταινία της Ελίνας Ψύκου «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά».

    Το βραβείο σεναρίου της «Miss Violence» είναι μία ακόμη διάκριση για την πολυβραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Αβρανά με θέμα τις σχέσεις βίας και εξουσίας μεταξύ των μελών μίας σύγχρονης οικογένειας. H επιτυχημένη φεστιβαλική πορεία της Miss Violence ξεκίνησε με τον αργυρό λέοντα στο 70ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ o πρωταγωνιστής της, Θέμις Πάνου τιμήθηκε με το βραβείο Α' Αντρικού Ρόλου για την ερμηνεία του.

    Η επιτυχημένη πορεία της ταινίας συνεχίστηκε με τη συμμετοχή της στα διαγωνιστικά τμήματα των φεστιβάλ του Ρέικιαβικ, όπου τιμήθηκε με ειδική μνεία από την κριτική επιτροπή, του Ζάγκρεμπ, του Σάο Πάολο και του Μόντρεαλ όπου και απέσπασε το βραβείο καινοτομίας Daniel Langlois, ενώ ήταν μία από τις δέκα ταινίες που προβλήθηκαν στο Τορόντο στο πλαίσιο του προγράμματος City to City, όπου Αθήνα ήταν η τιμώμενη πόλη για τη φετινή διοργάνωση.

  • Αναπνέουμε ακόμη, αλλά πώς να ελπίζουμε;

    Αναπνέουμε ακόμη, αλλά πώς να ελπίζουμε;

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    «Μια μέρα, στο Βερολίνο, έλαβα ένα τηλεγράφημα: ''Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως, Ζορμπάς''»... «Ομως δεν έφυγα, δεν τόλμησα πάλι. Δεν μπήκα στο τρένο, δεν ακολούθησα, τη θεϊκιά θηριώδη μέσα μου κραυγή, δεν έκαμα μια γενναία παράλογη πράξη.

    Ακολούθησα τη μετρημένη, κρύα, ανθρώπινη φωνή του λογικού. Και πήρα την πένα κι έγραψα του Ζορμπά και του ξηγούσα...Κι αυτός μου αποκρίθηκε: ''Είσαι, και να με συμπαθάς, αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες. Μα το Θεό, κάθουμουν κάποτε, όταν δεν είχα δουλειά, κι έλεγα με το νου μου:

    ''Υπάρχει, δεν υπάρχει Κόλαση;'' Μα χτες που έλαβα το γράμμα σου, είπα: ''Σίγουρα πρέπει να υπάρχει Κόλαση για μερικούς καλαμαράδες''», εγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης στο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» που πρωτοκυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1945 από το Τυπογραφείο Δημητράκου και στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το 1947. Με την επανέκδοσή του, το 1954, βραβεύτηκε ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς.

    Στις σελίδες του, παραμύθι και αλληγορία, η ζωή που έζησε και η ζωή που εν δυνάμει θα ήθελε ή θα μπορούσε να ζει, η ζωή του Ελληνα και της ίδιας της χώρας μας μέσα στον χρόνο. Ο Καζαντζάκης που γράφει, ο ασυμβίβαστος, ο διονυσιακός, ο περιπλανώμενος, ο άτρωτος, η αθωότητα της ψυχής να ατενίζει την κάθε μέρα σαν το αεί υπάρχον θαύμα.

    Με τη λογοτεχνία ως εναπομείναν όχημα πια, εφόσον έτσι ή αλλιώς «ο Ζορμπάς, αντί να γίνει για μένα υψηλό, επιταχτικό πρότυπο ζωής, ξέπεσε κι έγινε φιλολογικό, αλίμονο, θέμα για να μουτζαλώσω κάμποσες κόλλες χαρτί. Τούτο το θλιβερό προνόμιο, να κάνεις τέχνη τη ζωή...» «Ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα» που απόγινε στα χέρια του «μελάνι και χαρτί», για να νικήσει, εν τέλει, τον χρόνο.

    «Τίποτα δικό του δεν πέθανε μέσα μου, ό,τι άγγιξε το Ζορμπά, θαρρείς κι έγινε αθάνατο», θα πει, αποδεχόμενος τον μοναδικό τρόπο να αναμετρηθεί με την λήθη και με τον θάνατο, με την ίδια ήττα, όταν όλα θα γίνουν παρελθόν, ο Ζορμπάς, όμως, θα γίνει σύμβολο, η Κρήτη, η θάλασσα, τα βουνά και ο κόσμος θα βρίσκονται πάντα κάπου εκεί, όπως κι εκείνη η πράσινη πέτρα.

    Το αποτέλεσμα, ένα βιβλίο - μύθος, μια αιώνια παραβολή, η επανάληψη της αιώνιας στιγμής, με τον Ζορμπά στην καταστροφή να χορεύει. Και με τον Καζαντζάκη να συλλαμβάνει με μοναδικό τρόπο την αρχετυπική ανθρώπινη ψυχή και στιγμή, το υπεράνθρωπο που εν δυνάμει υπάρχει στον πτωτικό άνθρωπο.

    Η καρδιά
    «Σίγουρα η καρδιά του ανθρώπου είναι ένας κλειστός λάκκος αίμα, κι άμα ανοίξει τρέχουν να πιουν και να ζωντανέψουν όλοι οι διψασμένοι απαρηγόρητοι ίσκιοι, που ολοένα και πυκνώνονται γύρω μας και σκοτεινιάζουν τον αγέρα. Τρέχουν να πιουν το αίμα της καρδιάς μας, γιατί ξέρουν πως άλλη ανάσταση δεν υπάρχει. Κι απ' όλους πιο μπροστά τρέχει σήμερα ο Ζορμπάς με τις μεγάλες δρασκελιές του κι αναμερίζει τους άλλους ίσκιους, γιατί ξέρει πως γι' αυτόν γίνεται σήμερα το μνημόσυνο. Ας του δώσουμε λοιπόν το αίμα μας να ζωντανέψει. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε να ζήσει λίγο ακόμα ο εξαίσιος αυτός φυγάς, πιοτής, δουλευταράς, γυναικάς κι αλήτης. Η πιο πλατιά ψυχή, το πιο σίγουρο σώμα, η πιο λεύτερη κραυγή που γνώρισα στη ζωή μου».

    Ενα βιβλίο που αποτυπώνει σαν καθρέφτης και εκείνο που γίνεται τώρα: «Στεκόμουν στην πλώρα και περιχαίρουμουν, ως την άκρα του ουρανοθάλασσου, το θάμα, και μέσα στο βαπόρι οι τετραπέρατοι Ρωμιοί, τα μάτια τ' αρπαχτικά, τα ψιλικατζίδικα μυαλά, οι μικροπολιτικοί καβγάδες, ένα ξεκουρδισμένο πιάνο, τίμιες φαρμακερές κυράτσες, μοχθηρή, μονότονη επαρχιώτικη μιζέρια. Σου ερχόταν να πιάσεις το βαπόρι από τις δυο άκρες, να το βουτήξεις στη θάλασσα, να το τινάξεις καλά-καλά, να φύγουν όλα τα ζωντανά που το μολεύουν -άνθρωποι, ποντίκια, κορέοι- και να το ανεβάσεις πάλι απάνω στα κύματα, αδειανό και φρεσκοπλυμένο. Κάποτε πάλι μια συμπόνια με κυρίευε, μια συμπόνια βουδική, κρύα, σα συμπέρασμα από πολύπλοκους μεταφυσικούς συλλογισμούς. Συμπόνια όχι για τους ανθρώπους μονάχα παρά και για τον κόσμο αλάκερο που παλεύει, φωνάζει, κλαίει, ελπίζει και δε βλέπει πως όλα είναι φαντασμαγορία του Τίποτα. Συμπόνια για τους Ρωμιούς και για το βαπόρι και για τη θάλασσα και για μένα και για την επιχείρηση του λιγνίτη και για το χειρόγραφο του ''Βούδα'', για όλα ετούτα τα μάταια συμπλέγματα από ίσκιο και φως, που μια στιγμή αναστατώνουν και μολεύουν τον αέρα».

    Ο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», ένα βιβλίο για την αιώνια μάχη στην ανθρώπινη ψυχή και ζωή, που θα γίνεται εις τον αιώνα.

    ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ

  • Αλήθειες και ψέματα για τα «Σκαθάρια»

    Αλήθειες και ψέματα για τα «Σκαθάρια»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    Συχνά οι ψεύτικες ιστορίες που κρύβονται πίσω από ονόματα - θρύλους είναι περισσότερες από τις αληθινές.

    Οι κατασκευασμένοι αυτοί μύθοι μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και τελικά μένουν στην Ιστορία σαν πραγματικά γεγονότα.

    Και στην περίπτωση των Μπιτλς, του συγκροτήματος που κατάφερε να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο, υπάρχουν πολλές ιστορίες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

    Μια νέα βιογραφία των Μπιτλς με τίτλο «Tune In», που φέρει την υπογραφή του Mark Lewisohn, ενός ανθρώπου που έχει γράψει κι άλλα βιβλία για τα «Σκαθάρια», επιχειρεί να αποκαλύψει τις αλήθειες πίσω από τους μύθους και διαψεύδει πληροφορίες που για χρόνια θεωρούνταν αξιόπιστες.

    «Η βιογραφία αυτή δεν είναι μία ακόμη αγιογραφία των Μπιτλς. Δεν έχει να κάνει με είδωλα, δεν έχει να κάνει με θρύλους» εξηγεί ο 54χρονος συγγραφέας.

    Μύθος: Η Γιόκο Ονο ήταν η αιτία που διαλύθηκαν οι Μπιτλς.

    Αλήθεια: Οι Μπιτλς ήταν ήδη υπό διάλυση όταν η Γιόκο Ονο έκανε δεσμό με τον Τζον Λένον. Οικονομικά θέματα είχαν αρχίσει να στέκονται εμπόδιο στη μουσική, ο Ρίνγκο Σταρ είχε φύγει προσωρινά κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του «White Album», ο Τζορτζ Χάρισον αποχώρησε ξαφνικά, o Τζον Λένον ήταν έτοιμος για κάτι καινούργιο, αλλά όλοι ήταν κουρασμένοι.

    Μύθος: Ο Πολ ΜακΚάρντνεϊ πέθανε το 1966 και αντικαταστάθηκε από έναν άλλο ταλαντούχο σωσία.

    Αλήθεια: O Πολ ΜακΚάρντεϊ ήταν και παραμένει ολοζώντανος.

    Μύθος: Οι Μπιτλς ήταν αντίθετοι στο να φορούν κοστούμια

    Αλήθεια: «Απλά το είδα σαν να παίζω κάποιο παιχνίδι. Θα μπορούσα να φορέσω ακόμη και μπαλόνι εάν κάποιος επρόκειτο να με πληρώσει» είχε δηλώσει ο Τζορτζ Χάρισον διαψεύδοντας αυτή τη φήμη,

    Μύθος: Οι Μπιτλς μεγάλωσαν σε συνθήκες φτώχειας

    Αλήθεια: Οι οικογένειες του Τζορτζ Χάρισον και του Πολ ΜακΚάρντνεϊ ανήκαν στην εργατική τάξη, ενώ ο Τζον Λένον, όταν ήταν παιδί, είχε ταξιδέψει πολλές φορές στη Σκοτία. Μόνο ο Ρίγκο Σταρ μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια.

    Μύθος: Ο Τζον Λένον είχε πει κάποτε πως ο Ρίνγκο Σταρ όχι μόνο δεν ήταν ο καλύτερος ντράμερ στη ροκ μουσική αλλά δεν ήταν καν ο καλύτερος ντράμερ των Μπιτλς!

    Αλήθεια: Η παραπάνω δήλωση προέκυψε από ένα χιουμοριστικό τηλεοπτικό σκετς που προβλήθηκε μετά τον θάνατο του Τζον Λένον. Η αλήθεια είναι πως οι Μπιτλς υποστήριζαν πάντα τον Ρίνγκο Σταρ.

    Μύθος: Οι Μπιτλς έδιωξαν τον ντράμερ Πιτ Μπεστ, που έπαιζε μαζί τους από το 1960 έως το 1962, επειδή τον ζήλευαν.

    Αλήθεια: Ο παραγωγός του συγκροτήματος δεν ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος από τον Μπεστ. Ο Μακ Κάρντνεϊ είχε δηλώσει πως ο συγκεκριμένος μουσικός κρατούσε το συγκρότημα πίσω, ενώ ο Τζορτζ Χάρισον είχε πει πως ο Ρίνγκο Σταρ «έδεσε» αμέσως με τους υπόλοιπους.

    Μύθος: Ο Τζον Λένον είδε τη μητέρα του να σκοτώνεται μπροστά στα μάτια του.

    Αλήθεια: Η Julia Dykins, όπως λεγόταν η μητέρα του Λένον, πέθανε στις 15 Ιουλίου του 1958. Μετά από μια επίσκεψη στην αδελφή της πήγε να πάρει το λεωφορείο και τη χτύπησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο. Ο Τζον Λένον πληροφορήθηκε τον θάνατο της μητέρας του λίγες ώρες αργότερα.

    Μύθος: Το τραγούδι «Lucy in the Sky with Diamonds» αναφέρεται στο ναρκωτικό LSD.

    Αλήθεια: Στην πραγματικότητα το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από μια ζωγραφιά που είχε κάνει ο γιος του Τζον Λένον, Τζούλιαν.

    «Επίκαιροι»
    Γιατί όμως τα θρυλικά «Σκαθάρια» συνεχίζουν να προκαλούν τόσο το ενδιαφέρον με αληθινές ή μη ιστορίες ακόμα και σήμερα;

    «Ο,τι είδους μουσική και αν ακούσω, πάντα τελικά επιστρέφω στους Mπιτλς», μας λέει ο Θέμος Ρίζος των «Sgt. Peppers Beatles Tribute Band», της ελληνικής tribute μπάντας στο διάσημο γκρουπ, λίγο πριν εμφανιστούν για πρώτη φορά ζωντανά, χθες το βράδυ, στο «KooKoo», σε ένα πρόγραμμα με πάνω από 50 τραγούδια των Μπιτλς. «Η μουσική τους απευθύνεται σε ένα τεράστιο κοινό, ακόμα και σήμερα. Η συνύπαρξη των τεσσάρων αυτών μουσικών ήταν μαγική, άνοιξε δρόμους που οι σύγχρονοι τους δεν μπορούσαν ούτε να τους φανταστούν. Οι στίχοι τους περιέχουν μηνύματα που είναι επίκαιρα ακόμα και μετά από μισό αιώνα».

    Οι Sgt. Peppers Beatles Tribute Band αποτελουνται από τους Γ. Λαγογιάννη - πλήκτρα, φωνή, Θ. Ρίζο - κιθάρα, φωνή, Κ. Αναπολιτάνο / R.Winston - κιθάρα, φωνή, Γιώργο Λαμπάδη - κιθάρα, φωνή και Τόλη Γούλα - τύμπανα.

    ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΟΥΚΑ
    ankouka@pegasus.gr

  • Ποζάρει σαν μούσα του Βαν Γκογκ

    Ποζάρει σαν μούσα του Βαν Γκογκ

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    Προερχόμενη από τον επιχειρηματικό χώρο, η ζωγραφική ήταν κάποτε για εκείνη ένα «άπιαστο όνειρο». Η αγάπη της, όμως, για την τέχνη την οδήγησε στο σωστό μονοπάτι και σήμερα παρουσιάζει την πρώτη ατομική της έκθεση.

    «Στην τέχνη όλα είναι εφικτά. Αυτή είναι και η γοητεία της...», λέει στο «Εθνος» η Ντένη Θεοχαράκη λίγο μετά τα εγκαίνια της πρώτης ατομικής της έκθεσης με τίτλο «macro-micro-cosmos», η οποία φιλοξενείται μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου στην γκαλερί «Εκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου».

    Με σπουδές στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Stern Business School του New York University είναι σήμερα -μεταξύ άλλων- αντιπρόεδρος της εταιρείας Teoren-Renault, αλλά και το δεξί χέρι του πατέρα της, Βασίλη, στις διάφορες εταιρείες του ομίλου τους.

    «Μέχρι και πριν από κάποια χρόνια το να ασχοληθώ με τη ζωγραφική ήταν άπιαστο όνειρο, γιατί από μικρή προοριζόμουν να εργαστώ στην οικογενειακή επιχείρηση, η οποία φέρει πίσω της μια ιστορία ετών. Κάποια στιγμή αργότερα, όταν είχα αποκτήσει πλέον μεγαλύτερη εμπειρία στη δουλειά και τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει, αντιλήφθηκα ότι μπορούσα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στα όνειρά μου. Και το έκανα, βάζοντας όλη μου την ψυχή...».

    Οι σπουδές
    Εδωσε εξετάσεις και έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου φοίτησε από το 2006 μέχρι το 2011 με δάσκαλο τον Γιάννη Ψυχοπαίδη στη ζωγραφική και τον Μανώλη Μπαμπούση στη φωτογραφία. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας.

    «Για πέντε χρόνια είχα ένα πολύ φορτωμένο πρόγραμμα με δουλειά στο γραφείο, μαθήματα στη Σχολή, ενώ τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα δούλευα τα έργα μου στο σπίτι. Με ό,τι καταπιάνομαι θέλω να το γνωρίζω σε βάθος και, βέβαια, ήθελα να ακολουθήσω όλη τη διαδρομή που ακολουθούν και οι άλλοι καλλιτέχνες. Οι σπουδές μου, όμως, στην Καλών Τεχνών, πέρα από τη γνώση, μου προσέφεραν κάτι ακόμα: την ευκαιρία να γνωρίσω αξιόλογα παιδιά με μεγάλο ταλέντο, αλλά και εμπνευσμένους καθηγητές».

    Εδωσε τίτλο στην έκθεσή της «macro-micro-cosmos» γιατί, όπως ισχυρίζεται, τα έργα της έχουν διαφορετική αίσθηση από μακριά και άλλη από κοντά.

    Πρόκειται για 40 εντυπωσιακά έργα μεγάλων διαστάσεων, άλλα με μελάνι σε χειροποίητο χαρτί και άλλα με μεικτά υλικά σε μουσαμά, δέρμα ή ξύλο. Μια σύγχρονη ζωγραφική έκφραση με μεταφυσικές αναζητήσεις.

    Βράχοι, δέντρα, βουνά... η φύση σε όλο της το μεγαλείο δοσμένη με μια διαφορετική αισθητική τοπιογραφία.

    «Στη ζωγραφική αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο να εκφραστεί. Τις περισσότερες φορές αυτό που βγαίνει στα έργα μου δεν είναι μια ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας. Οπως έλεγε και ο Ματίς: ?Η ακρίβεια δεν είναι η αλήθεια?».

    Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης αναφέρει στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεσή της: «...αναζητά μορφές αποδεσμευμένες από την αναπαράσταση, αλλά δεσμευμένες από την ευαισθησία, την εκφραστική δύναμη, τη λυρική έμπνευση και το ανήσυχο πνεύμα του δημιουργού», ενώ τονίζει πως η ζωγραφική της κινείται στο πλαίσιο μιας αδρής ποιητικής γραφής.

    Η ίδια μάς εκμυστηρεύεται, επίσης, πως υπήρξε καθοριστική για εκείνη η μεγάλη αγάπη του πατέρα της για τη ζωγραφική: «Μεγάλωσα κολλημένη στο εργαστήριο του πατέρα μου. Μου άρεσε να τον βλέπω να ζωγραφίζει. Στα μάτια ενός μικρού παιδιού οι μπογιές, τα χρώματα, η παλέτα, το πινέλο... φαντάζουν μαγικά».

    «Σημασία έχει να δίνεις την ψυχή σου σε ό,τι κάνεις»

    Οπως όλοι οι Ελληνες, η Ντένη Θεοχαράκη αγαπά τον ήλιο, τη θάλασσα και τα ελληνικά νησιά. Αν και πολυάσχολη, βρίσκει χρόνο και τρέχει πολλά χιλιόμετρα μέσα στην εβδομάδα. Μάλιστα, έχει συμμετάσχει στους μαραθωνίους της Αθήνας, του Βερολίνου και του Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία, ενώ τώρα προετοιμάζεται για εκείνον της Βοστόνης. «Σημασία έχει να δίνεις την ψυχή σου σε ό,τι κάνεις, είτε είναι τα παιδιά σου, η δουλειά, η τέχνη, ο αθλητισμός... Να το ζεις, να το αγαπάς... Αν αυτό μπορεί με τα χρόνια να βγαίνει και μέσα από τη ζωγραφική μου, θα είμαι ευτυχής».

    ΜΑΓΔΑ ΛΙΒΕΡΗ
    magdaliveri@yahoo.gr

  • Τέσσερις ηθοποιοί σε έναν ρόλο

    Τέσσερις ηθοποιοί σε έναν ρόλο

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    «Ενα θεατρικό ταξίδι μυητικό στη ζωή», όπως το χαρακτήρισε ο Γιάννης Μαργαρίτης, είναι το ποιητικό και συνάμα δύσκολο έργο του Ερρίκου Iψεν «Πέερ Γκυντ», που ανεβάζει το ΚΘΒΕ.

    «Ενα θεατρικό ταξίδι μυητικό στη ζωή», όπως το χαρακτήρισε ο Γιάννης Μαργαρίτης, είναι το ποιητικό και συνάμα δύσκολο έργο του Ερρίκου Iψεν «Πέερ Γκυντ», που ανεβάζει το ΚΘΒΕ. Οπως είπε, το έργο «απευθύνεται σ' όλο τον κόσμο, που δεν θέλει να εξορίσει το όνειρο και τη φαντασία από τη ζωή του, που αντιστέκεται στον αέρα κυνισμού ο οποίος φυσά στην εποχή μας και σε όσους αρνούνται να σκοτώσουν το παιδί που έχουν μέσα τους».

    Η παράσταση του ΚΘΒΕ είναι ουσιαστικά μια... υπερπαραγωγή και αυτό λόγω της φύσης του έργου, το οποίο απαιτεί δεκάδες ηθοποιούς στη σκηνή και συνεχή εναλλαγή ρόλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τον κεντρικό ήρωα ο σκηνοθέτης επέλεξε να τον ερμηνεύσουν τέσσερις ηθοποιοί. Ο Γιώργος Βουρδαμής-Μαυρογένης, ο Χρίστος Στυλιανού, ο Ιορδάνης Αϊβαζόγλου και ο Δημήτρης Σιακάρας.

    «Στην παράστασή μας αποφασίσαμε να μοιράσουμε τον ρόλο του Πέερ Γκυντ σε τέσσερις διαφορετικούς ηθοποιούς που προσεγγίζουν τα διαφορετικά στάδια και τις διαφορετικές ηλικίες του ήρωα, επιχειρώντας συνάμα να εντοπίσουμε αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά που θα δώσουν το στίγμα της συνέχειας και τον ενιαίο πυρήνα στο χαρακτήρα», ανέφερε ο Γ. Μαργαρίτης. Οσο για τη δυσκολία ενός τέτοιου έργου, έσπευσε να πει ότι είναι σαν να καταθέτει το διδακτορικό του στη σκηνοθεσία. «Στη σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με χειρωνακτικό πάθος θα έλεγα, προσπαθούμε να αποκαλύψουμε τους θεατρικούς μηχανισμούς παραγωγής και πραγμάτωσης της φαντασίας. Εδώ τεχνικές, δάνεια του μπρεχτικού θεάτρου και της αφηγηματικότητας φαίνεται να προσφέρουν λύσεις», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.

    «Συγκίνηση»
    «Ελάτε να μοιραστείτε μαζί μας τη συγκίνηση που προσφέρει σε μας αυτό το έργο» ήταν η πρόσκληση που απηύθυνε χθες για τους θεατρόφιλους, ο Χρίστος Στυλιανού.

    Το έργο του Ερρίκου Ιψεν «Πέερ Γκυντ», που χαρακτηρίζεται ως δραματικό ποίημα, λόγω της δυσκολίας του ανεβαίνει σπάνια και είναι η πρώτη φορά που ανεβαίνει από το ΚΘΒΕ. Το 2007 είχε φιλοξενηθεί από το ΚΘΒΕ η παράσταση του Μπερλίνερ Ανσάμπλ, σε σκηνοθεσία Πέτερ Ζάντεκ, στο πλαίσιο του 11ου Ευρωπαϊκού Θεάτρου. Το έργο τελευταία φορά ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο στην Αθήνα το 2002, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Για την παράσταση του ΚΘΒΕ τη μουσική έγραψε ο Δημήτρης Οικονομάκης. Η μετάφραση και η διασκευή είναι του Γιώργου Ξενία, τα σκηνικά της Αγνής Ντούτση, τα κοστούμια του Δημήτρη Κακριδά και η χορογραφία της Αμάλια Μπένετ.

    Η πρεμιέρα δόθηκε χτες, ενώ οι παραστάσεις θα δίνονται από Τετάρτη έως Κυριακή (Τετάρτη και Κυριακή στις 7 μ.μ., Πέμπτη και Παρασκευή στις 8 μ.μ. και Σάββατο δυο παραστάσεις (στις 6 και τις 9 μ.μ.).

  • Η οδυνηρή διαδρομή προς το οριστικό τέλος

    Η οδυνηρή διαδρομή προς το οριστικό τέλος

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    Ο Πέτρος Χατζόπουλος βρήκε τη μητέρα του νεκρή στις 27 Δεκεμβρίου 2002, βουτηγμένη σε έναν ωκεανό από χάπια για να τον απαλλάξει «απ΄ το ισόβιο καθήκον της νοσηλείας μιας μάνας που θα γίνεται ολοένα και πιο ερείπιο».

    Εντεκα χρόνια μετά, στα 34 του και με 17 ακόμη βιβλία στο ενεργητικό του, ο Αύγουστος Κορτώ, όπως τον γνωρίζουμε με το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο, δίνει φωνή στη μάνα του και μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για την οδυνηρή διαδρομή της ζωής της προς το οριστικό τέλος. Για την παθολογική αγάπη με την οποία τον περιέβαλε. Για τον πόνο και το ψυχικά τραύματα που προκάλεσε στα αγαπημένα της πρόσωπα, κυρίως στον γιο της.

    «Με λένε Κατερίνα και πέθανα ακολουθώντας έναν δρόμο σκοτεινό, μοναχικό (...) Πέθανα τρομοκρατημένη κι έρημη, πνιγμένη απ' το φαρμάκι μου. Μα δεν αξίζω τον οίκτο σας, όχι. Πέθανα απ΄ το δικό μου χέρι. Οπως πρέπει να πεθαίνουν οι φονιάδες», διαβάζουμε στις πρώτες σελίδες αυτού του σπαρακτικού βιβλίου. Με το οποίο ο Χατζόπουλος / Κορτώ κλείνει ανοιχτούς λογαριασμούς. Βέβαια και σε προγενέστερα βιβλία του κάνει σαφείς νύξεις στη μάνα που τον πλήγωνε.

    Ομως αυτήν τη φορά η μανιοκαταθλιπτική, αυτοκαταστροφική μάνα, η γλυκιά και πολυαγαπημένη με την αδιαπραγμάτευτη κατανόηση, η δεσποτική από την κτητικότητά της, η φίλη, η αυτόχειρας μάνα αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο. Πρωταγωνιστεί από την πρώτη έως την τελευταία σελίδα.

    Το βιβλίο αρχίζει και τελειώνει με την αυτοκτονία. Με τον γιο που τη βρίσκει νεκρή, με το σημείωμα που του αφήνει κρυμμένο μέσα σ΄ ένα σπιρτόκουτο. Ο γιος συγγραφέας, με το πραγματικό του όνομα στο κείμενο και όχι με το ψευδώνυμο στο εξώφυλλο («Τώρα ο γιος μου έχει και δεύτερο όνομα, σαν τους μαφιόζους. Εγώ καμαρώνω όσο δεν περιγράφεται...»), αποτολμά μια κατάδυση στα τρίσβαθα της ψυχής της Κατερίνας που συγκλονίζει με το φως και το σκοτάδι της.

    Από εύπορη πολύτεκνη οικογένεια, το μικρότερο παιδί των Χωριανών, η Κατερίνα κουβαλά πολλά τραύματα. Θλιβερά επεισόδια ανάμεσα στα αδέλφια, χρόνιες εμπάθειες, πατρικός αυταρχισμός, μητρική επιπολαιότητα, συγκεκαλυμμένες αναπηρίες, δρουν ύπουλα στις οικογενειακές σχέσεις και τραυματίζουν την ευαίσθητη Κατερίνα. «Ισως να κουβαλάμε κάποιο ζαβό γονίδιο όλοι οι Χωριανοί», σκέφτεται καθώς αδειάζει στη χούφτα της όλα τα χάπια και τα κατεβάζει με τη βότκα.

    Η ευαισθησία γίνεται πανικός και ψυχική ασθένεια που επιδεινώνεται με τον χρόνο. Η πνευματική της καλλιέργεια και η αγάπη προς, και από, τον σύζυγο και τον μοναχογιό της δεν νικούν τη μανιοκατάθλιψη. Είναι και η κακομεταχείριση της αρρώστιας, άλλοτε γιατί διακόπτει μόνη τη θεραπεία κι άλλοτε γιατί καταπίνει τα φάρμακα με αλκοόλ. Ο συγγραφέας ανατρέχει σε εφιαλτικές στιγμές...

    Ο Πέτρος υπήρξε ο λόγος ύπαρξης της Κατερίνας. Ηταν ευφυής, γλωσσομαθής και πολυμαθής, κι όταν πέρασε στην Ιατρική ή όταν έγινε συγγραφέας, εκείνη ένιωσε κάτι παραπάνω από υπερήφανη.

    Ο δεσμός μεταξύ τους έγινε ισχυρός αλλά ολέθριος και για τους δύο. Εκείνη είχε συνείδηση της υπέρμετρης, φονικής εν τέλει, αγάπης της προς τον γιο της, ειδικά βλέποντας την (παλιά) παχυσαρκία του, την επιθετική συμπεριφορά του στο σχολείο, την κατάθλιψη αργότερα. Η ομοφυλοφιλία του την πίκρανε αλλά έδειξε σπάνια κατανόηση.

    Οσο σπαρακτικό κι αν είναι, το βιβλίο δεν προκαλεί οίκτο, αλλά αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση. Ο συγγραφέας μετουσιώνει το βαθιά βιωμένο υλικό του σε λογοτεχνία. Δεν χάνει το χιούμορ του ούτε εδώ.

    Σελιδοδείκτης
    «Ε, και μετά από έναν-δυο μήνες το πολύ, άντε μάζωχ' την την Κατερίνα απ' τα πατώματα, κι άντε βάλ' της χέρι στα χάπια που τα τρώει με τις χούφτες, συνοδευόμενα από μπίρες που πια στέλνω (χωρίς ντροπή η ρουφιάνα) τον Πετράκη να μου αγοράσει απ΄το περίπτερο. Κι όπως είναι επόμενο, αυτή η κακοδιαχείριση της ασθένειάς μου έχει ως συνέπεια εκρήξεις κι επεισόδια που κάνουν τα έρμα τ' αγόρια μου να τρέχουν και μη φτάνουν» (σελ. 193)

    «ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ»
    ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ
    Μυθιστόρημα
    Εκδόσεις: «Πατάκη»
    Σελίδες: 472
    Τιμή: 12,70€

    ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ
    dirouboula@pegasus.gr

  • «H ζωγραφική ήταν για μένα άπιαστο όνειρο»

    «H ζωγραφική ήταν για μένα άπιαστο όνειρο»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 14:21:58 | Πηγή: Έθνος

    Προερχόμενη από τον επιχειρηματικό χώρο, η ζωγραφική ήταν κάποτε για εκείνη ένα «άπιαστο όνειρο». Η αγάπη της, όμως, για την τέχνη την οδήγησε στο σωστό μονοπάτι και σήμερα παρουσιάζει την πρώτη ατομική της έκθεση.

    «Στην τέχνη όλα είναι εφικτά. Αυτή είναι και η γοητεία της...», λέει στο «Εθνος» η Ντένη Θεοχαράκη λίγο μετά τα εγκαίνια της πρώτης ατομικής της έκθεσης με τίτλο «macro-micro-cosmos», η οποία φιλοξενείται μέχρι τις 14 Δεκεμβρίου στην γκαλερί «Εκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου».

    Με σπουδές στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Stern Business School του New York University είναι σήμερα -μεταξύ άλλων- αντιπρόεδρος της εταιρείας Teoren-Renault, αλλά και το δεξί χέρι του πατέρα της, Βασίλη, στις διάφορες εταιρείες του ομίλου τους.

    «Μέχρι και πριν από κάποια χρόνια το να ασχοληθώ με τη ζωγραφική ήταν άπιαστο όνειρο, γιατί από μικρή προοριζόμουν να εργαστώ στην οικογενειακή επιχείρηση, η οποία φέρει πίσω της μια ιστορία ετών. Κάποια στιγμή αργότερα, όταν είχα αποκτήσει πλέον μεγαλύτερη εμπειρία στη δουλειά και τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει, αντιλήφθηκα ότι μπορούσα να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στα όνειρά μου. Και το έκανα, βάζοντας όλη μου την ψυχή...».

    Οι σπουδές
    Εδωσε εξετάσεις και έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου φοίτησε από το 2006 μέχρι το 2011 με δάσκαλο τον Γιάννη Ψυχοπαίδη στη ζωγραφική και τον Μανώλη Μπαμπούση στη φωτογραφία. Μέχρι σήμερα έχει συμμετάσχει σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας.

    «Για πέντε χρόνια είχα ένα πολύ φορτωμένο πρόγραμμα με δουλειά στο γραφείο, μαθήματα στη Σχολή, ενώ τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα δούλευα τα έργα μου στο σπίτι. Με ό,τι καταπιάνομαι θέλω να το γνωρίζω σε βάθος και, βέβαια, ήθελα να ακολουθήσω όλη τη διαδρομή που ακολουθούν και οι άλλοι καλλιτέχνες. Οι σπουδές μου, όμως, στην Καλών Τεχνών, πέρα από τη γνώση, μου προσέφεραν κάτι ακόμα: την ευκαιρία να γνωρίσω αξιόλογα παιδιά με μεγάλο ταλέντο, αλλά και εμπνευσμένους καθηγητές».

    Εδωσε τίτλο στην έκθεσή της «macro-micro-cosmos» γιατί, όπως ισχυρίζεται, τα έργα της έχουν διαφορετική αίσθηση από μακριά και άλλη από κοντά.

    Πρόκειται για 40 εντυπωσιακά έργα μεγάλων διαστάσεων, άλλα με μελάνι σε χειροποίητο χαρτί και άλλα με μεικτά υλικά σε μουσαμά, δέρμα ή ξύλο. Μια σύγχρονη ζωγραφική έκφραση με μεταφυσικές αναζητήσεις.

    Βράχοι, δέντρα, βουνά... η φύση σε όλο της το μεγαλείο δοσμένη με μια διαφορετική αισθητική τοπιογραφία.

    «Στη ζωγραφική αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο να εκφραστεί. Τις περισσότερες φορές αυτό που βγαίνει στα έργα μου δεν είναι μια ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας. Οπως έλεγε και ο Ματίς: ?Η ακρίβεια δεν είναι η αλήθεια?».

    Ο Γιάννης Ψυχοπαίδης αναφέρει στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεσή της: «...αναζητά μορφές αποδεσμευμένες από την αναπαράσταση, αλλά δεσμευμένες από την ευαισθησία, την εκφραστική δύναμη, τη λυρική έμπνευση και το ανήσυχο πνεύμα του δημιουργού», ενώ τονίζει πως η ζωγραφική της κινείται στο πλαίσιο μιας αδρής ποιητικής γραφής.

    Η ίδια μάς εκμυστηρεύεται, επίσης, πως υπήρξε καθοριστική για εκείνη η μεγάλη αγάπη του πατέρα της για τη ζωγραφική: «Μεγάλωσα κολλημένη στο εργαστήριο του πατέρα μου. Μου άρεσε να τον βλέπω να ζωγραφίζει. Στα μάτια ενός μικρού παιδιού οι μπογιές, τα χρώματα, η παλέτα, το πινέλο... φαντάζουν μαγικά».

    «Σημασία έχει να δίνεις την ψυχή σου σε ό,τι κάνεις»

    Οπως όλοι οι Ελληνες, η Ντένη Θεοχαράκη αγαπά τον ήλιο, τη θάλασσα και τα ελληνικά νησιά. Αν και πολυάσχολη, βρίσκει χρόνο και τρέχει πολλά χιλιόμετρα μέσα στην εβδομάδα. Μάλιστα, έχει συμμετάσχει στους μαραθωνίους της Αθήνας, του Βερολίνου και του Σαν Σεμπαστιάν στην Ισπανία, ενώ τώρα προετοιμάζεται για εκείνον της Βοστόνης. «Σημασία έχει να δίνεις την ψυχή σου σε ό,τι κάνεις, είτε είναι τα παιδιά σου, η δουλειά, η τέχνη, ο αθλητισμός... Να το ζεις, να το αγαπάς... Αν αυτό μπορεί με τα χρόνια να βγαίνει και μέσα από τη ζωγραφική μου, θα είμαι ευτυχής».

    ΜΑΓΔΑ ΛΙΒΕΡΗ
    magdaliveri@yahoo.gr

  • Βραβείο καλύτερου σεναρίου για τη «Miss Violence» στη Στοκχόλμη

    Βραβείο καλύτερου σεναρίου για τη «Miss Violence» στη Στοκχόλμη

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 13:12:35 | Πηγή: Εξπρές
     Με το βραβείο καλύτερου σεναρίου τιμήθηκαν οι Αλέξανδρος Αβρανάς και Κώστας Περούλης για την ταινία «Miss Violence» στο 24ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Στοκχόλμης. Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα ανάμεσα σε άλλες δεκαεννέα ταινίες εκ των οποίων το «Μέλι» της Βαλέρια Γκολίνο και το The selfish giant (ο εγωιστής γίγαντας) της Κλιό Μπάρναρντ, (δύο ταινίες υποψήφιες για το ευρωπαϊκό βραβείο Lux), το «Luton» του Μιχάλη Κωνσταντάτου και τη νέα ταινία του Στηβ Μακουίν με τίτλο «12 χρόνια σκλάβος»

    Η φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ της Στοκχόλμης που ξεκίνησε στις 6 και ολοκληρώνεται στις 17 Νοεμβρίου, περιλαμβάνει συνολικά 170 ταινίες από περισσότερες από 40 χώρες. Στο τμήμα twilight zone συμμετείχε η ταινία της Ελίνας Ψύκου «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά».

    Το βραβείο σεναρίου της «Miss Violence» είναι μία ακόμη διάκριση για την πολυβραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Αβρανά με θέμα τις σχέσεις βίας και εξουσίας μεταξύ των μελών μίας σύγχρονης οικογένειας. H επιτυχημένη φεστιβαλική πορεία της Miss Violence ξεκίνησε με τον αργυρό λέοντα στο 70ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ o πρωταγωνιστής της, Θέμις Πάνου τιμήθηκε με το βραβείο Α' Αντρικού Ρόλου για την ερμηνεία του.

    Η επιτυχημένη πορεία της ταινίας συνεχίστηκε με τη συμμετοχή της στα διαγωνιστικά τμήματα των φεστιβάλ του Ρέικιαβικ, όπου τιμήθηκε με ειδική μνεία από την κριτική επιτροπή, του Ζάγκρεμπ, του Σάο Πάολο και του Μόντρεαλ όπου και απέσπασε το βραβείο καινοτομίας Daniel Langlois, ενώ ήταν μία από τις δέκα ταινίες που προβλήθηκαν στο Τορόντο στο πλαίσιο του προγράμματος City to City, όπου Αθήνα ήταν η τιμώμενη πόλη για τη φετινή διοργάνωση.

     
  • «Η πιο λεύτερη κραυγή που γνώρισα»

    «Η πιο λεύτερη κραυγή που γνώρισα»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: | Ημερομηνία: 2013-11-16 13:04:04 | Πηγή: Έθνος

    «Μια μέρα, στο Βερολίνο, έλαβα ένα τηλεγράφημα: ''Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως, Ζορμπάς''»... «Ομως δεν έφυγα, δεν τόλμησα πάλι. Δεν μπήκα στο τρένο, δεν ακολούθησα, τη θεϊκιά θηριώδη μέσα μου κραυγή, δεν έκαμα μια γενναία παράλογη πράξη.

    Ακολούθησα τη μετρημένη, κρύα, ανθρώπινη φωνή του λογικού. Και πήρα την πένα κι έγραψα του Ζορμπά και του ξηγούσα...Κι αυτός μου αποκρίθηκε: ''Είσαι, και να με συμπαθάς, αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες και συ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες. Μα το Θεό, κάθουμουν κάποτε, όταν δεν είχα δουλειά, κι έλεγα με το νου μου:

    ''Υπάρχει, δεν υπάρχει Κόλαση;'' Μα χτες που έλαβα το γράμμα σου, είπα: ''Σίγουρα πρέπει να υπάρχει Κόλαση για μερικούς καλαμαράδες''», εγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης στο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» που πρωτοκυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1945 από το Τυπογραφείο Δημητράκου και στο Παρίσι, κυκλοφόρησε το 1947. Με την επανέκδοσή του, το 1954, βραβεύτηκε ως το καλύτερο βιβλίο της χρονιάς.

    Στις σελίδες του, παραμύθι και αλληγορία, η ζωή που έζησε και η ζωή που εν δυνάμει θα ήθελε ή θα μπορούσε να ζει, η ζωή του Ελληνα και της ίδιας της χώρας μας μέσα στον χρόνο. Ο Καζαντζάκης που γράφει, ο ασυμβίβαστος, ο διονυσιακός, ο περιπλανώμενος, ο άτρωτος, η αθωότητα της ψυχής να ατενίζει την κάθε μέρα σαν το αεί υπάρχον θαύμα.

    Με τη λογοτεχνία ως εναπομείναν όχημα πια, εφόσον έτσι ή αλλιώς «ο Ζορμπάς, αντί να γίνει για μένα υψηλό, επιταχτικό πρότυπο ζωής, ξέπεσε κι έγινε φιλολογικό, αλίμονο, θέμα για να μουτζαλώσω κάμποσες κόλλες χαρτί. Τούτο το θλιβερό προνόμιο, να κάνεις τέχνη τη ζωή...» «Ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα» που απόγινε στα χέρια του «μελάνι και χαρτί», για να νικήσει, εν τέλει, τον χρόνο.

    «Τίποτα δικό του δεν πέθανε μέσα μου, ό,τι άγγιξε το Ζορμπά, θαρρείς κι έγινε αθάνατο», θα πει, αποδεχόμενος τον μοναδικό τρόπο να αναμετρηθεί με την λήθη και με τον θάνατο, με την ίδια ήττα, όταν όλα θα γίνουν παρελθόν, ο Ζορμπάς, όμως, θα γίνει σύμβολο, η Κρήτη, η θάλασσα, τα βουνά και ο κόσμος θα βρίσκονται πάντα κάπου εκεί, όπως κι εκείνη η πράσινη πέτρα.

    Το αποτέλεσμα, ένα βιβλίο - μύθος, μια αιώνια παραβολή, η επανάληψη της αιώνιας στιγμής, με τον Ζορμπά στην καταστροφή να χορεύει. Και με τον Καζαντζάκη να συλλαμβάνει με μοναδικό τρόπο την αρχετυπική ανθρώπινη ψυχή και στιγμή, το υπεράνθρωπο που εν δυνάμει υπάρχει στον πτωτικό άνθρωπο.

    Η καρδιά
    «Σίγουρα η καρδιά του ανθρώπου είναι ένας κλειστός λάκκος αίμα, κι άμα ανοίξει τρέχουν να πιουν και να ζωντανέψουν όλοι οι διψασμένοι απαρηγόρητοι ίσκιοι, που ολοένα και πυκνώνονται γύρω μας και σκοτεινιάζουν τον αγέρα. Τρέχουν να πιουν το αίμα της καρδιάς μας, γιατί ξέρουν πως άλλη ανάσταση δεν υπάρχει. Κι απ' όλους πιο μπροστά τρέχει σήμερα ο Ζορμπάς με τις μεγάλες δρασκελιές του κι αναμερίζει τους άλλους ίσκιους, γιατί ξέρει πως γι' αυτόν γίνεται σήμερα το μνημόσυνο. Ας του δώσουμε λοιπόν το αίμα μας να ζωντανέψει. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε να ζήσει λίγο ακόμα ο εξαίσιος αυτός φυγάς, πιοτής, δουλευταράς, γυναικάς κι αλήτης. Η πιο πλατιά ψυχή, το πιο σίγουρο σώμα, η πιο λεύτερη κραυγή που γνώρισα στη ζωή μου».

    Ενα βιβλίο που αποτυπώνει σαν καθρέφτης και εκείνο που γίνεται τώρα: «Στεκόμουν στην πλώρα και περιχαίρουμουν, ως την άκρα του ουρανοθάλασσου, το θάμα, και μέσα στο βαπόρι οι τετραπέρατοι Ρωμιοί, τα μάτια τ' αρπαχτικά, τα ψιλικατζίδικα μυαλά, οι μικροπολιτικοί καβγάδες, ένα ξεκουρδισμένο πιάνο, τίμιες φαρμακερές κυράτσες, μοχθηρή, μονότονη επαρχιώτικη μιζέρια. Σου ερχόταν να πιάσεις το βαπόρι από τις δυο άκρες, να το βουτήξεις στη θάλασσα, να το τινάξεις καλά-καλά, να φύγουν όλα τα ζωντανά που το μολεύουν -άνθρωποι, ποντίκια, κορέοι- και να το ανεβάσεις πάλι απάνω στα κύματα, αδειανό και φρεσκοπλυμένο. Κάποτε πάλι μια συμπόνια με κυρίευε, μια συμπόνια βουδική, κρύα, σα συμπέρασμα από πολύπλοκους μεταφυσικούς συλλογισμούς. Συμπόνια όχι για τους ανθρώπους μονάχα παρά και για τον κόσμο αλάκερο που παλεύει, φωνάζει, κλαίει, ελπίζει και δε βλέπει πως όλα είναι φαντασμαγορία του Τίποτα. Συμπόνια για τους Ρωμιούς και για το βαπόρι και για τη θάλασσα και για μένα και για την επιχείρηση του λιγνίτη και για το χειρόγραφο του ''Βούδα'', για όλα ετούτα τα μάταια συμπλέγματα από ίσκιο και φως, που μια στιγμή αναστατώνουν και μολεύουν τον αέρα».

    Ο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», ένα βιβλίο για την αιώνια μάχη στην ανθρώπινη ψυχή και ζωή, που θα γίνεται εις τον αιώνα.

    ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ

  • Βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ελληνίδα «Miss Violence»

    Βραβείο καλύτερου σεναρίου για την ελληνίδα «Miss Violence»

    Κατηγορία: Πολιτισμός | Συντάκτης: Anon | Ημερομηνία: 2013-11-16 12:37:54 | Πηγή: Καθημερινή

    Η ταινία συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα ανάμεσα σε άλλες δεκαεννέα ταινίες εκ των οποίων το «Μέλι» της Βαλέρια Γκολίνο και το The selfish giant (ο εγωιστής γίγαντας) της Κλιό Μπάρναρντ, (δύο ταινίες υποψήφιες για το ευρωπαϊκό βραβείο Lux), το «Luton» του Μιχάλη Κωνσταντάτου και τη νέα ταινία του Στηβ Μακουίν με τίτλο «12 χρόνια σκλάβος»

    Η φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ της Στοκχόλμης που ξεκίνησε στις 6 και ολοκληρώνεται στις 17 Νοεμβρίου, περιλαμβάνει συνολικά 170 ταινίες από περισσότερες από 40 χώρες. Στο τμήμα twilight zone συμμετείχε η ταινία της Ελίνας Ψύκου «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά».

    Το βραβείο σεναρίου της «Miss Violence» είναι μία ακόμη διάκριση για την πολυβραβευμένη ταινία του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Αβρανά με θέμα τις σχέσεις βίας και εξουσίας μεταξύ των μελών μίας σύγχρονης οικογένειας. H επιτυχημένη φεστιβαλική πορεία της Miss Violence ξεκίνησε με τον αργυρό λέοντα στο 70ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ o πρωταγωνιστής της, Θέμις Πάνου τιμήθηκε με το βραβείο Α' Αντρικού Ρόλου για την ερμηνεία του.

    Η επιτυχημένη πορεία της ταινίας συνεχίστηκε με τη συμμετοχή της στα διαγωνιστικά τμήματα των φεστιβάλ του Ρέικιαβικ, όπου τιμήθηκε με ειδική μνεία από την κριτική επιτροπή, του Ζάγκρεμπ, του Σάο Πάολο και του Μόντρεαλ όπου και απέσπασε το βραβείο καινοτομίας Daniel Langlois, ενώ ήταν μία από τις δέκα ταινίες που προβλήθηκαν στο Τορόντο στο πλαίσιο του προγράμματος City to City, όπου Αθήνα ήταν η τιμώμενη πόλη για τη φετινή διοργάνωση.

           

Σπόνσορες

όλα τα νέα στα Ελληνικά





Live News

  • Γίνεται φόρτωση των τελευταίων νέων σε πραγματικό χρόνο